SERIAL NETFLIX
Jak? Co? Gdzie? Dlaczego?
Ada Bambini, naukowczyni
Dowie się, jaka jest odpowiedź
Pod tym
Tam.
Nauka jest wszędzie
Z Ignasiem Kitkiem, architektem
I Rózią Rewelką, inżynierką
Tyle tego jest Możesz pomóc też!
Tajemnica! Zagadka! Zagwozdka! Badanie!
Cuda do odkrycia Hipotezy do sprawdzania
Nauka jest mega!
Ada Bambini, naukowczyni
Musi znaleźć odpowiedź
Wszędzie, gdzie nauka jest
Hipotezę stawia wnet
Łączy kropeczki Bo to naukowczyni Ada Bambini!
Muzyka, którą widać.
Sześć, siedem, osiem. Chyba wystarczy krzeseł.
Ładny styl, Ignasiu.
Teraz wystarczy wejść z klasą.
Jestem!
Programy? Przekąski? Bilety? O której otwieramy drzwi?
Zwykle ja stawiam pytania.
Wybacz. Odkąd chodzę na lekcje fortepianu z ciocią Różą,
jestem naprawdę dobra.
Nie mogę się doczekać
naszego pierwszego koncertu w sobotę.
Też się cieszę.
Denerwuję się i cieszę. Raczej denerwuję.
Wszystko gotowe.
Krzesła, bilety, programy i instrumenty.
Moje grające zlewki. Spotkanie muzyki z nauką.
I mój bum-bum miotacz. Nie jest piękny?
Jak wieżowiec z bębnów.
Mów mi „Ignaś Kitek, bębnów architekt”.
Dla mnie
wygląd jest ważniejszy niż głośność.
- Heja! - Witam.
Stylowe pianino, państwo B.
Wydobędziemy z niego miłe, sprężyste C.
Tak ciocia Róża mówi o muzyce.
Miło, że ten staroć się przydaje.
Pamiętasz, jak śpiewałeś mi serenady?
Wciąż śpiewam, kochanie
Natchnęliście mnie.
Znajdę stary bas w garażu
i zrobię mały jam w sobotę.
Pycha! Truskawkowy na toście, proszę.
Tacie chodzi o muzyczny jam.
Gdy improwizujesz dla zabawy.
To cudowne
i jednocześnie rozczarowujące.
- Przyniosę dżem truskawkowy. - Dzięki, panie Bambini.
Godzina!
Twój brat zamienił się w budzik?
Nie, obiecał, że będzie inspicjentem.
Jeśli otworzę koncert sztuczką.
Wyciągnę królika z kapelusza.
Godzina.
Godzina? Czy dość ćwiczyłem?
To wieczność od teraz!
Zróbmy więc próbę.
Dobrze. Wypuszczę nerwy.
Nie wiem, jak to działa, ale mama tak mówi.
Super. Przebiegnijmy kolejność.
Nie było mowy o bieganiu!
Nie! Kolejność. Kto pierwszy, drugi, trzeci.
Możemy grać razem.
Ale nie zobaczą naszych talentów!
Ignaś, ty pierwszy.
Twój bum-bum miotacz naprawdę obudzi tłum!
Ale każdy już będzie na nogach.
Nie musi być zbyt głośno, prawda?
Może je po prostu zademonstruję.
Ada zagra na zlewkach.
DJ Zlewki w laboratorium.
Potem ja.
Ćwiczę od tygodni.
Jestem naprawdę dobra.
Moje palce tańczą po klawiszach.
Jakbym pląsała jak baletnica.
Właśnie tak.
Gdzie się podział mój talent?
Ciocię Różę rozczaruje moja gra.
Nauka może pomóc!
Możemy rozwiązać ten problem naukowo.
Metoda naukowa
Czynimy spostrzeżenie
Zadajemy więc pytanie
Szukamy danych Formułujemy hipotezę
Robimy doświadczenia
Co odkrywamy?
Wyciągnijmy wniosek
Zapiszmy wszystko
Podzielmy się wynikami
To metoda naukowa!
Najpierw potrzebujemy…
Hipo-sys-tezy!
Hipotezy! Wymyślimy jakieś wyjaśnienie.
Mam hipotezę! Żaby.
- Żaby? - Mów dalej.
Gdy byłem chory i miałem śmieszny głos,
mama mówiła, że mam żaby w gardle.
Może jakaś weszła do pianina.
Sprawdźmy to, zaglądając do środka.
Nie. Żadnych żab.
Tylko pył.
Może od złej wróżki?
