‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ยังไง อะไร ที่ไหน ทำไม
‪อะไร ที่ไหน ทำไม
‪ยังไง อะไร ที่ไหน ทำไม
‪อะไร ที่ไหน ทำไม
‪เอด้า ทวิสต์ นักวิทยาศาสตร์
‪เธอต้องรู้ให้ได้ว่าคำตอบคืออะไร
‪ข้างใต้นี่ ตรงโน้น
‪วิทยาศาสตร์อยู่ทุกที่ที่คุณมอง
‪กับอิกกี้ เพ็ค สถาปนิก
‪และโรซี่ รีเวียร์ วิศวกร
‪มีอะไรให้ทำเยอะแยะ และคุณก็ช่วยได้
‪เรื่องน่าสงสัย คำถาม ปริศนา ภารกิจ
‪มีสิ่งมหัศจรรย์ให้ค้นพบ ‪และสมมติฐานให้ทดสอบ
‪วิทยาศาสตร์ดีที่สุด!
‪เอด้า ทวิสต์ นักวิทยาศาสตร์
‪เธอต้องรู้ให้ได้ว่าคำตอบคืออะไร
‪มีวิทยาศาสตร์อยู่ทุกที่ ‪เธอกำลังสร้างสมมติฐาน
‪เชื่อมต่อลายจุด ‪เพราะนี่คือนักวิทยาศาสตร์เอด้า ทวิสต์!
‪มองดนตรี
‪หก เจ็ด แปด
‪ใช่ เก้าอี้น่าจะพอสำหรับผู้ชม ‪ออกแบบได้ดีมาก อิกกี้
‪ตอนนี้เราแค่ต้องการคนที่เข้าสู่เวทีแบบอลังการ
‪ฉันมาแล้ว!
‪โปรแกรมพร้อมหรือยัง ขนมล่ะ ตั๋วล่ะ ‪ผู้ชมจะมาที่นี่กันกี่โมง
‪ปกติฉันจะเป็นคนถามทุกอย่างนะ
‪ขอโทษที ตั้งแต่ฉันเรียนเปียโน ‪กับคุณยายโรสของฉัน
‪ฉันก็เล่นเก่งขึ้นเยอะเลย
‪ฉันอดใจรอครั้งแรกของเราที่จะ
‪ได้เล่นคอนเสิร์ตในห้องนั่งเล่น ‪ตอนบ่ายวันเสาร์ไม่ไหวแล้ว
‪ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกัน
‪ฉันประหม่าและตื่นเต้น แต่ส่วนใหญ่จะประหม่า
‪ทุกอย่างพร้อมแล้ว
‪เก้าอี้ ตั๋ว โปรแกรม ‪และเครื่องดนตรีของเรา แน่นอน
‪บีกเกอร์ดนตรีของฉัน ‪ที่ดนตรีบรรจบกับวิทยาศาสตร์
‪และบูมบูมบลาสเตอร์ของฉัน ‪สวยใช่ไหมล่ะ
‪เหมือนตึกสูงระฟ้าที่ทำจากกลอง ‪เรียกฉันว่าอิกกี้ เพ็ค สถาปนิกกลองเถอะ
‪สำหรับฉัน ไม่ค่อยเกี่ยวกับเสียงดังๆ ‪แต่เกี่ยวกับการออกแบบซะมากกว่า
‪- หวัดดีค่ะ ‪- อรุณสวัสดิ์จ้ะ
‪เปียโนนี่สวยเฉียบเลยค่ะ คุณและคุณนายที
‪คงเล่นคีย์ซีได้ไพเราะเสนาะโสตมากๆ
‪คุณยายโรสพูดถึงดนตรีแบบนั้น
‪ดีจังที่ได้เห็นของเก่านี่มีประโยชน์
‪จำที่คุณเคยร้องเพลงให้ฉันฟังได้ไหมคะ
‪จำได้สิ ที่รัก
