No dobra.
- Ale będzie super. - Fakt.
- Zaraz was dogonię. - Dobra.
- Cześć. - Aloha.
Na pewno nie idziesz?
Spakowałem cię.
- Możesz jeszcze zmienić zdanie. - Wolę nie.
Podobno jest tam wielki kwiat, który kwitnie raz na 50 lat.
To jedyna taka szansa.
Miałaś jeździć ze mną w delegacje po to, żeby poznać trochę świata.
Na to się umawialiśmy.
I poznaję świat.
Oczami żeglarzy na Karaibach.
Książki to drzwi do świata, mała.
Kiedyś trzeba przejść przez próg.
Wracamy za parę godzin.
No dobra. Będzie odlotowo!
Chodźmy.
„Klejnoty koronne zaginęły podczas rewolucji
i nigdy ich nie odnaleziono”.
To konieczne, żeby spotykać się tak rano i na łódce?
Nikt nas nie szpieguje.
Ściany mają uszy.
Czytaj dalej.
„Istnieją różne plotki na temat losów klejnotów.
Miały zostać wywiezione z kraju
albo zdemontowane i sprzedane na czarnym rynku.
Inna wersja głosi, że ukryli je lojaliści cara”.
Cudownie.
W końcu znalazłyśmy skarb, ale go zgubiłyśmy.
Nie zgubiłyśmy go. Został ukradziony.
Kto mógł to zrobić?
Pewnie ta sama osoba, która podrzuciła kurtkę Lauren.
To nie zbieg okoliczności.
Co? Tylko ja potrafię to przyznać?
Ale co konkretnie?
Bezcenny klejnot skradziono tuż po tym,
jak zjawił się tu słynny poszukiwacz skarbów.
Sułtan siedział na marmurowym tronie,
a jego ogary kłapały paszczami.
Na mój policzek kapała ich gorąca ślina.
Tylko ręka sułtana na łańcuchu stała pomiędzy mną…
a pewną śmiercią.
Wyszeptał do mnie:
„Panie Komarow, czy jest pan gotów na śmierć?”.
I co pan zrobił?
Spojrzałem mu prosto w oczy.
„Jestem gotów na ostatnią przygodę.
Ale nie rozpocznie się ona dziś”.
Co było dalej?
Sułtan nie podejrzewał,
że spędziłem zimę wśród tybetańskich pasterzy
i jego ogary od początku jadły mi z ręki.
No jasne.
Wyjechałem z kraju
z rzadkim złotym albatrosem
jeszcze przed świtem.
Zazdrościcie.
Zostaje pan tu na festiwal?
Oczywiście. Nie przegapiłbym go.
Nawet dla złotego albatrosa?
Nawet gdyby miał oczy z rubinów.
Dzień dobry.
Po to tu przyjechałeś, prawda? To znalazła Lauren.
Szukasz klejnotów koronnych i myślisz, że są tutaj.
Będziemy potrzebowali…
więcej ciastek.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
WYSPA CAPE MERCY TERRA AUSTRALIS
ROZDZIAŁ VIII — RMS REPUBLIC
Musicie zatem zrozumieć,
że Romanowów wygnał z Rosji wściekły naród.
Nikt nie przeżył.
Poza jedną osobą.
Plotka głosi, że najmłodszej córce cara, Anastazji,
cudem udało się ujść z życiem.
Uważam, że przypłynęła do Cape Mercy na tym rosyjskim wraku.
I że przywiozła ze sobą rosyjskie klejnoty koronne.
Zaginęły cztery klejnoty.
Broszka Północy…
Naszyjnik Południa…
Słowicza Bransoletka…
i najcenniejszy,
królewska Szafirowa Korona.
Broszka Północy była w piance Lauren.
Tak.
A Maddie przypięła ją do kurtki.
Dlatego wziąłeś mnie za Lauren.
Musicie zrozumieć…
że to niesłychanie cenne klejnoty.
A takie skarby przyciągają…
niesłychane zło.
Musimy uważać.
Szukałem tych skarbów po całym świecie.
Goniłem za plotkami i szeptami przez ostępy Madagaskaru
i fiordy Norwegii,
aż trafiłem…
do Cape Mercy.
To byłby zaszczyt
zobaczyć Broszkę Północy,
a może nawet wziąć ją…
w dłonie.
Mogę?
Zgubiłyście ją?
Nie, ktoś ją ukradł.
Nie sądziłem, że zostawicie ją przypiętą do…
- Kurtki? - Kurtki!
- Nie zawsze była przypięta do kurtki. - Czasem leżała w misce.
Co?
Widziałem ją. Widziałem ją na kurtce.
W porządku. One się nie znają.
Nic wielkiego się nie stało. Gadamy sobie na osobności.
Dziewięć lat badań.
A znalazła ją licealistka przy pierwszym nurkowaniu.
Wyluzuj.
Trochę komunikacji by nie zaszkodziło.
Właśnie. Komunikacja, Leonid.
Dobra. Leo, myślisz, że pozostałe klejnoty też są w Cape Mercy?
Cóż…
to prawdopodobne.
Na wraku?
Tak.
Albo zaginione pod falami.
Pośród rekinów…
i ryb.
Myślę, że wasz rosyjski wrak
to Sztandart.
Carski żaglowiec rodziny Romanowów.
Rozmawiałem z Pawłem Tołstojem.
