‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ยังไง อะไร ที่ไหน ทำไม
‪อะไร ที่ไหน ทำไม
‪ยังไง อะไร ที่ไหน ทำไม
‪อะไร ที่ไหน ทำไม
‪เอด้า ทวิสต์ นักวิทยาศาสตร์
‪เธอต้องรู้ให้ได้ว่าคำตอบคืออะไร
‪ข้างใต้นี่ ตรงโน้น
‪วิทยาศาสตร์อยู่ทุกที่ที่คุณมอง
‪กับอิกกี้ เพ็ค สถาปนิก
‪และโรซี่ รีเวียร์ วิศวกร
‪มีอะไรให้ทำเยอะแยะ และคุณก็ช่วยได้
‪เรื่องน่าสงสัย คำถาม ปริศนา ภารกิจ
‪มีสิ่งมหัศจรรย์ให้ค้นพบ ‪และสมมติฐานให้ทดสอบ
‪วิทยาศาสตร์ดีที่สุด!
‪เอด้า ทวิสต์ นักวิทยาศาสตร์
‪เธอต้องรู้ให้ได้ว่าคำตอบคืออะไร
‪มีวิทยาศาสตร์อยู่ทุกที่ ‪เธอกำลังสร้างสมมติฐาน
‪เชื่อมต่อลายจุด ‪เพราะนี่คือนักวิทยาศาสตร์เอด้า ทวิสต์!
‪ป้อมส่วนตัว
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ ตื่นได้แล้ว
‪แม่จะทำยังไง ถ้าไม่มีนาฬิกาปลุกตัวน้อยคนนี้
‪แม่ก็สายน่ะสิคะ
‪เอด้า ลูกพูดถูก
‪แม่จะไปทำงานสาย ไม่รู้ว่าลูกทำได้ยังไง
‪เป็นคำถามที่ดี
‪ทำไมหนูถึงตื่นเวลาเดิมทุกวัน
‪หนูจะทำการทดลองยังไงดี ‪เพื่อประเมินว่านาฬิกาในตัวหนูดีแค่ไหน
‪แม่ขอดื่มกาแฟก่อนจะตอบคำถามพวกนี้ได้ไหมจ๊ะ
‪ได้ค่ะ
‪- อาหารเช้ามีอะไรกิน ‪- แม่กำลังจะทำแพนเค้ก
‪มีคนช่วยนิดหน่อยน่ะ
‪แค่ดึงเชือกนี่เพื่อเริ่มปฏิกิริยาลูกโซ่ ‪ที่จบลงด้วยความอร่อย
‪อาเธอร์! อาหารเช้า!
‪สวัสดี หนุ่มน้อย
‪เช้านี้แย่เหรอ
‪ดูเหมือนมีคนหงุดหงิดแต่เช้าเลยนะ
‪ถ้าเตียงมีสองข้าง
‪น่าจะมีโอกาส 50-50 ‪ที่จะลงจากเตียงถูกข้างไม่ใช่เหรอ
‪เป็นไปได้ยังไงที่พี่จะลงจากเตียงผิดข้างตลอด
‪ขอบคุณครับ พ่อ
‪ยังเช้าเกินไปนะที่จะมาถามคำถาม
‪แม่ ผมจะออกไปฝึกมายากลที่ป้อมของผมนะ
‪มันเป็นวันสำหรับการเล่นคนเดียว
‪พออิกกี้กับโรซี่มา
‪เราจะทดลองวิธีที่จะทำให้สารเหนียว ‪มันเหนียวมากขึ้น
‪- เยี่ยม บอกพ่อด้วยนะว่าเป็นยังไง ‪- น่าเบื่อ!
‪ฉันเป็นนักวิทยาศาสตร์ ‪นักวิทยาศาสตร์ไม่เคยเบื่อ
‪โหลดห้องแล็บ
‪- ไง เอด้า ‪- ไง เอด้า
‪หวัดดี อิกกี้ หวัดดี โรซี่
‪สารเหนียวเป็นไงบ้าง
‪ดี ฉันกำลังทำการทดลองบางอย่าง
‪ปรากฏว่าถ้าใส่เบกกิ้งโซดานิดนึง ‪จะทำให้มันเหนียวน้อยลง
‪เห็นพี่ชายเธออยู่ข้างนอก ป้อมเจ๋งดีนี่
‪ขอเดานะ ‪อิกกี้ เพ็ค สถาปนิก อยากไปดูไหม
‪อยากไปดูสิ ได้โปรด!