‪คอนเสิร์ตของลูกทำให้พ่อคิด
‪พ่ออาจไปค้นหาเบสเก่าๆ ในโรงรถ ‪แล้วมาแจมตอนเช้าวันเสาร์
‪น่าอร่อยจัง ‪ผมเอาแยมสตรอว์เบอร์รีกับขนมปังปิ้ง
‪พ่อฉันหมายถึงแจมเล่นดนตรีน่ะ อิกกี้
‪เวลาเราด้นสดดนตรีเล่นสนุกๆ น่ะ
‪เยี่ยมเลย และก็น่าผิดหวังด้วย
‪- ฉันจะเอาแยมสตรอว์เบอร์รีมาให้ ‪- เยี่ยม ขอบคุณครับ คุณทวิสต์
‪หนึ่งชั่วโมง ทุกคน หนึ่งชั่วโมง
‪พี่ชายเธอกลายเป็นมนุษย์นาฬิกาปลุกเหรอ
‪เปล่า เขาสัญญาว่า ‪จะเป็นผู้จัดการเวทีให้เราน่ะ
‪ถ้าฉันได้เปิดการแสดงด้วยมายากลของฉันนะ
‪ฉันจะหยิบกระต่ายออกมาจากหมวกใบนี้
‪หนึ่งชั่วโมง
‪หนึ่งชั่วโมงเหรอ ‪ให้ตายสิ หวังว่าฉันคงซ้อมมากพอนะ
‪อีกนานเป็นชาติเลย
‪- งั้นมาซ้อมแสดงกันระหว่างรอ ‪- โอเค ฉันจะได้หายประหม่า
‪ฉันไม่รู้ว่ามันจะหายได้ยังไง ‪แต่แม่ฉันพูดแบบนั้นเสมอ
‪ความคิดเยี่ยม ก่อนอื่น เราต้องรันนิ่งออเดอร์
‪วันนี้ไม่มีใครพูดเรื่องวิ่งเลยนะ
‪ไม่ใช่ รันนิ่งออเดอร์คือ ‪ใครแสดงคนแรก คนที่สองและคนที่สาม
‪เราทุกคนแสดงด้วยกันได้
‪แต่ผู้ชมจะไม่ได้เห็นพรสวรรค์ของเราแต่ละคน
‪อิกกี้ เธอแสดงก่อน
‪บูมบูมบลาสเตอร์ของเธอจะทำให้คนดูตื่น
‪แต่ทุกคนตื่นกันอยู่แล้วละ
‪ไม่ต้องดังมากไปก็ได้ ใช่ไหม
‪- ฉันอาจจะแค่ให้ผู้ชมดูมันก็ได้ ‪- เอด้าจะเล่นบีกเกอร์ดนตรีเป็นคนต่อไป
‪ดีเจบีกเกอร์อยู่ในห้องแล็บแล้ว
‪แล้วฉันก็จะเล่นต่อ
‪ฉันฝึกซ้อมมาทั้งอาทิตย์ และฉันก็เก่งมากๆ เลย
‪เวลาฉันเล่น ‪มันเหมือนนิ้วของฉันเต้นอยู่บนแป้นคีย์
‪เหมือนฉันเต้นทูสเต็ปอยู่บนแป้นคีย์
‪แบบนี้
‪พรสวรรค์ของฉันหายไปไหนหมด
‪คุณยายโรสต้องผิดหวังมากแน่ถ้าได้ยินฉันเล่น
‪รู้ไหมอะไรช่วยได้ วิทยาศาสตร์
‪เราแก้ปัญหานี้ได้ด้วยวิธีทางวิทยาศาสตร์
‪วิธีทางวิทยาศาสตร์!
‪เรามีข้อสังเกต
‪เราจะเริ่มด้วยคำถาม
‪ค้นคว้า
‪ตั้งสมมติฐาน
‪และทดสอบด้วยการทดลอง
‪เราค้นพบอะไรบ้าง
‪มาเขียนข้อสรุปกัน
‪เขียนทุกอย่างลงไปและส่งต่อผลลัพธ์
‪นั่นคือวิธีทางวิทยาศาสตร์!
