Nisam ubila muža.
Mój mąż prowadził wszystkie swoje interesy w Serbii.
Nie wiem nic ani o nich, ani o pożarze.
Adina...
Próbujemy pani pomóc.
Moja głowa... Czy oni muszą tak walić?
Przykro mi. Co mamy poradzić?
Jakiś idiota wziął sobie do serca skandynawskie badania,
że praca biurko w biurko doskonale wpływa na wydajność.
A co z prywatnością?
Prywatność to...
fundament amerykańskiej wyjątkowości, prawda?
Tak czy siak, teraz rozpieprzają biurowe boksy.
Ja nie mam biura, moja partnerka, detektyw Pici, też nie ma biura.
Nawet porucznik nie ma biura.
Będę z panią szczery.
TŁUMACZ
Stał się przez to zrzędliwym sukinsynem.
Moim... naszym zadaniem jest go pocieszyć.
Jesteśmy w stanie to zrobić. Wystarczy, że dowiemy się...
kto zamordował pani męża.
Dlaczego przesłuchujecie mnie?
- Dlaczego nie moją siostrę Zoe? - Jasne...
Zawsze była o mnie zazdrosna. To ona podłożyła ogień.
Od czegoś trzeba zacząć. Chętnie skreśliłbym panią z listy.
Zapomniałam spytać. Mówi pani po serbsku?
Co to ma wspólnego ze śmiercią męża?
Może nic.
- Może wszystko. - Musi nam pani pomóc.
- Kończą nam się... - Nie mówię po serbsku.
To nie jest włoski. Dwanaście dialektów, trudny język.
W porządku. Oczywiście. Rozumiem.
- Mają przerwę. - Może to jakiś znak. Skończyliśmy?
Tak...
Ładny lakier.
- Słucham? - Do paznokci.
Piękna czerwień. Jak się nazywa?
"Śnieżne róże.
Podoba mi się ta nazwa.
Dobra, mamy to.
"Śnieżne róże. Na tym skończmy.
To zwykły lakier czy żelowy?
Nie wiem.
Nakładają mi w salonie.
Jasne.
No bo gdzie?
- Mogę już iść? - Nie, muszę...
Jeszcze dziesięć minut. Proszę siadać.
Podobno miałaś trzy podejścia do egzaminu NDIT.
Tak naprawdę cztery, poruczniku.
W twoich aktach tego nie ma.
Za pierwszym razem stchórzyłam i nie dotarłam na egzamin.
Wyglądam na kogoś, kogo to obchodzi?
Chciałam uczciwie przyznać...
Uczciwie? Nie próbuj mydlić mi oczu.
- Obawiam się, że nic nie mamy. - Tak łatwo jej odpuścisz?
Jasna cholera! Ona ma się przyznać.
- Dobra... - To takie trudne?
Znajdźcie jakieś zajęcie tej uczciwej nowej.
- Ten człowiek potrzebuje miłości. - Raczej odzyskać biuro.
ŁADNE PAZNOKCIE
Po co tak walczyłyśmy, żeby móc wziąć ze sobą ślub?
A myślałaś, że łatwo pójdzie?
Po siedmiu latach wszystko kończy się rozwodem... albo morderstwem.
- Jest na co czekać. - Właśnie dostałam sprawę Ilić.
Postawimy jej zarzuty?
Nie zanosi się.
Spróbujmy ją jeszcze raz przycisnąć.
Daj spokój, Pici. Spójrz na nią.
Ma alibi, nie ma motywu...
Ta peruka i paznokcie. To żona na pokaz.
Fantastyczny manicure.
"Śnieżne róże. Kupię ci.
Co ma tu do rzeczy lakier do paznokci?
Może nic, może...
Może wszystko.
Mogę prosić na słówko, detektywie?
Chcę cię "na słówko, detektywie. Wyczuwam kłopoty.
Masz kłopoty.
Uczyłaś Jonaha, żeby lał po twarzy inne dzieci?
Tak, ale tylko jeśli spotyka się z agresją.
- On ma sześć lat. - Nie wręczyłam mu pistoletu.
Bogu dzięki. Złamał chłopcu nos.
- Cholera. - Właśnie.
Wiesz, jak musiałam się postarać, żeby załatwić mu tę szkołę.
Jeśli przeniosą go do publicznej, to trudno.
Przeniosą? Nie.
On...
zostanie wyrzucony.
Porozmawiasz z dyrektor Lepalurmą?
Chce się widzieć z jedną z nas w południe.
Dyrektorzy przerażają mnie bardziej niż klauni.
Ja pójdę. Pomożesz Jonahowi z fiszkami do nauki mandaryńskiego?