‪คือฉันแค่อยากเห็นว่า ‪สิ่งต่างๆ ถูกสร้างขึ้นยังไงน่ะ
‪มาเร็ว ไปดูกันเถอะ
‪- เจ๋งมากเลย! ‪- สุดยอด!
‪ดูไม้กวาดค้ำยันสิ ใช้หมอนเป็นฐานเหรอ
‪และก็รายละเอียดกับถังหอคอย
‪ป้อมนี้เจ๋งสุดๆ เลย
‪- ฉันรู้ ‪- หวัดดี อาเธอร์ ขอเข้าไป…
‪ไม่ได้ นี่เป็นป้อมส่วนตัว ‪นั่นหมายถึงมันเป็นป้อมสำหรับคนคนเดียว
‪ไม่รู้สินะ ฉันเดาประมาณว่าป้อมนี้
‪ผู้ใหญ่สองคนกับเด็กสี่คนน่าจะเข้าไปได้
‪หรือไม่ก็เด็กหกคนกับผู้ใหญ่หนึ่งคน
‪หรือไม่ก็เด็กหกคนกับผู้ใหญ่สองคน ‪ถ้าทุกคนยืนเบียดๆ กัน
‪ฉันจะบอกว่าปลาทอง 3,000 ตัว ‪ก็น่าจะเข้าไปได้
‪มีหรือไม่มีน้ำล่ะ
‪ไม่มี
‪น้ำรั่ว
‪เราไม่รู้จักป้อมหรอก ‪จนกว่าจะรู้ว่ามนุษย์ต่างดาวเข้าไปได้กี่ตัว
‪ขึ้นอยู่กับว่ามนุษย์ต่างดาวตัวใหญ่ขนาดไหน ‪และมันลอยได้หรือเปล่า
‪ส่วนตัวคือฉันคนเดียว!
‪ไม่มีปลาทอง ไม่มีมนุษย์ต่างดาว ‪ไม่มีคนมาถามคำถาม มีแค่ฉัน
‪ที่ล็อกป้อมเหรอ ดีจัง
‪พวกเธอยังเด็ก แต่เชื่อฉันเถอะ
‪พอพวกเธอโตขึ้น ‪บางครั้งก็จะต้องการเวลาอยู่คนเดียว
‪เจ๋งเลย ผมแค่… ‪ผมอยากเห็นว่าคุณออกแบบมันยังไงน่ะ
‪- ถ้าเราทำข้อตกลงกับพี่ล่ะ ‪- ฉันฟังอยู่
‪โอเค ถ้าเราปลดล็อกได้จากหลังเส้นนี้ ‪โดยไม่แตะต้องมัน
‪พี่ต้องให้เราเข้าไป
‪ไม่แตะต้องมัน จากตรงนี้เหรอ
‪ฉันตกลงก็ได้ เพราะมันเป็นไปไม่ได้
‪เขาพูดถูก มันเป็นไปไม่ได้
‪เอด้าคงไม่แนะนำ ถ้ามันเป็นไปไม่ได้
‪เอาเลย เอด้า บอกอิกกี้สิว่า ‪เราจะปลดล็อกจากหลังเส้นนี่ได้ยังไง
‪- ฉันก็ไม่รู้ ‪- อะไรนะ
‪ตอนนี้ฉันยังไม่รู้
‪นักวิทยาศาสตร์มองสิ่งที่ดูจะเป็นไปไม่ได้ ‪และไม่สามารถรู้ได้อยู่ตลอดเวลา
‪ถ้ามันเป็นไปไม่ได้และไม่สามารถรู้ได้ ‪แล้วจะพยายามทำไม
‪เพราะมันดูเป็นแบบนั้นน่ะสิ ‪เราแค่ต้องคิดอย่างมีเหตุผล
‪การถามคำถามเล็กๆ เยอะๆ ‪เราจะตอบคำถามใหญ่ได้
‪คิดอย่างมีเหตุผลและถามคำถาม
‪ใช่ เช่น เราจะเข้าไปในนั้นได้ยังไง
‪รู้ไหมเราต้องการอะไร
‪จู่โจมวันนี้เลยเหรอ
‪ยูนิคอร์นเหรอ
‪ระดมสมองไง
‪ฉันชอบการระดมสมอง
‪ระดมสมอง ระดมสมอง
‪เสนอความคิดทุกอย่างที่คุณมี ‪ไม่มีความคิดไหนที่ไม่ดี
‪ระดมสมอง ระดมสมอง
‪รวบรวมเพื่อนๆ มา ‪แล้วหาว่ายังไง อะไร ทำไม
‪ระดมสมอง ระดมสมอง
‪ให้จินตนาการของเรา ‪กลายเป็นการสร้างสรรค์ใหม่ที่ยอดเยี่ยม
‪เมื่อเราระดมสมอง ระดมสมอง ‪ระดมสมอง ระดมสมอง
‪เฮ่!
