SERIAL NETFLIX
Jak? Co? Gdzie? Dlaczego?
Co? Gdzie? Dlaczego?
Ada Bambini, naukowczyni
Dowie się, jaka jest odpowiedź
Pod tym, tam
Nauka jest wszędzie
Z Ignasiem Kitkiem, architektem
I Rózią Rewelką, inżynierką
Tyle tego jest
Możesz pomóc też!
Tajemnica! Zagadka! Zagwozdka! Badanie!
Cuda do odkrycia Hipotezy do sprawdzania
Nauka jest mega!
Ada Bambini, naukowczyni
Musi znaleźć odpowiedź
Wszędzie, gdzie nauka jest
Hipotezę stawia wnet Łączy kropeczki
Bo to naukowczyni Ada Bambini!
Dzień deskorolki.
Jabłka, kanapki, soczek…
Czegoś tu brakuje.
Duży lunch dla małej Ady.
Jedziesz do Ignasia czy na księżyc?
Dziś zostaję na Ziemi.
Ignaś zapraszał na zabawę,
więc pakuję przekąski, by mieć energię.
Ale ciekawe, ile jedzenia potrzeba do zabawy na Księżycu.
Jakkolwiek brzmi odpowiedź, to wiem, że to rozgryziesz.
O tym zapomniałam.
Miód do ciasteczek migdałowych. Dzięki, mamo!
Nos klauna.
Balony.
Piłka plażowa... Ona chyba zostaje.
Będzie grać w piłkę u Ignasia?
Kazał być gotową na wszystko.
Więc spakowałam piłki, balony, nos klauna i...
bańki mydlane!
Zasada Rózi numer 222.
„Zawsze miej bańki w razie potrzeby”.
Hej, to Ada i Rózia.
- Cześć wam. - Dzień dobry!
Chodźcie!
No dalej!
Witamy w skateparku Kitek i Kumple.
Świetniastyczny!
To jak lody, jednorożce i przyjęcie urodzinowe
w jednym pięknym opakowaniu.
To niesamowite!
Dobrze, że mam przekąski. Przydadzą się.
Mój architekt przeszedł samego siebie.
Udanej zabawy! Będę sadził lwie paszcze.
Sadzi pan lwy w ogródku?
Ekstra!
Byłoby super, ale lwie paszcze to rośliny.
Będąc rośliną, chciałabym mieć taką nazwę.
Chodźcie! Chcę wam wszystko pokazać.
Super!
Mamy rampy różnej wielkości.
Małe, średnio-małe,
średnie, średnio-duże
i gigantyczne.
I jeszcze...
Można je istawiać?
Mieszać i łączyć?
Aha. Chodźcie!
Ale wysoko! Uwielbiam wysokości.
Drewno jest superśliskie.
Śliskie i lśniące, by jazda szła gładko.
Jak z płatka.
Ignasiu, to idealny park.
- Nie mogę się doczekać! - Jeszcze tylko...
- Dziękuję! - Dzięki!
Tyle zrobiłeś. Pomyślałeś o wszystkim.
Świetniaście!
A teraz do dzieła!
Mam tu tyle energii potencjalnej.
Chcę już zamienić ją w kinetyczną.
Energia potencjalna i kinetyczna?
Uwielbiam je!
A co to takiego?
Energia potencjalna to ta, której nie użyłaś,
więc jest nagromadzona, zwłaszcza gdy jesteś tak wysoko.
Ale ruszając, uwalniasz ją i staje się energią kinetyczną,
czyli energią w ruchu, o tak!
Uwielbiam energię kinetyczną!
Tak!
Ada, patrz na ten skok.
Zobacz ten obrót.
I mój nowy ulubiony ruch:
Zakręcone Salto Rózi.
Tak! Dalej, Róziu!
- Wszystko dobrze? - Tak, proszę pana.
Najlepszy dzień w życiu!
Dwie przyjaciółki i ich sztuczki.
Okej. No to jazda.
Chwila. Czemu jest nas dwie? Gdzie jest Ignaś?
- Jestem tutaj. - Nie jeździsz?
Tu mi dobrze. Lubię patrzeć, jak się bawicie.
- Ale chcemy, żebyś dołączył. - Jedziemy tam.
Nie chciałem jeździć, a jedynie to zaprojektować.
Umiesz jeździć na deskorolce?
No cóż...
Nie.
Naprawimy to.
Tak! Nauczymy cię.
Żebyś mógł robić z nami ekstra triki!
Ale naprawdę nie chcę robić...