I proszę, nie ucz go sztuk walki.
Mandaryński, żadnych sztuk walki.
Tak przy okazji, to krav maga.
- I bez trujących zabielaczy do kawy. - Zgoda.
Ale tylko jeśli obiecasz, że będzie mógł...
Pozwolę mu uprawiać sporty kontaktowe.
Naprawdę? Dziękuję.
Zbliża się nasza siódma rocznica...
Zawrzemy pakt?
Żadnego rozwodu.
Żadnego morderstwa...
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Masz nazwisko, nowa?
Jenny Block.
Próbujesz być zabawna?
Nie, moja mama tańczyła z J-Lo w In Living Color.
To dopiero.
Dziękujemy za poświęcony czas.
Musimy poczekać na raport straży pożarnej.
- Będziemy w kontakcie. - Mogę już iść?
Tak, może pani iść.
- Chwileczkę. - Nie!
Nie wiedziała pani? Czerwone pająki są święte.
Jeśli je obłaskawić, poprowadzą do prawdy.
Nie wiedziałam o tym.
Za chwilę panią stąd wyprowadzę.
Wiedziała pani, że Skandynawia to nie państwo?
Tak.
Nad moją głową.
Dobre nokte.
Może opowie pani, w jakiej jeszcze sprawie kłamała?
Mam migrenę.
Mogę prosić o aspirynę?
Więc...
Adina rozumie serbski.
Mówiłam ci, że coś ukrywa, Tom.
To detektyw Jenny Block.
- Żartujesz sobie? - Nie.
- Cześć. - Cześć.
Detektyw Block.
Moim zdaniem istnieją dwa rodzaje detektywów.
Pierwszy to etatowcy, do których się zaliczam.
W godzinach pracy staram się, jak mogę,
ale potem wracam do domu z myślą,
żeby jak najszybciej odebrać wypłatę.
Z drugiej strony...
Jest detektyw Sharon Pici.
To kobieta, która ma wszystko.
Żonę, dziecko i karierę.
Nie zanosi się, by miała zwolnić.
Ona żyje i oddycha tą robotą.
Dlatego nazywamy ją Królową Przesłuchań.
Detektywie...
Jesteś na rozstaju dróg.
Musisz wybrać, które z nas będzie twoim szkoleniowcem.
Chcesz etatowca?
Czy Królową?
- Rozumiesz? - No cóż...
Nie musisz mi odpowiadać.
Przemyśl to sobie.
Możesz pootwierać kartony?
Wszystkie. Tam je trzymamy.
Nie ma sprawy.
- Miło było poznać. - Ciebie też.
Detektyw Jenny Block.
Tak jest, kurwa.
Udało mi się, tatku.
Nie prowadzę żółtodziobów za rączkę.
Trzeba było nie robić tak dobrego pierwszego wrażenia.
Wracamy tam. Tym razem przyciśnij ją mocniej.
- Dobra. - Ogarnę jej aspirynę.
Podrzuć mi jakiś pomysł.
Julie ma owulację. Muszę mieć dobrą wymówkę.
Pomocy!
Nisam ubila muža.
Cześć. Przepraszam.
Musimy się spakować.
Gotowa na przenosiny?
- Jasne. - Super.
Cholera.
Jezu, zlituj się nade mną.
Grzesznicą.
- Nie przegapiłam spotkania? - W tym roku ani jednego.
Zamierzam sobie z tym poradzić, pani doktor.
Wiem o tym.
Ale syndrom stresu pourazowego to nie przelewki.
Muszę przedstawić roczną ocenę.
Wiem.
Powoli, ale robię postępy, prawda?
Tak, chociaż...
Im bardziej się w to zagłębiamy...
W mojej opinii twoja obsesja dotycząca sprawy Adiny Ilić...
zaburza efektywność terapii.
Ostatnim czego chcę, jest to, żeby Jed myślał,
że mój stan psychiczny przeszkadza mi w pracy,
co, jak obie wiemy, nie jest prawdą...
Nie omijam leków. Biorę wszystkie.
Dobrze wiedzieć, ale...
Tydzień temu...
Czy ty próbowałaś się powiesić?
Podobno ktoś widział, jak stoisz na krześle,
i sprawdzasz, czy rura wytrzyma. Dlaczego?
A jak myślisz? To dotyczyło sprawy.
Zapewniałaś, że to tylko hipotetyczne rozważania...
Jenny? Kiedy będziesz tu z Joeyem?
Wydział nie może przymykać oka na takie rzeczy.
Rozumiem to. I akceptuję.
Co słychać, pani doktor?
Przesłuchanie, morderstwo pierwszego stopnia.
