SERIAL NETFLIX
Jak? Co? Gdzie? Dlaczego?
Ada Bambini, naukowczyni
Dowie się, jaka jest odpowiedź
Pod tym
Tam
Nauka jest wszędzie
Z Ignasiem Kitkiem, architektem
I Rózią Rewelką, inżynierką
Tyle tego jest Możesz pomóc też!
Tajemnica! Zagadka! Zagwozdka! Badanie!
Cuda do odkrycia Hipotezy do sprawdzania
Nauka jest mega!
Ada Bambini, naukowczyni
Musi znaleźć odpowiedź
Wszędzie, gdzie nauka jest
Hipotezę stawia wnet
Łączy kropeczki Bo to naukowczyni Ada Bambini!
Wieczór filmowy.
Mięciutkie, wygodne,
idealnie ustawione przed telewizorem.
Sok w zasięgu ręki.
I doskonały popcorn!
Ignaś i Rózia tu są.
- Cześć, Ado! - Hej!
Witam na moim pierwszym wieczorze filmowym.
Cały dzień go przygotowywałam.
Wymyśliłam nawet wyrzutnię popcornu!
Jest niesamowita!
- Jak to działa? - Pokażę ci.
Otwórz buzię!
Hej! Zatrzymaj to.
Coś nie tak z twoją maszyną.
Ojej, przepraszam.
Dlatego nowy wynalazek
wymaga wielu testów.
Spytaj Thomasa Edisona.
Tego od żarówki?
Tak! Przetestował ją na 10 000 sposobów,
nim zadziałała.
Dzięki Bogu nie zatrzymał się na 9 999,
bo nie mielibyśmy światła!
- Tak. - Super!
Przepraszam, to kino Ady Bambini?
Cześć, tato. Cześć, mamo. Tak.
Dzięki, że przyszliście. Tędy proszę.
To wasze miejsca.
Co oglądamy?
To ma być doskonała noc,
więc wybrałam film na podstawie dokładnych obliczeń.
Ma 44% przygody…
- Tak. - Fajnie!
…32% procent akcji…
Tak!
i 24% romansu.
Fajnie.
Mamo i tato, wyciszcie telefony.
A teraz pora na prezentację:
Wojownicy Przytulanki 3!
Co? Nie, proszę. Nie dziś.
Zbadam sprawę.
To dlatego. Brak prądu w całej dzielnicy!
O nie!
Nie! W całej dzielnicy?
To koniec!
Nie martw się, skarbie.
Brak prądu to nic wielkiego.
Może być fajnym cofnięciem się w czasie.
Chcę cofnąć się do rana
i znów zjeść placki z jagodami taty!
A co z wieczorem filmowym?
Nie obejrzymy filmu bez prądu.
Czasem to trochę trwa. Cierpliwości.
Spróbujemy znaleźć zapasowy generator.
Do garażu!
Nie taki miał być mój pierwszy wieczór filmowy.
Wiem, co cię pocieszy.
Rózi zasada 32:
Zawsze miej przy sobie balony.
Słoń na szczęście dla Ady.
Kumpel dla Muszki.
I fajna korona dla Ignasia.
Moje włosy!
Wyglądasz jak szalony naukowiec!
Podbiję świat!
Wybacz, zapomniałam, że balony mogą tworzyć elektryczność statyczną.
Dzięki temu mam elektryfikujący pomysł!
- Jaki? - Wytworzyliśmy elektryczność statyczną?
Czuję, że to dość statyczne i elektryczne!
Może zamiast czekać na prąd,
wytwórzmy własną elektryczność?
Uwielbiam to podejście! Ale to możliwe?
Jasne. Elektryczność to rodzaj energii.
Edison znalazł sposób, to czemu nie my?
Muszko, nie!
Nie patrzę.
Muszko! Potrzebowaliśmy ich.
Rózi nowa zasada numer 2301:
zawsze noś ze sobą nadwyżkę balonów.
Musimy wymyślić inny sposób
na wytworzenie elektryczności, co oznacza…
- Burzę mózgów! - Burzę mózgów!
Burza mózgów
Dorzuć każdą myśl Żaden pomysł nie jest zły
Burza mózgów
W przyjaciół kręgu Pytaj jak, co, dlaczego
Burza mózgów
Pozwólmy wyobraźni
Dokonać wielkich kreacji
Gdy robimy burzę mózgów
Hej!
Mam pomysł.
Może użyjemy węgorzy elektrycznych?
Zrobimy akwarium, które zasili telewizor!
Świetny pomysł.
Ale znalezienie węgorzy może być trudne.
Może wyślemy sygnał w kosmos i poprosimy kosmitów o pomoc?
Na pewno potrafią wytwarzać prąd umysłem.
Wzywam kosmitów!
Może oglądają filmy? Nie przeszkadzajmy.