Kłopotu? Nie żartuj.
Jest najfajniej, gdy robimy coś we trójkę. Chodź!
No dobra. Jeśli mamy cię nauczyć,
musimy poznać problem.
Wiem, w czym problem. Zawsze, gdy na nią wskakuję...
upadam!
Wygląda na to, że masz problem z równowagą.
Wiem, dokąd to zmierza.
Masz hipotetyzę...
Hipotermię...
Wiecie, o co chodzi!
Hipotezę!
Poprawiając równowagę, nauczysz się jeździć.
Burza mózgów!
Mam pomysł!
Klauni-akrobaci potrzebują równowagi,
więc używają długich drążków,
gdy balansują na czubku wieży z klaunów.
To jasne!
Potrzebujemy tyczki i klaunów.
Tu ci przerwę.
Klauny są przerażające. Śmieją się i płaczą jednocześnie.
Nie zauważyłam, ale chyba masz rację.
Mam pomysł.
Wielkie ciężarówki, które się nie przerwacają.
A co, jeśli będzie ją prowadził wredny potwór i zmiażdży skate park?
Miażdżyć!
Tak. Byłoby kiepsko.
Nawet bardzo. Ale też super. Choć głównie źle.
Mam pomysł.
Mógłbym...
nie jeździć wcale.
Co? Naukowcy się nie poddają.
Nie poddaję się. Nie mam ochoty...
Projektować? No pewnie.
Zasługujesz na przerwę po zrobieniu tego parku.
Bez obaw. Wymyślimy coś.
Nie mam ochoty jeździć na desce.
Potrzebujemy niewielkich kółek.
A może wcale?
Coś wytrzymałego na ramę.
I gumę!
Nie potrzebuję tego.
Zaufaj mi. Przyda się, by mieć dobry chwyt.
Musimy sprawdzić materiały.
Do laboratorium!
Które wybierasz kółka?
Średnio-średnie, średnio-duże czy ogromne?
Ja naprawdę...
NIe wiesz, co wybrać? Pomożemy ci.
Mamy potrzebne materiały.
Zbudujmy to.
- Gotowe! - Co o tym myślisz?
Fajny projekt.
Ale nie potrzebnie go zrobiłyście...
Przeciwnie. Masz się dobrze bawić.
Patrz! Dzięki temu jesteś stabilny.
Sprężyste koła amortyzują wstrząsy.
A dzięki tym uchwytom twoje dłonie będą miękkie. Co ty na to?
Sądzę, że... Potrzebuję kasku.
Dla mojego kasku.
No i…
muszę posprzątać.
I powinienem...
odczekać 16 godzin po posiłku. Przepraszam!
To się nie tyczy pływania?
Pa!
Nie rozumiem. Zrobiłyśmy dla niego pojazd.
Czemu nie chce z nami jeździć?
Tajemnica! Zagadka! Zagwozdka! Badanie!
Gdy brak odpowiedzi I mam wątpliwości
Czemu? Jak to? Dlaczego?
Rozgryzę to dzięki swej ciekawości
Czemu? Jak to? Dlaczego?
Jesteśmy gotowi Wspólnymi siłami
Poradzimy sobie z pytaniami
Trzeba się postarać Lecz zabawy co niemiara
I właśnie dlatego...
Pytaj dlaczego!
Chyba znam odpowiedź.
Ignasiu, ukrywasz się przed nami?
Nie jestem Ignasiem, tylko drzewem.
Wiemy, że to ty.
Boisz się jazdy na deskorolce?
- Nie, tylko... - Nie chcesz się ubrudzić.
- Robić sztuczek? - Skakać na rampach?
Zawrzyjmy umowę. Jeśli spróbuję, to dacie mi spokój?
Oczywiście.
Gdy poprawisz równowagę, będziesz mógł jeździć sam.
No dobrze, Ignasiu. Powoli.
Udało ci się!
Teraz nauczymy cię trików.
- Mega-flipów. - Trik-flipów.
I oczywiście Zakręconego Salta Rózi!
Ado, Róziu, ja nie chcę jeździć!
Zaprojektowałem park, bo to fajna zabawa.
Nie lubisz jazdy na deskorolce?
No cóż, nie.
Każdy lubi coś innego.
Ja i Rózia kochamy jaszczurki, za to ty...
Mam ciarki.
Albo uwielbiamy hula-hop, ale Rózia...
Nie czaję. Otwór jest duży, a obręcz cienka.
Chyba już rozumiem.