Wypytuje o waszą monetę swoją sieć kontaktów.
Wysłał mi też te zdjęcia satelitarne wraku.
Leży masztem do góry.
Ma dziurę w sterburcie w miejscu, w którym uderzył o rafę.
Tamtędy wejdziemy.
Przepłyniemy przez korytarz główny
aż do prywatnej kajuty księżniczki.
Klejnoty koronne przechowywano w szkatułce takiej jak ta.
A więc tego szukamy.
Tak.
„My”?
Tak.
- Leo? - Tak.
Pozwolisz? Bo wiesz…
Chciałybyśmy…
Chcecie porozmawiać między sobą?
Tak.
Nie ma sprawy.
- Dobra. - Super.
W porządku.
Jestem najsłynniejszym odkrywcą na świecie,
ale one muszą to przemyśleć.
Ależ to frustrujące.
Co my na to?
Komuś zależy, żeby uznano, że Lauren padła ofiarą sztormu.
Ta sama osoba włamała się do klubu i ukradła broszkę.
Po co pozorować wypadek Lauren,
a potem przetrząsać cały klub?
- Nie próbowali zatrzeć śladów. - Może chcieli, żebyśmy wiedziały.
Nie cackają się.
Widać chcą klejnotów.
Musimy przeszukać wrak pierwsze.
Zróbmy to.
Co?
Mam dosyć słuchania, że świat jest jaki jest
i musimy z tym żyć.
Koniec. Mam dość.
Koniec.
Izzie.
Wiemy, że nie znałaś Lauren,
a to jest bardzo niebezpieczne.
- To nie wstyd się bać. - Stevie.
Ona ma rację.
Jestem przerażona.
Ale zrobię to.
Wchodzimy w to.
AKCESORIA NURKOWE
KLUB NURKOWY
- Ja tylko… - Bez pośpiechu.
- Co robisz? - Zaopatruję marinę.
Hayden się na mnie wypiął, więc dramatycznie brakuje…
wszystkiego.
Nie chcę się śpieszyć.
Wiem.
Ale chcę się znowu zobaczyć.
Tak sobie myślałam, że może chciałbyś…
Tak, Izzie?
…wybrać się na rower…
z…
Haydenem.
Z Haydenem?
- No wiesz. - Jasne.
- Sprawdziłbyś, jak się trzyma. - No tak. Dzięki.
Na razie.
Jak działają te opaski na rekiny?
Rekiny mają siódmy zmysł.
Nauka tego nie rozumie, ale wyczuwają elektryczność,
tak jak my czujemy zapach czy zmianę temperatury.
Opaska emituje nieprzyjemny impuls elektryczny.
Oby to działało.
Izzie, bo przebijesz się przez dno.
Spokojnie, jesteśmy z tobą.
Jesteś jedną z nas.
Sto lat temu dzielna młoda kobieta
ukryła na tym statku rodowe skarby.
Kilka tygodni temu
inna dzielna młoda kobieta obrała pieczę nad tymi skarbami.
Dziś zachowamy spokój i trzeźwość umysłu…
z szacunku dla nich.
Powodzenia.
Jest cały? Zdejmij mu kaptur.
Co się stało?
Nie wiem. Był nieprzytomny.
- Leonid. - Co robimy?
Wezwij pomoc.
To chyba uraz głowy.
- Kto to? - Nie wiem.
Na pewno szukał tego co my.
Leonid, słyszysz mnie?
Mayday. Mówi Maddie Pollard z Valentiny.
Mamy uraz głowy. Potrzebujemy karetki. Ruszamy do mariny.
Słyszycie mnie?
Przyjąłem. Ratownicy będą czekać.
Wolny puls. Zabierajmy go stąd.
Spróbuj głęboko oddychać. Nic ci nie będzie.
Dziewczyny…
Naszyjnik Południa.
Stevie, zmyślna bestio,
znalazłaś go.
Leonid, miałeś rację.
To statek Anastazji.
Pamiętajcie.
Musicie…
- Leonid! - Leonid.
Zostań z nami.
Nic mu nie będzie.
- Anna, co się stało? - Jesteście całe?
Kogo wiozą?
Co tu się dzieje?
Wielkie nieba.
Czy to Leonid Komarow?
Ten poszukiwacz skarbów? Co on robi w Cape Mercy?
Nic nie mów.
Co wy kombinujecie?
Jego stan jest stabilny, ale ma obrzęk mózgu.
Musimy go przebadać.
Czy ktoś wsiada?
Ja.
- Dokąd go zabieracie? - Do kliniki.
Już lepiej do weterynarza.
Ja pojadę.
Zadzwoń po doktora Montgomery’ego.
Przeniesiemy go do nas do domu.
Dopiero co mieliśmy pogrzeb.
Chcecie kolejnego?
Nie wolno wam tu nurkować.
Byłyśmy z Leonidem. Uważałyśmy.
Izzie, co się stało?
- To zawodowy nurek. - Nie obchodzi mnie to.
Pozwalasz dzieciom na takie rzeczy?
Nurkować z obcymi w zakazanych strefach?
Nie.
Co więcej,
niniejszym zawieszam do odwołania działalność Klubu Nurkowego.
Macie siedzieć na lądzie.
Świetnie.
KLUB NURKOWY
Napisy: Juliusz P. Braun