Przepraszam! Przestań!
- No nie wiem. - Tak mówisz?
- Ale może? - Może.
Dobra, gołąbeczki.
- Mówiłaś o nas, prawda? - Tak.
- Załoga na pokład! - Spadaj.
No dobra.
Wypchnijcie nas!
To jest to!
Henry!
Odpowiedź brzmi „tak”!
- Na co odpowiedź? - Pójdzie ze mną na festiwal.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
WYSPA CAPE MERCY TERRA AUSTRALIS
ROZDZIAŁ II — FLOR DE LA MAR
- Dzień dobry, pani Volkov. - Wystarczy „Wiktorio”.
Dziękuję, że spełnił pan prośbę starej kobiety.
Jak mógłbym nie przyjść?
Racja. Proszę usiąść.
Smutna sprawa z tą Indy.
Biedny Henry.
Czy znaleziono cokolwiek, co wyjaśniłoby zniknięcie Lauren?
Nie.
Jest jeszcze druga smutna sprawa.
Co roku włącza pan starą latarnię morską na festiwal z okazji Święta Ocalenia.
Obawiam się, że latarnia została uszkodzona.
Jeśli stoi, to damy radę ją naprawić.
Słyszałam, jak moja Renee rozmawiała z inżynierem.
Chcą się skupić na sieci energetycznej, żebyśmy mogli się przygotować na festiwal.
Na latarnię nie starczy czasu?
Niestety.
Nikomu już nie zależy na starych tradycjach.
Pierwszy festiwal bez latarni.
Szkoda.
Ale on zna się najlepiej.
Wiem, że panu i pańskiej uroczej żonie nie było po drodze z naszym kościółkiem,
ale my zapraszamy.
Dziękuję.
Na pewno po jej śmierci nie może panu być lekko.
Mam jeszcze Maddie.
Apatia mi nie grozi.
Cieszę się.
To niedobrze, kiedy starsza osoba kisi się sama w domu.
Umysł zaczyna…
Cześć! Jestem Lauren,
wasza Podwodna Nimfa.
Dziś nurkujemy na głębokość 30 metrów
w jednej z moich ulubionych miejscówek.
Nie mówcie dziewczynom, ale możemy tam spotkać rekiny.
Ale się wściekną. Do zobaczenia!
Oglądasz Podwodną Nimfę?
Przepraszam, ja… byłam ciekawa.
Czy to dziwne?
- Tak. - Nie.
To świetny odcinek. Annie wpłynęła pod piankę meduza.
- Trzeba ją było wyciąć. - Zrobię tylko małe…
Piankę, a nie moje włosy!
- Anna, stój! - Zabierzcie to!
Uwielbiałam tę piankę.
Pytanie.
Jak to oglądasz? Nie ma prądu.
Czy to jest trójgenerator?
Nie inaczej.
- I komunikator Hard Trek? - No to przepadła.
I K917!
- To twoja mama? - Maddie!
Tak. Jest na wykopaliskach.
A twoi rodzice?
Od kilku lat nie żyją.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
„Dzięki stracie poznajemy wartość tego, co mamy”.
Walkie-talkie w XXI wieku?
Praca taty zaciąga nas w najróżniejsze miejsca.
Czasem mamy tylko walkie-talkie.
Krótkofalówki są nieocenione, kiedy infrastruktura zawodzi.
Władze podają do wiadomości tylko wybrane fakty.
A tak słyszymy wszystko, nie tylko propagandę.
Do komendanta Rose’a.
Burmistrz Volkov prosi o pilne spotkanie.
Jestem na nabrzeżu, nadzoruję wymianę załóg.
Porozmawiać możemy tutaj.
Myślicie, że coś mają?
To sprzęt tylko na jakieś nagłe wypadki?
To spotkanie to nagły wypadek.
- Dzień dobry, Szefie! - Boże. Myślałem, że to Stevie.
Nie, to tylko ja. Stoję tu sobie nonszalancko.
To samo auto, co rok temu?
Tak, Maddie. To samo od 1997 roku.
Zawsze je lubiłam. Ładne jest. Zgrabne.
Dobre do łapania przestępców.
Potrzebujesz czegoś, Maddie?