Wybaczcie.
Pomyślmy.
Jak powstaje prąd?
Jasne! Maszyna produkuje energię
z naturalnej energii.
Jak wiatr.
- Słońce. - Lub rzeki!
Właśnie. Nasza maszyna
zamieni tę energię w elektryczność.
Nie jest zbyt wietrznie.
Ani słonecznie.
- I nie widzę rzek. - Fakt.
Muszko!
Zaraz. A Muszka?
Maszyna zamieni energię Muszki
w elektryczność!
Nazwiemy ją „muszynator”.
Genialne! I będziemy mieć doskonałą noc.
Chodźmy po części składowe.
Chyba się udało.
- Fajnie. - Super!
Arturze, umieścisz Muszkę w kole?
Muszko, czas pobiegać!
Muszko, aby maszyna zadziałała,
musisz użyć energii do obracania koła.
To znaczy, że musisz biec. Tak!
Mam teorię. Jak chcesz rozmawiać z kotem,
musisz mówić jak kot. Miau!
Chyba nie chce biec.
Jeśli nie użyjemy muszynatora,
to jak obejrzymy Wojowników Przytulanki 3?
Powiedzcie, że macie generator!
Nie, przykro mi.
Ten wieczór filmowy jest kiepski.
Do góry głowa.
Nie znaleźliśmy generatora,
ale mam coś lepszego: moją starą gitarę!
To nie przywróci nam prądu.
Nie, ale zapewni nam dobrą zabawę bez prądu.
Zatańczmy!
Tak, czas na taniec!
Chodź, kochanie.
Uwielbiamy razem tańczyć.
Nie chcę tańczyć. Chcę obejrzeć film.
Dobrze, zatańczę.
Tylko chwilę.
Oto mój nowy taniec tenisowy!
Tak!
Kto spróbuje kroków Wielkiej Stopy?
W lewo! W prawo! Tak!
Mój specjalny taniec na dobranoc.
Gdy jestem u mamy, tańczymy to przed snem.
Pomaga mi uwolnić energię.
Energia. Oczywiście!
Do tańca potrzeba energii.
Może można użyć tej energii,
by zasilić telewizor.
Idę do laboratorium.
Ten taniec na dobranoc wyczerpuje.
- Tak. - Umieram.
Tak. Mama ma niezłe pomysły.
A twój taniec, Ado?
Zaraz, gdzie Ada?
Ładuję laboratorium.
Może specjalny parkiet zamieniłby energię tancerzy w elektryczność.
- Znaleziona! - Tu jesteś!
Ciszej. Naukowiec pracuje.
Znaleziona.
Tu jesteś.
Skarbie, czemu jesteś sama w pokoju?
Źle się bawiłaś?
Nie, ale muszę wytworzyć prąd na nasz idealny wieczór filmowy.
Chyba za późno na film.
Nie skończyłby się przed snem.
Mój pierwszy wieczór filmowy to ogromna porażka.
Porażka? Nie! Świetna zabawa.
Tak! To najbajeczniejszy wieczór filmowy
w moim życiu!
Naprawdę?
- Zdecydowanie! - Na pewno!
Nie wyszło, jak chciałaś, ale to nie znaczy, że zawiodłaś.
Odkryliśmy metody, które nie działają.
Tak jak Thomas Edison, pamiętasz?
Zanim mu się udało, odkrył 9 999 metod,
jak nie robić żarówek.
Masz rację. Tak było!
Czyli to był sukces naukowy.
Chyba tak. Dziękuję wszystkim!
Szkoda, że skupiłam się
na przywróceniu prądu.
Mogłam się raczej zabawić.
Cóż, jeszcze nie pora spać.
Czyli jeszcze jest czas na tańce!
Wszyscy za mną!
Oto „roszada naukowca”!
Włóż rękawiczki, klaśnij trzy razy Potrząśnij fiolką, suw w bok
Teraz razem!
- Hurra! - Tak!
- Teraz tańczysz. - Tak.
Mamy prąd!
Nie potrzebujemy go.
W porządku! Naprzód.
Mam pomysł!
Poznajmy innego naukowca. Chodźcie.
Witam, tu Sarah Kurtz. Badam energię słoneczną.
Cieszę się dziś słońcem, ale całe życie badałam,
jak użyć energii słońca,
by panele słoneczne
generowały elektryczność.
Naprzód!
Wszystko potrzebuje energii, by działać.
Twój komputer potrzebuje prądu,
który jest formą energii.
Światło słońca jest formą energii.
Słońce zachodzi i uderza w panele,
a czarne ogniwa słoneczne pochłaniają je
i zamieniają w elektryczność.
Elektryczność przepływa przewodem,
który wychodzi z tyłu panela
i widać, że kieruje się do budynku.
Te przewody trafiają
do naszego systemu pomiarowego.
W twoim domu byłyby w specjalnym pudle
połączonym z układem elektrycznym,
żeby elektryczność mogła zasilić telewizor
i inne rzeczy.
Wszędzie wokół ciebie używa się energii.
Pozwala nam robić to, co chcemy.
Super!
Ciekawostka!
Dziś panele słoneczne są prawie wszędzie.
Możesz je mieć na plecaku, czapce,
nawet na samochodzie.
Czy to nie było fajne? Nauka jest mega!
Problem z obieraniem bananów.
- Lądujemy, odbiór. - Przyjąłem, odbiór.
Przeszkoda. Wyskakujemy!
O nie!
Wszystko dobrze?
Tak. Każdy czasem upada.
Skąd się wzięły te banany?
Chyba z kuchni.
Może rośnie tam wielki bananowiec.
Albo gdzieś ktoś walczy na banany
i tu wpadły.
Mamo?
Mamo, twoje kciuki!
Nic mi nie jest.
Oparzyłam się, gdy nagrzewałam piekarnik.
Nagrzewałaś piekarnik? Chwila.
Mąka? Cukier? Banany!
Pieczesz chleb bananowy!
Ciocia Róża przychodzi!
Szczęśliwe lądowanie!
Ciocia Róża! Niemożliwe!
Tak. Mam nagły lot.
Ciocia kocha zajmować się Rózią.
Chce tylko mój chleb bananowy w zamian.
Podziękuj tacie, Ignasiu.
Tak. Miło, że używa pani bananów z drzewa taty.
To ciocia i aeroplany, które zbudowała.
Tak nazywano samoloty.
To Dudziarz.
Królowa Ava.
I Stary Sam.
Miała też kilka niewypałów.
Jak Fantastyczna Flora.
To jak muzeum samolotów.
Te stare samoloty to klękajcie narody.
Tak się wtedy mówiło, nie?
Tak, Ignasiu!
Ciocia Róża zaraz tu będzie,
a trzeba obrać banany. Ale spokojnie.
Szukaj rozwiązania. Próbuj różnych sposobów, któryś się uda.
„Szukaj rozwiązania”. Podoba mi się.
Ciocia Róża tak mówi.
Przeklęte banany!
Wiem, że mieliśmy plany,
ale chcę pomóc mamie.
- Pomogę. - Ja też.
Dzięki! Mamo, pomożemy ci.
To miłe, ptysiu,
ale mam wszystko pod kontrolą.
Wracaj!
Obierzemy je.
Ale nie mogę zostawić was samych!
Przygotuj się.
Spóźnię się. Dzięki, mój mały drugi pilocie.
A może raczej piloci?
Od czego zaczniemy?
Z obieraniem?
A może będziemy pomagać mamie
obierać banany codziennie?
Musicie jeść dużo bananów.
To fakt. Chleb bananowy, pudding bananowy,
banany z miodem.
Tak dużo bananów! To szaleństwo!
To dużo obierania.
Burza mózgów!
Mam! Ninja!
Na pewno pokroją banany jak zawodowcy.
Ale ninja wolą walkę niż obieranie.
Raczej tak.
Wiem! Może zbudujemy
fabrykę obierania bananów?
Zgaduję, że to zajmie…
Przenieś jeden, dodaj dwa… 262 dni.
Mniej więcej.
To za długo.
Ale jeśli połączymy obieraczki ninja Rózi
z pomysłem Ignasia na fabrykę,
to zrobimy maszynę do obierania bananów.
Bez ninja i dużo mniejszą.
- Tak! - Super!
Zaprojektuję.
A ja zbuduję.
Gotowe. Co o tym myślicie?
Doskonałe.
Fantastyczne! Mogę już budować?
Tak! Ładuję laboratorium.
Śrubokręt.
Klucz.
Gumowa kaczka.
Zaufaj mi. To doda obicia.
I… uroku.
I… tam!
Jak idzie obieranie bananów?
Przedstawiam przyszłość obierania bananów.
Bananarama w wersji 1,0.
Myślałam, że obieracie ręcznie.
Powinnam się domyślić,
że zbudujecie super maszynę do obierania.
Pozwól nam zademonstrować.
Obieraczka bananów. Pierwsza próba. Start!
Idą!
Wychodzą.
Są dziurawe.
Kurza stopa!
Fuj!
Nie szkodzi.
Zawsze możemy obierać rękami.
Nie, mamy to. Idź się przygotować.
Przyjęłam, Kapitanie Bananowe Całusy i Krem.
Może należy ją pogłaskać.
Mama głaszcze samochód cały czas.
Banany!
Wcisnę przycisk!
Ostrożnie!
Naprzód, Ado!
To było szalone.
W najfajniejszy sposób.