‪เริ่มต้น เราจะต้องการ…
‪สุมมิติฐาน
‪สมมติฐาน! ‪เราจะจินตนาการคำอธิบาย
‪ฉันมีสมมติฐาน กบ
‪- กบเหรอ ‪- พูดต่อสิ
‪ครั้งหนึ่งตอนฉันป่วย เสียงฉันตลกมากเลย
‪แม่ฉันบอกว่าฉันมีกบอยู่ในคอ
‪บางทีอาจจะมีกบอยู่ในเปียโนก็ได้
‪มาทดสอบสมมติฐานของเธอ ‪ด้วยการดูข้างในกัน
‪ไม่ ไม่มีกบ
‪มีแต่ฝุ่น
‪หรือเป็นผงนางฟ้าชั่วร้ายกันนะ
‪อาจเป็นนางฟ้าที่เกลียดดนตรี
‪อาจพยายามหยุดการเล่นดนตรีของเรา ‪ด้วยการโรยผงนางฟ้าที่ไม่ดีไปทั่ว
‪ทฤษฎีที่น่าสนใจ มาทดสอบกันเถอะ
‪เอาละ ไม่มีฝุ่นแล้ว ‪เอาเลย โรซี่ เล่นอะไรสักเพลง
‪ฉันว่าคงไม่ใช่ผงนางฟ้าชั่วร้ายแล้วละ ‪ฉันมั่นใจมากเลย
‪อาจเป็นเพราะนิ้วฉัน ‪คุณยายโรสพูดเสมอว่าต้องเตรียมนิ้วให้พร้อม
‪คงจะอย่างนั้น เธอยังไม่ได้วอร์มนิ้ว
‪งั้นเราก็ต้องออกกำลังนิ้วกันหน่อย
‪นิ้วฉันพลิ้วพร้อมสุดๆ เลย
‪เราลองทุกอย่างแล้ว
‪ถ้าเรารู้ได้ว่ามีอะไรผิดปกติก็คงดี ‪เราจะได้แก้ไขมันได้
‪ทิ้งฉันไว้ตรงนี้แล้วก็เล่นดนตรีรอบๆ ตัวฉันแล้วกัน
‪ไม่เอาน่า โรซี่ ‪นักวิทยาศาสตร์ไม่ยอมแพ้ เรามีความมุ่งมั่น
‪เจลลี่จิ๊กเลอร์มาแล้วจ้ะ
‪ทำไมเจลลี่จิ๊กเลอร์ถึงกระตุกๆ ได้ล่ะ
‪คำถามที่สำคัญกว่านั้นก็คือนั่นเสียงอะไร ‪และทำไมมันถึงดังขึ้น
‪มันคือยูนิคอร์นซอรัส
‪หาที่กำบัง!
‪เด็กๆ นั่นไม่ใช่ยูนิคอร์นซอรัสหรอกนะ
‪พ่อของลูกกำลังวอร์มเบสอยู่ในโรงรถน่ะ
‪พ่อเธอทำเสียงเบสให้เหมือน ‪ยูนิคอร์นซอรัสได้เหรอ เจ๋งสุดๆ
‪หรือเสียงเบสของพ่อ ‪ทำให้เจลลี่จิ๊กเลอร์มันกระตุกๆ
‪เราต้องไปดูกัน
‪- ไง เด็กๆ ‪- หวัดดีค่ะ
‪เสียงเบสของพ่อทำให้เจลลี่จิ๊กเลอร์กระตุก
‪ฉันอ่านเรื่องนี้และจดบันทึกไว้
‪ในหนังสือการค้นพบและสิ่งประดิษฐ์ของฉัน
‪มาเร็ว
‪จะไปไหนกันล่ะ ไม่ได้เล่นซะนาน ‪แต่พ่อว่าพ่อเล่นได้ไม่แย่เท่าไหร่เลยนะ
‪โหลดห้องแล็บ
‪นี่คือบันทึกของฉัน
‪เสียงผลักดันโมเลกุลอากาศเล็กๆ ไปรอบๆ ‪ซึ่งจะเปลี่ยนเป็นคลื่นเสียง
‪สุดยอดเลย
‪แต่ปกติเรามองไม่เห็นคลื่นเพราะมันเล็กมาก
‪แต่เสียงเบสของพ่อดังมาก
‪จนคลื่นเสียงกระทบกับ ‪เจลลี่จิ๊กเลอร์แรงมากจนมันกระตุก
‪แบบนี้ไง!
‪แย่จังที่เราไม่เห็นเสียงเปียโนที่โรซี่เล่น
‪ไม่งั้นเราคงรู้ว่าทำไมมันถึงได้แย่นัก
‪- ขอโทษนะ โรซี่ ‪- ก็มันจริงนี่เนอะ
‪อิกกี้ เธอนี่อัจฉริยะจริงๆ
‪- ฉันน่ะเหรอ ‪- เชื่อเถอะ อิกกี้
‪คือ ฉันเชื่อนะ ฉันเชื่อ
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะอาจมีวิธีที่เราจะ ‪เห็นเพลงของโรซี่ได้ ด้วยออสซิลโลสโคป
‪ใช่เลย โอซิลลี่โอสโคป!
