SERIAL NETFLIX
Jak? Co? Gdzie? Dlaczego?
Co? Gdzie? Dlaczego?
Ada Bambini, naukowczyni
Dowie się, jaka jest odpowiedź
Pod tym, tam
Nauka jest wszędzie
Z Ignasiem Kitkiem, architektem
I Rózią Rewelką, inżynierką
Tyle tego jest
Możesz pomóc też!
Tajemnica! Zagadka! Zagwozdka! Badanie!
Cuda do odkrycia Hipotezy do sprawdzenia
Nauka jest mega!
Ada Bambini, naukowczyni
Musi znaleźć odpowiedź
Wszędzie, gdzie nauka jest
Hipotezę stawia wnet Łączy kropeczki
Bo to naukowczyni Ada Bambini!
Zajączku, gdzie jesteś?
Proszę. Nazwę ją Pisankową Muszką.
Zupełnie, jakbyś patrzyła w lustro, co?
Spójrz na moją. Myślałam, jak urozmaicić pisanki.
I wpadłam na pomysł.
Wszystkie kolory, jakie istnieją.
Są tak fantastyczne jak ty.
Nieźle, Ignasiu!
O nie!
Niewiele brakowało.
Jeszcze jedna pisanka i…
Gotowe. Krzywa wieża z pisanek!
- Rany! - Super!
Co za pięknie udekorowane pisanki.
Dobra robota.
- Dzięki, mamo. - Dziękujemy.
Pisanki ozdobione. Kosze gotowe.
Spodnie w króliczki założone. Wiecie, na co teraz pora.
Polowanie na pisanki!
Moja ulubiona tradycja!
Kto będzie Ukrywaczem Pisanek? Mama czy tata?
Sporo o tym myśleliśmy
i w tym roku ten tytuł przypadnie...
tobie.
Mnie? Ale ja nigdy tego nie robiłam.
Jesteś gotowa założyć uszy.
- Do twarzy ci z nimi. - Dzięki!
Obiecuję pełnić te funkcję z honorami.
Dopilnuję, by to było najlepsze polowanie na pisanki.
Nic go nie popsuje.
Muszko, nie!
Pisanki!
Ale chwyt.
Dzięki. Mam niezły refleks.
Oto twój koszyk na polowanie.
Nie będę szukał pisanek.
Ale musisz. To tradycja rodziny Bambini!
I zawsze robimy to razem.
Łatwo je znaleźć, więc to żadna zabawa.
Mam 11 lat i potrzebuję wyzwań.
W tym roku to ja chowam pisanki
i będzie ciężko je znaleźć.
Mega ciężko.
Super-mega ciężko.
To już chyba przesada.
Możemy zrobić próbę,
ale jeśli będzie zbyt łatwo, to odpadam.
Artur lubi wyzwania.
My również.
I z pewnością sobie poradzimy.
Musimy znaleźć dobre kryjówki dla tych pisanek.
Pora na burzę mózgów? Bo mam pomysł!
Mów, Ignaś.
Skonstruujemy promień, który zmniejszy pisanki,
tak by Artur ich nie widział.
Myślisz na dużą skalę. Nieźle.
Czy może raczej na małą?
A jak nas też zmniejszy?
O tym nie pomyślałem.
Nie wiem, czy warto ryzykować. Wolę być swoich rozmiarów.
Tak lepiej.
Pomyślmy.
Jak jeszcze można ukryć pisanki?
A może...
Zajączek wielkanocny!
Ciekawy pomysł. Jest całkiem niezły w ukrywaniu rzeczy.
Czemu jest duży i tak skacze?
Przeraża mnie.
Nie, zajączek jest na podwórku. Stoi tam!
- Nic nie widzę. - Ja też.
Dopiero co tu był.
Wracamy do burzy mózgów.
Wiem. Jesteśmy świetni w chowanego.
Najlepsi.
Wykorzystajmy nasze sztuczki, by ukryć pisanki.
Ja na przykład lubię chować się tam, gdzie ciemno, bo mniej mnie widać.
Więc ukryję pisankę w takim miejscu.
A ja zawsze chowam się gdzieś wysoko,
bo to uwielbiam i trudno tam sięgnąć.
Więc tak ukryję swoją.
Lubię nieoczywiste miejsca, bo tak jak projektując,
poczas chowania się, trzeba umieć zaskoczyć.
To chyba wiemy, gdzie schować pisanki.
Do dzieła.
Zajączek!