‪- เธอเริ่มก่อน ‪- ถ้าเราละลายล็อกล่ะ
‪แต่เราก็อาจทำให้ทั้งป้อมละลายหมด
‪และพี่ชายฉันด้วย
‪หรือเราอาจจะใส่ล้อไว้ใต้ป้อม
‪แล้วผูกมันไว้กับนกนางนวลสักฝูง ‪ให้มันบินลากป้อมมาที่เรา
‪แต่ป้อมอาจจะหนักเกินไปสำหรับนกนางนวล ‪ถึงมันจะอยู่บนล้อก็เถอะ
‪หรือไม่ฉันก็สร้างหุ่นยนต์ปลดล็อก ‪แต่นั่นอาจใช้เวลาหนึ่งหรือสองอาทิตย์
‪- ฉันไม่อยู่ที่นี่นานอาทิตย์สองอาทิตย์หรอก ‪- ฉันอยากพังล็อกนั่นให้หลุดจังเลย
‪เธอย้ายดินได้โดยไม่แตะต้องมัน
‪ใช่แล้ว เราต้องการปฏิกิริยาลูกโซ่
‪จริงด้วย เธอแค่แตะต้องโดมิโนตัวแรก ‪แต่มันล้มหมด
‪ใช่ พลังงานในโดมิโนอันแรก ‪จะถ่ายโอนไปยังอันที่สอง
‪แล้วก็อันที่สามและอันที่สี่
‪ฉันออกแบบบางอย่าง ‪ที่จะรับพลังงานที่เราใช้ครั้งแรกได้
‪แล้วถ่ายโอนมันทั่วสนามหญ้าไปที่ตัวล็อกนั่น
‪- เจ๋ง ‪- ฉันชอบ
‪โอเค เสร็จแล้ว
‪- ดูดีมากเลย ‪- เยี่ยม!
‪บนกระดาษมันก็ดูดีหรอก ฉันแค่… ‪ฉันหวังว่าจะเป็นผู้สร้างที่เก่งกว่านี้
‪เธอถึงได้มีฉันไง
‪เธอออกแบบแล้วฉันก็สร้างมัน ‪ฉันสร้างได้ทุกอย่าง
‪ก่อนอื่น เราต้องไปเอาอุปกรณ์มา
‪พ่อคะ หนูขอยืม…
‪- ได้สิ ลูก ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ขอบใจนะ มูชู
‪- ตรงนั้นเป็นยังไงกันบ้าง ‪- ดี ใช่ ดีมากเลย
‪ฉันจะไปยืดเส้นยืดสายในป้อมส่วนตัวของฉันละนะ
‪ไขควง
‪ค้อน
‪ประแจ
‪และก็… เสร็จแล้ว
‪- ว้าว! ‪- สุดยอด!
‪พลังงานที่เราเริ่มจากตรงนี้จะไปสิ้นสุดที่ตรงนั้น
‪ใช่เลย มันคือฟิสิกส์
‪โอเค มาเริ่มกันเลย
‪สาม สอง หนึ่ง!
‪ปล่อยพลังงาน!
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พลังงานมันหยุดแล้ว
‪- ทำไมล่ะ ‪- ฉันก็ไม่รู้
‪งั้นก็จบกัน เราทำไม่ได้
‪อะไรนะ ไม่! ‪เราแค่ต้องลองทำอะไรใหม่ๆ
‪อย่างอะไรล่ะ
‪หนูอาจจะต้องลื่นกว่านี้อีก
‪ลองอีกที
‪เย่!
‪- อะไร ‪- คิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนั้น
‪ไม่นะ มูชู! กลับมานี่!
‪จบกัน เราทำไม่สำเร็จ
‪ยายโรสของฉันพูดว่า ‪"ทางเดียวที่จะล้มเหลวคือเลิกทำ"
‪เราไม่เลิก เราจะสู้!