‪ฉันหมายถึง โอซิลโอ… ไม่ ไม่ใช่สิ
‪ออสซิลโลสโคป ‪เครื่องที่แสดงเสียงเป็นเส้นบนจอ
‪ฉันจะออกแบบง่ายๆ ที่เราทำได้
‪ดูเหมือนเราจะทำมันได้ด้วย… นึกก่อนนะ
‪สมาร์ตโฟนเก่าๆ ทีวี ร่ม
‪และก็เจลลี่บีนสามเม็ด
‪- เจลลี่บีนเอาไว้ใช้ทำอะไร ‪- ใส่ปากฉัน
‪ไปทำงานกันเถอะ
‪ทำได้ดีมาก พวกเธอสองคน ‪ทีนี้ก็ทำให้เครื่องออสซิลโลสโคปทำงาน
‪โอเค โรซี่ พร้อมแล้วเริ่มเลย
‪อีกสิบนาทีจะถึงเวลาแสดง
‪- อะไร มันไปอยู่ในนั้นได้ไง ‪- เราต้องรีบแล้ว
‪ออสซิลโลสโคปใช้ได้ผล
‪แต่ดนตรีควรจะดูเป็นแบบนั้นเหรอ
‪มันแปลกมากเลย
‪พ่อคะ เล่นเพลงฟังก์ๆ ให้เราฟังหน่อย
‪ลูกโชคดี พ่อถนัดเล่นเพลงฟังก์ๆ มากเลย
‪แบบนี้สิ ค่อยเป็นเสียงดนตรีหน่อย
‪นั่นแปลว่าเสียงไม่เพี้ยน
‪เห็นไหมว่ารูปแบบเส้นโค้งเป็นยังไง ‪เราเห็นแล้วก็จะรู้เลย
‪เจ๋งสุดๆ เลย
‪ทีนี้ก็ตาเธอแล้ว โรซี่
‪สองเสียงนั้นฟังดูแตกต่างกันเลย
‪เพลงแนวฟังก์ของคุณทวิสต์เป็นเส้นที่ดูลื่นไหล
‪เสียงเปียโนเป็นเส้นแปลกๆ
‪เส้นที่ดูลื่นไหลแแปลว่าเสียงเบสไม่เพี้ยน
‪เส้นแปลกๆ พวกนั้น ‪ต้องแปลว่าเปียโนเสียงเพี้ยนแน่เลย
‪ใช่ มันดูเป็นอย่างนั้น และก็ฟังดูเป็นอย่างนั้น
‪เย่! ไม่ใช่เพราะฉันหรือพรสวรรค์ของฉัน
‪เราแก้ไขมันได้
‪เราแค่ต้องดึงสายบางเส้นให้ตึงขึ้น
‪จนเสียงเปียโนไม่เพี้ยน
‪เล่นคีย์ซีหน่อยซิ โรซี่
‪น่าจะได้แล้ว เล่นเพลงหน่อย
‪- เย่! ‪- ฉันกลับมาแล้ว
‪ผู้ชมมากันแล้ว ‪ศูนย์นาที ทุกคน ศูนย์นาที
‪ได้เวลาแสดงแล้ว
‪เจ๋งเลย
‪ครับ
‪เยี่ยม
‪ทุกท่านคะ ‪มีการเปลี่ยนแปลงในนาทีสุดท้าย
‪แทนที่จะเล่นเดี่ยว ‪หนูกับเพื่อนๆ จะเล่นกันเป็นกลุ่ม
‪นั่นคือวิธีที่เราแก้ปัญหาใหญ่ในวันนี้
‪และนั่นคือวิธีที่เราทำได้ดีที่สุด ทำด้วยกัน
‪- งั้นไปเอาขนมปังปิ้งมา ‪- เอามาทำไม
‪เพราะได้เวลาแจมแล้ว!
‪แต่อย่าแรงเกินไป
‪- เฮ่! เยี่ยมเลย ‪- เย่!
‪- โอเค! ‪- เยี่ยม!