- Do czego to służy? - Nie dotykaj!
To syrena.
- Jestem zajęty. - To lepiej już pójdę.
Miło było z panem pogadać.
Bo odkąd nie ma taty, to wie pan…
Maddie…
Lecę. Pa!
Wszystko gra?
Wysłałeś dziś dwie ekipy poszukiwawcze.
Trzeba korzystać z odpływu.
Musisz być zdruzgotany.
Może odnalezienie Indy pomoże ci zamknąć ten rozdział.
Jaki rozdział?
- Czas nie gra na naszą korzyść. - Nic jeszcze nie jest stracone.
Minęły cztery dni, Jack.
- Dobrze znasz procedury. - Renee, proszę.
Mamy niewiele środków.
To pożera cały budżet. Rozumiałabym to, gdyby była…
Nadzieja?
Mamy zasady.
Od jutra zaczniemy wygaszać akcje.
Skupimy się na odbudowie.
Nie poddam się, Renee!
Jeśli trzeba przeczesać cały ocean, to to właśnie zrobię.
A teraz wybacz.
Muszę pracować.
Ty może też powinnaś.
Przynajmniej Szef się nie poddaje.
Henry wygląda jak sto nieszczęść.
Był chłopakiem Lauren.
Dwa tygodnie temu zerwali.
Sprawdzę, jak się trzyma.
Cześć.
- Ona nie chce rozmawiać. - Nieźle, masz przyzwoitkę.
Nie. Tylko standardy.
Niech zgadnę. Cheeseburger bez sera dla Anny,
cheeseburger z podwójnym serem dla Stevie,
a dla Maddie zapiekanka serowa?
I…
Dla mnie burger tropikalny. Dzięki.
Robi się.
Żadnych wyrzutów sumienia. Dobrze, że zerwałaś z Haydenem.
On był w poprawczaku. Nie miałam wyboru.
On miał. I dostał sześć miesięcy.
Ale przesiedział trzy.
To chyba dobrze?
Geniusza zbrodni by nie wypuścili.
Potem idę do skate parku, gdybyś była w pobliżu.
Co z Henrym?
Jest przybity.
Jak zawsze zamyślony, ale trochę z niego wyciągnęłam.
Wiem, gdzie znalazł Indy.
Anna, ty szukaj w piasku.
Maddie, ty na uskoku.
Ja zajmę się skalistym dnem. Powoli i metodycznie.
Na pewno powinnam tu być?
Szczerze mówiąc, Lizzie, ja o tobie zapomniałam.
Przydasz się.
Izzie, ty przeszukasz rafę.
Coś mogło w niej utknąć.
Pod wodą ten gest oznacza „w porządku”.
- Dobra. - I pamiętaj. Fajka, nie rurka.
Maska, nie gogle.
Nie gogle.
Dobra.
- To chyba ciężkie? - Do przeżycia.
No i pod wodą jest lżejsze.
Siostra Stevie uczy nurkowania. Nauczy cię!
Ja może… zostanę tutaj.
Chodź!
Niech sobie czyta. Przypływ nie będzie czekał.
Gdzie to znalazłaś?
- To na pewno jej? - Na pewno.
Tu jest rysa od jej noża.
Może znajdę coś więcej.
- Czekaj. Ile masz powietrza? - Mnóstwo.
- Stevie! - No dobra. Trzydzieści.
To mniej niż połowa butli!
Tak się robi sobie krzywdę.
- Mam to gdzieś. - A ja nie.
Nie pozwolę, żeby ciebie też musieli opłakiwać rodzice.
W porządku.
Dobra.
- To zabierzmy to do klubu. - Zgoda.
KLUB NURKOWY
Witaj w klubie.
Tu jest magicznie.
Zwykle nie wpuszczamy tu obcych,
ale pomogłaś nam dziś, więc zrobimy dla ciebie wyjątek.
To nasze dzienniki nurkowań. Są do tego apki, ale co papier, to papier.
To mapa wszystkich wraków na rafie.
A tutaj trzymamy butle, pianki i takie tam.
Oprowadzisz ją później. Musimy obczaić telefon Lauren.
Poczekamy, aż się naładuje.
Są prawdziwe?
Prawdziwe diamenty to najtwardsza substancja na świecie.