Jesteśmy gotowi!
Zapomniałam go ukryć.
Jedna w szopie, druga w doniczce,
i jedna w kieszeni Rózi.
Wybaczcie. Zajączek mnie rozproszył.
Wielkanocny? Co za dzieciaki.
Zdaje się, że w tym roku nie szukam pisanek. To pa.
Czekaj! Daj nam ostatnią szansę.
- No nie wiem. Jestem zajęty. - Proszę.
Polowanie na pisanki to tradycja. Bez ciebie to nie to samo.
Daj mi ukryć ostatnią.
Dobrze. Ostatnia.
Ale jeśli szybko ją znajdę, to kończę z tym na zawsze.
Na zawsze?
- Na wieki wieków. - Będzie ciężej, niż sądziłam.
Jeśli połączymy siły, na pewno na coś wpadniemy.
Razem.
Osobno nasze sztuczki były zbyt proste.
Ale łącząc je razem...
Wymyślimy najtrudniejszą kryjówkę.
Kocham pracę drużynową.
Potrzebujemy wysokiego, ciemnego miejsca, które jest nieoczywiste.
Gdzie znajdziemy taką kryjówkę?
- Zając! - Gdzie?
Tam.
Gdzie on się podział?
Może ci się przywidziało.
Jak wtedy, gdy myślałaś, że widziałaś krasnale.
Albo gdy widziałaś skrzaty.
Lub ujrzałaś małego trolla.
Na pewno widziałam zajączka!
Jejku. O nie!
Mam cię!
Chwila. Helikopter.
Ukryjmy w nim pisankę.
W środku jest ciemno, więc słabo widać.
Jeśli nim polecimy, będzie wysoko.
I jest nieoczywisty.
Tym razem nie znajdziesz jej tak łatwo.
Jest w helikopterze.
Co? Miało ci to zająć więcej czasu.
Mówiłem, że jestem najlepszy.
Chyba raczej naj-jajeczny.
Wybaczcie. Nie czas na żarty.
Kończę z polowaniem na pisanki. Na zawsze.
Bawcie się dobrze. Ja będę grał w trudną grę o tytule
Kocięta kontra Obcy.
Po raz pierwszy chowam pisanki
i nie potrafię ich ukryć przed Arturem.
Moja ulubiona tradycja legła w gruzach.
Poddaję się
Rady dłużej nie dam już
Wciąż biję głową w mur
To niemożliwe Gdy przeszkód w bród
Porażki boję się, więc rezygnuję
Nie ma sensu próbować
To nigdy nie uda nam się
Nie poddawaj się
Nie załamuj rąk
Wstań i spróbuj znów
Pomyłki mogą być pomocne
Okazać się szczęśliwym trafem losu
Nie poddawaj się
Nie załamuj rąk
Uczyń porażkę przyjacielem swym
I próbuj, wciąż próbuj
Podnieś się i spróbuj od nowa
Zajączek nie podda się, tylko dlatego że mi nie wierzycie.
- Więc ty też nie możesz. - Nie ma tam zajączka.
Owszem. Stoi tam.
- Też go nie widzę. - Gdzie?
Gdzie zajączek, Róziu? Pokaż!
Przyjrzyjcie się.
Widzę go!
On istnieje! Czemu go nie widzieliśmy?
Ukrywał się na widoku.
Na widoku?
Robiłam o tym notatki. Zajączek jest zakamuflowany.
Zakamyczkowany?
Zakamuflowany.
Zwierzę wtapia się w otoczenie, by być bezpieczne.
Czacha dymi.
Tak jak kameleon. Ten potrafi zmienić swój kolor.
Albo patyczak.
Ukrywa się, udając rośliny.
Albo zajączek.
Wybacz, że nie wierzyłem.
Ja też.
W porządku. Przez kamuflaż zwierzęta ciężko dostrzec.
Niezła sztuczka, co?
Jedna z lepszych sztuczek natury.
I właśnie tak utrudnimy polowanie.
Kamuflując pisanki.
Swietny pomysł.
Ładuję laboratorium.
Aby ukryć pisanki,
musimy wtopić je w otoczenie.
A skoro ukrywamy je w ogródku,
pobrudzimy sobie ręce.
Tak!
No dobrze. Dla dobra nauki.
Wygląda na zakermelkowane.
To znaczy, zakamuflowane.
- Sądzisz, że się uda? - Przekonamy się,
ukrywając je na widoku.
To moje najcięższe polowanie. Schowała je lepiej niż ty.
