Lauren!
- Lauren! - Lauren!
- Lauren, to my! - Lauren!
Lauren!
Stevie, otwórz zamek.
Mam.
Znalazłyście mnie!
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
WYSPA CAPE MERCY TERRA AUSTRALIS
ROZDZIAŁ XII — QUEEN ANNE’S REVENGE
- Myślałyśmy, że cię straciłyśmy. - Ja też.
- Wszędzie cię szukałyśmy. - Myślałyśmy, że latarnia jest zepsuta.
Ta twoja kochana twarz.
Ileś ty przegapiła!
- Poznałyśmy Leonida Komarowa. - Wiedziałam, że przyjedzie.
- Zerwałam z Haydenem. - Stevie…
Tak na serio?
Anna i Brad też zerwali.
Tak mi przykro.
To nic takiego.
Jesteś bezpieczna. Tylko to się liczy.
Lauren, to jest Izzie.
- Cześć. - Jest super.
Pomogła cię znaleźć.
Miło cię poznać. Mnóstwo o tobie słyszałam.
Dzięki, że się nimi zaopiekowałaś.
Wiem, że potrafią dopiec.
Zwykle tak nie śmierdzę.
A ja zwykle nie ubieram się jak w 1918 roku.
Ktoś idzie.
Spokojnie.
Uważaj, Stevie.
Leży! W nogi!
Tędy.
- Biegiem! - Szybciej.
Tędy. Chodźcie.
Kto to był?
Na pewno ten, kto zaatakował Leo.
Ktokolwiek to był, chyba wiem, czego szuka.
Musimy zdobyć to pierwsze.
To chyba ma związek z tym.
Ale czas ucieka, a ja nie wiem, do czego to klucz.
„Avanasie”. Ja wiem.
Mauzoleum.
Rety.
Chyba nie jest pan tak niezniszczalny, za jakiego lubi pan uchodzić.
Nie po raz pierwszy znajduję się w takim położeniu.
- Naleję panu zbiteniu… - Nie trzeba.
Nie chcę nadużywać gościnności.
Moje porażki zwykle zdarzają się…
tuż przed tryumfem.
Jak pan chce.
Nikolas Tana Avanasie.
To jedyne mauzoleum na cmentarzu w Cape Mercy.
Ale nie mieszkają tu żadni Avanasie.
Chwileczkę. Mam pomysł.
Co robisz?
Nikolas Tana Avanasie.
- To nazwisko to anagram! - Anagram?
Słowo utworzone z liter innego słowa.
Jakiego w tym przypadku?
Anas… Anastazja Nikoł…
Anastazja Nikołajewna!
Carówna Anastazja!
Lauren, jeszcze jedno!
Mercy to tak naprawdę carówna Anastazja.
Wiem.
Wiesz? Więc wiesz, że Anna jest księżniczką?
Dla mnie zawsze była.
Spróbuj otworzyć.
Dobra.
Czy to jest to, co myślę?
Grobowiec carówny Anastazji.
Tu spoczywa twoja prababcia, Anna.
Skoro jesteśmy razem, muszę wam coś powiedzieć.
Zanurkowałam do wraku.
Wiemy. My też.
Co? Wszystkie?
- Przecież się bałyście. - Tak, ale…
bardziej bałyśmy się o ciebie.
Znalazłam tam klejnot.
Broszkę Północy.
- Znalazłyśmy ją. - Co?
Ale ją ukradli.
Mamy też Naszyjnik Południa i Słowiczą Bransoletkę.
- Została tylko Szafirowa Korona. - Ale kto wie, gdzie ona jest?
Wszystko rozwikłałyście.
Natychmiast rozpoznałam tę broszkę.
A książki Leonida nauczyły mnie, że tak cenny skarb to magnes na kłopoty.
Ktoś się do mnie włamał, więc ukryłam broszkę.
- W piance, gdzie znalazła ją Izzie. - I co było dalej?
Ktoś mnie porwał.
Wtedy zrozumiałam, że nie tylko ja szukam klejnotów.
Anna, umiesz to przetłumaczyć?
To po rosyjsku.
Znalazłam to w twoim domu. W bibliotece twojej babci.
To dziennik Anastazji.
Przełożyłam tylko fragmenty.
„Dwudziesty czwarty czerwca 1918 roku.
Wypłynęliśmy z Sankt Petersburga.
Ciekawe, czy zobaczę jeszcze mój kraj.
Oby mój lud mnie nie zapomniał.
Dwunasty lipca 1918 roku.
Naszym śladem płynie duży statek z ciemnymi żaglami.
Mam złe przeczucie.
Siedemnasty lipca 1918 roku. Dziś ją zobaczyłam.
Stała na dziobie statku.
Jesteśmy tak blisko,
że widziałam krnąbrne kosmyki jej rudych włosów
i przeszywające spojrzenie błękitnych oczu.
Wiem, że chce dorwać mnie i to, co przewożę.
Dziewiętnasty lipca.