‪ฉันคิดออกแล้ว ‪ไปพบนักวิทยาศาสตร์อีกคนกันเถอะ มาเร็ว
‪สวัสดีค่ะ ฉันซูซาน มิซิเคอร์
‪ผมดอกเตอร์อาวิลา ‪เราทั้งคู่เป็นหมอโสตสัมผัสวิทยา
‪วันนี้เราจะมาคุยกันว่าหูทำงานยังไง
‪และคุณได้ยินคลื่นเสียงยังไง
‪คนมาหาเรา ‪ตอนที่พวกเขามีปัญหาเกี่ยวกับการได้ยิน
‪เราวัดว่าคนได้ยินเสียงยังไง
‪ได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ หรือไม่
‪สวัสดี สบายดีไหม
‪หรือเสียงดัง
‪ดังนั้น เสียงที่ผมพูดก็เดินทางเข้าไปยัง…
‪- หูของฉัน ‪- ตรงนั้น
‪หูส่งสัญญาณเสียงไปที่แก้วหู
‪คลื่นเสียงทำให้แก้วหูสั่น
‪แล้วกระดูกเล็กๆ ที่ติดอยู่หลังแก้วหู
‪ก็ส่งแรงสั่นสะเทือนนั้นเข้าไปในหูชั้นใน
‪คอเคลียอยู่ตรงนั้น
‪คอเคลียพิเศษมาก
‪เพราะมันจะเปลี่ยนการสั่นของเสียง ‪ให้เป็นสัญญาณที่ถูกส่งไปยังสมอง
‪สมองจะได้รู้ว่าเราได้ยินเสียงอะไร
‪เกร็ดความรู้!
‪จริงๆ แล้ว ขี้หูดีสำหรับคุณ
‪มันช่วยปกป้องคุณจากฝุ่นผง ‪แบคทีเรีย และการติดเชื้อรา
‪- และกันแมลงไม่ให้เข้าไปในหูคุณด้วย ‪- ขยะแขยงจัง
‪เจ๋งใช่ไหมล่ะ วิทยาศาสตร์ดีที่สุด!
‪วันฝนตก
‪อีกแค่ไม่กี่สี ภาพวาดยูนิคอร์นี่ก็เสร็จแล้ว
‪ยูนิคอร์นชอบสี
‪ฟลอร์เต้นรำใกล้เสร็จแล้ว
‪หมวกปาร์ตี้ก็ใกล้จะแวววับพอแล้ว
‪อุ๊ย
‪มูชู ตอนนี้แกเป็นแมวแวววับแล้ว
‪ตอนนี้มันติดอยู่ที่นิ้วฉัน
‪ทำไมเราถึงเอากากเพชรออกจากนิ้วไม่ได้
‪- นั่นคือคำถามสำหรับแฟ้มสงสัย ‪- เป็นคำถามที่ดี
‪ฉันมีคำถาม ทำไมมันดูเหมือน ‪สายรุ้งตกใส่สนามหลังบ้านเราเลย
‪เราจะจัดปาร์ตี้สำหรับ…
‪วันยูนิคอร์นระหว่างกาแลกซี!
‪ไม่เห็นเคยได้ยินเลย มันต้องมีสีรุ้งทุกสีเลยเหรอ ‪และก็กระดาษสีด้วย
‪สีเป็นกฎข้อที่หนึ่ง ‪สำหรับวันยูนิคอร์นระหว่างกาแลกซี
‪กระดาษสีคือกฎข้อที่หนึ่งของโรซี่ไปตลอดชีวิต
‪กฎข้อที่สองของวันยูนิคอร์นระหว่างกาแลกซี
‪เธอต้องไปปิกนิกยูนิคอร์นข้างนอก
‪และกฎข้อที่สาม
‪เราต้องเต้นแบบยูนิคอร์นที่เรียกว่า…
‪ยูนิคอร์นแตกตื่น
‪- นี่! ‪- อุ๊ย
‪มันก็สนุกดีนะ
‪คุณน่าจะมานะ อาร์เธอร์
‪ใช่ ยูนิคอร์นรักคน
‪คนยิ่งเยอะยิ่งสนุก ‪มันเป็นคณิตศาสตร์พื้นฐาน
‪ก็อาจจะมานะ ‪แต่ฉันต้องซ้อมเทนนิสก่อนที่ฝนจะตก
‪มีเหตุผล พี่คงไม่อยากติดอยู่ใน…
‪ฝนเหรอ
‪ดูเมฆพวกนั้นสิ
‪เมฆทุกก้อนไม่ได้เป็นเมฆฝนซะทั้งหมด ใช่ไหม
‪- ใช่ แต่นั่นเป็นเมฆฝน ‪- เธอรู้ได้ยังไง
‪เพราะพวกมันเป็นเมฆนิมโบสเตรตัส
‪นิมโบอะไรนะ