‪โอเค เธอพูดถูก เราไม่เลิก
‪เอาละ มาลองวิธีอื่นกัน
‪อะไรที่ไม่ต้องใช้หนู
‪หนูหายไปแล้ว เราไม่ต้องใช้กับดักหนู
‪ใช่ ฉันเห็นแล้ว
‪ฉันเปลี่ยนใหม่หมดเลย
‪เธอทำได้แล้ว
‪มันจะต้องได้!
‪- เยี่ยม! ‪- เย่!
‪- มันได้ผล ‪- ใช่ ฉันรู้มาตลอดว่ามันจะได้ผล
‪สุดยอดไปเลย อย่างกับมายากล
‪หรือไม่ก็อย่างกับวิทยาศาสตร์
‪บางทีเราอาจสร้างปฏิกิริยาลูกโซ่
‪ที่จะช่วยให้ฉันปลดล็อกประตูจากชั้นบนได้
‪ใช่ เราทำได้แน่
‪เจ๋ง แบบนั้นถ้าพวกเธอมาที่นี่ ‪ฉันก็จะให้พวกเธอเข้ามาได้
‪- สุดยอด! ‪- เจ๋งสุดๆ!
‪อาเธอร์ ฉันเอาสารเหนียวหนึบนี่ ‪มาให้เป็นของขวัญ
‪แจ๋ว ตามสบายเลยนะ
‪ขอบคุณ อาเธอร์
‪- มีคำถามอะไรไหม ‪- มี
‪ถ้ามีนกฮูกอยู่เต็มป้อมนี้ ‪แล้วพวกมันบินพร้อมกันหมด
‪ป้อมจะลอยไปได้ไหม
‪ฉันก็ไม่รู้
‪ถ้านี่เป็นป้อมอวกาศ เราจะหนักแค่ไหน
‪- ป้อมอวกาศเหรอ ‪- เด็กๆ กินมื้อเที่ยงกันได้แล้ว
‪มาแล้วครับ
‪แล้วคุณมีคอกยูนิคอร์นอยู่ด้านหลังไหม
‪ฉันคิดออกแล้ว ‪ไปพบนักวิทยาศาสตร์อีกคนกันเถอะ มาเร็ว
‪สวัสดีค่ะฉันชื่อเคจิ โซโจบี ‪เป็นวิศวกรการบินและอวกาศ
‪ซึ่งแปลว่าฉันได้ออกแบบยานอวกาศ
‪วันนี้ฉันจะพูดถึงปฏิกิริยาลูกโซ่
‪ในกล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์ ‪ที่ฉันต้องทำ
‪เจ๋งเลย
‪เมื่อมันออกไปยังที่ที่มันจะโคจรอยู่ในอวกาศ
‪กล้องโทรทรรศน์ ‪จะถ่ายภาพดาวเคราะห์ ดาว กาแลกซี
‪ภาพเหล่านั้นจะช่วยให้เรา ‪เรียนรู้จักรวาลของเรามากขึ้น
‪ต้องมีหลายร้อยปฏิกิริยาลูกโซ่เกิดขึ้น
‪เพื่อให้ทุกอย่างราบรื่น
‪ปฏิกิริยาลูกโซ่คือหลายๆ เหตุการณ์
‪ที่เกิดขึ้นเพราะมีบางอย่างเกิดขึ้นก่อนหน้านั้น
‪ฉันจะใช้แบบจำลองที่ฉันทำขึ้นนี้เพื่อแสดงให้ดู
‪เมื่อกล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์ ‪อยู่บนโลก มันจะพับขึ้น ดูเป็นแบบนี้
‪เราต้องได้ภาพจากตำแหน่งที่มันพับขึ้น
‪จนถึงตำแหน่งที่มันกางออกในอวกาศ
‪ดังนั้นหลังจากที่ปล่อยจรวด ‪กล้องโทรทรรศน์ก็จะแยกตัวออกไป
‪และเริ่มเดินทางไปยังจุดหมายสุดท้าย
‪พอถึงจุดนั้นปฏิกิริยาลูกโซ่ก็จะเริ่ม
‪ซึ่งจะทำให้ฉนวนกันความร้อนนี้เปิดออก
‪และดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ‪จนฉนวนกันความร้อนเปิดออกทั้งหมด
‪จากนั้นกล้องโทรทรรศน์ก็จะกางออกเต็มที่
‪ปฏิกิริยาลูกโซ่ก็เสร็จสมบูรณ์ ‪และกล้องโทรทรรศน์ก็ทำหน้าที่ของมันได้
‪เย่!