Przeniesiemy się do mojego biura, Sharon?
Nie da rady.
Muszę przesłuchiwać razem z Pici.
- No. - Dobrze.
- Dziękuję. - Sługa uniżony.
O Boże.
Pici...
- Martwię się o ciebie. - Niepotrzebnie.
- Poważnie? - Tak.
Tylko dwie rzeczy sprawiają, że czuję szczęście.
Pierwsza to przesłuchiwanie,
a druga spotkania z Jonahem.
Dziś jest wyjątkowy dzień, bo mogę zrobić to i to.
Nie chcę stać na drodze twojego szczęścia.
Przyciśnij bandziora.
Spotkaj się z synem.
Ale popatrz mi w oczy.
I powiedz, Sharon...
że nie chcesz popełnić samobójstwa.
Jeszcze do tego wrócimy.
To był... naprawdę zjebany rok, co?
Nie pomożesz jej?
Może gdybyś mi nie przerywał, posunęłybyśmy się do przodu.
Chcesz o tym pogadać? Umów się na wizytę.
Ale przystojniak. Kiedy go podrzucisz?
Co ty odpierdalasz? Czemu ciągniesz mnie do tej nory?
Nie pasuję do nowego, wypasionego biura?
Macie je z moich podatków.
Joey...
Dbamy o nasze nowe biura.
Nie ma tam miejsca na złamasów.
Chcemy, żeby utrzymał się tam zapach nowości, jak w nowym aucie.
Pieprzyć tę nową sukę.
Będę gadał tylko z detektyw Pici.
Hej, Joey.
Walnąłeś nową detektyw w twarz,
czym wprawiłeś mnie w zjebany humor.
Do swoich osiągnięć dopisałeś właśnie zabójstwo Rosario.
Coś ty narobił, Joey?
Nawet detektyw Pici nie zdoła cię z tego wyciągnąć.
Zajmij się tym, wypełnij raport.
Teraz nie mogę.
Mam przejebane.
No.
Musisz mi pomóc.
Słyszałeś, na morderstwo nic nie poradzę.
Zła, bardzo zła odpowiedź, Sharon!
Co? Astma?
Nie! On mnie uderzył! Muszę iść do lekarza.
Chwila. Leci ci krew z nosa.
- Walnął mnie w brzuch. - Dobra.
Ja pieprzę...
Nie, przestań.
Nie wolno beczeć na przesłuchaniu.
A może...
W szufladzie mam tabletki na żołądek.
Ja pierdolę.
Dobra. Joey!
Nic nie wiesz?
Moja Julie znów ma owulację.
Muszę jak najszybciej wracać do domu i ją obsłużyć!
A nie siedzieć tu i rozmyślać, jak do ciebie dotrzeć.
Nie zabiłem Rosario.
Uwielbiała ćpać metkę. Karmiła gołębie.
Może pomyślała, że umie latać.
To jest nękanie!
Zgwałciłeś ją, co?
Co? To plama po keczupie.
Może nie zabiłeś Rosario, ale gwałt to też dla ciebie złe wieści.
Może dla nas obojga.
Tom?
- Tom? - No?
Muszę...
Coś z nim jest nie tak?
W porządku?
W porządku? Co się dzieje?
Co?
Kto ci to wysłał?
Nie wiem.
- To fałszywka. To nie jest Julie. - To nie fałszywka. To...
To naprawdę Julie.
Pieprzy się ze swoim szefem. Banalne.
Przykro mi, Tom.
Jedź do domu.
- Ja się nim zajmę. - Dzięki.
Wrócę za parę godzin.
Nie, weź dzień wolny.
Chociaż ty ocal swoje małżeństwo.
Gdybyśmy mieli chłopca, dalibyśmy mu na imię Mason.
Ładnie.
Nie znoszę tego imienia.
Będę się zbierał.
Słuchaj...
- Było tak, jak ona mówi? - Kto?
Snow...
Powiedziała, że...
chciałaś się powiesić.
Mam się czym martwić?
Nie bardziej niż zwykle.
Posłuchaj...
Nigdy nawzajem się nie okłamujemy.
Prawda?
To nie zaczynaj.
Nie chciałam zrobić sobie krzywdy. Muszę...
myśleć o Jonahu.
To co tak naprawdę chciałaś zrobić?
Nie wiem...
To te pigułki. Czuję się otępiała.
Gówno prawda. To nie to.
- Musisz mi powiedzieć. - Próbowałam...
Raz się zdarzyło.
Stanęłam na krześle i gapiłam się na rurę, to wszystko.
Nie mogę przestać na nią patrzeć.
Chciałam...
zrozumieć, co ona czuła, zanim...