‪นิมโบสเตรตัส มันลอยต่ำ สีเทา ‪และกระจายไปทั่วท้องฟ้า
‪เวลามันปรากฏให้เห็น ปกติแล้วแปลว่าจะมี…
‪ฝนตกหนัก! เร็วเข้า เก็บของ
‪ดูเหมือนทุกอย่างจะยังดีอยู่สำหรับปาร์ตี้
‪ปาร์ตี้อะไร เราจัดปาร์ตี้กลางฝนไม่ได้
‪ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องยูนิคอร์น
‪พวกเขาชอบฝน
‪อย่างน้อยฉันก็ชอบ
‪มีอะไรไม่ให้ชอบล่ะ
‪ความชื้นในอากาศจะก่อตัวเป็นเมฆ
‪ซึ่งกลายเป็นฝน มันน่าทึ่งมากเลย
‪แต่ของของเราจะเปียกหมด เราก็ด้วย
‪อาจมีวิธีที่จัดปาร์ตี้ของเรากลางฝนโดยที่ไม่เปียก
‪เราต้องระดมสมอง
‪ระดมสมองท่ามกลางพายุฝน
‪ระดมสมอง ระดมสมอง
‪เสนอความคิดทุกอย่างที่คุณมี ‪ไม่มีความคิดไหนที่ไม่ดี
‪ระดมสมอง ระดมสมอง
‪รวบรวมเพื่อนๆ มา ‪แล้วหาว่ายังไง อะไร ทำไม
‪ระดมสมอง ระดมสมอง!
‪ให้จินตนาการของเรา ‪กลายเป็นการสร้างสรรค์ใหม่ที่ยอดเยี่ยม
‪เมื่อเราระดมสมอง ระดมสมอง ‪ระดมสมอง ระดมสมอง
‪เฮ่!
‪ถ้าเราทำเครื่องกำจัดฝนล่ะ
‪เยี่ยม!
‪แต่การสร้างที่อาจต้องใช้เวลาสักพัก
‪และวันยูนิคอร์นระหว่างกาแลกซีก็จะหมดลง
‪งั้นทั้งหมดนี้ก็สูญเปล่า
‪เพราะงั้นเราต้องการอย่างอื่น
‪เราใช้ร่มทำเป็นเต็นท์ได้
‪แล้วช่องว่างระหว่างร่มล่ะ
‪ช่องว่างมันเยอะไป
‪แต่เราทำเต็นท์ร่มใหญ่ๆ ได้
‪มีช่องว่างน้อยลง ฝนจะได้ไม่ตกใส่เรา
‪แต่ฝนอาจสาดเข้ามาทางด้านข้างได้
‪- ใช่แล้ว ‪- จริง
‪เราต้องสร้างอะไรที่ปิดคลุมเราได้
‪- อย่างเพิงเหรอ ‪- ใช่!
‪มันจะใช้ได้ ฉันจะสร้างเดี๋ยวนี้เลย
‪เดี๋ยวก่อน โรซี่
‪เรายังเริ่มสร้างไม่ได้ เราต้องออกแบบก่อน
‪คิดให้ดี วางแผน วาดมันออกมา
‪เธอพูดถูก ฉันตื่นเต้นสุดๆ ‪เลยคิดนำไปก่อนซะเยอะเลย
‪เรารักเธอก็ตรงนี้แหละ
‪อาจจะเป็นเพิงสี่เหลี่ยม ‪ใหญ่พอสำหรับยูนิคอร์นแตกตื่น
‪มีหลังคาเอียง ฉันชอบรูปลักษณ์ของมันนะ
‪แบบนี้เป็นไง
‪- ชอบจัง ‪- ดูดีมากเลย
‪ฉันสร้างมันได้หรือยัง
‪- ได้แล้ว ‪- ได้
‪เย่!
‪หลังจากที่เราใส่เสื้อกันฝนแล้ว
‪สุดยอด!
‪สร้างเพิงกันฝนเสร็จแล้ว
‪ฉันชอบมากเลย มาทดสอบกันเถอะ
‪ดีนะที่เรามีฟลอร์เต้นรำสำหรับพื้นเปียก
‪และก็ผ้าห่มปิกนิกด้วย
‪ดูเหมือนเราปิกนิกด้วยก็ได้นะ
‪เยี่ยม! เราต้องทดสอบผนังดูว่ามันจะรับ…
‪ยูนิคอร์นแตกตื่นได้ไหมเหรอ
‪ผนังมันจะถล่มลงมา
‪เร็วเข้า! หลบไป! ‪ควบเลย ยูนิคอร์น ควบไป
‪- เย้ย! ‪- ให้ตายสิ
‪- ข่าวร้าย เราต้องการเพิงอีกหลัง ‪- มีข่าวดีไหม
‪แอ่งน้ำ!
