SERIAL NETFLIX
Jak? Co? Gdzie? Dlaczego?
Co? Gdzie? Dlaczego?
Ada Bambini, naukowczyni
Dowie się, jaka jest odpowiedź
Pod tym, tam
Nauka jest wszędzie
Z Ignasiem Kitkiem, architektem
I Rózią Rewelką, inżynierką
Tyle tego jest
Możesz pomóc też!
Tajemnica! Zagadka! Zagwozdka! Badanie!
Cuda do odkrycia Hipotezy do sprawdzania
Nauka jest mega!
Ada Bambini, naukowczyni
Musi znaleźć odpowiedź
Wszędzie, gdzie nauka jest
Hipotezę stawia wnet Łączy kropeczki
Bo to naukowczyni Ada Bambini!
Spadochron.
Walczyłam o nią z krokodylem.
Złapał w swe zębiska Franię Lotniczkę.
O nie!
I co pani zrobiła?
Nie chciałam, by zjadł moją ulubioną lalkę.
Musiałam improwizować.
Więc zdjęłam buty i wrzuciłam je do rzeki.
Znów historia o krokodylu.
Chlapnięcie go rozproszyło
na tyle, by wyrwać mu Franię z pyska,
ale pożarł jej spadochron.
- Ojej. - Rety!
I oto historia tego, jak Frania straciła spadochron.
Nawet bez niego to najfajniejsza lalka, jaką widziałam.
Opowiedz nam coś jeszcze, ciociu Różo.
Tak, prosimy. Proszę pani.
Wybaczcie, ale zmykam.
Nie mogę się spóźnić na mecz w laserowego paintballa.
- Rany. - Dobrze.
Zabierasz ze sobą Franię Lotniczkę?
Nie. Uwielbia przygody, ale nie przepada za laserem.
Może dotrzymacie jej towarzystwa?
Naprawdę?
Wrócę potem
na pyszny chlebek bananowy, który robi twoja mama.
Opiekujcie się Franią.
Obiecujemy.
- Jasne. - Pewnie.
Nie wierzę, że bawimy się wyjątkową lalką cioci Róży.
Szkoda, że nie ma spadochronu.
Mogłaby skakać z wysokości, tak jak kiedyś.
W końcu jesteśmy naukowcami. Zrobimy jej spadochron.
Tak! No jasne!
Musi być lekki, ale wytrzymały.
Mam! Możemy użyć siatki na pranie.
Bum! Spadochron.
Przygotuj się, Franiu!
Czekaj! Powinniśmy go sprawdzić, zanim ją zrzucimy.
- Upewnić się, że jest bezpieczny. - Jasne.
Nie chcę jej popsuć. Jak to zrobimy?
Może znajdziemy przedmiot, który zastąpiłby lalkę.
Jak kukła do testów zderzeniowych.
Tata mówi, że nie wolno tak mówić o ludziach.
Nie, to manekin do sprawdzania, czy coś jest bezpieczne.
Na przykład samochód.
A my sprawdzimy, czy spadochron jest bezpieczny dla lalki.
Ulubionej lalki cioci Róży. Możemy użyć takiego?
Jest znacznie większy i cięższy niż lalka.
Racja.
Frania jest mała, więc manekin też musi taki być.
A więc potrzebujemy czegoś małego, co da się potłuc,
i nie będzie przez to kłopotów.
Skąd my weźmiemy coś takiego?
Znaleźliśmy manekiny.
- Tak. - Idealne.
Możemy rozbić te jajka dla nauki?
Potwierdzam! To w języku pilotów „tak”.
Przynieście skorupki. Użyję ich jako nawozu.
- Pewnie. - Dzięki!
Do laboratorium.
Powitajcie naszego pierwszego manekina, Eggwarda.
- Uroczy. - Hej, Eggward.
Bez obaw, Franiu.
Upewnimy się, że spadochron jest bezpieczny.
Superbezpieczny.
Super-mega bezpieczny. To już naprawdę coś.
Ignaś, odpal chwytak.
Zobaczmy.
To chyba ten przycisk.
O nie! Moje majtki!
To był zły guzik.
Gotowi na pierwszy test. Dawaj, Ignasiu.
To musi być ten.
Eggward!
- Nie patrz, Franiu. - O rany.
To była prawdziwa klapa. Spadochron spadł zbyt szybko.
To pewnie przez zbyt mały opór powietrza.
Ciocia Róża mówiła, że spadochrony go potrzebują.
Opór powietrza?
Mam coś na ten temat w notatkach.
Proszę.
To siła, która działa na poruszający się obiekt,
by go spowolnić.