My to lubimy, ale ty wcale nie musisz.
- Nie szkodzi. - Tak.
Ważne by wszyscy bawili się świetniastycznie,
- nieistotne jak. - Dokładnie.
Wybacz, że cię nie posłuchałyśmy.
Niepotrzebnie tak cię zmuszałyśmy.
Wiem, że chciałyście, żebym dobrze sie bawił.
Dawaj.
Ale wiecie, co byłoby fajne? Ulepszenie parku.
Pomyślałem, że...
Teraz jest jeszcze o 125% lepszy!
Ty projektujesz, my jeździmy.
O tak! Wciąż to mam!
Tak!
Sprytny sposób Ady na grypę.
Biedna mama.
Wyzdrowieje do niedzielnej kolacji z ciocią Bertą?
Nie chcę przegapić jej słynnego makaronu z serem.
I chcę, by mama wyzdrowiała.
Sporządźmy więc Napój Lepszego Samopoczucia.
Sokowirówka gotowa.
Kto wymyślił Napój Lepszego Samopoczucia?
Przepis jest tak stary, że niewiadomo.
Ludzie wiedzieli, rośliny leczą, więc próbowali,
aż odkryli odpowiednią kombinację.
- To kreatywne. - Tak robią naukowcy!
Próbują różnych kombinacji, aż znajdą tę właściwą.
Witamina C z cytryny. Imbir dla antyoksydantów.
Anty co?
Antyoksydanty. Związek chemiczny, który chroni komórki.
Miód dla energii i na kaszel.
Kokos dla potasu i nawodnienia.
I pieprz cayenne. Rozrzedza śluz.
To lepkie, oślizgłe coś w nosie? Ohyda.
Składniki działają razem. To chemia.
Zanieśmy mamie tę miksturę
i wykompy z niej grypę do stratosfery!
Kropelki wirusów krążą w powietrzu.
W zakatarzonym wahadłowcu albo rakiecie z kaszlu.
Chora osoba wystrzeliwuje w powietrze te kropelki,
kaszląc lub kichając.
- Nie chcę ich. - Dlatego trzymajcie się z dala od mamy.
Ignaś i Róża też powinni.
- A ty, tato? - Miałem już grypę.
Moje ciało potrafi z nią walczyć.
Poza mną mogą tam jedynie przebywać roślinki...
Zawsze się zakrada.
Tylko rośliny, zwierzęta i roboty.
- Okej. - Dobra.
No dobrze. Proszę.
Muszę iść do pracy.
Wiem, że kochacie mamę, ale nie wchodźcie tam.
Możecie zachorować, a ona musi odpocząć. Kocham was.
- Pa! - Pa, tato!
Kto zmierzy mamie temperaturę i ją utuli,
skoro taty nie ma?
- Mamo! - Zaczekaj!
Tata nam zabronił.
W porządku. Upadł mi sok.
Nie martw się. Dorobimy go.
Jak damy go mamie, jeśli nie możemy tam wejść?
Ignaś i Rózia już idą. Rozgryziemy to dzięki nauce.
Dziwne. Słyszałam...
Cześć!
Nie chciałam.
Mówiłeś, że twoja mama odpoczywa, więc chciałam zakraść się jak ninja.
I udało ci się. Za dobrze. Gdzie Ignaś?
Pod moim krzesłem?
Hej!
To ja tak strzelam.
- Cześć Ado i Róziu. - Co ty tam robisz?
I czemu wyglądasz jak superbohater i zapaśnik sumo,
który brzmi jak popcorn?
Popcorn!
Zabezpieczyłem się przed grypą.
Z tatą sadzimy w ten weekend wielkie drzewo
i nie zamierzam ryzykować choroby.
Możesz wejść.
Nic nam nie będzie, póki trzymamy się z dala.
A nie możemy mieć burzy mózgów tutaj?
Jasne. Mam pomysł. Zrobimy długą i giętką słomkę,
by mama mogła pić sok ze swojego pokoju.
A jeśli słomka się zapląta
i będzie musiała zasysać tak mocno, że ją wciągnie?
To byłoby okropne dla jej gardła.
Pokonam wirusa niczym smoka.
A masz, wirusie!
Wirus składa się z maleńkich kropelek.
Są widzialne jedynie pod mikroskopem.
To utrudnia sprawę.
Usłyszałem kaszel!
Mam pomysł. Zabezpieczmy sok bąbelkami.
- Robakami? - Chyba raczej „promami”.
Kosmicznymi?
- Nie. - Kałużami?