‪ปฏิกิริยาลูกโซ่เกิดขึ้นได้เร็วมาก ‪แต่ก็อยู่ได้นานมากเช่นกัน
‪ปฏิกิริยาลูกโซ่การเปิดฉนวนของเจมส์ เวบบ์ ‪จะคงอยู่ที่ประมาณ 30 วัน
‪เกร็ดความรู้
‪มียานอวกาศที่มนุษย์สร้างขึ้นมากมาย
‪ที่คุณมองเห็นได้จากโลก ‪เมื่อมองดูท้องฟ้ายามค่ำคืน
‪ถ้าคุณเห็นอะไรที่ดูเหมือนดาว ‪แต่มันเคลื่อนที่เร็วมาก
‪มันอาจเป็นดาวเทียมของเรา
‪เจ๋งใช่ไหมล่ะ วิทยาศาสตร์ดีที่สุด!
‪นกหงุดหงิดสิบสองตัว
‪ฉันคิดไปเอง หรือต้องใช้เวลานานขึ้นเสมอ ‪เวลาเปิดน้ำใส่สระในวันที่อากาศร้อน
‪เป็นคำถามที่ดี นั่นแปลว่าน้ำจะเต็มสระเร็วขึ้น ‪ในวันที่อากาศเย็นเหรอ
‪หรือถ้ามันอยู่ในร่ม ‪หรือถ้าเราใส่น้ำมะนาวลงไป
‪ทำไมเธอเสียงเหมือนนกเลยล่ะ
‪ไม่ใช่ฉันนะ นกทำให้ฉันกลัวนิดหน่อย
‪แม้แต่ตอนที่พวกมันดูมีความสุข ‪เหมือนนกพวกนี้
‪นั่นฟังดูไม่เหมือนความสุขเลย ‪ตรงกันข้ามซะมากกว่า
‪ช่างสังเกตดีนี่ โรซี่ ‪ดูเหมือนนกพวกนี้ไม่มีความสุขกันเลย
‪ดูพวกมันหงุดหงิดอยู่นะ
‪นกหงุดหงิดเหรอ โอ้โฮ อึ้งไปเลย
‪นั่นมันแปลกกว่านกที่มีความสุข
‪นกจะหงุดหงิดทำไม
‪เป็นคำถามที่ดีมาก ‪และฉันก็รู้จักคนที่ช่วยเราตอบได้
‪แม่!
‪ไม่ต้องตะโกนก็ได้ แม่อยู่นี่จ้ะ
‪ขอโทษค่ะ รู้ไหมว่าสนามหลังบ้านเรา ‪มีนกหงุดหงิดอยู่เต็มไปหมด
‪แม่ไม่เคยเห็นนกทะเลาะกันเยอะขนาดนี้เลย
‪ต้องมีหนึ่ง สอง…
‪มีนกหงุดหงิดสิบสองตัวแน่
‪เราหาคำตอบว่าอะไรทำให้พวกมันโกรธมาก
‪นี่คือเบาะแส ที่ให้น้ำของพวกมันไม่มีน้ำ
‪พวกมันคงหงุดหงิดเพราะไม่มีน้ำให้กิน
‪งั้นพวกมันก็หิวน้ำ
‪นั่นตอบคำถามเราที่ว่าทำไมพวกมันถึงหงุดหงิด
‪แต่นั่นไม่ตอบคำถามว่าทำไมไม่มีน้ำในที่ให้น้ำนก
‪แม่ใส่มันเต็มตลอดนี่คะ
‪ใช่จ้ะ แต่เมื่อวานแม่ต้องไปทำธุระ ‪แม่เลยบอกให้พี่…
‪อาเธอร์!
‪ครับแม่ 76, 77, 78, 79…
‪- ผมทำอะไรผิดครับ ‪- ลูกไม่ได้ทำต่างหาก ที่ให้น้ำนกไง
‪ลูกต้องเติมน้ำเมื่อคืนนี้ไม่ใช่เหรอ
‪ผมเติมแล้ว รับรองได้!
‪เจ้าเหมียวมูชู ‪มีบางคนติดนิสัยชอบกินน้ำจากที่ให้น้ำนก
‪มันอาจจะเป็นอย่างนั้น ‪ขอโทษนะ ลูก แม่ผิดพลาดเอง
‪มูชู!
‪ส่วนแก ฉันบอกแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ถ้าแกกินน้ำจากที่ให้น้ำนกอีกครั้ง
‪แม่รอสายนี้จากที่ทำงานอยู่
‪จะเกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪ไม่นะ ฉันว่าแม่ต้องยกมูชูให้คนอื่นไปเลี้ยงแน่เลย
‪แม่เตือนมันแล้วเรื่องที่ให้น้ำนก
‪และแม่ก็ไม่ชอบแมว ‪ก่อนที่พ่อจะเอามาให้แม่เลี้ยง
‪มูชู!
‪แม่ มูชูไม่ผิดนะคะ มันไม่ผิดแน่นอน
‪เราจะหาทางพิสูจน์ และล้างมลทินให้มัน
‪อะไร แบบในการพิจารณาคดีน่ะเหรอ
‪ใช่ครับ เหมือนในห้องพิจารณาคดีจริงๆ ‪คุณเป็นผู้พิพากษาก็ได้ คุณนายทวิสต์
‪เจอกันที่ห้องนั่งเล่น ‪ในห้องพิจารณาคดีน่ะค่ะ ในอีก 30 นาที
‪- โอเค ‪- อย่าทำอะไรมูชูจนกว่าจะถึงตอนนั้นนะ
‪อย่าทำอะไรทั้งนั้น ฉันจะทำอะไรงั้นเหรอ
‪เราต้องใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์สำหรับเรื่องนี้
‪วิธีการทางวิทยาศาสตร์!
‪เรามีข้อสังเกต
‪เราจะเริ่มด้วยคำถาม
‪ค้นคว้า
‪ตั้งสมมติฐาน
‪และทดสอบด้วยการทดลอง
‪เรารู้อะไรบ้าง
‪มาสรุปกันเถอะ
‪จดมันไว้ทุกอย่างและส่งต่อผลลัพธ์
‪นั่นคือวิธีการทางวิทยาศาสตร์!
‪โอเค เรามีคำถาม ‪"เกิดอะไรขึ้นกับน้ำนก"
‪ยูนิคอร์นกินมัน
‪ยูนิคอร์นอาจหิวน้ำเพราะไล่ตามรุ้ง แล้วก็กินน้ำ
‪แต่ฉันกำลังพิสูจน์หักล้างทฤษฎีของตัวเอง ‪ยูนิคอร์นชอบกินน้ำอัดลม
‪ฉันว่าฉันรู้แล้ว มดไง ‪พวกมันจำนวนมหาศาลอาจสร้างท่อน้ำเล็กๆ
‪ใช่ เตือนฉันหน่อยว่า ‪เป็ดน้ำต่างจากเป็ดทั่วไปยังไง
‪ท่อน้ำ ไม่ใช่เป็ด ‪มันเป็นสะพานหรือคลองที่ส่งน้ำ
‪มันคงเป็นผลงานทางสถาปัตยกรรม ‪ที่เล็กจิ๋วที่สุดตลอดกาลเลยละ
‪โอเค สมมติฐานของเราคือ ‪ถ้ามูชูไม่ได้กินน้ำนก
‪ก็ต้องมีคนอื่นที่กินมัน
‪ฉันว่ายังไงก็เป็นมด
‪แล้วทีนี้เราจะทำยังไงต่อ
‪เราก็ทดสอบสมมติฐานของเรา ‪ด้วยการหาหลักฐาน
‪นักวิทยาศาสตร์เรียกมันว่าข้อเท็จจริง ‪ที่พิสูจน์หรือหักล้างสมมติฐานของพวกเขา
‪โหลดห้องแล็บ!