Daj.
Widzisz? Zarysowane.
Nigdy nie są prawdziwe!
A to co?
Wzdłuż brzegu jest mnóstwo wraków.
Prądy przynoszą różne rzeczy.
Wybacz.
Maddie wyrwała go ze skały jak król Artur. To było coś.
Tamten rekin to też było coś.
- Był w porządku. - Łatwo ci mówić. Miałaś miecz.
Anna, to twoja prababcia, tak?
Mercy z rosyjskiego wraku. Mają tu fioła na jej punkcie.
To po niej nazwano miasteczko.
Anna pochodzi z wyższych sfer, ale trzyma się z plebsem.
Co zrobiła ta Mercy?
Rok 1918.
Rosyjski statek uciekający przed rewolucją rozbija się w pobliżu nieznanej wyspy.
Statek zaczyna tonąć.
Pasażerowie tłoczą się na szalupach.
Wokół nic, tylko ciemność.
Nie widzą stałego lądu, ich jedynej nadziei.
Nagle mrok przeszywa światłość!
Wstaje młoda kobieta, a w jej dłoni jaśnieje latarnia.
Spogląda przez mrok i wzburzone fale i każe płynąć na zachód!
Całą noc dzielnie pływała od wraku do brzegu,
aż wszystkich wyrwała ze szponów okrutnego oceanu,
za broń mając jedynie płomień latarni.
Była ich światłem. Ich busolą. Nie! Ich gwiazdą przewodnią.
Na lądzie stanęła na szczycie wzgórza Flagstaff
i z latarnią jaśniejącą w dłoni zakrzyknęła na gniewne morze:
„Tylko tyle potrafisz?”.
Tak to leci.
Może troszkę dodałyśmy od siebie.
Co roku na pamiątkę tego dnia organizujemy festiwal.
Przebieramy się, turyści to uwielbiają. Pewnie też cię w to wkręcą.
Wątpię. Raczej nie zabawimy tu długo.
Dobre etui.
Odblokowałam!
Dobry z ciebie chłopak.
Patrz no.
Straciłeś wiatr w żaglach.
Kiedy wraca twój tata?
Jeszcze przez parę tygodni będzie na kutrze.
Fale ich zatrzymały.
No tak. Wpadaj do mnie, jak tylko zgłodniejesz.
Masz po sąsiedzku homary.
Zapamiętam.
Henry…
znalezienie tej łodzi to ważne dokonanie.
Dziękuję.
Stary! Idę na deskę. Chcesz się przyłączyć?
Nie mogę. Szef znowu wypływa i chcę pomóc.
Podobno działa na własną rękę.
Ona może gdzieś czekać.
Henry, będzie dobrze. Znajdzie się.
Muszę lecieć.
Szef wie, że Lauren cię rzuciła?
- Rozstaliśmy się. - Ta, jasne.
Dobra, z jej inicjatywy. Zobaczymy się później.
Dobra. Obejrzyjmy filmiki Lauren.
Szef znowu wypłynął.
Dziś na moim kanale czeka nas wyścig.
Hayden kontra Henry.
Dobra, Maddie, odliczaj.
…dwa… start!
Boże!
Podniósł mnie!
Czekaj!
Cześć, klubowicze! To ja, Hayden.
Znowu wchodzę w paradę tym gołąbeczkom.
- Gotów? - Tak.
Nie wiem, co powiedzieć. Nigdy nie byłem na YouTubie.
- Przywitaj się z widzami. - Siema, klubowicze!
Zaraz wypływamy na Indy.
Tak. Mamy piękny dzień!
Cudowny dzień.
To, że mogę spędzać każdy dzień ze Stevie, Anną i Maddie,
wypływać na Indy, nurkować, to…
jedno z najwspanialszych doświadczeń w moim życiu.
Odkąd mama odeszła, zawsze było mi bardzo ciężko…
ale one trzy…
zawsze będą dla mnie siostrami.
Kocham was.
Chyba ktoś mnie śledzi. Znalazłam coś i chcą to zabrać.
Włamali się do mojego pokoju. Nie wiem, komu mogę ufać.
Chyba nikomu. Nawet tacie.
Napisy: Juliusz P. Braun