- Nie. - Kamykami?
- Nie. - Kagańcami?
- Nie. - Tulaskami?
- Ignaś zrobił robocika. - To wiadomość.
Napisał: „Zabezpieczmy sok bąbelkami”.
Miałam to mówić.
Świetny pomysł z robocikiem,
by nie wejść do środka.
Chwila! To jest to!
Rózia... robot!
Jestem Rózia Rozwałka.
Choć Rózia Robot też brzmi fajnie.
Nie, powinniśmy zrobić robota,
by dostarczyć napój mamie.
No jasne!
Są tam, gdzie ludzie nie mogą.
Mogą być na Marsie lub w oceanie.
Albo w naszym salonie.
Mars to ocean w twoim salonie z robo-grypą?
Tak się nie da pracować.
Mam pomysł.
Jeśli Iggy pozna lepiej wirusy, nie będzie bał się wejść.
Pomogła wiedza, że wirusy
wędrują tylko na dwa metry.
Ale mam przyłbicę na wypadek, gdyby ktoś kichnął.
I w końcu cię słyszymy. Ładuję laboratorium.
Jakiego robota zrobimy?
Możemy użyć folii bąbelkowej i dodać ręce i nogi.
- Tak! - Super!
Oto Bąbelkobot.
Bąblo-superaśny.
Jest świetny! Zabierzmy go.
Świeża porcja Napóju Lepszego Samopoczucia.
Dzięki, Arturze.
Bąbelkobocie, zanieś sok mamie.
Wszędzie się obija.
Obudzi mamę.
Budzi się!
Potrzeba lepszego robota.
Zbudujmy robota z kartonu.
Świetny pomysł.
On nie skrzypi i nie pęka jak folia bąbelkowa.
I jest kwadratowy, więc się nie będzie obijał.
Bierzmy się do pracy.
Oto Kartonobot.
Zbyt kwadratowy.
Nie przeciśnie się między meblami.
O nie!
Kartonobot też się nie sprawdził.
Te roboty to porażka.
Mama nie dostanie napoju,
i przegapimy kolację u cioci Berty.
Poddaję się!
Niepowodzeń mam już dość
Jakbym głową biła w mur
Bo prócz przeszkód wokół stu Nie widzę nic
Nie nadaję się To wszystko pic
Czas się poddać, wiem
Nic nie mogę zrobić już
Trzeba prób
Wierzyć chciej
Za którymś razem musi udać się
A błąd – pokaże drogę stąd
Kto błądzi, potem jeszcze lepiej wie
Trzeba prób
Nawet stu
Każdy błąd do celu zbliża cię
Więc spróbuj znów
Działaj, a uda się na bank
Bez obaw, Ado. Wymyślimy, jak pomóc twojej mamie.
- Są chęci, jest robot. - Masz rację!
Poszukajmy odpowiedniej kombinacji.
Zupełnie jak twórca Napoju Lepszego Samopoczucia.
Chyba połączyłam kropeczki.
Zrobiliśmy roboty, ale żaden się nie nadawał.
Tak. Nie wysyła się podwodnego robota w kosmos.
To byłaby robo-klapa.
Jaki robot wręczy sok mamie, dopóki nie wróci tata?
Arturze!
Jesteś genialny!
To prawda. Tym razem czemu?
Potrzeba robota, który przyniesie napój,
utuli ją, zmierzy temperaturę i poprawi jej humor.
Tato-pielęgniarko-bot.
Jestem geniuszem!
Do roboty, dzieciaki. Zrobię więcej soku.
Zbudujmy go.
Oto Pielęgniarko-bot.
- Tak! - Ekstra!
Zaprogramowany, by się opiekować. Jest cichy, więc nie obudzi mamy.
- Super! - Wow!
Świeża porcja Napoju Lepszego Samopoczucia.
Ale to coś jest ciche. Zawsze się zakrada.
Genialne.
Zrobił to bez rozlewania soku.
I jest cichy jak ninja.
Idealny.
Dziękuję siostro.
Chwila. Pielęgniarka?
- Udało się! - Tak!
Świetnie!
Uwielbiam twój makaron z serem, ciociu.
Ja też. Idealny stosunek chrupkości do lepkości.
To dobrze. Jeśli chrupie w buzi jak stopy po śniegu
i rozpływa się w ustach, to znaczy, że mi się udał.
Cieszę się, że rodzinny przepis na napój
pomógł mi zwalczyć grypę.
Nawet nie zapytam.
Napisy: Piotr Lipiec