‪นี่คือหลักฐานชิ้นแรกของเรา ‪รอยเท้าจากที่เกิดเหตุ
‪ขนาดเท่าเท้าของมูชูเลย
‪แน่ใจนะว่าไม่มีรอยเท้ามดอยู่ที่นั่น
‪ไม่มี มีแค่รอยเท้าแมว
‪โอเค มูชูอาจจะอยู่ที่นั่น ‪แต่มาดูกันว่าเรามีอะไรอีก
‪นี่คือชามใส่น้ำของมูชู
‪ไม่มีน้ำ แปลว่ามันอาจจะหิวน้ำ
‪ซึ่งอธิบายว่าทำไมมันถึงต้องการน้ำ
‪ให้ตายสิ นี่ดูไม่ดีสำหรับมูชูเลย
‪เรายังมีขนที่เราเจอนี่อีกด้วย ‪ใช้กล้องจุลทรรศน์ดูมันกันเถอะ
‪มันดูเหมือนขนจากอุ้งเท้าของมูชู
‪เดี๋ยวนะ
‪นี่มันอุ้งเท้าของมูชู
‪ทุกคน ดูเหมือนหลักฐานทุกอย่าง ‪จะชี้ไปที่ข้อสรุปเดียว
‪มูชูร่วมมือกับพวกมด
‪ไม่ใช่
‪มูชูกินน้ำนก
‪ไม่เอาน่า
‪เข้มแข็งไว้นะ มูชู
‪เราจะส่งจดหมายรักไปทุกที่ ‪ที่คุณนายทวิสต์ส่งแกไป
‪แต่เราจะไม่ยอมแพ้เรื่องแก
‪แปดสิบ แปดสิบเอ็ด แปดสิบสอง ‪แม่พร้อมแล้ว แปดสิบสาม
‪เราจะทำยังไงดี
‪ถ้าเราไม่พิสูจน์ว่ามูชูบริสุทธิ์ ‪แม่เธอจะยกมันให้คนอื่น
‪มานี่มา มูชู
‪เด็กดี
‪ฉันคิดออกแล้ว
‪ถ้าเราพิสูจน์ไม่ได้ว่ามูชูบริสุทธิ์
‪อย่างน้อยเราก็พิสูจน์ได้ว่ามันทำตัวดีได้
‪- ใช่! ‪- แผนเยี่ยมมาก
‪เก้าสิบแปด เก้าสิบเก้า หนึ่งร้อย เยี่ยม!
‪ทุกคนยืนขึ้น
‪ท่านผู้พิพากษาแม่ผู้ทรงเกียรติเป็นประธานตัดสิน
‪ผู้ทรงเกียรติเหรอ แม่ทำตัวให้ชินได้เลย
‪เราจะฟังข้อโต้แย้ง
‪ในคดีมูชูกับน้ำนกที่หายไป
‪ศาลที่เคารพ ‪เราขอให้เจ้าเหมียวมูชูขึ้นคอกพยาน
‪พยานของคุณเป็นแมวเหรอ
‪นี่มันแปลกมากนะ เอ… คุณทนายน่ะ
‪- เรารับรองว่ามันสำคัญค่ะ ‪- โอเค
‪อาเธอร์… ตำรวจศาลน่ะ ‪นำมูชูขึ้นคอกพยาน
‪คอกพยานที่ว่าก็คือเตียงแมว
‪มูชู จริงไหมที่ถึงแม้แกจะไม่เคยได้รับการฝึก
‪แกก็ทำตัวดีได้
‪กลับไปที่คอกพยาน
‪และในเมื่อแกเป็นแมวที่ทำตัวดี
‪แกสัญญาไหมว่าจะไม่กินน้ำจากที่ให้น้ำนก
‪คุณทนาย ควบคุมลูกความหน่อยได้ไหม
‪ฉันชักไม่แน่ใจแล้วว่ามันจะทำตัวดีได้ไหม
‪นี่มันจะแย่มากๆ เลย
‪มูชูทำตัวตรงข้ามกับการประพฤติตัวดี
‪ไม่ มันแค่…
‪- พยายามให้ตัวมันหายร้อน ‪- ใช่ วันนี้อากาศร้อน
‪ใช่ ร้อน ร้อนมาก และแห้งด้วย
‪มูชูอาจทำตัวดีไม่ได้
‪แต่เราอาจพิสูจน์ได้ว่ามีอย่างอื่นเกิดขึ้นกับน้ำ
‪ศาลที่เคารพ เราขอพักได้ไหมคะ
‪ขอหยุดการพิจารณาคดีเพื่อไปเล่นเหรอ
‪เปล่า ฉันหมายถึงเราต้องพัก ‪เพื่อที่จะได้ไปเก็บหลักฐานชิ้นสุดท้าย
‪เชิญเลย เอด้า คุณทนายน่ะ