Dobrze, że możemy ich ponownie użyć.
Wszystko dobrze?
Jest super, mamo.
Nic się nie stało. Zero bananów.
Tylko naukowcy przy pracy.
Dobrze…
Chyba widzę problem.
Widelce.
- Przyniesiesz nóż do pizzy z szuflady? - Tak.
Fajnie.
To powinno pomóc.
Spróbujmy ponownie.
Banany do maszyny.
Nie wychodzą?
Dziwne.
Niech spojrzę.
Rety. Dostałem od banana.
Okej. Naprawimy to.
Potrzebujemy więcej czasu.
Ciocia Róża napisała, że jedzie.
Nie! Za wcześnie.
Nie mamy obranych bananów.
Na pewno zrozumie,
że tym razem nie ma bananowego chleba.
Rozchmurz się. Jeszcze chwila.
Cóż, to tylko klapa klapu klap!
Może się poddajmy.
Ja się poddaję!
Nie dam rady, poddam się
Biję głową w mur
To tak niemożliwe Gdy widzę przeszkody
Boję się porażki, rezygnuję
Nie ma sensu próbować
Nie wygramy z tym
Nie poddawaj się
Nie rezygnuj
Wróć i spróbuj znowu
Pomyłki bywają uśmiechem losu
Szczęśliwym trafem na ścieżce
Nie poddawaj się
Nie rezygnuj
Uczyń porażkę swym przyjacielem
I próbuj
Wstań i spróbuj ponownie
Racja. Spróbuję ponownie.
Szukaj rozwiązania,
jak mawia twoja ciocia Róża.
Zbadajmy te banany.
Rózio! Chyba połączyłam kropki.
Zauważyłaś coś w bananach?
Ten ma kolor kanarka,
a ten wygląda jak trzmiel.
Przyjrzyj się.
Wierzchołki.
Są nietknięte.
Tak, bo początek obierania
jest najtrudniejszy.
Tego właśnie brakuje maszynie.
Narzędzia zaczynającego obieranie!
Naprawimy to!
To powinno pomóc. Mamo!
Wszystko dobrze?
Tak. Oto Bananarama 3,0!
Banany na taśmę!
Udało się! Zrobiliście super maszynę
do obierania bananów. Dobra robota.
- Tak! - Tak!
Spójrzcie na te banany!
Będę miała dużo nawozu.
Banany. Cukier.
Buziaczki.
Teraz są super słodkie.
Bananowy chleb gotowy!
To ona!
Ciocia Róża melduje się jako niania.
Ado! Ignasiu! Chodźcie tu.
Witam, ciociu Różo!
Dzień dobry, ciociu Różo Rózi.
Chleb bananowy!
Tak. Zrobiliśmy maszynę
do obierania bananów!
Nazywamy ją Bananaramą 3,0.
Jestem pod wrażeniem.
Dzięki. Poszukaliśmy rozwiązania, nie rezygnując.
Tak jak cię uczyłam.
Idę do pracy.
Chwila. Zapomniałaś o czymś.
Dużo lepiej.
Dziękuję mojej drugiej pilotce
i jej cudownej załodze. Jej przyjaciołom.
Nie ma za co.
To robią naukowcy.
Miłej zabawy!
- Dzięki. Pa! - Pa!
A co jeszcze robią? Testują produkty.
Spróbujmy tego chleba.
Nie musisz mi powtarzać.
Skoro mamy już dość bananów w brzuchu,
lećmy, załogo!
Lądujemy, odbiór.
Przyjęłam. Odbiór.
Tak!
Mam pomysł!
Poznajmy innego naukowca. Chodźcie!
Cześć, tu James Finley, inżynier biomedyczny.
Technika pomaga mi zrozumieć,
jak ludzie się poruszają
i pomóc im po wypadkach.
Naprzód!
Opowiem, jak tworzymy
gry rzeczywistości wirtualnej,
by usprawnić rehabilitację.
Czasem dochodzi do urazu,
który niszczy lub rani mięśnie
i twoje ciało musi je naprawić.
Więc rehabilitacja to powrót do tego,
co lubisz robić.
Ten monitor to coś, co zakładasz na oczy,
a my nim sterujemy,
żebyś widział wirtualne środowisko.
Zaczynamy.
KALIBRACJA
Ta gra ma pomóc ludziom
poruszać się w przestrzeni,
żeby mogli pozbierać litery.
Możemy uczynić rehabilitację milszą
i zmotywować ludzi do ruchów,
które poprawią ich mobilność.
Trzeci poziom!
GRATULACJE!
Ciekawostka!
Jednym z pierwszych zadań
rzeczywistości wirtualnej
było wspomaganie nauki pilotów
w symulatorach lotu.
Czy to nie było fajne? Nauka jest mega!
Napisy: Anna Wiśniewska