‪ทุกคน ฉันรู้แล้วว่า ‪เราต้องใช้อะไรสำหรับเพิงใหม่
‪เราควรวางคานที่ให้เหมือนตัวเอ็กซ์แบบนั้น
‪มันเรียกว่าคานขวาง มันจะเป็นตัวเสริมผนัง
‪คุณยายโรสสอนฉันตอนที่เราสร้างบ้านตุ๊กตา
‪- เย่! ‪- เยี่ยม!
‪ตอนนี้มีคานขวางกับหลังคาแบนราบสวยทันสมัย
‪ฉันชอบการออกแบบ
‪ฉันก็ชอบ ลองทดสอบกันเถอะ
‪ก่อนอื่น ปิกนิก
‪จนถึงตอนนี้ยังดีอยู่ ทั้งกว้างและแห้ง
‪ต่อไปก็เต้นยูนิคอร์นแตกตื่นกันเลย
‪เย่!
‪มาเร็ว
‪ผนังไม่ถล่มลงมา
‪แต่หลังคากำลังถล่ม
‪ขยับไม่ได้
‪อิกกี้!
‪ให้ตายสิ ฉันคิดจริงๆ ว่ามันจะใช้ได้
‪- ฉันก็คิดอย่างนั้น ‪- ไปเช็ดตัวแล้วคิดเรื่องนี้กันเถอะ
‪เราทำเพิงสองหลัง แต่ใช้ไม่ได้สักหลัง
‪และถ้าเราไม่แก้ไขมัน ‪เราจะพลาดวันยูนิคอร์นระหว่างกาแลกซี
‪นี่ เราเป็นนักวิทยาศาสตร์ใช่ไหม
‪- ใช่แล้ว ‪- ใช่
‪- แล้วนักวิทยาศาสตร์ยอมแพ้ไหม ‪- ไม่
‪เพราะเรามีความมุ่งมั่น!
‪มุ่งมั่น ใช่!
‪- ไม่รู้ว่าฉันมีหรือเปล่า ‪- เธอมีอยู่แล้ว
‪มาดูกันว่ามีอะไรผิดพลาด ‪เราจะได้หาทางแก้ไขได้
‪พูดแบบนี้ฉันเห็นด้วยสุดๆ เลย
‪- โหลดห้องแล็บ ‪- สุดยอด
‪ใช่
‪โอเค เราสร้างเพิงขึ้นมาใหม่ ‪มาดูกันซิ
‪- เพิงของฉัน ผนังมันพังลงมา ‪- ใช่
‪ส่วนเพิงของฉัน ผนังยังอยู่ ‪แต่หลังคาถล่มลงมา
‪แล้วทำไมผนังของโรซี่ถึงไม่ถล่มล่ะ
‪อาจเป็นเพราะฉันใช้คานขวาง ‪แต่ทำไมหลังคาถึงถล่มล่ะ
‪หลังคาของโรซี่แบนราบ
‪น้ำฝนเลยสะสมอยู่ด้านบน ‪แล้วมันก็หนักเกินไปจนถล่มลงมา
‪หลังคาเอียงไม่ใช่แค่การออกแบบที่เจ๋งนะ อิกกี้
‪มันทำให้น้ำไหลลงมาด้วย
‪ฉันว่าฉันคิดทฤษฎีออกแล้วละ
‪เพิงทั้งสองหลังมีสิ่งที่ใช้ได้และใช้ไม่ได้
‪งั้นถ้าเราสร้างเพิงโดยใช้ ‪ผนังจากเพิงของโรซี่เพื่อให้มันแข็งแรง
‪แล้วใช้หลังคาจากเพิงของอิกกี้ ‪น้ำจะได้ไหลลงมาล่ะ
‪ฉันชอบนะ
‪ฉันก็ชอบ รีบทำกันเถอะเราจะได้สนุกกับ…
‪วันยูนิคอร์นระหว่างกาแลกซี
‪- ใช่ ‪- ลุยกันเลย
‪สุดยอดไปเลย
‪- ใช่! ‪- มาทดสอบกันเถอะ
‪มันเหมาะสำหรับปิกนิกมาก
‪และตอนนี้ก็ถึงช่วงเวลาสำคัญแล้ว
‪ยูนิคอร์นแตกตื่น!