Jeśli powierzchnia ma dziury, to opór jest zbyt mały.
To ma sens.
Chyba mamy hipotezę.
Hipotezę mam
I śmiało ją stawiam
Czy to spostrzeżenie
Da mi wyjaśnienie?
Prawdy trzeba dowieść Znajdźmy więc odpowiedź!
Możemy być w błędzie Lecz i tak dowiemy się
Co za tym wszystkim kryje się
Stawiamy pytanie Czy da nam rozwiązanie?
Oto, czym hipoteza jest!
Hipotezę mam
I śmiało ją stawiam
Sprawdźmy, czy nie mylę się
Do dzieła!
Jak brzmi hipoteka?
Hipomleka?
Znaczy, hiperbeka.
Kurczę! Wiecie, o co chodzi.
Hipoteza brzmi:
Spadochron bez dziur
stawia większy opór i spada wolniej. Sprawdźmy to!
Użyjmy tego. Widzicie? Zero dziur.
- Racja. - Nieźle.
Nie martw się, Skorupko.
Ten spadochron musi dawać większy opór powietrza niż poprzedni.
Sprawdźmy to. Do dzieła, Ignasiu!
No dobrze.
O rety.
Wybacz, Skorupko.
Opadał wolniej, ale nie dość wolno.
Opór powietrza był za mały, ale spadochron nie miał dziur.
Może, by go zwiększyć, potrzeba większego spadochronu?
Możesz mieć rację. Nowa hipoteza.
Im większy spadochron, tym większy opór powietrza!
Oby ta hipoteza była słuszna,
bo Ewan McEggor wolałby być cały.
Uwolnić spadochron!
Nie mogę na to patrzeć. Ale jednocześnie chcę.
- Tak! - Spójrz, Ignasiu.
Ekstra.
Opada bardzo powoli.
Udało się!
Ewan McEggor jest cały.
Nowa hipoteza była słuszna.
O tak!
- Tak! - Udało się!
Ewan McEggor to jajecznica.
Mam dobrą i złą wiadomość.
Zła jest taka, że Eggward, Skorupka i Ewan McEggor nie przeżyli.
To był zaszczyt.
Wasze skorupki odżywią moje rośliny. Dziękuję.
A ta dobra?
Stworzyliśmy spadochron, który działa.
Możemy przetestować go na balkonie? Proszę.
Test w locie? Oczywiście, że tak.
Udanego lotu, kadeci. To znaczy dzieci.
- Super! - Tak!
No dobra, Franiu.
Gotowa na skok ze spadochronem?
„No pewnie. Do dzieła!”.
Oto i nasz skok.
To działa.
Opadam strasznie wolno.
To zajmie całą wieczność.
Zbaczam z kursu!
Franiu!
Franiu! Nie!
Nie wzięliśmy pod uwagę wiatru.
W laboratorium są idealne warunki.
Tutaj nie da się kontrolować wiatru.
To teraz nieistotne.
Musimy złapać Franię, zanim odleci!
Tędy!
- Tutaj! - Tędy!
O tak. Chodź do mnie, Franiu.
Nie!
Obiecałam cioci, że zaopiekuję się nią,
a zamiast tego zgubiłam jej ulubioną lalkę.
Uratujemy ją. Nie mówimy „klapa”, my mamy zapał!
Tak! Pamiętasz, jak krokodyl chciał pożreć Franię?
- Ciocia się nie poddała. - Racja.
Moja ciocia nie pozwoliłaby, by stało jej się coś złego.
I ja też nie!
Może i nie zapanujemy nad wiatrem,
ale możemy za nim podążać.
Chodźcie!
- Widzę! - Tam jest!
Nie!
Szkoda, że nie może opadać szybciej na ziemię.
Może!
Przedziurawimy spadochron, by zmniejszyć opór powietrza.
Jest zbyt wysoko.
Musimy improwizować.
Lubię, gdy staje się inżynierką.
Ja też.
Proca? Genialne.
Gotów, cel, spadochron!
- Prosto w cel! - Idealnie!
Złapmy Franię, zanim spadnie.
Szybciej!
Nadchodzę!
- Mam ją! - Udało się!
Do zobaczenia.
Liczę na rewanż.
Cześć wam. I tobie, Franiu. Dzięki, że się nią opiekowałaś.
Źle się nią zaopiekowałam.
Zrobiliśmy dla niej spadochron, ale omal nie odleciała.
Ale tak się nie stało. Pewnie wymyśliłaś, jak ją uratować.
Tak. I chyba był calkiem niezły. Improwizowałam.
Tak, jak cię uczyłam.
Imponujący spadochron.
Na pewno Frani się podobało.
Tak jak polubi nową właścicielkę.
Kogo?
- Mnie? Dajesz mi Franię? - Tak.
Tak jak ty chce przygód.
Ze mną miała ich mnóstwo,
a teraz pora, by przeżyła nowe z tobą.
I improwizując, stworzyłam procę, by ją uratować.
Oto historia o tym, jak Frania odzyskała spadochron.
A ja zyskałam ulubioną lalkę.
- Wspaniała! - Ale przygoda!
Kto chce zobaczyć jej skok?
- Ja! - Ja też!
- Do dzieła! - Dalej!
Śnieżny fort.
- Gotowe! - Przyszli Ignaś i Rózia!
- Cześć, Ado! - To już dziś!
- Hej, Ignasiu i Róziu. - Cześć!
A to co?
Projekt fortu śnieżnego. Na wzór stacji badawczej polarników.
- Kogo? - Polarników.
Najlepsi naukowcy prowadzą tam badania
w ujemnych temperaturach.
I musimy zbudować fort dziś, bo śledziłam pogodę
i to ostatni śnieżny dzień tej zimy.
Istnieje sześć wskaźników pogody.
To temperatura, ciśnienie, wiatr, wilgotność, opady...
Na przykład: deszcz, mżawka, śnieg, grad...
Łapiemy. To, co mokre.
Tak.
I jeszcze zachmurzenie.
Nie mogę się doczekać eksperymentów!
Śnieżne smoki, wyrzutnie śnieżek…
Największy lodowy rożek!
Musisz go obejrzeć, gdy go zbudujemy.
Może potem. Idę poćwiczyć w garażu.
Przez śnieg, który tak kochacie, muszę kombinować.
- Kombinować? - Szukać rozwiązania.
Jesteście dziećmi, ale gdy coś nie idzie zgodnie z planem,
trzeba poszukać planu B. Pa!
- Pa. - Cześć.
- Gotowi, drużyno? - Tak!
Chwila, śnieżni odkrywcy. Musimy sprawdzić zapasy.
Projekty?
Są.
- Łopaty? - Są.
- Formy do śniegu? - Obecne i gotowe!
Ciepłe kakao?
Mam je. Zostawię na potem.
Znajdę tylko pianki. Ruszajcie.
- Dzięki! - Dziękujemy.
Będzie superaśnie.
A raczej bardzo mroźnie.
W pogodzie nie było mowy o oślepiającym śniegu.
Ani o wichurze. Czy to Antarktyda?
Mamo!
Ups! Wybaczcie.
Całkowicie pochmurno.
To idealne miejsce na laboratorium. Zbudujmy je.
- Super! - Tak!
Na żywo wygląda jeszcze lepiej.
Fantastycznie.
A może raczej zimniastycznie?
A mając takiego strażnika, żaden intruz tam nie wejdzie.
Fajny śnieżny fort.
Oprócz niego.
Spodobał mu się!
A on jest mistrzem fortów.
Arturze, zostań w naszym forcie, jeśli chcesz.
Nie, dzięki. Wracam do ciepła.
Może Artur w nim zostanie, jeżeli dodamy coś ekstra.
Może drugie piętro albo wieżyczki?
Mnie się podoba taki, jaki jest. Chodźmy!
Będę za tobą.
Ile śniegu potrzeba na największy rożek?
Jak duży może być, by dopilnować, by się zamroził?
I czy ma mieć smak malinowy czy jagodowy?
Jak tylko zrobię swoją wyrzutnię śnieżek,
stoczę bitwę ze śnieżnym smokiem.
A ty co robisz, Ignasiu?
Gdzie Ignaś?
Dokładając śnieżnych cegieł,
fundamenty utrzymałyby wieżyczki.
Hej, sople nie były częścią mojego projektu.
Co jest z tą ścianą?
Ten smok ożył!
To tylko zgrzytał lód, gdy odpadło skrzydło.
Chwila. Odpadło?
Ado, Róziu!
Tu jesteś!
Słońce topi nasz fort.
O rany. Musiało go dopaść.
Czyli koniec na dziś z laboratorium?
O nie. Albo dziś, albo nigdy. Pamiętacie?
Ma rację. Nie poddamy się, jesteśmy naukowcami. Rozgryziemy to.
- Co robimy? - Musimy chronić fort.
Dorobimy śniegu.
- Tak! - Dobra myśl!
Ładuję laboratorium.
Do produkcji śniegu potrzebujemy niskiej temperatury i wody.
Zajmę się temperaturą.
Mam wodę.
Tak! Mamy śnieg.
Ale on się topi.
Śnieg działa tylko wtedy, gdy na dworze jest naprawdę zimno.
