SERIAL NETFLIX
Jak? Co? Gdzie? Dlaczego?
Co? Gdzie? Dlaczego?
Ada Bambini, naukowczyni
Dowie się, jaka jest odpowiedź
Pod tym, tam
Nauka jest wszędzie
Z Ignasiem Kitkiem, architektem
I Rózią Rewelką, inżynierką
Tyle tego jest
Możesz pomóc też!
Tajemnica! Zagadka! Zagwozdka! Badanie!
Cuda do odkrycia Hipotezy do sprawdzania
Nauka jest mega!
Ada Bambini, naukowczyni
Musi znaleźć odpowiedź
Wszędzie, gdzie nauka jest
Hipotezę stawia wnet Łączy kropeczki
Bo to naukowczyni Ada Bambini!
Mózg, nie mięśnie.
Twoja mama robi najbardziej chrupiące krakersy.
Wiem. Są przepyszne!
Zostawmy trochę… Rózi! - Rózi!
Hej-ja! Łapiecie? Hej, to ja!
- Cześć, Róziu. - Hej.
Zostawiliśmy ci trochę krakersów.
Dzięki!
Chrupiące i pyszniaste!
Chrupniaste!
- Jak pierwsze zajęcia karate? - Było super!
Jestem w grupie początkujących,
ale wiem, że wkrótce trafię wyżej.
Podobno trzeba sporo ćwiczyć, by być dobrym w karate.
Nie chcę się przechwalać,
ale mam wrodzony talent.
Patrzcie na te ruchy.
Brokatowy cios.
Nieźle!
Kopniak Jednorożca.
- Co? - Ekstra!
Tęczowy Obrót.
Nigdy nie widziałem takich ruchów.
Te zajęcia są dla ciebie stworzone.
Wymyśliłam te ruchy.
Sensei Dawid nauczył mnie tego:
Twierdzi, że to ma pomóc w skupieniu.
Ciągle powtarza: „Spokój. Szybkość ruchów. Sukces”.
Lubię spokój. I być szybkim.
No i odnosić sukces.
Te ruchy są niezłe.
Ale to nudne.
Chcę już to pominąć i rozwalić coś na pół,
tak jak Profesor Kwiatuszek w swoich filmach.
Ona dopiero ma ruchy. Obejrzyjmy je!
- Jasne. - Dobra. Tato!
Głośniej się nie da, kotku? Usłyszeli cię chyba na księżycu.
Wybacz. Możemy skorzystać z komputera?
Chcemy obejrzeć idolkę Rózi, Profesor Kwiatuszek.
To twardzielka.
Największa!
To będzie niezłe!
Tu Profesor Kwiatuszek!
Mam doktorat z bycia siłaczką!
- Wykłady czas zacząć! - Tak!
Belferski cios!
Akademicki grzmot!
Semestralny kuksaniec!
Czacha dymi.
Nie ma za co. Tylko nie zniszcie mi teraz mebli.
Widzicie? Czy to nie było super?
Chcę robić to, co Profesor Kwiatuszek.
A nie potrzebujesz czarnego pasa?
Owszem. Mam go tutaj.
Co tu najpierw rozwalić?
Czekaj! Tata powiedział, żeby nie niszczyć mebli.
Chyba masz rację. Jestem taka podekscytowana!
- Wyjdźmy na podwórko. - Racja. Chodźmy!
- Co powiesz na tą? - Idealna.
Profesor Kwiatuszek rozbija cegły,
więc niewielka deska to bułka z masłem.
Lepiej się odsuńcie,
bo zaraz ujrzycie Super-Mega Cios Rózi.
- Róziu. - W porządku?
Tak. Tylko trochę boli.
Nie zadziałało.
Zebrałam siły i napięłam mięśnie jak ona.
Więc czemu nie mogę przepołowić deski?
Dobre pytanie.
To tajemnica! Zagadka! Zagwozdka! Badanie!
Gdy brak odpowiedzi i mam wątpliwości
Czemu? Jak to? Dlaczego?
Rozgryzę to dzięki swej ciekawości
Czemu? Jak to? Dlaczego?
Jesteśmy gotowi Wspólnymi siłami
Poradzimy sobie z pytaniami
Trzeba się postarać
Lecz zabawy co niemiara
I właśnie dlatego
Pytaj dlaczego!
Już mam.
Mając większe mięśnie,
mogłabym rozgniatać rzeczy jak Profesor Kwiatuszek.
- Jak chcesz je zdobyć? - Wiem, co poprawia myślenie.
- Pompki. - Pajacyki!
Burza mózgów!