Chyba mam złe okulary, bo nie znalazłam ani jednej.
Ciężkie? Niech ja to ocenię.
To trudniejsze niż Kocięta kontra Obcy.
- Jesteś świetnym Ukrywaczem. - Dzięki.
- Wracam do gry. - I dobrze.
Bo najbardziej w tym lubię to,
że robimy to razem.
Dobra. Dość przytulasów.
Muszę znaleźć...
pisanka!
Zakamuflowaliście ją? Genialne. Skąd ten pomysł?
Od zajączka.
Nic tam nie widzę.
Otóż to!
Najlepszy z latawców.
No dalej!
Spóźnia się! Gdzie on jest?
Wie, że czas to zabawa.
Dziwne. Ignaś nigdy się nie spóźnia.
A jeśli zgubił się w labiryncie?
Albo ruchomych piaskach?
A może po prostu się spóźnił.
- Hej. - Spóźniłeś się.
Wybaczcie. Ten latawiec jest naprawdę ciężki.
- Dzięki. - Nigdy takiego nie widziałam.
Dokładnie. Startuję jutro w konkursie latawców
i chcę zwyciężyć,
więc musiałem myśleć nieszablonowo.
Latawce bywają podobne, ale nie mój.
Z pewnością jest wyjątkowy. Ale co to takiego?
Mój rekin wielorybi.
To rekin czy wieloryb?
Rekin wielkości wieloryba.
To łagodne olbrzymy. Dlatego je kocham.
Przetestowałeś go?
Jeszcze nie.
Czy możemy zrobić to razem?
Proszę.
Pewnie. Niby po co go przyniosłem?
- Super! - Hurra!
Zapnijcie pasy i przygotujcie się,
bo ten latawiec startuje!
Leć, wielki rekinie wielorybi!
O nie.
O rany!
Nie tak miało być. Spróbuję jeszcze raz.
Nie łapię.
Poświęciłem tyle czasu
na stworzenie największego i najoryginalniejszego latawca w historii.
Czemu nie lata?
Dobre pytanie.
Nie martw się, znajdziemy odpowiedź.
- Jak? - Metodą naukową.
- Jasne! - Tak!
Metoda naukowa
Czynimy spostrzeżenie
Zadajemy więc pytanie
Szukamy danych Stawiamy hipotezę
Robimy doświadczenia
Co odkrywamy?
Wyciągnijmy wniosek
Zapiszmy wszystko Podzielmy się wynikami
To metoda naukowa!
Mamy pytanie: Czemu latawiec nie lata?
W mojej Księdze Odkryć i Wynalazków
musi być coś o lataniu.
Spokojnie.
Wszystko, co potrzebne, mam tutaj.
Moja mama jest pilotką, a ciocia budowała samoloty,
więc wiem dużo o lataniu.
Siadamy, klaso.
By móc latać, potrzeba pewnej rzeczy.
Kto wie czego?
Magii?
Podoba mi się takie myślenie, jednakże nie. Ada?
Skrzydeł.
Cieplej. Potrzebna jest aerodywanika.
To znaczy, aerodentystyka…
Chodzi o aerodynamikę?
Tak! Aerodynamika.
Chodzi o to, jak powietrze opływa przedmioty.
Aby coś latało, potrzeba dużo powietrza pod spodem.
Nazywa się to siłą nośną.
Jasne.
Uwielbiam ją, bo dzięki niej da się latać.
I łatwo się to wymawia. Uczcie cię.
Oto siła nośna. Chcecie spróbować?
Jasne.
O tak! To piórko ma siłę nośną!
A teraz piórko ma Muszka.
Okej. Chyba już rozumiem.
Potrzebuję dużo powietrza pod latawcem, by latał.
Dokładnie. Ale jak to zrobimy?
Mocno pod nim dmuchając?
Niezły pomysł.
Ale nie. Potrzebujemy wiatru!
To ma sens.
Liście się nie ruszają.
A dzwoneczki nie dzwonią.
Może latawiec nie lata, bo nie ma wiatru?
Mamy naszą hipotezę.
Jeśli będzie wiatr, latawiec poleci.
Jest tylko jeden problem.
Nie potrafimy kontrolować pogody.
Być może tutaj nie, ale wiem, gdzie będziemy mogli!
Ładuję laboratorium.
Na co czekacie? Dalej!
Ekstra!
Ado, co to jest?
To wiatr. Lepiej je załóżcie.