Uderzyliśmy w rafę.
Nasz statek zatonął na dno oceanu.
Bałam się,
ale moim obowiązkiem było ocalić moich ludzi.
Wiedziałam, że jest nadzieja,
kiedy dostrzegliśmy w mroku nieznaną wysepkę”.
Tędy! Wiosłujcie!
Patrz.
„Tu spoczywa bohaterka Cape Mercy,
Anastazja Nikołajewna, wielka księżna Rosji,
która poległa, prowadząc towarzyszy na brzeg
po ataku Nemezis”.
Matka nie uczyła cię nie dotykać cudzej własności?
Zostaw go.
Znam cię.
W Rosji możesz być córką cara,
ale tutaj, samotna na piasku,
jesteś tylko kolejną przerażoną twarzą drżącą przed moją szablą.
Gdzie są klejnoty?
Nie tak łatwo się bić bez carskiej armii za plecami.
Wartości pozostają wartościami, nawet gdy szanse maleją.
„Carówna dzielnie walczyła z podłą kapitan piratów.
Piratką, która odebrała carównie życie i tożsamość.
W wieku zaledwie 17 lat
carówna Anastazja została potajemnie pochowana
przez lojalnych poddanych”.
Ostatni wpis.
„Dwudziesty lipca 1918 roku.
Moi wierni służący i pokojówka towarzyszyli mi w ostatnich godzinach.
Serce mi krwawi, że straciłam rodowe klejnoty koronne.
Została tylko Szafirowa Korona.
Oby kiedyś…
ktoś odnalazł wszystkie klejnoty,
a z nimi ciepłe wspomnienia mojej rodziny, moich przyjaciół i moich przygód,
które sobą reprezentują.
To już koniec.
Ale zaznałam więcej miłości i dobrych dni
niż inni, którzy żyli dwakroć dłużej.
Nie boję się.
Nie boję się”.
Szafirowa Korona!
Ukryła ją w sukience.
To na zawsze zmieni Cape Mercy.
Jak to?
Cała turystyka opiera się na historii Volkovów.
A to wywraca do góry nogami historię, którą wam opowiadano.
Babuszka mówiła, że płynie w nas carska krew.
Dlatego miała Słowiczą Bransoletkę.
Anna, carówna Anastazja nie miała potomków.
- Więc musisz być potomkinią… - Nie.
…kapitan Nemezis.
Nie!
- Naprawdę. - Nie!
Anna…
Babuszka mówiła, że jesteśmy same i nikt nas nie zrozumie.
Nie sądziłam, że mówiła o was.
- Anna! - Anna!
Mylą się.
Weź się w garść.
One cię potrzebują.
Dawaj, Leo.
- Wiedziałem, że przyjdziesz. - Może nie do ciebie?
Anna!
Chcę być sama!
Chodźmy.
Anna, zaczekaj!
Anna, stój.
To nie zmienia tego, kim jesteś.
To wszystko zmienia.
Wiedziałam, że coś ukrywają.
Prąd nas porywa. Wracajmy.
To miało sens.
- Anna! - Stój!
- Wypływasz za daleko. - Stój.
- Pożar. - Co?
Pożar!
Naszyjnik! Wracajmy po niego!
Nie ma go tam.
- Co? - Nie ma go tam.
Pali się!
Pomocy, pożar!
Otaklujmy łódź albo nie wrócimy!
Flara!
Nie ma jej. Nie ma flary!
Dziewczyny, czy to nie jacht Volkovów?
Hayden?
Hayden, co robisz?
Dzwoń po strażaków! Klub płonie!
Anna, wsiadaj.
- Anna, chodź. - Dlaczego?
- Nie rób tego. - Hayden, co się dzieje?
- Anna. - Babuszka.
Anna.
Na pokład.
Babuszka.
Anna, rób, co mówię!
- Anna, nie. - Nie rób tego.
Nie jest pan tak niezniszczalny, za jakiego lubi pan uchodzić.
Może doleję nam zbiteniu.
To bardzo nietypowy przepis.
Piraci zawsze będą, Maddie.
Znaleźć klejnoty koronne Rosji.
Piraci.
Hayden, czy ty oszalałeś?
Przepraszam.
- Co tak długo, Hayden? - Upewniam się, że mocno wiążę.
Moja przodkini dowodziła najstraszliwszym statkiem w dziejach.
Przysięgła, że znajdzie te klejnoty,
a ja nie pozwolę czterem dziewuchom przeszkodzić w dotrzymaniu przysięgi.
Nigdy nie znajdziesz Korony.
Odepchnij je.
- Powodzenia, dziewczęta. - Proszę, nie!
Nie zostawiaj nas tu!
Nadchodzi sztorm.
Pomocy!
- Pomocy! Anna! - Stevie!
Wracajcie!
- Już! - Anna, proszę!
- Ratunku! - Anna!
- Anna, wracaj! - Pomocy!
Anna!
Napisy: Juliusz P. Braun