Zanim to zrobiła.
To...
jest pojebane.
I to zdrowo.
- Konkretnie pojebane. - No.
Wiesz co...
Stracę Julie.
Ale nie stracę ciebie.
- Zgoda? - Tak.
Dobrze.
Nikt nie kocha cię tak, jak partner.
Ja ciebie też.
Wpakowałeś się...
w totalne szambo.
Nie takie jak twój partner.
Który facet chciałby patrzeć, jak jego żonę
bzyka na stole jej szef?
Ty mu wysłałeś to zdjęcie?
Mam od tego ludzi.
Był inny sposób, żebym został sam na sam z ulubioną detektyw?
Godzina 19.00, 5 kwietnia.
Detektyw Sharon Pici przesłuchuje
podejrzanego o morderstwo Joeya Coxa.
Nie chcesz tego nagrywać.
Zaproponujesz mi układ.
Nie dziś, Joey...
Handlowaliście z Rosario metą.
Zapewnisz mi alibi...
po czym wyjdę stąd wolno.
- Jak to zrobię? - Jak?
Rosario.
Powiedziała mi, że już od roku cię podsłuchuje...
Nisam ubila muža.
Mówiłaś, że leki zadziałają.
Mówiłam, że mam taką nadzieję, ale tak się nie stało.
Gadają, że detektyw Pici zaczyna odpierdalać.
Nie masz nic.
Rosario nie żyje.
Suka umarła na śmierć.
Ma skłonności samobójcze.
Samobójcze...
Posłuchaj jej przez chwilę
i powiedz, czy jest zdolna do służby, czy nie.
Wiesz, że mam na telefonie jej rozmowę?
Proszę.
Mogę ci ją pokazać.
Wszystko zapisane w chmurze.
A teraz...
Negocjujemy, czy mam się spuścić na to drogocenne nagranie?
Możemy zwiększyć dawkę?
Powinna już wyjść z fazy krzyku, ale nadal w niej tkwi.
Miewa chwile, że rozumuje trzeźwo,
ale zaraz nachodzą ją myśli samobójcze,
halucynacje, a potem wszystko zaczyna się od nowa.
Błędne koło. Przemyśl, co robisz.
Jest na drodze do samozniszczenia, nie idź tam z nią.
Dobra. Co ty tu, do cholery, robisz?
Przenosimy się. Miałam się spakować.
Wezwij tu techników, niech naprawią interkom.
Dobrze.
Wszystko sobie zaplanowałeś. Jak to rozegramy?
Zatrzymam to wszystko dla siebie.
Co chcesz w zamian?
Poza tym, żeby stąd wyjść?
Ciebie...
Obciągniesz mi.
Może być tutaj.
Jak się czujesz?
W porządku.
Miałaś nie przyprowadzać tu...
Jonaha.
Nie przyprowadziłam go.
- To jak? Czeka w samochodzie? - Nie...
- Nie ma go tu ze mną. - Przecież to mój dzień.
Wiem o tym.
Kurwa... Nie do wiary, że to powiem.
Nie do wiary, że co powiesz?
Wystąpiłam...
o wyłączną opiekę.
Nie.
- Nie możesz mi go odebrać. - Podobno...
doktor Snow w swoim jutrzejszym raporcie uzna cię
za niezdolną do służby.
- Nie odtrącaj mnie. - Nie odtrącam.
- Proszę. - Ale...
Tylko do czasu, aż poczujesz się lepiej...
W tej chwili nie jesteś w stanie być matką.
- Nie ty o tym decydujesz. - Nie.
Ale sędzia poprosi o twoje dokumenty,
w tym raport doktor Snow.
Pici! Zegar tyka, suko.
Pogadamy czy nie?
Wypuść mnie stąd, kurwa!
O nie. Nie będziesz mi ssała w kiblu.
Nie ma kamer.
Dobra...
Stań sobie tutaj.
Żebym widział, jak ciągniesz.
Odgarnij sobie włosy. Chcę widzieć twoje oczy.
Jesteś nawet ładna jak na lesbę. Spójrz na nas.
Zajebista z nas para.
Wiesz co?
Zabiłem tę sukę Rosario.
Wiem, że ją zabiłeś.
Domyślam się, że wiesz.
Wiesz, co jest w tym najbardziej popieprzone?
Że i tak mi possiesz.
Bo jesteś suką.
To boli.
Obciągnij mi albo cię dojadę.
Musisz przestać tak robić.
Jak robić?
Musisz przestać
nazywać kobiety sukami.
Nie!
Jezu, zmiłuj się nade mną!
Nisam ubila muža.
Napisy: Marcin Mituniewicz plint.com