Racja.
Mam pomysł.
Rózia zawsze nosi ze sobą balony.
Napompujemy ci ręce, by urosły jak balon.
A co, jeśli pękną tak jak balon?
Słuszna uwaga.
A trollowy sok?
Tak trolle robią się duże.
No nie wiem. Mama powtarza, że jesteś tym, co jesz.
Masz rację. Wolę być sobą.
Nie chcę być Rózio-trollem.
Zbudujemy cztery robotyczne ramiona.
Świetny pomysł.
Ale w karate wolno jedynie
używać własnych rąk do łamania desek.
Dyskwalifikacja.
To ma sens. O tym nie pomyślałam.
Musi być sposób, by zdobyć mięśnie.
Może zamiast tworzyć robocie ramiona,
pomożemy ci zdobyć mięśnie ćwicząc z ciężarkami.
- Świetny pomysł. - Tak! Do dzieła!
Ale to nie potrwa krótko.
Mama sporo ćwiczy i mówi, że to wymaga wiele czasu.
Nie chcę się chwalić, ale mnie na pewno się to uda.
To poćwiczmy razem.
Potrzebujemy sprzętu. Ładuję laboratorium.
Przydadzą się.
Ciała w ruch!
Dlaczego?
Może zacznij powoli?
Ale muszę szybko nabrać mięśni!
O nie!
Nie spiesz się tak.
Ale chcę już mieć mięśnie!
Czemu nawet nie drgniesz?
Ustaw mniej zabawek.
Mniej zabawek, mniejsze mięśnie.
Kurczaki! Moje ręce wyglądają tak samo.
Zero mięśni.
Trzęsą się jak galareta.
Chciałam mięśni i ciosów karate,
a zaliczyłam wielką klapę!
- Mam dość. - No dalej, Róziu.
Karatecy i naukowcy się nie poddają.
Coś wymyślimy.
Gdyby tylko ktoś nauczył Rózię łamać deski.
Nauczyciel!
Może sensei Dawid ma jakieś wskazówki?
Może również mieć swój filmik.
Możemy sprawdzić, ale to mały gość.
Nie jest tak silny jak Profesor Kwiatuszek.
Raczej nie umie czegoś zniszczyć.
Przekonajmy się.
Zobaczmy. Jest! Sensei Dawid.
- „Spokój. Szybkość. Sukces”? - To on.
Obejrzymy to o łamaniu rzeczy?
Chcesz coś rozwalić?
Mam dla ciebie filmik.
Łamanie przedmiotów opiera się na prawach fizyki.
- Ekstra. - Serio?
Oto doktor Ronald McNair.
Był fizykiem, astronautą i posiadaczem czarnego pasa,
który opisał fizykę w karate.
Super, co?
Naukowiec-karateka?
Super!
Powiedział kiedyś, że aby rozbić stos cegieł,
potrzebna jest wprawa i precyzja.
Oznacza to powtarzanie ruchu zawsze w ten sam sposób.
W tym celu musisz użyć siły i pędu,
skupiając się na małym obszarze.
Ustaw dłoń krawędzią.
Wyceluj ją w środek, który jest najsłabszym miejscem.
Użyj siły i pędu
oraz wyobraź sobie jak ręka przecina cegły.
- Super! - Ekstra!
Rozbił ten stos cegieł,
nawet nie prężąc przy tym mięśni.
A więc nie chodzi o bycie mięśniakiem.
Chodzi o fizykę. O siłę i pęd.
I precyzję.
A inżynierowie muszą dbać o precyzję.
Spróbuję jeszcze raz.
Ale nie z całym stosem desek. To wymaga czasu.
- Dzięki, tato! - Dziękujemy.
Wyobrażam sobie, jak przełamuję krakersa na pół.
Pamiętaj, twoja dłoń ma być ostra jak nóż.
Ustaw ją na środku.
Użyj siły, pędu, wyobraźni i…
Nie złamała się.
Ale spójrz! Tu jest pęknięcie.
Jest lepiej niż na początku.
Masz rację. Dzięki cierpliwości, wprawie i precyzji
stanę się maszynką do łamania desek,
jak sensei Dawid i doktor McNair.
Raz, dwa, trzy.
- Dzięki za lekcję. - Nie ma za co.
Nie chcę się chwalić,
ale jestem świetna w powolnym dążeniu do perfekcji.
Nie wierzę!
Że co? Niemożliwe!
- Coś nie tak, tato? - Lepiej usiądźcie.
W tę niedzielę przygotujcie się na licencjat w zakładaniu chwytów
i doktorat z totalnej rozwałki!
