Dziadku!
Dziś się wprowadzam!
Rozmawialiśmy o tym na pogrzebie.
Człowiek za burtą!
Arrr! Moja nowa załogantka!
Uciekł z kambuza! Cwany diabeł.
Zajadły jest. Potrzebujesz broni.
Z czym walczymy?
To potwór z głębin
szaleństwem nieustępujący samemu kapitanowi Ahabowi!
Szybki jak grom!
Oczy ma jak węgielki spod piekielnych kotłów.
Na sterburtę!
Chodź tu!
Poddaj się, potworny skorupiaku!
Arrr! Przechytrzył mnie przy ladzie.
Ale wpadł w zasadzkę przy lodówce!
Więc teraz, moja droga wnuczko,
poczęstuję cię moją specjalnością,
najlepszym homarem na słodko na wyspie.
I proszę.
Wyglądasz, jakbyś chciała kokosa.
- Masz ochotę? - Tak. Poproszę.
Tak, jak kazał lekarz.
Zimniutki.
Moja mała mątewka.
Jakby w mojej kuchni nagle pojawiła się twoja babcia.
Za tydzień masz wracać do szkoły,
ale nie ma pośpiechu.
Krab pustelnik sam decyduje, kiedy zmienić muszlę.
Nikogo nie pyta.
To tak jak my.
A gdzie się kryją te kraby…?
Nakarmcie moją wnuczkę i mnie! Nie bądźcie mięczaki!
Arrr! Chcę usłyszeć „arrr”!
Arrr!
Arrr.
- Nie. Arrr! - Arrr!
Szybko, na wzniesienie! Nadciągają!
Hen, na brzegu, żona macha mi Gdy widzę ją, w oczach stają łzy
Zawołam więc głośno Niech każdy to wie
Że kochać ją będę aż po śmierć
To smutne, ile tu zapomnianych grobów.
Patrz na to mauzoleum. Tylko nazwisko i nic więcej.
Ktoś go bardzo kochał, że wybudował coś takiego.
Nie mieszkają tu żadni Avanasie.
Pewnie ród wygasł.
Więc kto zbudował mauzoleum?
Uwielbiam ten wiersz.
To ulubiony twojej babci.
Muszę wrócić na morze Do cygańskiej włóczęgi
Gdzie wieloryb i mewa Gdzie wiatr smaga i ziębi
Pragnę śmiechu żeglarzy I historii ich barwnych
I błogiego snu pragnę Aż do kresu mej wachty
Twoja babcia nie potrafiła usiedzieć w miejscu.
Nie bała się tych samotnych podróży?
„Bała się”?
Kobiety w tej rodzinie są nieustraszone.
Twoja babcia, twoja mama…
ty.
Dlaczego ty zostawałeś?
Mój czas na morzu już minął. Znalazłem sobie zakątek.
Nie znosiłam, kiedy wypływała.
Ale uwielbiałam jej opowieści z podróży.
Czasem dobrze zatęsknić na trochę za bliską osobą.
Wtedy bardziej się ją docenia.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
WYSPA CAPE MERCY TERRA AUSTRALIS
ROZDZIAŁ V — THE ADELAIDE
Co ty knułaś, Lauren?
„LK”.
Po co ktoś miałby się ukrywać pod inicjałami?
Może nie są prawdziwe. Może to jakiś pseudonim.
Dobrzy ludzie nie potrzebują pseudonimów.
W kuchni muszą poczekać, aż rozgrzeje się generator.
Już jest gorąco.
To co mu odpiszemy?
Słucham?
Temu LK.
- Inaczej nie przyjdzie. - A chcemy, żeby przyszedł?
Może wie, gdzie jest Lauren.
A może ją zabił!
Nie zakładajmy, że to facet.
Przepraszam. Jestem seksistką wobec mordercy?
Nie każdy tajemniczy nieznajomy to niebezpieczny facet.
Według podcastów każdy.
No cóż…
Stevie ma rację.
Ta osoba to nasz jedyny trop.
Gdyby zamordował Lauren, po co miałby się umawiać?
Fakt. A Lauren najwyraźniej myślała, że ten LK wie coś o monecie.
Ona coś odkryła.
Musimy podążyć za jej tropem.
„LK, widzimy się o 19.00”.
Wstaw emotkę.
Lauren zawsze wstawia emotki.
To prawda.
Dobra. Kokos?