Takiej, która nienawidzi muzyki
i chce uniemożliwić nam występ,
rozsypując zły pył.
Ciekawa teoria. Sprawdźmy ją.
Pył usunięty. Śmiało, Rózio, zagraj.
To chyba nie pył złej wróżki.
Byłam taka pewna.
Może to moje palce.
Ciocia mówi, że trzeba je rozgrzać.
Pewnie tak. Masz nierozgrzane palce.
Potrzebują dobrego treningu!
Moje palce są w doskonałej formie.
Próbowaliśmy!
Bez ustalenia przyczyny nic nie zrobimy.
Zostawcie mnie tu i sami zagrajcie.
Naukowcy nie mówią „klapa”, mają zapał.
Nadchodzi Galaretka Fretka.
Czemu Galaretka Fretka drży?
Ważniejsze pytanie:
Co to za dźwięk i czemu się nasila?
To jednorożcozaur!
Kryć się!
Dzieci, to chyba nie jednorożcozaur.
Tata rozgrzewa bas w garażu.
Twój tata wydobywa z basu
odgłosy jednorożcozuara?
Super!
Albo dźwięk basu sprawił,
że Galaretka Fretka drży.
Zobaczmy to.
- Cześć wam. - Cześć, tato!
Dźwięk basu
wprawia Galaretkę Fretkę w drżenie.
Czytając o tym,
notowałam w mej Wielkiej księdze odkryć i wynalazków. Chodźmy.
Idziecie? Minął jakiś czas, ale nie sądziłem, że jest tak źle.
Ładuję laboratorium.
Moje notatki. Dźwięk popycha cząsteczki powietrza,
co zmienia je w fale dźwiękowe.
Niezła sztuczka.
Ale zwykle nie widać fal, bo są tyci.
Bas jest głośny i silne fale dźwiękowe sprawiają,
że Galaretka Fretka drży.
W ten sposób?
Szkoda, że nie widać dźwięku gry Rózi.
Dowiedzielibyśmy się, dlaczego jest źle.
Przepraszam, Róziu.
To fakt.
Ignasiu, jesteś geniuszem!
- Tak? - Uwierz w to.
Tak myślę. Jestem!
Dlaczego?
Bo może istnieje sposób,
by zobaczyć muzykę Rózi. Oscyloskop.
Oczywiście! Oscy-klop!
Znaczy oscy…. Nie, nie tak.
Oscyloskop obrazuje dźwięk w postaci linii na ekranie.
Zaprojektuję najprostszy.
Chyba zrobimy go z… Zobaczmy.
Stary telefon, telewizor, parasol…
I trzy żelki.
Po co żelki?
Do buzi.
Do roboty!
Świetna robota. Włączmy go.
Okej, Rózio, wszystko gotowe.
Macie dziesięć minut!
Co? Skąd to się wzięło?
Szybko.
Oscyloskop działa.
Ale tak ma wyglądać muzyka?
To dziwaczne.
Tato, zagraj coś czadowego.
Masz szczęście. „Czadowy” to cały ja.
Wygląda bardziej muzycznie.
Bo jest nastrojony.
Widzisz, jak linie tworzą wzór?
To dowód.
Ale super!
Teraz ty, Rózio.
Wyglądają zupełnie inaczej.
Muzyka pana Bambini tworzy płynne linie,
a fortepianowa krzywe.
Płynne linie znaczą,
że bas jest nastrojony, więc krzywe mówią,
że pianino nie jest.
Tak wygląda i brzmi.
Hurra! To nie ja ani mój talent.
Naprawimy to.
Musimy dokręcać struny…
aż je nastroimy. Sprężyste C, Rózio.
Może być. Zagraj.
- Hurra! - Hurra!
Wróciłam!
Publiczność przybyła. Zero minut.
Czas na koncert!
Super!
Tak.
Nieźle.
Panie i panowie, mamy nagłą zmianę.
Zamiast grać solówki, zagramy w zespole.
Tak rozwiązaliśmy dziś duży problem.
Tak działamy najlepiej. Razem.
- Dostaniemy tosta? - Czemu?
Bo czas na jam!
Ale bez przesady!
Hej! Jest dobrze!
Tak!
Dobrze!
Tak!
Mam pomysł.
Poznajmy innego naukowca. Chodźcie!
Cześć, jestem Susan Miziker.
A ja doktor Avila. Jesteśmy audiologami.
Opowiemy, jak działa ucho
i jak słyszysz fale dźwiękowe.
Ludzie przychodzą do nas
z problemami ze słuchem.
Mierzymy, jak słyszą.
Czy słyszysz szepty…
Jak się masz?
…czy głośne dźwięki.
Dźwięk mojego głosu dociera do…
Mojego ucha.
Tutaj.
Ucho kieruje dźwięk do bębenka.
Fala dźwiękowa wprawia bębenek w drganie
a małe kości za bębenkiem
wysyłają wibracje do ucha wewnętrznego.
Tam jest ślimak.
Ślimak jest wyjątkowy,
bo zmienia wibracje dźwięku
na sygnały wysyłane do mózgu,
dzięki czemu mózg wie, co słyszysz.
Ciekawostka!
Woskowina to dobra rzecz.
Chroni przed kurzem,
bakteriami i infekcjami grzybiczymi…
A nawet owadami.
Ohyda!
Czy to nie było fajne? Nauka jest mega!
Deszczowy dzień.
Jeszcze parę kolorów
i obraz jednorożca gotowy.
Jednorożce kochają kolory!
Parkiet jest prawie gotowy.
Potrzebują ciut więcej brokatu.
Oj.
Muszko, jesteś teraz gwiazdą.
Przykleił się.
Czemu tak trudno zdjąć brokat z palca?
To pytanie „Dlaczego”?
Super pytanie.
Mam pytanie. Tęcza spadła do ogrodu?
Mamy imprezę z okazji…
Dnia Międzygalaktycznego Jednorożca!
Pierwsze słyszę.
Muszą być wszystkie kolory tęczy i konfetti?
Kolory to zasada numer jeden w tym dniu.
Konfetti to Rózi zasada numer jeden na całe życie.
Zasada numer dwa Dnia Jednorożca: piknik.
Zasada numer trzy:
taniec jednorożca pod tytułem…
Galop jednorożca!
- Hej! - Oj.
- To było fajne. - Uff!
Przyjdź, Arturze.
Tak. Jednorożce kochają ludzi.
Im więcej, tym weselej.
- Podstawy matematyki. - Może.
Poćwiczę grę w tenisa przed deszczem.
To ma sens. Nikt nie chce nagłego…
Deszcz?
Ale chmury!
Nie wszystkie chmury są deszczowe. Prawda?
Fakt. Ale te są.
Skąd wiesz?
Bo to nimbostratusy.
Nimbo-co-sy?
Nimbostratusy.
Są niskie, szare i rozrzucone po niebie.
Kiedy się pojawią, zwykle oznacza to…
Deszcz! Szybko, zbieramy się.
Chyba wszystko uratowane na imprezą.
Imprezą? W deszczu?
Czemu nie? To mało znany fakt,
ale jednorożce kochają deszcz!
Ja tak.
Czego tu nie kochać?
Wilgoć w powietrzu tworzy chmury,
które zmieniają się w deszcz. To cudowne.
Ale nasze rzeczy zmokną. I my też!
Może da się zrobić imprezę w deszczu
i nie zmoknąć. Zróbmy burzę mózgów.
Deszczowa burza mózgów!
Burza mózgów
Dorzuć każdą myśl Żaden pomysł nie jest zły
Burza mózgów
W przyjaciół kręgu
Pytaj jak, co, dlaczego
Burza mózgów
Pozwólmy wyobraźni
Dokonać wielkich kreacji
Gdy robimy burzę mózgów
Hej!
Może zrobimy maszynę
do odganiania deszczu?
Fajna, ale budowa może się przeciągnąć
poza Dzień Międzygalaktycznego Jednorożca.
I wszystko na nic.
Potrzebujemy czegoś innego.
Może zrobimy namiot z parasolów?
A co z odstępami między parasolami?
Zbyt dużo dziur.
Ale moglibyśmy zrobić parasolowy namiot.
Mniej dziur, żeby deszcz na nas nie padał.
Ale może zawiać deszczem z boku.
- Tak! - Fakt.
Coś powinno nas przykryć.
- Altana? - Tak!
Tak! Zacznę budować.
Chwila, Rózio.
Nie możemy zacząć budować bez projektu.
Zastanów się, zrób plan, narysuj.
Racja. Podekscytowałam się i zapędziłam.
To w tobie kochamy.
Kwadratowa? Z miejscem na galop jednorożca.
Ze skośnym dachem. Uwielbiam ten styl!
Może być?
- Super! - Piękna!
Mogę ją teraz zbudować?
- Tak! - Tak.
Tak!
Najpierw deszczowce.
Wspaniała!
Altana gotowa!
Jest super. Przetestujmy ją.
Mamy parkiet w razie błota.
I kocyk piknikowy.
Chyba czas na piknik.
Super! Sprawdźmy, czy ściany wytrzymają…
Galop jednorożca?
Ściany się zapadają.
Szybko! Uciekamy!
Skaczcie, jednorożce!
- Ojej! - Rety!
- Złe wieści: potrzebujemy drugiej. - A dobre?
Kałuże!
Wiem, czego potrzebuje nowa altana!
Powinniśmy dodać belki w kształcie X.
To poprzeczki. Będą wspierać ściany.
Wiem to od cioci Róży, bo budowałyśmy domek dla lalek.
- Tak! - Tak.
Teraz ma poprzeczki i stylowy dach.
Wspaniały styl.
Tak. Przetestujmy.
- Najpierw piknik. - Na razie dobrze. Przestronnie i sucho.
A teraz galop jednorożca.
Tak!
Dalej!
Hurra! Ściany się nie zapadły!
Dach się zapada.
- Nie mogę się ruszyć. - Ignaś!
Do licha! Myślałam, że się udało.
Też tak myślałem.
Wysuszmy się i pomyślmy.
Dwie altany i żadna się nie sprawdziła.
Jak się nie uda, to nici z Dnia Międzygalaktycznego Jednorożca.
Jesteśmy naukowcami, tak?
- Tak. - Tak.
- Naukowcy mówią „klapa”? - Nie.
Bo mamy zapał!
Zapał. Tak!
- Nie wiem, czy mam. - Masz.
Zobaczmy, co poszło nie tak i to naprawmy.
- To do mnie przemawia. - Ładuję laboratorium.
- Super! - Tak.
Odtworzyliśmy altany. Przyjrzyjmy się im.
- W mojej zapadły się ściany. - Aha.
W mojej ściany zostały, ale dach się zawalił.
Czemu ściany Rózi się nie zapadły?
Dzięki poprzeczkom? Ale czemu dach się zawalił?
Dach Rózi był płaski.
Deszcz się na nim zebrał i go przeciążył.
Skośny dach to więcej niż fajny styl.
Woda po nim spływa.
Chyba połączyłam kropeczki.
W obu altanach coś działało i coś nie.
Może zbudujemy altanę z mocnych ścian Rózi
i skośnego dachu Ignasia?
Jestem za!
Ja też. Szybko, żebyśmy mogli świętować…
Dzień Międzygalaktycznego Jednorożca!
- Tak! - Do pracy.
Dobrze, bobrze.
Tak!
Przetestujmy ją.
Idealna na piknik.
A teraz chwila prawdy.
Galop jednorożca!
Ściany się nie zawalają.
Dach też nie!
Hurra!
Fajnie! Dokończmy przygotowania.
O nie, Rózio.
Deszcz rozmazał twój obraz.
Nawet lepiej.
Jednorożce uwielbiają mieszankę kolorów.
- To bardziej magiczne. - Hej!
Fajna altana.
Chcesz wejść, Arturze?
Jasne.
Potrzebujesz kapelusika.
Ty też, Muszko!
Ado, podasz tęczowy brokat?
Są pyszne. Pewnie jest na nie sezon.
Przydałby mi się brokatowy sok z tęczy!
Jest taki orzeźwiający.
Muszka też chce.
Czas na…
Galop jednorożca!
Mam pomysł.
Poznajmy innego naukowca. Chodźcie!
Cześć, jestem Eletrice Harris, architekt.
Pokażę wam dom, który zaprojektowałam.
Naprzód!
Każdy budynek, do którego wchodzisz, zaprojektował architekt.
To może być szpital, szkoła,
biblioteka, twój dom…
Dla każdej konstrukcji wykonujemy plany.
To są plany.
Plany pokazują ściany, okna, drzwi.
Jest na nich nawet toaleta.
W ciele mamy szkielet
i budynki też go mają.
Nazywamy to ramą szkieletową.
Jedną z najważniejszych rzeczy w budynkach
jest ich odporność na żywioły:
deszcz, wiatr, burze.
Dwa ważne elementy konstrukcyjne
dla zbudowania silnej struktury
to belki, które są poziome,
i słupy, które są pionowe.
Tak wyglądają drzwi na planach.
A tak wyglądają ich ramy.
To nasza belka, a to słupy.
A to ukończony produkt.
Można sobie wyobrazić,
że belka jest na górze,
a słupy są po bokach.
Ciekawostka!
Architektura była częścią olimpiad.
Projekt musiał mieć związek ze sportem.
Czy to nie było fajne? Nauka jest mega!
Napisy: Anna Wiśniewska