Super! Zobaczmy, jak wysoko poleci ten latawiec!
No dalej!
Kurczaki!
Nasza hipoteza była błędna.
Nie całkowicie.
Latawiec potrzebuje wiatru, ale nie tylko.
Może jest zbyt duży?
No nie wiem.
Bracia Wright stworzyli samolot, a te są przecież ogromne.
- Hej! - Witajcie.
Oni wiedzieliby, co zrobić.
Konstruując samolot, musieli myśleć nieszablonowo.
A nawet bardzo nieszablonowo.
Wtedy ludzie nie sądzili, że kiedyś będą mogli latać.
Tak, ale ich samolot latał dzięki silnikowi.
Latawiec go nie ma.
Tak. ale najpierw przetestowali go bez silnika.
Samolot bez silnika?
Czyli taki wielki latawiec?
Właściwie to szybowiec. Jak ten.
- Mały i uroczy. - Super!
Wskakujecie, by sprawdzić dlaczego lata?
- Chyba się nie zmieścimy. - Nie z takim podejściem.
Patrzcie uważnie i załóżcie czapki wyobraźni.
Lata-stycznie!
Ignasiu, musisz to zobaczyć.
Nie trzeba. Wolę mieć zamknięte oczy.
No dobrze. Ale omijają cię nieziemskie widoki.
No dobrze. Zerknę tylko raz.
O rety.
Ale super! I strasznie.
Ale głównie super!
Patrzcie! Wiatr nas unosi.
Dzięki płaskim skrzydłom, które są odrobinę zakrzywione.
Wspaniałe spostrzeżenie.
Mam kolejne. Chmura deszczowa!
Nimbostratus!
Zawsze chciałam sprawdzić jak tam jest.
Okazuje się, że bardzo mokro.
Ptaki! Rety. Wiecie, jak je lubię.
Patrzcie, tworzą literę V.
Ciekawe czemu.
Bo taki kształ jest aerodynamioty...
To znaczy, aerodynamiczny.
Wiatr roznosi się na boki,
więc nie stawia dużego oporu.
Szybowiec też ma taki kształt.
Dlatego w zeszłym roku latawce przypominały literę V.
Tego brakuje mojemu latawcowi.
Nowa hipoteza.
Poprawiając aerodynamikę, latawiec Ignasia poleci.
To chyba to!
Ignasiu!
Lądowanie awaryjne. Wszystko OK?
Tak.
Nie, świetnie. Wiem, jak naprawić latawiec!
Tworząc literę V, na wzór szybowca i ptasiego klucza.
Dam szerszy przód, węższy tył
i bardziej płaski kształt, a może pofrunie.
Bracia Wright na pewno byliby dumni.
Pa!
Spróbujmy.
Bezpieczne nożyczki.
I gotowe!
Wygląda jak...
zwykły latawiec.
Przynajmniej jest aerodynamiczny.
Tak, ale biorąc udział w konkursie,
chciałem pokazać kreatywność.
Nieszablonowe podejście.
A to nie jest to.
Wyłupiaste oczy dodają nieco charakteru.
Nieważne.
Jak mogę wygrać z takim latawcem?
Może nie powinienem brać udziału.
Zaczekaj! Ten samolot musi być aerodynamiczny, nie?
A więc bracia Wright nie myśleli nieszablonowo.
Że co?
By stworzyć pierwszy samolot,
trzeba myśleć zgodnie z zasadami.
Zasadami fizyki!
Rozumiem.
Musieli przestrzegać zasad fizyki…
Ale i tak zaprojektowali coś wyjątkowego.
Tak. Naukowcy muszą cały czas myśleć kreatywnie.
A kto inny może stworzy coś ekstra,
jak nie Ignaś architekt.
No dobrze.
Do roboty.
Mamy wiatr.
Zobaczmy, czy poleci. Zaczynaj!
- Tak! - On lata!
Udało się!
Najfajniejszy latawiec, jaki widziałam!
Nie wiem. Czegoś tu brakuje.
Teraz kest zdecydowanie najfajniejszy.
Nic dziwnego, że zwyciężyłeś.
Nie ja, tylko my.
Dlatego łączy nasze ulubione zwierzęta.
Mojego rekina...
Moją biedronkę...
I jednorożca dla moi.
Mam ulubione zwierzę.
Biedronko-jednorożco-rekina.
Biedro-roż-kina!
W jego języku oznacza to: „Udało nam się !”
Napisy: Piotr Lipiec