ROZDZIAŁ VII — MARY CELESTE
LAUREN, PAMIĘTAMY CIĘ
Gotowa?
Co to jest?
Stara rosyjska tradycja.
Kiedy ktoś umiera…
owija się tym jego ciało, żeby jego dusza żyła wiecznie.
Przykro mi, że nie owiniesz Lauren.
Uwielbiam rosyjski. Jest taki… dramatyczny.
- Cicho. - Cicho.
Niedługo będziesz mogła to wszystko czytać.
„Niedługo” to może nie.
Na pewno już byś potrafiła.
Co to za słowo?
- Uczyć się. - Uczyć się.
Nie nauczę się nic więcej, jeśli nie dasz mi skończyć lekcji.
Będę mogła cię odwiedzić w Moskwie?
Czemu mam mieszkać w Moskwie?
Żeby tańczyć w Teatrze Bolszoj i zostać drugą Anną Pawłową.
Tylko nie zostań nową Anną Kareniną.
Nie zostanę.
- Mogę to pożyczyć? - Jasne.
Teraz dusza Lauren już zawsze będzie bezpieczna.
Najdroższa Maddie,
wiem, że to dla ciebie najgorszy okres w życiu.
Kiedy moja mama zmarła, myślałam, że nie dam rady dalej żyć.
Wytrwałam tylko dla taty.
Nie wyobrażam sobie,
co musisz czuć po utracie obojga rodziców naraz.
Ale wiedz, że możesz dalej żyć.
Nawet jeśli zdaje się to niemożliwe.
Bo są ludzie, które cię potrzebują.
Ja cię potrzebuję.
Ten wiersz mi pomógł, więc przekazuję go tobie.
Wierzę, że wszystko znajduje swój dom.
Dlatego chcę założyć klub nurkowy.
Tu będziemy mogły być sobą.
Ocean daje wolność.
- Super, nie? Co sądzisz? - Jest doskonała.
- Anna, popatrz. - Spójrz.
ZAWSZE BĘDZIEMY CIĘ KOCHAĆ, LAUREN
Jak się trzymasz?
Spódnica mnie gryzie.
Nie musisz iść.
Możesz zostać w domu.
Nie, muszę wspierać dziewczyny.
Nikt nie wie, co jej się stało, więc po co robić pogrzeb?
Żeby ludzie mogli się pożegnać.
Może i ty zechcesz jej coś powiedzieć.
ŻAŁUJĘ, ŻE NIE MOGŁAM CIĘ POZNAĆ. NIE PODDAMY SIĘ!
- Zawiesisz coś na drzewie? - Nie wiem co.
Co tam?
Myślę…
że powinniśmy zrobić sobie przerwę.
Nie chcę cię ranić. Ale ostatnio nie byliśmy…
W porządku.
Ostatnio nie byliśmy sobą.
Nie.
Zobaczymy, co będzie po lecie?
Może znów się szaleńczo zakochamy.
- Trzymasz się? - Tak.
Tęsknię za nią.
Wszyscy tęsknimy.
ŻEGNAJ, LAUREN
Nie jesteś gotowa?
Bo tam nie idę.
Musisz.
Jesteś trochę uparta.
Dlaczego?
Bo nie chcę iść na pogrzeb kogoś, kto żyje?
Wiem, że nic nie jest pewne, a to wszystko utrudnia.
Ale jeśli dziś nie pójdziesz, będziesz tego żałowała.
Przyjaciółki będą cię potrzebowały.
- Gotowa? - Tak.
Czas zobaczyć z bliska te oklapłe rybie pyszczki.
A co zrobimy, jeśli pod wodą coś pójdzie nie tak?
To samo, co robimy na lądzie. Pomożemy sobie.
Uwielbiam to zdjęcie.
Powiedz, że tego nie kupujesz.
To miły gest. Renee się postarała.
Ty też, Maddie?
Stevie…
Chcę wierzyć, że ona żyje.
Ale znaleźli jej kurtkę.
Zebraliśmy się tutaj, aby wspominać Lauren Rose.
Ukochaną córkę i przyjaciółkę.
Dzieci wychowuje cała społeczność.
A dziś razem opłakujemy jedno z nich.
Żałoba to cena, jaką płacimy za miłość.
Ale gdy ukochana osoba odchodzi w tak młodym wieku…
Co za absurd.
…cena wydaje się za wysoka.
Spójrzmy wszyscy na to drzewo pełne ciepłych wspomnień,
które przypomina nam, że Lauren wciąż jest z nami.
Przyjaciółka Lauren chce powiedzieć parę słów.
Lauren jest inteligentna.
Jest zdolna. Zachowuje się rozważnie.
A ja nie.
Ja gnam na oślep i liczę, że determinacja mi wystarczy.
Ale Lauren jest rozważna.
Nie byłaby lekkomyślna.
Nadzieja bywa niewygodna.
Czasem łatwiej się poddać, bo nadzieja bywa zbyt bolesna.