- O rany. Nadal kręcimy? - Cięcie!
Siła Profesor Kwiatuszek to oszustwo!
Czacha mega dymi!
Ale ma mięśnie i doktorat z bycia siłaczką.
Chyba musi wrócić do podstaw.
Wolę senseia Dawida, prawdziwego nauczyciela.
Poćwiczmy blokowanie.
Raz, dwa, trzy.
Ignaś coś wykopał.
Ostatnia wskazówka.
To bardzo duże pudło, w ktorym są inne pudełka.
Skrzynki z narzędziami, boomboxy, pudła ze skarpeciochami!
„Skarpeciochami?”
- Tato… - Poniósł mnie rym.
Aby rozwiązać zagadkę, musicie myśleć nieszablonowo.
- Będę w biurze. - Jesteśmy naukowcami.
Nie poddamy się.
Nigdy.
- Chcę się poddać. - Co? Nie!
Nie zrezygnujemy. Myślmy dalej.
„Pudło pełne pudełek”.
Co to takiego boombox?
Chyba wiem!
Garaż!
Wygrałem!
Tak sądzę.
Tato!
Wielkie pudło, w którym są inne pudła.
Dobra robota, Ignasiu.
Oto nagroda za wygraną.
Dzięki, Róziu!
A to dla ciebie, Ado. Bez okazji.
Dzięki!
Znalazłam je na plaży z ciocią Różą.
- Więc? Kto zgadł? - Ja!
Jesteś mistrzem polowania na skarby!
Jak to rozgryzłeś?
Rózia spytała, co to boombox
i przypomniałem sobie, że trzymasz go tu.
Wtedy pomyślałem, że garaż jest niczym wielkie pudło.
Myślałeś nieszablonowo.
A ja nadal nie wiem, co to takiego, ani co robi.
A ten osobliwy przedmiot wcale nie pomaga.
Odtwarza muzykę. A to nazywa się płytą CD.
Tak!
O tak!
Mam cię. Cała?
Tak. Ale to pudełko nie.
Tato, spójrz!
To ja będąc dzieckiem
z ulubioną zabawką, Rexcaliburem.
Bo Rex to…
Mój pierwszy sklejony model. Takiego się nigdy nie zapomina.
- Ignaś słyszał to parę razy. - Raczej parę milionów.
Widzicie? To kapsuła czasu. Z Rexcalubirem
i innymi rzeczami z tamtych czasów.
Pana stara zabawka podróżuje w czasie w pudełku na drugie śniadanie?
Ekstra!
Kapsuła czasu to pojemnik na obecne rzeczy,
który się zakopuje,
by kiedyś ludzie je znaleźli i poznali przeszłość.
Moja jest zakopana gdzieś na tym podwórku.
To pewnie Paul z ziemią do ogrodu.
Myślicie o tym, co ja?
Że fajnie byłoby mieć zabawkę podróżującą w czasie?
Owszem, ale wykopmy tę kapsułę czasu!
Zostaniemy archeologami, jak moja ciocia Berta.
Chcę być archeologiczką.
Znaczy, arachnolożką.
Chcę wykopać coś z przeszłości.
Choć kopanie oznacza ubrudzenie się,
byłoby super, gdyby tata odzyskał ulubioną zabawkę.
- Jestem za! - Tak!
Świetny pomysł. W pudełku powinna być mapa.
- Serio? - Superaśnie!
Nie wspominał, że mapa jest nieczytelna.
To był świetny pomysł.
Nie, nadal jest.
Archeolodzy ciągle znajdują wyblakłe rzeczy.
Może ciocia Berta nam pomoże.
Zadzwońmy do sklepu archeologicznego.
Dobre wieści. Mapę da się naprawić.
- Tak! - Serio?
Owszem. Istotny jest kolor tuszu.
Powiem wam, co zrobić.
Zróbcie kopię mapy, żeby nie uszkodzić oryginału, a potem…
Ładuję laboratorium.
Dobra. Mamy wszystko?
Roztwór do tuszu, czyli sok z cytryny i woda? Gotowy.
Wiatrak do wysuszenia mapy? Gotowy.
Odzyskanie mapy, by znaleźć kapsułę czasu? Gotowe!
Mamy mapę!
Pora wykopać kapsułę.
- Ej! - Róziu!
Niczego tu nie ma.
Podążaliśmy za mapą. Czterdzieści kroków od drzwi.
To dlaczego jej tu nie ma?
No tak. Od tamtej pory dom się zmienił.
Dziadkowie go odnowili, dodali szopę,
a potem ja zasiałem ogródek.