Nie, bądź profesjonalna! Wieloryb.
- Radosny czy poważny? - To absurd.
Poważny. Zdecydowanie.
Dobra.
Wysłałam.
Dobra, teraz czekamy.
„Dobra, do zobaczenia”. I radosny wieloryb.
Super. Widzisz?
Morderca nie dałby radosnego.
U Wilka Morskiego jest prąd.
Załatwmy to szybko.
- Ahoj, panienki! - Ahoj, Wilku Morski!
A oto kolekcja Wilka Morskiego!
Co to jest?
Kawał historii.
Mam każdą mapę, każdy manifest, dziennik pokładowy, rejestr kupiecki,
rejestr portowy, kopię rejestru…
Głównie rejestry.
Statki widma u wybrzeży Australii.
Są tu bardziej i mniej wiarygodne treści.
Co, dziadku?
Maddie się ze mnie śmieje, ale w każdej bajędzie jest ziarno prawdy.
To ulubiona kaseta Lauren.
To…
o niej chcemy porozmawiać.
Rozumiem. W czym mogę pomóc?
Widziałeś kiedyś coś takiego?
Nie poznaję tego symbolu, ale jeśli ktoś go zna, to właśnie ty.
Skąd to masz?
- Wyłowiłam. - Lauren się nią interesowała.
Błyskotka z kramu z pamiątkami.
Dziewczęta, nie odbierzcie tego źle, ale wiem, jak to jest kogoś stracić.
To bardzo trudne,
ale prędzej czy później trzeba mu pozwolić odejść.
Nie gońcie za zjawami.
Dobra?
Dzięki, dziadku.
Mniejsza o monetę.
- Chodźmy. Do zobaczenia. - Do widzenia!
Do zobaczenia.
Dziękuję, Wilku Morski.
Coś tu nie grało, nie?
Wilk Morski dziwnie się zachowywał.
Myślicie, że to przez monetę czy przez rocznicę pożaru?
- Jakiego pożaru? - Osiem lat temu był pożar w marinie.
Nie było ofiar, ale spłonął biznes rybny Wilka.
- Okropne! - Stracił wszystko.
Ale to chyba nie to.
Jedziemy.
Tylko ty możesz tak się stresować jakąś galą.
W pięć godzin muszę stworzyć magiczne wydarzenie,
które pozwoli zebrać fundusze na latarnię,
a my się umawiamy z szaleńcem.
Masz rację.
Czym tu się stresować?
A co to?
Stuletni automat festynowy.
Pokazuje przyszłość.
Kiedy się go włączy.
CHIROMANCJA
Nawet nadprzyrodzone moce mają ograniczenia.
Izzie.
- Mam prośbę. - Śmiało.
Musisz wieczorem zaśpiewać. Hayden zgodził się grać na pianinie.
Jasne.
Masz w repertuarze coś z lat 50.?
Zaśpiewam, cokolwiek mi zagra.
Przejrzyjmy nuty. Poszukamy czegoś zjadliwego.
Kochanie, ja też z przyjemnością coś zaśpiewam.
Może moje solo ze szkolnego musicalu,
Guys and Dolls?
Guys and Dolls. Pamiętam.
Czemu nie?
Hayden! Znasz „Luck Be a Lady”?
GALA CHARYTATYWNA
Wypas.
Wygląda fantastycznie!
Przepraszam, że odciągam od imprezy,
ale musimy ustalić, co z robimy z tym całym LK.
No tak.
Izzie śpiewa, ja organizuję, więc… zostajecie wy dwie.
Mamy same spotkać się w środku nocy z tajemniczym nieznajomym?
- Bez obaw. Będziemy ostrożne. - Dobre.
Potrzebujemy liny. I sieci.
Sieci?
ROZRYWKI
Wygląda niesamowicie.
Przeszłaś samą siebie!
Dzięki.
No dobra. Jedziemy do Darcy Falls?
Świetny pomysł.
Festiwal musi być priorytetem.
Nie mogę organizować imprezy, kiedy w mieście nie ma prądu.
Rozumiem, że na festiwal wszystko musi działać.
Ale jeśli zaniedbamy teraz remonty, czekają was poważne awarie.
To miasteczko turystyczne.
Prawie cały dochód zarabiamy w jeden tydzień.
Mam poświęcić długofalową sprawność dla chwilowego zysku?
Masz zrobić to, za co ci płacą.
Więc poszukajmy razem jakiegoś kompromisu.
Motyw karnawału!
Jak oryginalnie.
Uruchomiliśmy starą maszynę do popcornu.
A automaty przyjmują monety, więc łatwo składać datki.
To urocze.
To tylko mała gala, Anno,
ale reprezentuje ona nasze zobowiązania wobec miasta.
Rozumiem, mamo.
Świetnie.
- Dokąd jedziemy? - Zobaczysz.
Pięknie tu.
To jeszcze nic. Popatrz na to.
Wszystko gra?
To musi być męczące.
Co?
W jednej chwili flirtują, a zaraz się kłócą.
Dobrze, że jesteśmy inni.
Mówią, że wielkie uczucie niesie ze sobą ból.
Miłość powinna być łatwa, nie trudna.
Taka jak nasza.
Tak. Pewnie tak.
To jest drzewo szczęścia.
Jest tak stare, jak Cape Mercy.
Przychodziłem tu z mamą.
Skąd te buty?
Przychodzi się tutaj,
gdy się o coś martwi i potrzebuje szczęścia.
Oddajesz drzewu jeden but, a drugi doprowadzi cię, gdzie trzeba.
Niektóre mają ze sto lat.
Trochę to dziwne.
Nie, to niesamowite.
- Podobało ci się drzewo? - Bardzo!
Są na nim buty Wilka Morskiego i mojej babci.
Stary kalosz i czerwony półbut.
Chyba bardzo się kochali.
Tak. To prawda.
- Spotykałaś się kiedyś z kimś? - Nie.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Na wyspie chyba nie ma nikogo dla mnie.
Zabrzmię na wybredną, ale nie wiem,
czemu każda 16-latka łapie, kogo ma pod ręką.
Trzeba mieć standardy.
Lubię ich. Ale nie są dla mnie.
Rozumiem. Ja nigdzie nie byłam dość długo, żeby randkować.
Byłoby fajnie, ale trzeba zaczekać na właściwego chłopaka.
Takiego jak Henry.
Przy tobie jest szczęśliwy.
Dobry wieczór. Proszę usiąść.
Ale dziś z ciebie femme fatale.
Dziękuję.
Nie załapałam się?
Nie prosiłaś, żebym zaśpiewała.
Założyłam, że będziesz zbyt zajęta na naszą małą galę.
Tylko się droczę.
Twoje włosy. Pomogę.
Pokaż.
- Już dobrze? - Jak zawsze idealnie.
Na razie.
Jeszcze 15 minut!
Za 15 minut wchodzicie!
- Całe miasteczko przyszło. - Czy to twój tata i moja siostra?
Czy to jest randka?
Nie. Lucinda założyłaby fioletową bluzkę.
Bluzkę na randki.
I co ty na to?
Nie ogarniam i chce mi się rzygać.
Pomoże ktoś ze spinkami do mankietów? Dawno ich nie nosiłem.
Widziałaś Haydena?
- Nie ma go? - Gdzie Hayden?
- Wchodzi za 10 minut. - Dotrze.
On nie przyjdzie.
- Co teraz? - Ja mogę zagrać.
Ale Stevie nie może sama iść do LK.
Hayden…
Izzie.
Przykro mi.
Nie bierz tego do siebie.
Na Haydena nie zawsze można liczyć.
Idę z tobą.
Maddie zagra.
Jesteś pewna?
Obiecuję, że cię obronię.
Przed LK czy moją mamą?
Po kolei.
- Jedziemy. - Dobra.
Dobry wieczór, dziękuję za przybycie.
Mamy nadzieję, że występy się państwu spodobają
i uda się zebrać fundusze na naprawę naszej ukochanej latarni morskiej.
Nie przedłużając, przed państwem Madeline Pollard i Isabel Martin.
Wszystko gra?
A jednak Hayden się nie zmienił.
Jeśli cię to pocieszy, też myślałam, że się zjawi.
Halo?
Kto tam?
Lauren?
Skąd znasz Lauren?
Wyjdźcie z cienia.
Ty pierwszy!
No to mamy pat.
Jestem znajomym Lauren.
Mamy go!
Co się dzieje?
- Boże! - Nic wam nie jest?
Kim jesteś i czego chcesz?
„Kto to jest?”
Żartujesz sobie?
Cały świat go zna!
Napisy: Juliusz P. Braun