Chwileczkę.
Kim jesteś?
Joanną d’Arc.
- Jane Austen. - Joanną d’Arc.
A teraz Jane Austen.
Chwila. Myślałam, że jesteś Amelią Earhart.
Amelią Earhart?
To nie malujesz Ruth Bader Ginsburg?
Maddie maluje Joannę d’Arc,
ja Jane Austen, a Stevie… Amelię?
Mogę zacząć od nowa?
Ładnie.
Miało być idyllicznie.
Błogo.
Głupie.
A to co?
Zapomniałam o tym!
Pamiętam, jak uwielbiałaś syreny.
- Słodka! - Miałaś świra.
Anna!
Skleiłam kartki, żeby ją ukryć.
Dobra. Teraz jestem Amelią Earhart.
Bardzo się przykładasz do roli modelki, co?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
WYSPA CAPE MERCY TERRA AUSTRALIS
ROZDZIAŁ X — ADMELLA
Jakieś wieści od męża?
Zobaczymy niedługo Byrona?
Nie.
Nie może się wyrwać z kontynentu.
Ale on nie potrzebuje pretekstu, żeby trzymać się z dala od wyspy.
Może gdybyś nie była tak zapracowana,
częściej znajdowałby pretekst, żeby wpaść do domu.
Ostatni dzień budowy.
Szkoda, że latarnia morska nie będzie gotowa na festiwal.
Dobrze, że za moją radą przeznaczyłaś środki na inne cele.
Nikt nie przyjeżdża tu dla latarni.
Ludzi przyciąga nasza piękna wyspa.
Tak.
Mam przeczucie, że to będzie najlepsze Święto Ocalenia w historii.
- Madeline! Witaj! - Dzień dobry.
Co sądzisz o tej bawełnie?
Lucinda szyje kostiumy.
- Używa tego materiału. - Piękny.
Pomóż mi to złożyć.
Nie spodziewałam się gości tak wcześnie rano.
Anna jeszcze śpi.
Przepraszam. Przyszłam do Leonida.
Nikogo innego tu nie zna.
Nasz biedny gość. Kiepsko z nim.
Ma najlepszą opiekę na wyspie. Nie martw się, Madeline.
Jakie to miłe.
Czy zobaczymy na festiwalu twojego dziadka?
Wątpię. I tak przychodzi tylko na latarnię.
No cóż. Dajmy mu spokój.
Nie należy się mieszać w tajemnice starszej osoby.
Co to za pikanie?
Leonid!
- Leonid! - Dzwoń po doktora.
Leonid!
Odpoczywa. To była reakcja na środek uspokajający.
Nieczęsta, ale nie ma powodu do obaw.
Zapraszam.
Zmykajcie.
Spokojnie. Przekażę kwiaty panu Komarowowi.
No już.
Co poza tym tańcem będzie na festiwalu?
- Będzie rekonstrukcja. - Czego?
Dnia, w którym Mercy poprowadziła rozbitków na brzeg.
Kto gra Mercy?
Anna.
Ekscytujące!
- A my? - Wdzięcznych ocalałych rozbitków.
Maddie jest rozbitkiem. Ja jestem rozbitkiem.
Ty będziesz rozbitkiem.
Wszyscy poza najmłodszą potomkinią są rozbitkami.
A potem idziemy do latarni.
Zwykle zapalają ją na festiwal,
ale nie zdążyli jej naprawić na czas.
- Kostiumy! - Kostiumy…
Przynoszę niedokończone sukienki!
Dobra. Kto pierwszy?
Chodź, Stevie.
Nieźle wyglądasz, rozbitku numer pięć.
Rozbitek numer cztery melduje się do akcji.
Żadnych przeróbek, Stevie.
Mogę ci zaufać, że do jutra tego nie ubrudzisz?
No dobra.
Wstawać.
- Pomożesz mi z tym? - Jasne.
- Stevie. - Tak?
- Czy to jest Naszyjnik… - Tak, to on.
