NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jak? Co? Gdzie? Dlaczego?
Co? Gdzie? Dlaczego?
Ada Bambini, naukowczyni
Dowie się, jaka jest odpowiedź
Pod tym, tam
Nauka jest wszędzie
Z Ignasiem Kitkiem, architektem
I Rózią Rewelką, inżynierką
Tyle tego jest
Możesz pomóc też!
Tajemnica! Zagadka! Zagwozdka! Badanie!
Cuda do odkrycia Hipotezy do sprawdzania
Nauka jest mega!
Ada Bambini, naukowczyni
Musi znaleźć odpowiedź
Wszędzie, gdzie nauka jest
Hipotezę stawia wnet Łączy kropeczki
Bo to naukowczyni Ada Bambini!
Ada Bambini, magii bogini.
To spaghetti miało idealny stosunek makaronu do sosu.
A sposób podania był wspaniały.
Tak, to było smaczniaste, proszę... pani.
Ale głośno! Przepraszam.
Chcecie głośne beknięcie? Uważajcie.
Imponujące!
Jak to zrobiłeś?
Chcecie poznać sekret porządnego odbeknięcia?
- Tak! - Jasne!
Powoduje je dwutlenek węgla w napojach gazowanych.
Dwutlenek węgla?
Gdzie ja to słyszałam?
Tak!
Proszę. To związek chemiczny.
Wiecie, że wydychamy go z powietrzem?
Tak. Wdychamy tlen,
a ciało zamienia go w dwutlenek węgla, który wydychamy.
Albo odbekujemy.
A teraz przed państwem
jedyny w swoim rodzaju,
niesamowity Artur-kadabra!
Będziecie oczarowani,
bo wykonam sztuczkę, której jeszcze nie widzieliście!
Sprawię, że ten tusz zniknie!
- Nie! - Ekstra!
- Wezmę ścierkę. - O nie!
Oby nie została plama.
Może pozbędę się jej za pomocą magii!
- Ekstra! - Nieźle.
Mówiłem, że zniknie.
Użyjesz magii, by pozmywać naczynia?
Jak to zrobiłeś?
Dzięki magii!
Pytam naprawdę. Powiedz mi. Muszę to wiedzieć.
Nic z tego. Magik nie zdradza swoich sekretów.
To sie jeszcze okaże!
Jak to zrobiłeś?
Nie powiem.
Powiedz mi jak.
Nie.
A teraz mi powiesz?
Mamo!
Skarbie, przestań dręczyć Artura o jego sztuczkę.
- Chcę tylko wiedzieć. - Wiem.
Ale jeśli nie chce zdradzić swojego sekretu,
musisz to uszanować.
OK. Przestanę go męczyć.
Moja córeczka.
Dobranoc, mamo.
Tusz…
Znikający...
Małe kotki…
Czary…
Ale jak?
Muszę to wiedzieć!
Burza mózgów z samego rana?
To coś ważnego.
Owszem. Muszę wiedzieć, jak Artur sprawił, że tusz zniknął.
Na pewno istnieje jakieś racjonalne wyjaśnienie.
Twój brat to czarodziej.
Znam Artura od dawna.
Sześć lat, 85 dni i dokładnie dwie godziny.
I raczej nie jest czarodziejem.
Szkoda.
Ignasiu, jakieś pomysły?
Kiepsko mi idzie myślenie z rana.
Może Rózia ma rację i Artur jest czarodziejem.
To niemożliwe.
Musi istnieć naukowe wyjaśnienie.
Artur rozlał dużo atramentu na obrus,
a ten potem zniknął.
Więc potajemnie użył czegoś, żeby go posprzątać.
Sprytnie.
Ładuję laboratorium.
Jeśli Artur szybko sprzątnął atrament,
to mogło to wyglądać na magię.
Chyba mamy naszą hipotezę.
Hipotezę mam
Hipotezę więc stawiam
Czy to spostrzeżenie
Da nam wyjaśnienie?
Trzeba jej dowieść Znajdźmy odpowiedź!
Prawdy chcemy I tak się jej dowiemy
I tego, co za nią kryje się
Oparta na faktach Lecz czy to prawda?
Oto czym hipoteza jest
Mam hipotezę
Hipotezę więc stawiam
Sprawdźmy, czy prawdziwa jest
Do dzieła!
By sprawdzić naszą hipotezę, musimy wylać trochę atramentu.
Dlatego potrzebujemy tego oraz tego.
Balon, cel, pal!
Ale bałagan!
Cała w atramencie.
I my również.
Ja nie. Nie mam ani jednej plamki.
Teraz wymyślmy, czym pozbyć się atramentu.
- Może cytryną? - Tak.
Moja mama czyści nią wannę.
Okej. A więc nie usunął atramentu sokiem z cytryny.
Spróbujmy czegoś innego.
Ocet.
Płyn do naczyń.
Soda oczyszczona.
Nie. Woda gazowana?
Nie łapię. Nic nie działa.
Ani trochę.
Mówiłam, że użył magii.
Ale zamiast zaklęcia, musiał użyć magicznego atramentu.
Ten eksperyment to porażka.
Róziu, co było w tych butelkach?
Soda oczyszczona i ocet.
Soda oczyszczona i ocet!
Hej! Tak się robi... wulkan!
Uciekamy!
Ratujcie się!
Chwyć moją rękę!
Dzięki. To była niezła reakcja chemiczna.
Chyba połączyłam kropeczki.
A jeśli sztuczka Artura była reakcją chemiczną?
Może miałaś rację, mówiąc, że użył specjalnego atramentu.
Czyli to była magia.
Myślę raczej o nauce.
Specjalny atrament, który znika, gdy się go z czymś wymiesza.
Brzmi jak magia.
Jest tylko jeden problem. Artur go z niczym nie wymieszał.
Ależ tak. Dmuchnął na niego, pamiętasz?
O jakiej substancji mówił tata?
Ach tak!
Dwutlenek węgla.
- Dokładnie! - Racja!
Mam nową...
hipotezę.
Jeśli Artur użył atramentu, który reaguje z dwutlenkiem węgla,
to właśnie tak zniknął.
Czacha dymi.
Jeśli hipoteza jest słuszna, to atrament, który robię,
zniknie po wymieszaniu z dwutlenkiem węgla.
Musimy to sprawdzić.
Ale jak? Nie ma już miejsca.
Naukowcy radzą sobie z tym, co mają pod ręką.
O rany! A byłem taki dumny ze swojej czystości.
Dobrze. Dla dobra nauki.
Nie patrzę.
Nie martw się. Atrament zaraz zniknie.
- O nie. - Do dzieła, Róziu.
Fajniej się odbekuje dwutlenek węgla,
niż go wydycha.
Tak.
Patrzcie!
- Tak! - Zadziałało!
Żadnej plamki.
O nie!
No nie. Atrament mnie dopadł.
Ale to dla nauki,
więc w porządku.
Udało się!
Sztuczka Artura to magia nauki.
Jak minął dzień?
Zacznijmy od ciebie.
Pojawiła się nowa seria książek fantasy. Nie mogę się doczekać, by...
- Znam sekret Artura! - ...je przeczytać.
Wymieszałeś specjalny atrament z dwutlenkiem węgla,
który wydychamy
i dlatego, gdy dmuchnąłeś na obrus, atrament zniknął!
Serio? Nie mogę w to uwierzyć.
Co mu jest?
Pewnie myśli, że zrujnowałaś jego sztuczkę.
Wcale nie. Uwielbiam ją.
Robi sztuczki, by nas bawić, nie żebyśmy je odkrywali.
Wyobraź sobie, że ciężko pracujesz nad tajnym wynalazkiem,
a Artur zdradza go innym.
Byłabym zdenerwowana.
Chyba mam nową teorię.
Tak? Jaką?
Teoria Znikającego Atramentu.
Może czasem najważniejsze pytanie brzmi:
„Jak ktoś inny może się poczuć?”.
Idź sobie.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Nie wpuszczę cię!
Jeśli nie chce rozmawiać,
może inaczej przekażę mu wiadomość.
Powinno się udać.
Pusta kartka papieru?
Nie jest pusta. Użyj magii, by odczytać wiadomość.
Zobaczysz ją, go rozgrzejesz atrament.
Ekstra.
To magia chemii.
Wiem. I jest całkiem super.
Wybacz, że zepsułam ci sztuczkę.
Chciałem ją poznać,
bo nigdy nie widziałam fajniejszej.
To najfajniejsze przeprosiny w moim życiu.
Wybaczam ci.
Nauczyć cię nowej sztuczki?
Jasne!
A teraz ja, Ada Bambini, magii bogini, wyczaruję monetę z niczego!
Ekstra!
Znów czacha dymi. Jak to zrobiłaś?
Ona była tam cały czas?
Wybacz, ale magik nie zdradza swoich sekretów.
Podkręć jak Artur.
Szme szuper szkarby, Ado.
Znam ten język.
Powiedział: „Same super skarby, Ado”.
Prawda?
Ciężko ci je oddać?
Już się nimi nie bawię. Przydadzą się komuś innemu.
Jak moje pierwsze gogle.
Są takie małe! Wyglądają jak z bajki o wróżkach.
Właśnie. Są dla mnie za małe,
ale mogą być idealne dla małej naukowczyni
wykonującej swój pierwszy eksperyment.
- Rzeczy na zbiórkę. - Jeden nie potrzebuje, drugi korzysta.
Lśniące.
Co tam pani ma?
Złote spodnie pana Bambini z sprzed lat.
Miał je na sobie, gdy się poznaliśmy.
- Hej! - Wtedy potrafił się ruszać.
Przepraszam. Wciąż mam ruchy.
- Dalej, tato! - Nieźle.
Tak, proszę pana!
Auć! Moje plecy!
Ale wciąż to mam. I zatrzymam te spodnie do tańca.
Miałem je, gdy poznałem swoją królową.
Możesz je zatrzymać.
Ale myślę, że stare koszulki zarobią parę groszy.
Ciekawe, ile?
Mam jeszcze coś do oddania.
Rzadko używaną piłkę. Zadbana. Napompowana. Stan idealny.
- Uwaga! - Unik!
Widzisz, kochanie? Ruchy.
O tak! Czemu ją oddajesz, młody?
Futbol to nie moja bajka.
Błagałeś, żebym pozwoliła ci grać.
No dalej, krótka piłka.
Jest do bani. Nigdy nie strzeliłem gola.
- Wcale nie jesteś. - Ani trochę.
Zastanów się. Jest jeszcze trochę czasu do zbiórki.
Chodź. Pozbieramy resztę rzeczy.
Jesteś dobry w każdym sporcie,
więc czemu nie w piłce?
Dużo o tym myślałem. I sam nie wiem.
To tajemnica. Zagadka. Zagwozdka. Pytanie.
- A jeśli możemy ci pomóc? - Jak?
Mądrzy naukowcy coś wymyślą.
Prawda, Róziu i Ignasiu?
- Tak! - Jasne!
Wymyślmy, jak pomóc Arturowi strzelić gola. Dzięki nauce.
Najpierw obserwacja i postawienie hipotezy.
Mam być szczurem laboratoryjnym? Nigdy!
Naukowiec Artur.
Nauka i sport idą w parze.
- Masz rację. - Tak.
Okej. Co najpierw?
Jeszcze nie wiem. Nie znam się na piłce.
Piłkarze muszą szybko biegać.
Tak! Sprawdzimy twoją szybkość.
Wyścig? Uwielbiam wyścigi!
Wy się ścigacie, a ja notuję.
A ja będę kibicował z boku.
Zasada Róziu numer 908.
Zawsze miej piankową dłoń, gdybyś chciał komuś kibicować.
Idealna. Dzięki, Róziu.
Nie ma problemu. Coś jeszcze?
Autograf? Wuwuzelę?
Nadgryzionego hot-doga?
Dzięki?
Dobra. Na miejsca.
Gotowi.
Start!
Dalej, Artur! Dalej, Rózia!
Ohyda.
Tak!
Wygrywa Artur!
Jesteś szybki jak błyskawica.
Niesamowita prędkość!
Mógłbym biec w nieskończoność!
Czyli masz też dobrą kondycję. Dalej.
Równowaga. Trzeba ją sprawdzić.
Powoli.
Rety!
Artur znów wygrywa!
Wybacz, Muszko.
- Świetna równowaga. - Dzięki!
- Zobaczmy, jak kopiesz. - Dobra.
O rety.
Moje skarpetki kopnęły by lepiej ode mnie.
Nie martw się. Pomożemy.
Masz wszystko, by być świetnym piłkarzem.
Mam hipotezę. Jak nauczysz się kopać, strzelisz gola.
Ale jak to zrobić? Już próbowałem. I to wiele razy!
Coś wymyślimy. Od tego są burze mózgów.
Wiem. Zebry!
Już tłumaczę.
Zebry kopią najlepiej.
Może Artur nauczy się od nich kopać, by strzelać gole.
Ale one potrzebują czasu, by się oswoić przed ludźmi.
Możemy zrobić zebrę-robota. One kochają ludzi.
Ale części do ich nóg są rzadkie i ciężko je dostać.
Prawda.
Ale możemy znaleźć kogoś, kto świetnie kopie
i stworzyć robotyczną nogę, która będzie go kopiować.
Bioniczna noga treningowa? Super! Ale czyje ruchy skopiujemy?
Gol!
Ekstra.
Gotowy, do startu...Dawaj, tato!
Kręciołek na piłce i kopnięcie.
Za dużo kręciołków. Muszę odpocząć.
Ale wciąż to mam. Już wszystko?
Tak. Dzięki.
To dobrze.
Już wiem!
Oto przed wami:
Kopniak.
- Super! - Zakładasz go na nogę
i idealnie kopiesz.
- Pomogę ci. - A ja pójdę na bramkę.
Pokaż, co potrafisz.
Gotowi na Rózię bramkarkę, znaną jako Mur Nie Do Przejścia?
Czaicie? Bo żadna piłka mnie nie minie.
Mając tę bioniczną nogę, jestem gotów.
Skoro bioniczna noga nie pomogła, to nie ma dla mnie nadziei.
Nigdy nie strzelę gola!
Teraz naprawdę się poddaję.
Poddaję się
Niepowodzeń mam już dość
Jakbym głową walił w mur
Bo prócz przeszkód stu nie widzę nic
Nie nadaję się To wszystko pic
Czas się poddać, wiem
Nic nie mogę zrobić już
Trzeba prób
Wierzyć chciej
Za którymś razem musi udać się
A błąd – pokaże drogę stąd
Kto błądzi, potem jeszcze lepiej wie
Trzeba prób
Nawet stu
Każdy błąd do celu zbliża cię
Więc spróbuj znów
Działaj, a uda się na bank
Podjąłem już decyzję.
Zajmę się czymś, w czym jestem dobry.
Nie czaję. Jest świetny w tenisie.
Nawet gdy uderza piłkę o ścianę.
Chwila! Chyba połączyłam kropeczki.
Artur jest dobry w tenisa, bo stale trenuje.
Mam nową hipotezę.
Jeśli Artur chce strzelić gola, to musi poćwiczyć. Chodźcie!
Mówiłem, że to koniec. Nie zmienię zdania.
Mamy tylko parę pytań, a potem damy ci spokój.
No dobra. O co chodzi?
- Jak opanowałeś tenisa? - Nie wiem.
Zawsze byłeś dobry?
Chyba im więcej grałem, tym lepszy się stawałem.
A więc ćwiczyłeś, tak?
Chyba tak.
Gdybyś poćwiczył piłkę nożną, mógłbyś nauczyć się kopać i strzelać gole.
A wtedy byś to polubił i chciał ćwiczyć więcej.
Spróbujemy?
Okej. Ten ostatni raz.
Ale potem już koniec.
Na dobre.
Koniec!
Najpierw drybling.
Do dzieła!
Dalej. Pokaż, jak się ruszasz!
Tak!
Stop!
Dostrzegam problem.
Musisz kopać wnętrzem stopy, a nie na wprost. Spróbuj.
Świetnie!
Nie chodzi tylko o ćwiczenie, ale też o to, jak to robisz.
Robiłem to źle. Mogę stać się dobry.
Jasne. Gotowy na gola?
Chyba tak.
Chyba gotów? Czy jesteś naprawdę gotowy?
Gotowy!
Żadna piłka nie ominie Rózi bramkarki.
- Dalej, Arturze. - Uda ci się!
Dam radę.
- Tak! - Gol!
To mój syn!
Ja, Artur, strzeliłem pierwszego gola!
Tak! Artur jest numerem jeden.
Tak jak pokazuje mój palec.
Udało ci się!
Hurra!
Jej!
- Dzięki, że we mnie wierzyłaś. - Nie ma za co.
Nauka i sport tworzą niezły zespół, co? Tak jak my.
Pokopmy piłkę.
O tak. A masz!
Jako gwiazda futbolu, nie wiem, czy znajdę czas.
Napisy: Piotr Lipiec