Lecę. Czekam na telefon od mamy.
Bez odpowiedniej mapy nie odnajdziemy kapsuły!
Lepiej to zostawmy.
Naukowcy ciągle dokonują czegoś niemożliwego.
Astronauci polecieli na Księżyc.
Ale wiedzieli, gdzie jest.
To ogromna różnica.
Racja. Ciężko go przegapić. Wiecie, czego potrzebujemy?
Cudu?
Kryształowej kuli?
Burzy mózgów!
Wiem! Możemy kopać gdziekolwiek.
Ale na podwórku powstaną dziury, a mój tata nie będzie zadowolony.
Ignasiu!
Racja, to kiepski pomysł.
Możemy poprosić susła, by nam pomógł.
A co, jeśli zjawi się cała banda susłów i przekopią ogródek?
Ignasiu!
To byłby kłopot.
Psy! Wywęszą wszystko. Może któryś wyniucha Rexcalibura.
Ale może wywąchać Ignasia, bo zawsze nosi kanapkę z tuńczykiem.
Ignasiu!
Masz rację. Może kapsuła przepadła na zawsze.
Chciałem, by tata odzyskał zabawkę,
ale jak się dowiemy, gdzie jest zakopana?
Poddaję się!
Niepowodzeń mam już dość
Jakbym głową walił w mur
Bo prócz przeszkód wokół stu nie widzę nic
Nie nadaję się To wszystko pic
Czas się poddać, wiem
Nic nie mogę zrobić już
Trzeba prób
Wierzyć chciej
Za którymś razem musi udać się
A błąd – pokaże drogę stąd
Kto błądzi, potem jeszcze lepiej wie
Trzeba prób
Nawet stu
Każdy błąd do celu zbliża cię
Więc spróbuj znów
Działaj, a uda się na bank
Racja. Nie mogę się poddać, bo to trudne.
Z polowaniem na skarb dałeś sobie radę.
Tak! Bo… myślałem nieszablonowo.
Podążaliśmy za mapą, ale dom się zmienił.
Dom! Mam pomysł.
Projekty!
Są niczym mapa domu.
- Świetny pomysł! - Nieszablonowy.
Dzięki!
Według projektu domu
drzwi, od których prowadziła mapa,
są teraz oknem.
A zatem 40 kroków do przodu.
Kapsuła czasu powinna być…
tutaj.
Szkoda, że nie wiemy na pewno,
żebyśmy nie musieli kopać dziur.
Fajnie byłoby mieć rentgen,
żeby zobaczyć, co jest pod ziemią.
Chwila. Znalazłaś te rzeczy na plaży z ciotką Różą.
Skąd wiedziałeś, gdzie szukać?
Miałyśmy wykrywacz metalu,
który piszczał, gdy natrafił na coś metalowego!
Ciocia nauczyła mnie, jak to działa.
Pokażę wam.
Wykrywacze metalu emitują pole elektromagne…
Elektromagnetyczne?
Tak. Pole elektromagnetyczne w głąb ziemi.
Tak odróżniają metal od ziemi.
Stare pudełko jest metalowe.
Potrzebujemy wykrywacza!
Pożyczylibyśmy od cioci, ale jest na wycieczce.
Może ciocia Berta je ma.
Wybaczcie, ale wszystkie się sprzedały.
Ale możecie stworzyć je sami.
Potrzebujecie jedynie starego radia,
kalkulatora, rzepa i pudełka na płyty.
Zaprojektuję go.
- Wow! - Ekstra!
Skonstruujmy go!
A teraz wykryjmy jakiś metal.
Słyszę coś.
Grosik. Jestem bogata!
Tu dźwięk jest głośny!
Czy to może być to pudełko?
No dalej! Wykopmy je.
Czy to ona?
O rety!
- Kapsuła czasu! - Znaleźliśmy!
Kolejny osobliwy kawałek dawnej techniki.
Ekstra!
To chyba stara gra wideo.
Kaseta VHS. Oglądało się na nich filmy.
To Rexcalibur!
We własnej osobie.
Fajniejszy, niż myślałem.
Nie mogę się doczekać, aż zobaczę minę mojego taty!
Nie sądziłem, że tak się ucieszę na jego widok.
Dziękuję.
Nie ma za co.
„Pierwszego modelu się nie zapomina”.
Do naszej kapsuły
wkładam stary notatnik
w plastikowym worku, żeby strony nie wyblakły.
Ja wkładam swój pierwszy młotek.
A ja plan mojego skateparku.
Napisy: Piotr Lipiec