‪ผนังไม่พังถล่มลงมา
‪- หลังคาก็ไม่ถล่ม ‪- โอ้โฮ ว้าว!
‪เยี่ยม ตกแต่งกันให้เสร็จ
‪โธ่ ไม่นะ โรซี่
‪ฝนทำภาพวาดของเธอเละเทะเลย
‪มันดูดีกว่าเดิมอีก ยูนิคอร์นชอบเวลาสีผสมกัน
‪มันน่าหลงใหลขึ้นอีก
‪โอ้โฮ เพิงเจ๋งจริงๆ
‪อยากเข้ามาไหม อาเธอร์
‪- อยากสิ ‪- พี่ต้องสวมหมวกปาร์ตี้
‪ให้แกใบหนึ่งด้วย มูชู
‪เอด้า ช่วยส่งประกายรุ้งมาให้หน่อย
‪ประกายรุ้งพวกนี้อร่อยมาก ‪ต้องเป็นฤดูของมันแน่เลย
‪ฉันอยากดื่มน้ำผลไม้สีประกายรุ้ง
‪น้ำผลไม้สีประกายรุ้งสดชื่นมากเลย
‪มูชูก็อยากกิน
‪ตอนนี้ฉันว่าได้เวลา…
‪เต้นยูนิคอร์นแตกตื่นกันแล้ว
‪ฉันคิดออกแล้ว ‪ไปพบนักวิทยาศาสตร์อีกคนกันเถอะ มาเร็ว
‪สวัสดีค่ะ ฉันเอลีทริซ แฮร์ริส ‪และฉันก็เป็นสถาปนิก
‪วันนี้ ฉันจะให้คุณดูบ้านหลังหนึ่งที่ฉันออกแบบ
‪ไปดูกันเถอะ
‪อาคารหรือสิ่งก่อสร้างทุกที่ที่คุณเดินเข้าไป ‪สถาปนิกเป็นคนออกแบบมัน
‪อาจเป็นโรงพยาบาล ‪โรงเรียน ห้องสมุด บ้านคุณ
‪ดังนั้นสำหรับทุกโครงสร้าง ‪ที่เราออกแบบ เราจะเขียนแบบแปลน
‪และแบบพวกนี้ก็เรียกว่าพิมพ์เขียว
‪พิมพ์เขียวจะแสดงให้เห็นผนัง ‪แสดงให้เห็นหน้าต่าง
‪มันแสดงให้เห็นประตู
‪เราเขียนไว้ด้วยว่าห้องน้ำควรอยู่ตรงไหน
‪เช่นเดียวกับที่เรามีโครงกระดูกในร่างกาย ‪อาคารก็มีสิ่งเดียวกัน
‪เราเรียกมันว่าระบบเสาและคาน
‪สิ่งสำคัญที่สุดอย่างหนึ่ง ‪ในการสร้างสิ่งก่อสร้างหรือบ้าน
‪คือทำให้แน่ใจว่ามันทนต่อองค์ประกอบต่างๆ
‪ฝน ลม พายุ
‪ส่วนประกอบโครงสร้างสองอย่างที่สำคัญ ‪ในการทำให้โครงสร้างแข็งแรง
‪ก็คือคาน ซึ่งอยู่ในแนวนอน
‪และเสาที่อยู่ในแนวตั้ง
‪ประตูในแบบแปลนดูเป็นแบบนี้
‪และมันดูเป็นแบบนี้ตอนเราทำกรอบประตู
‪นี่จะเป็นคาน และนี่ก็คือเสาสำหรับประตู
‪นี่คือประตูที่สร้างเสร็จแล้ว
‪ถ้าคุณนึกภาพออก คานจะขวางอยู่ด้านบน
‪ส่วนเสาจะอยู่ด้านข้าง
‪เกร็ดความรู้!
‪สถาปัตยกรรมเป็นส่วนหนึ่งของโอลิมปิก
‪ในการแข่งขัน ‪คุณต้องออกแบบโครงสร้างที่เกี่ยวกับกีฬา
‪เจ๋งใช่ไหมล่ะ วิทยาศาสตร์ดีที่สุด!
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง