SERIAL NETFLIX
Jak? Co? Gdzie? Dlaczego?
Ada Bambini, naukowczyni
Musi znaleźć odpowiedź
Pod tym
Tam
Nauka jest wszędzie
Z Ignasiem Kitkiem, architektem
I Rózią Rewelką, inżynierką
Tyle tego jest Możesz pomóc też!
Tajemnica! Zagadka! Zagwozdka! Badanie!
Cuda do odkrycia Hipotezy do sprawdzania
Nauka jest mega!
Ada Bambini, naukowczyni
Musi znaleźć odpowiedź
Wszędzie, gdzie nauka jest
Hipotezę stawia wnet
Łączy kropeczki Bo to naukowczyni Ada Bambini!
Wielki smród.
Proszę, niech będzie pięć.
O rany!
Dwa. To trzy mniej niż pięć.
A to oznacza…
Ryk!
Zmieniłeś się w wilkołaka.
Według zasad Goblinów i Smoków
milczysz do następnej kolejki.
Możesz tylko wyć jak wilkołak.
Tylko wyć?
Czyli…
Wilkołaki wyją głośniej.
Z całej siły!
Ohyda!
Coś śmierdzi niczym oddech goblina.
Ten zapach jest okropny.
Wstrętny.
Aż mnie skręca.
Musimy ustalić, co to.
Że co?
Ten smród to tajemnica, zagadka,
zagwozdka, badanie
i go zbadamy.
Już go nie czuję. Gdzie poszedł?
Teraz coś czuję. Pachnie…
Jak najsmaczniejsza smaczność.
Czyli moja słynna jarzynówka ładnie pachnie?
- Wspaniale. - Pysznie.
Jakie włożyłeś warzywa, tato?
Marchew, seler, pomidory, cebulę
i czosnek dla smaku.
Te same są w sałatce.
Te same warzywa co w zupie,
ale te ledwo pachną.
Smród wrócił.
Tak! Podążajmy za nosem.
Dywan pachnie jak dywan, ale nie śmierdzi.
Pachnie czytaniem.
To nie kuweta Muszki.
Pachnie zaskakująco dobrze.
Tak. Kuweta ma wchłaniać ohydne zapachy.
Artur i ja codziennie ją sprzątamy.
Źródło wielkiego smrodu:
tenisówki Artura.
Wielki szlem smrodu.
Co wy robicie?
Dokonaliśmy fascynującego odkrycia: twoje buty śmierdzą.
Wiem. Ale tylko, kiedy je zdejmę.
Świetne spostrzeżenie.
Lubisz mieć śmierdzące buty?
Nie. Nie chcę, żeby cały dom śmierdział.
Więc spróbuję tego.
Mama ładnie pachnie tymi perfumami,
więc może pomogą moim butom.
Test. Możemy popatrzeć?
Chyba tak.
Pachnie mamą.
Ale perfumy zmieszały się ze smrodem,
więc pachnie twoją mamą i śmierdzi.
Nie da się usunąć tego smrodu.
Nauka prawie zawsze pomaga w problemach.
Zobaczmy, czy w tym też.
Burza mózgów?
Bingo! Zgadza się!
Super, bo mam pomysł. Gdy brzydko pachnę,
mama każe mi się wykąpać.
Wykąpmy buty Artura.
Kocham kąpiel. Wymyślam wtedy najlepsze pytania.
Ale mokre, śliskie buty są niebezpieczne.
Fakt. Może włożymy je do suszarki?
To może zniszczyć buty.
Na szczęście mam inny pomysł.
Skoro koci żwirek wchłania ohydne zapachy,
wsypanie go do butów może pomóc.
Dobrze, ale co jeśli Muszka
pomyli buty Artura z kuwetą?
Nie, Muszko!
- Nie patrzę! - Mam inny pomysł.
- Wymyślimy dezodorant usuwający zapach. - Perfumy?
Tak. Ale zamiast dodawać ładnego zapachu,
będą go usuwać.
Bezzapachowe?
Dokładnie.
Ale nie chcemy zniszczyć Arturowi butów,
więc użyjemy tych.
Wyrosłam z nich rok temu
i mama zostawiła mi je do badań.
Muszą tylko wchłonąć brzydki zapach.
Ładuję laboratorium.
Pachnie sukcesem.
Śmierdzi!
Nie wiem,
czy mój nos zniesie tyle sukcesu.
Może nie musi.
Czasem naukowcy
używają specjalnego sprzętu do badań.
- Jesteśmy gotowi. Do pracy! - Tak!
O nie.
Nie widziałam bardziej glutowatej klapy.
To klops!
Albo pasztet. Może Artur miał rację i nie da się ich odświeżyć.
Przepraszam. To mój brzuch.
Kiedy kolacja?
Zupa twojego taty tak ładnie pachnie.
Sałatka pewnie też jest smaczna,
choć nie pachnie tak jak zupa.
Ale czemu tak nie pachnie?
Ma te same składniki.
Nie wiem, czemu pachną inaczej,
ale gorąca, smaczna zupa sprawia,
że czuję ciepło w brzuchu.
Zupy są gorące.
A sałatki są zimne!
Znam to spojrzenie. Masz hipotetyzę?
Tak.
Stawiam hipotezę
Czy to Spostrzeżenie
Tłumaczy To wyjaśnienie?
Jest tak czy nie
Znajdźmy odpowiedź!
Może i nie
Ale dowiemy się
Jaki tej teorii sens
Czy to założenie Sprosta doświadczeniu?
Tak, tym hipoteza jest
Stawiam hipotezę
Sprawdźmy jej trafność więc
Naprzód!
Nasza hipoteza mówi,
że gorące rzeczy pachną mocniej niż zimne.
Czy temperatura może zmienić zapach?
Gdy jest gorąco, cząsteczki
poruszają się bardzo szybko i skaczą tak.
- Jakby czarodziej strzelał kulami ognia. - Tak.
Gdy jest zimno, cząsteczki powietrza
poruszają się wolniej. W ten sposób.
Więc zapach przemieszcza się szybciej,
gdy jest gorąco.
Tak myślę, ale jest tylko jeden sposób, by to sprawdzić.
Miejcie zimne myśli, bo zrobi się gorąco.
Teleportowaliśmy się na słońce?
Wody. Chce mi się pić.
Uwielbiam suche gorąco.
Jest dość gorąco,
by sprawdzić naszą hipotezę.
Gotowi powąchać?
Nie wiem, ile smrodu mogę znieść.
Dasz radę, Ignasiu. Do dzieła!
Na trzy.
Raz, dwa, trzy!
Najmocniejszy zapach, jaki wąchałem.
I najbardziej śmierdzący smród.
Ciepło wydaje się wzmacniać zapach,
ale musimy sprawdzić, czy zimno go redukuje.
Daj zimna.
Znaczy… przywrócić ciepło.
Najpierw zobaczmy, czy zimno zabiło zapach butów. Gotowi?
Ale zimno.
Nic nie pachnie.
Nie śmierdzą. Udowodniliśmy hipotezę.
- I może znów być ciepło? - Tak.
Dużo lepiej.
Jest ciepło, ale jego buty znów śmierdzą.
Muszą pozostać zimne, gdy ich nie nosi.
To proste. Zamrozimy je w wielkich kostkach lodu.
To by rozwiązało problem smrodu,
ale Artur chce butów do tenisa, nie łyżew.
Nie pomyślałam o tym.
Może będzie trzymać je w zamrażarce?
Mama raczej nie polubi brudnych butów obok jedzenia.
A może stworzymy pudełko-zamrażarkę
tylko na buty Artura?
Zamrażarka w wspaniałym stylu.
Będzie jak lodowy pałac!
Świetnie! Do dzieła.
- Co robicie z moimi butami? - Zamrażamy smród.
Chwila! Nic nie czuję.
Bo zimno powstrzymuje smród
przed rozejściem się.
Wiecie, co zrobić, by dom nie pachniał moimi butami?
- Jasne. - Tak.
Super. Dzięki.
Może coś jest w tej całej nauce.
Co to za zapach?
Mniam. Pewnie słynna zupa warzywna taty.
- Jasne. - Tak.
- Na pewno. - Zupa. Nie buty czy coś takiego.
Buty?
Smakuje tak dobrze, jak pachnie.
Sałatka też pyszna.
Dziękuję. Cieszę się.
Cieszę się, że dom pachnie tylko zupą.
Ja też!
Mam pomysł.
Poznajmy innego naukowca. Chodźcie.
Jestem Rachel Dutton, mikrobiolog.
Opowiem, co sprawia, że ser śmierdzi.
Naprzód!
Jesteśmy w sklepie z serami,
by przyjrzeć się mikrobom,
dzięki którym ser jest smaczny i śmierdzi.
Mikroby to maleńkie komórki
niewidoczne gołym okiem.
Potrzebujemy mikroskopu.
Mikroby są wszędzie.
W oceanie, w ziemi i czasem w pożywieniu.
Zapachy wokół nas, nie tylko sera,
są spowodowane przez mikroby.
Ten mikrob tutaj to jedna
z najpospolitszych bakterii rosnących na serze.
Tworzy jego pyszny smak,
ale też przykry zapach.
Producenci serów
kontrolują rozrost mikrobów,
kontrolując temperaturę.
Im jest wyższa, tym bardziej śmierdzący ser.
To wyjątkowy ser z Francji.
A te dziury zrobiły małe robaczki.
Te robaczki to roztocza serowe,
które stworzą ciekawe smaki i zapachy.
Nie tylko mikroby tworzą zapachy.
W serze żyją też inne organizmy.
- Hej. - Ciekawostka.
Pewien mikrob, przez który ser śmierdzi,
rośnie też na naszych stopach.
Więc śmierdzący ser
pachnie jak śmierdzące stopy,
bo ten sam typ mikroba rośnie
i wytwarza ten zapach.
Czy to nie było fajne? Nauka jest mega!
Przygarnij kamyk.
- Nowa zabawka Muszki gotowa. - Super.
Obliczyłam
idealne połączenie fałd i szelestu.
Ciekawe, czy ją polubi.
Tak. Uwielbia ją!
Zwłaszcza szelest.
Czemu koty kochają szeleszczące rzeczy?
Muszka jest taka słodka!
Chciałabym zwierzaka,
ale mama dużo podróżuje i mówi,
że nie byłoby mu u nas dobrze.
To ma sens. Opieka nad zwierzakiem to dużo pracy.
Ale są też niewymagające.
Złote rybki! Cały dzień pływają. Nie wymagają spaceru.
Ale trzeba je karmić.
I trudno je przytulić.
Może małpka!
Uwielbiają się przytulać i bawić.
Może nawet za dużo.
Prawda.
A biedronka? Nie trzeba z nimi wychodzić
ani się bawić, a są urocze.
Ale potrzebują jedzenia i przestrzeni.
I łatwo je stracić.
Tutaj, biedronko.
Fakt. Nie chcesz zdeptać
zagubionej w domu biedronki, więc…
potrzebujesz pupila, który nie je,
nie musi się bawić i przytulać.
Czyli kamienia.
Mogłabym mieć kamień!
Żartowałem.
Ja nie. Chodźmy po mój kamień!
Przeszukajmy ogród.
Te kamienie już mają dom.
Chcę dzikiego, bo go potrzebuje.
Ale gdzie znajdziemy dziki kamień?
Wiem. W parku!
Cześć, mamo.
Przestraszyłaś mnie. Co tam?
Chcielibyśmy iść do parku, ale jeśli pracujesz…
Pracuję nad krzyżówką.
Mamo!
Utknęłam na problemie w pracy.
Wtedy przerwy zwykle pomagają.
Biorąc was do parku,
zrobię sobie przerwę.
Hurra, jesteśmy!
To chyba dobre miejsce.
Dzięki. Poszukamy kamieni-pupili.
Kamieni-pupili? Nie karmcie ich.
I muszę was widzieć.
Tak zrobimy.
Tyle tu kamieni. Nie wiem, gdzie zacząć.
Ten jest niebieski i okrągły. I lśniący.
Cudowny! Mocna opcja.
Spójrz na ten.
Na górze ma mech. Jest uroczy.
Też cudowny.
Wyglądają jak bliźniaki.
Super.
I ten z fajną szczerbą!
Taki duży wybór. Szukajmy dalej.
Rózio, masz niezłą górę pupili.
Tak. Jak zdecydować, który zabrać do domu?
Kamień, papier, nożyce?
Nie mogłabym wybrać jednego!
Każdy jest wyjątkowy.
Lubię Mechatka. Jest pluszowy i uroczy.
Ale uroczy.
Kamcio i Milka to rodzeństwo.
Nie rozdzielę ich.
A Szczerbatek ma szczerbę.
Nikt inny nie będzie go chciał.
Muszę zabrać wszystkie.
Okej, ale jest jeden problem.
Jak je przeniesiemy?
W kieszeniach.
Nie mogę ruszać nogami!
Są naprawdę ciężkie.
Okej, nie w kieszeniach.
Może użyję szalika.
Zostańcie tu.
Zostańcie.
Kto jest dobrym kamieniem? Ty.
Ciągle wypadają.
Bo są dzikie. Szkolenie będzie męką.
Wiecie, co zrobimy?
Wiem! Burzę mózgów.
Świetny pomysł.
Burza mózgów
Dorzuć każdą myśl Żaden pomysł nie jest zły
Burza mózgów
W przyjaciół kręgu Pytaj jak, co, dlaczego
Burza mózgów
Pozwólmy wyobraźni
Dokonać wielkich kreacji
Gdy robimy burzę mózgów
Hej!
A jeśli je zaczarujemy?
Szabrakadabra!
To znaczy… Abrakadazla!
Nie pamiętam słów zaklęcia,
co może spowodować większy problem!
Może postawimy twój dom na kołach i go przysuniemy?
Zgaduję, że potrzeba około miliona kół.
Masz rację.
Biedronki dostarczą mrówki z kamieniami.
Mrówki są silne.
Ale biedronki nie aż tak.
Inne pomysły?
Nic.
Jednorożce?
To moja domena!
Mrówki! Ale bez biedronek!
Jednorożce.
Już to powiedziałem.
Ser.
Ser?
Jestem głodna.
O nie. Chyba skończyły się nam pomysły!
Co? To nam się nie zdarza.
Musimy kontynuować burzę mózgów.
Muszę przenieść moje kamienie!
Nie mogę już myśleć. W głowie mam papkę.
Mętlik mi główkuje.
Znaczy… Mam mętlik w głowie. A jeśli już tam zostanie?
Co robimy? Utknęliśmy.
Utknęliśmy.
Może utkniemy kamienie w…
Nie wiem.
Jakby padł mi mózg.
Chwila!
Utknęłam na problemie w pracy.
Wtedy przerwy zwykle pomagają.
Chyba połączyłam kropeczki.
Mama robi przerwę,
gdy utknie na czymś w pracy.
Może my też jej potrzebujemy. Na zabawę.
Nie! Myśleć trzeba.
Znaczy… Trzeba myśleć.
Dobrze. Przerwa.
Te słoneczniki byłyby niezłą katapultą.
Pomyślałbyś, że słoneczniki to taki…
cud?
Jakby w środku były kwiatuszki.
Są. Słoneczniki są zbudowane
z tysięcy tyci kwiatów.
Ładnie pachną.
Dlaczego kwiaty tak pachną?
Mój mózg jest pełen informacji i pytań.
- Mój jest jasny. - Przerwa na zabawę pomogła!
Super. Wracamy do burzy mózgów.
Wiem! Oczarujemy sowy,
żeby przetransportowały kamienie.
Lubię oczarowywać.
Sowy nie pracują w ciągu dnia.
No tak, są aktywne w nocy.
Może zbudujemy kolejkę górską.
Świetny pomysł.
A jeśli kolejka górska się zatrzęsie
i kamienie wypadną?
To byłaby rockandrollowa kolejka!
A może na czymś przeholujemy kamienie?
Tak. Nazwiemy to „Holownik Kamieni Rózi”.
Świetny pomysł. Zbudujmy go!
Może mieć dużą siatkę na kamienie.
I ramę do ich przytrzymania.
I koła.
Gotowe.
- Super. - Fajnie!
Poszukajmy materiałów.
Możemy spleść te pnącza na sieć.
Patyki będą świetną ramą.
Znalazłam koła w parku.
Mogę już budować?
- Tak. - Śmiało.
Oto Holownik Kamieni Rózi.
Doskonały.
Dobra robota.
Dzięki. Zobaczmy, czy udźwignie moje pupile.
Hurra! Tak!
Załadujmy je.
Hej, Lorraine!
- Cześć. - Jak lot?
To była mordęga.
- Wchodź. - Mama!
Hej, Rózio jak cukierek buzio!
Jak ci minął dzień?
Mam pupile. Dużo!
Ty… Co?
To nie tak. Zobacz!
Poznaj moje kamienie-pupile.
To Szczerbatek. To Kamcio i Milka.
A to Mechatek.
Nie miałam nadziei na pupila
z moimi podróżami.
Kamienie? Kreatywne. Zuch dziewczyna.
Prawda?
Ta trójka genialnie wychodzi z kłopotów.
Zabrakło nam pomysłów, ale zrobiliśmy przerwę.
Taką jak ty, ale z zabawą.
Miałaś rację. To pomogło.
Cieszę się.
Zabierzmy pupile do domu.
Dobrze, ale najpierw…
Weź niebieski, Ignasiu. Nawiązałeś z nim więź.
Dzięki, Rózio.
Weź Mechatka, Ado. Pasujecie do siebie.
Naprawdę? Dzięki.
Bez obaw, Muszko.
Mam kamień, ale pozostajesz moim ulubionym kotkiem.
Mam pomysł.
Poznajmy innego naukowca. Chodźcie!
Witajcie.
Cześć, jestem Raquel Nuno, planetolog.
Opowiem o kamieniach z kosmosu.
Mówiąc o kamieniach, myślimy o tych,
które znajdujemy na spacerze,
ale wiele z nich krąży w kosmosie.
W pewnym momencie weszły w atmosferę
i uderzyły w Ziemię,
a teraz mamy je w galerii meteorytów.
Tak nazywamy kamienie,
które spadły na Ziemię.
To nasze ogromne meteoryty żelazne.
Gdy polujesz na kamienie,
potwierdzisz znalezienie meteorytu,
sprawdzając, czy jest magnetyczny.
Ziemskie kamienie zwykle nie są.
Kamienie unoszące się w kosmosie
wahają się od rozmiaru drobinki kurzu
aż po coś tak wielkiego jak planeta.
Ziemia to wielki kamień
unoszący się w kosmosie.
Można zobaczyć
spadające kamienie z kosmosu.
To deszcz meteorów.
Kawałeczki pyłu i skał wnikają w atmosferę i się spalają.
Wyglądają jak jasne smugi na niebie.
Nie zapomnij spojrzeć w górę w nocy.
Może zobaczysz deszcz meteorów.
Ciekawostka.
Księżyc się kurczy.
Okazuje się,
że w środku księżyca są gorące skały,
a gdy się schładzają, kurczą się
i księżyc maleje.
Bez obaw. Wciąż będzie widoczny.
Czy to nie było fajne? Nauka jest mega!
Napisy: Anna Wiśniewska