Czy poddamy się tylko dlatego, że to łatwiejsze?
Proszę was.
Błagam was wszystkich.
Wiem, brzmię jak histeryczka, ale czy chcemy siedzieć bezczynnie,
kiedy ona na nas czeka?
- Musimy iść. - Szefie?
Nagłe zniknięcie Lauren stanowiło dla nas szok.
To zrozumiałe, że czasem emocje biorą górę.
Ale to był tragiczny wypadek.
Przyjaciółka Lauren, Madeline, przeczyta nam teraz wiersz.
Śmierć to nic takiego
Wymknąłem się tylko do sąsiedniego pokoju
Wciąż jestem sobą i ty jesteś sobą
Czymkolwiek razem byliśmy Kimkolwiek byliśmy dla siebie
Wciąż tym jesteśmy
Nazywaj mnie tym samym imieniem
Mów do mnie tak swobodnie jak zawsze
Nie zmieniaj tonu
Nie sil się na powagę i smutek
Śmiej się tak jak dawniej Z drobnostek, które nas bawiły
Baw się, uśmiechaj się Myśl o mnie, módl się za mnie
Niech moje imię Nadal często gości w twoich ustach
Wymawiaj je swobodnie Niech nie ogarnia go cień
Życie wciąż znaczy tyle samo
Nie miała jej na sobie.
Choć już mnie nie widzisz Wciąż możesz o mnie myśleć
Po prostu na ciebie czekam Przez jakiś czas
Gdzieś blisko
Tuż za rogiem
Wszystko jest dobrze
Maddie.
- Maddie. - To piękne, Madeline.
Jeśli ktoś chce dołączyć, udamy się teraz nad wodę.
Dziękuję za przybycie.
Maddie.
- Dobrze się spisałaś, rybko. - Dziękuję.
Stevie. Muszę ci coś powiedzieć.
- Wrócę później, dobrze? - Oczywiście.
Anna, spotkanie w klubie. Chodzi o coś ważnego.
- Już lecę. - Chodź.
Jesteśmy umówieni z twoją mamą na kolację.
Sam z nią zjedz.
Anna.
- Zachowuj się. - Mam dość zachowywania się.
Mam dość tego, że nie mogę powiedzieć, co czuję.
Brad…
ja dłużej tak nie mogę.
Jak nie możesz?
Masz ten swój plan.
Chcesz mieć żonę, dzieci i domek na przedmieściach, ale…
- Ja tak nie mogę. - To coś złego?
Nie. Ale nie chcę skończyć jak Anna Karenina.
Kto to jest?
Ktoś bardzo nieszczęśliwy.
Chwileczkę. Zrywasz ze mną na pogrzebie?
Niezbyt elegancko, co?
Przeproś ode mnie mamę.
Wiedziałam, że ona żyje.
Traktowali mnie jak wariatkę, ale miałam rację.
- Czy Lauren miała na sobie tę kurtkę? - Nie jestem pewna.
Telefon! Zostawiłam go w łodzi.
Idźcie.
Chyba miała, ale widziałam ją w tej kurtce milion razy.
Zostawiłam go w łodzi. Idźcie.
- Nie miała jej wtedy. - Może miała ją w plecaku?
Nie miała jej ze sobą.
A Izzie mówi, że widziała ją w jej pokoju.
- Na 98 procent. - No dobra.
Jeśli kurtka leżała pod łóżkiem, a znaleźli ją w wodzie,
ktoś musiał ją tam podrzucić.
Ale po co?
Żebyśmy myśleli, że zginęła.
Widzisz? Ktoś chce nam wmówić, że Lauren nie wróci.
Ale ja wiedziałam. Lauren wciąż żyje.
Wiedziałam, że tu będziesz.
Przepraszam za…
- Co się stało? - Tak go zastałyśmy.
Wiedzieli, że będziemy na pogrzebie.
Ukradli coś?
Chyba niczego nie brakuje.
Wszystko jest.
Czego oni szukali?
Ale zimno.
- Izzie, miałaś nam coś powiedzieć. - Tak.
Widziałam tę kurtkę w pokoju Lauren, kiedy Szef prawie nas nakrył.
Ktoś musiał ją ukryć, podrzeć i wrzucić do oceanu.
- Ktoś dorwał Lauren. - Właśnie.
- Ona żyje. - Ona zginęła.
Co? Nie!
Inaczej po co podrzucać kurtkę?
- Ona nie żyje. - Wcale nie.
- Anna, ona nie mogła mieć kurtki. - Nie żyje.
- Nie, to dobre wieści! - Jeśli tak, to po co podrzucać kurtkę?
- To znaczy, że… - Dziewczyny.
Kiedy ją widziałyśmy…
Dziewczyny!
Mamy klejnot koronny Rosji.
- Co? - Co?
To jest znalezisko Lauren.
- Broszka. - Gdzie ona jest?
Ktoś się włamał i ją ukradł.
Napisy: Juliusz P. Braun