To prawda.
Chwila. Podczas upału chowamy się w cieniu.
Mam pomysł. Parasolki!
Potrzebujemy ich dużo, ale da się to zrobić.
Zaprojektuję schron.
Idealny. Zbuduję go.
I proszę.
Uchroni śnieg przed promieniami słonecznymi.
Czyli po prostu da cień.
Póki co jest bezpieczny.
Ale musimy wymyślić trwalsze rozwiązanie.
Zastanówmy się w domu.
Pogoda jest pochmurna z szansą na burzę mózgów.
Tak!
Burza mózgów
Moc pomysłów każdy ma Lecz wystarczą dobre dwa
Burza mózgów Burza mózgów
Kumpli zbierz i razem w głos Zadawajcie pytań sto
Burza mózgów Burza mózgów
Niech nam wyobraźnia Pokaże rozwiązania
Zróbmy burzę mózgów, burzę mózgów Hej!
Yeti kochają śnieg. Moglibyśmy od nich pożyczyć.
Dobrze, że mówię w ich języku.
Yeti-jej-och-jej-ach!
Ale Yeti mieszkają daleko stąd.
Zanim tu dotrą, fort się roztopi.
Czyli roz-wtopa. Czaicie?
Bo roztopy.
Mam pomysł.
Zbudujmy rakietę, która zabierze fort
na najzimniejszą planetę, czyli Neptuna.
Ten Neptun wygląda jak cukierek. Mniam!
Pomożecie mi?
Wystarczy ciepła woda.
Ale musielibyśmy latać aż na Neptuna, by dostać się do laboratorium.
A może wielka lodówka?
Albo maszyna do lodu? Zamrażający promień? Lody na patyku?
Śnieżne smoki?
Tak się stresuję, że nie myślę logicznie.
Lepiej sprawdźcie wasz fort. Kiepsko z nim.
- Rany. - O nie!
Słońce przesunęło się, gdy byliśmy w domu.
Jak długo rozmawialiśmy?
Czemu słońce nie stoi w miejscu?
Cóż, Ziemia krąży wokół Słońca,
więc stale się rusza.
Może Rózia miała rację
i zapomnijmy dziś o laboratorium.
Nie! To ostatni śnieżny dzień.
Chciałem dodać drugie piętro i wieże widokowe.
Musimy go ocalić.
Zaczekaj!
Zostań śniegiem.
Przestań się topić.
Wiem, że naukowcy się nie poddają, ale może to jest wyjątek?
Zbudujemy kolejny fort. Ten zaraz się zapadnie.
Chyba masz rację.
Tędy. Ślizgawka!
O tak!
Nie tak miało być.
Ada śledziła pogodę, a Rózia zbudowała go idealnie.
To prawda.
Zupełnie jakby smok zionął ogniem
na nasz piękny, snieżny fort.
Chwila! To nie był smoczy ogień, a raczej ciepły front.
To ciepła masa powietrza, która wypiera zimną
i powoduje zmianę temperatury.
A ta się zmienia przez wiatry, burze i masy powietrza zwane frontami.
Jak to działa?
Uruchamiamy naszą wyobraźnię.
Tu pogodynka Ada Bambini. Wokół nas zimny front.
Zamarzam!
Ale na horyzoncie pojawia się ciepły front.
Czasem, gdy moja mama na nie wpada,
musi zmienić kurs. Jak teraz!
Czyli kombinuje. Ma plan B! Tak jak w przypadku Artura i tenisa!
Tak!
Uwaga!
Szkoda, że ja nie miałem planu B.
Niezły zjazd.
Mam pomysł na projekt.
Kolejne laboratorium?
Nie. Muszę pokombinować.
Zaprojektuję coś idealnego.
Tak!
Ten park śnieżny jest super, Ignasiu.
Nie przeszkadza mi chłód.
Jest czadowy. Bardziej niż misie polarne na biegunie.
Coś na rozgrzewkę.
Obiecałem wam pianki,
ale się skończyły. Plan B to bita śmietana!
Dzięki!
Pycha!
Plan B nigdy nie smakował tak dobrze.
Ale szkoda, że nie nic nie zostało po forcie.
- Patrz, co mam. - Zrobiłeś zdjęcie!
Tak. To był serio fajny fort.
Dzięki.
Nie ma sprawy!
Chodźmy!
- Tak! - Super!
Nie martw się, za rok zrobimy kolejny.
Tak!
A jeśli pogoda się zmieni, mam plan B.
Maszynę do lodu zasilaną słońcem.
I plan C: Śnieżną kopułę, bo robi się coraz cieplej.
I plan D.
Napisy: Piotr Lipiec