Nie możesz…
Nie możesz go nosić.
Lepsze to niż pudełko.
A jeśli ten ktoś go pozna?
Wtedy się zdemaskuje, co nie?
- Jesteś szalona. - Izzie.
- Musiałam posunąć sprawy do przodu. - To było głupie!
Cały ten pogrzeb był przedwczesny!
Gdybym czegoś nie zrobiła…
Sfałszowałaś dowody!
Szef musiał zobaczyć kurtkę Lauren w oceanie.
Inaczej nie dałby za wygraną.
I Anna też nie!
Nie możesz igrać z ludzkimi uczuciami, żeby ukoić własne poczucie winy.
Tamtej nocy popełniłaś błąd.
Teraz musisz z tym żyć.
Ty podłożyłaś kurtkę?
Anna…
- Co zrobiłaś Lauren? - Nie, Anna.
Ktoś podrzucił jej kurtkę, żeby wszystkich zmylić.
Ona nie zginęła na morzu, prawda?
Co się stało Lauren?
Na moją prośbę pracowaliśmy z Szefem do późna
w dniu zaginięcia Lauren.
- Ignorując ostrzeżenia meteorologiczne. - Instytut ciągle je wydaje.
O tej porze roku groźne układy baryczne to norma.
Zwykle oddalają się od lądu.
Ale nie tym razem.
Nie tym razem.
Mamy protokoły na wypadek sztormów.
Każą zabezpieczyć marinę.
Polecić bosmanowi portu, żeby zakazał wypływania w morze.
To punkt pierwszy,
jeśli dobrze pamiętam.
Szef obwinia się za zniknięcie Lauren.
Chciałam pozwolić mu zamknąć rozdział.
To miała być przysługa.
Mieliśmy pogrzeb, babuszko.
Czy to jeszcze coś znaczy?
Jak mam jej znowu zaufać?
Pamiętam, jak prowadzałam cię tu jako małą dziewczynkę.
Biegałaś po całym kościele.
Babuszko.
Doprowadzałaś mamę do szału.
- Nie chcę… - Aż wciągnęłam cię na kolana.
I wpatrywałaś się w ten witraż.
Byłaś oczarowana legendą o Mercy.
Tym, jak nasza przodkini wsiadła do łodzi w sztormową noc,
uniosła latarnię w górę i poprowadziła towarzyszy na ląd.
Niektórzy rodzą się przywódcami.
Jak twoja prababcia Mercy.
- Jak… - Moja mama?
Czasem przywódcy muszą podejmować trudne decyzje.
Decyzje, które mogą zdawać się niedopuszczalne,
ale są konieczne.
Anno, już czas, żebyś zrozumiała,
jak ważną rolę gra twoja rodzina w Cape Mercy.
I w historii.
Słowicza Bransoletka.
To jeden z zaginionych klejnotów koronnych Rosji.
Przywiozła go tu dzielna młoda kobieta uciekająca przed prześladowcami.
Ukrywała swą carską krew przed wszystkimi…
poza swoją córką.
Twoją babcią.
Anna.
Moja Anastazja.
Jesteś dziedziczką…
carskiego tronu Rosji.
- Hayden. - Wybacz, że tak późno.
- Trzy zmiany cię nie było. - Miałem dużo na głowie.
Ręczyłem za ciebie, żeby cię przyjęli. Wyszedłem na idiotę.
- Przepraszam. - Co jest?
Olałeś Stevie, Gwiazdę Przewodnią, mnie…
Miałeś się zmienić. A wychodzi, że ludzie mieli rację.
Próbowałem, dobra?
Ale się nie udało.
Dostałem fuchę, dzięki której zaraz spłacę długi,
zamiast harować tu 20 lat.
Więc ją wziąłem.
Jeśli to robi ze mnie frajera, to jestem frajerem.
Co to za fucha?
Nie jesteś frajerem.
Ale łatwo się poddajesz.
Mercy to tak naprawdę carówna Anastazja?
Jej pełny tytuł brzmiał
Anastazja Nikołajewna Romanowa, wielka księżna Rosji.
- Chciałam ci to zdradzić w 18. urodziny. - Dlaczego? I dlaczego mówisz teraz?
Bo grozi nam niebezpieczeństwo.
Pewni ludzie zrobiliby wszystko, żeby to zdobyć.
Choćby twój znajomy poszukiwacz skarbów.
Leonid? Ale on tylko…
Nie można mu ufać.
Dlatego chciałam mieć go na oku.
Pomóc mu odzyskać siły,
żeby jak najszybciej wrócił do Rosji i nas nie zdemaskował.
To nasza tajemnica.
Niewiele osób cię zrozumie, Anno,
a jeszcze mniej zaakceptuje.
Dlatego nasza rodzina musi trzymać się razem, rozumiesz?
To jedyne, co zostało z naszego dziedzictwa.
Co on tu robi?
Zbłąkane dusze potrzebują współczucia,
ale jeszcze bardziej potrzebują, by wskazać im drogę.
Pomagasz Haydenowi?
Popełnił parę błędów. Ja staram się patrzeć na całokształt.
Chcesz, żebym wybaczyła mamie.
Ona nie jest jak my, Anno.
Nie zna rodzinnej tajemnicy.
Nie jest…
Nie jest tobą, Anno.
Carówna Anastazja uciekła przed rewolucją i znalazła się na tonącym statku…
…ocaliła towarzyszy, kiedy statek uderzył w rafę…
…i ukrywała tożsamość, żeby…
…chronić siebie i rodzinę.
Anna, jesteś księżniczką.
Wiecie, co teraz trzeba zrobić?
Co?
Koronację.
Tak!
Słowicza Bransoletka jest trzecia.
Brakuje Szafirowej Korony.
Jest przepiękna.
Jak dla mnie szału nie ma.
No co?
Stevie cały dzień miała na sobie naszyjnik.
Co?
Nie!
Oszalałaś!
Ciekawe, co Lauren by myślała…
o tym.
Przypominasz mi ją.
Jesteś inteligentna i rozważna.
Pewnie nigdy nie popełniłaś błędu.
- Popełniam błędy. - Na przykład?
Na przykład…
czasami…
przepuszczam okazje.
Po fakcie zaczynam żałować, że nie podjęłam ryzyka.
Nie sprawdziłam, co by było.
Jak z Henrym?
Powinnaś zrobić krok.
Wiem, ale co, jeśli mnie nie zechce?
Wtedy będziesz to wiedziała.
I przestaniesz marnować czas na kogoś, kto nie jest zainteresowany.
Zrobię krok.
Pa!
Ale nie w tej chwili!
- Cześć. - Cześć.
- Muszę iść. - Dopiero przyszłaś.
Dobra.
Zjadłaś wszystkie makaroniki?
Przepraszam.
Myślisz, że księżniczce wolno?
Tak właśnie myślę.
Pójdę po więcej.
Tylko napchaj do pełna.
Dobra.
Sekretna księżniczka Cape Mercy.
Co?
Że też uznałyśmy, że broszka to fałszywka. Ciekawe, kto ją ma.
Stevie.
- Stevie. - Tak?
Musimy zadbać o to, żeby klejnoty były bezpieczne.
Wiem.
Spokojnie, nie spuszczę go z oczu.
Być może…
byłby bezpieczniejszy w naszym sejfie.
Tutaj.
W końcu to moje skarby rodowe.
Nie oddam ci naszyjnika bez dyskusji.
Przecież dyskutujemy.
Byłaś tu z rana.
Jesteś tu w nocy.
Ktoś zapomniał mi powiedzieć, że się wprowadziłaś?
Spokojnie, potajemna wizyta na noc nigdy nikomu nie zaszkodziła.
Halo?
Halo!
Jest tam kto?
Halo!
Napisy: Juliusz P. Braun