‪เดี๋ยวมานะคะ
‪- เร็วเข้า อ่านที่เครื่องวัดอุณหภูมิบอกหน่อย ‪- อุณหภูมิ 90 องศา
‪และอากาศก็แห้ง
‪ฉันว่าเรามีหลักฐานแล้ว
‪ศาลที่เคารพ เรามีหลักฐานใหม่
‪มันอาจจะจริงที่เจ้าเหมียวมูชูอยู่ในที่เกิดเหตุ
‪และก็ใช่ค่ะ มันหิวน้ำ
‪และก็ใช่ค่ะ มันอาจไม่ใช่แมวที่ทำตัวดีที่สุด
‪แต่มูชูอาจไม่ได้กินน้ำนก
‪เพราะมันหายไป
‪อยู่ในระเบียบเวลาอยู่ในศาล ‪คุณอธิบายตัวเองได้ไหม คุณทนาย
‪ฉันขอเสนอข้อคิดเห็นว่าน้ำหายไปในกระบวนการ ‪ทางวิทยาศาสตร์ที่เรียกว่า "การระเหย"
‪การระเหย! เดี๋ยว การระเหยคืออะไรนะ
‪นั่นคือตอนที่น้ำกลายเป็นก๊าซ
‪จากนั้นก๊าซก็ผสมกับอากาศ ‪ทำให้ดูเหมือนน้ำหายไป
‪กระบวนการนี้เกิดขึ้นได้รวดเร็ว ‪ในวันที่อากาศร้อนและแห้ง
‪และตอนที่มีน้ำเพียงเล็กน้อย
‪ซึ่งนำฉันมาสู่พยานคนสุดท้ายของเรา
‪อาเธอร์
‪ผมเหรอ
‪อาเธอร์ คุณว่าคุณยุ่งมากไหม
‪กับการพยายาม ‪เดาะลูกเทนนิส 100 ครั้งเมื่อวานนี้
‪อ๋อ ใช่
‪งั้นมันคงสำคัญมาก ‪ที่ต้องรีบเติมน้ำใส่ที่ให้น้ำนกให้เร็วๆ
‪เร็วๆ เหรอ ก็คงงั้น แต่…
‪วิธีที่เติมน้ำที่เร็วที่สุด
‪ก็คงเป็นการเต็มน้ำแค่นิดเดียว ว่าไหม
‪ใช่
‪ผมเติมน้ำใส่ที่ให้น้ำนกแค่นิดเดียว
‪นี่พิสูจน์สมมติฐานของเรา ‪อาจมีอย่างอื่นเกิดขึ้นกับน้ำนกอีกก็ได้
‪เจ้าเหมียวมูชูอาจเป็นผู้บริสุทธิ์ก็ได้ ‪ฉันขอพูดแค่นี้ค่ะ
‪- เยี่ยมเลย ‪- เยี่ยม!
‪ทีนี้แม่ก็ไม่ต้องยกมูชูให้คนอื่นแล้ว
‪ยกมูชูให้คนอื่นเหรอ อะไรนะ
‪แม่บอกมูชูว่ามันรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ถ้ามันกินน้ำจากที่ให้น้ำนกอีกครั้ง
‪ใช่ แม่ก็จะเอาน้ำให้มันอีกชาม ที่ข้างนอก
‪อุ๊ยตาย
‪น้ำเยอะขนาดนี้ระเหยไม่หมดแน่
‪แม่ว่านกพวกนี้เป็นนกที่มีความสุข 12 ตัวแล้วละ
‪และลูกแมวแสนสุขหนึ่งตัว
‪ฉันคิดออกแล้ว ‪ไปพบนักวิทยาศาสตร์อีกคนกันเถอะ มาเร็ว
‪ให้ตายสิ ข้างนอกนี่ร้อนจริงๆ
‪มีใครรู้ไหมว่าฉันจะหาน้ำได้ที่ไหน
‪สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเนโอมิ ฟรากา ‪ฉันเป็นนักพฤกษศาสตร์ทะเลทราย
‪วันนี้เราจะพูดถึงการระเหยในต้นไม้
‪- ไปดูต้นไม้กัน ‪- ไปกันเถอะ
‪เราอยู่ที่นี่ในทะเลทรายโมฮาวี ‪ที่อากาศร้อนกว่า 100 องศาฟาเรนไฮต์
‪และไม่ค่อยมีฝนตกมากเท่าไหร่
‪จริงๆ แล้ว นี่เป็นต้นไม้สองชนิด ‪ที่อยู่ในสภาพแวดล้อมเดียวกัน
‪แต่มันมีกลวิธีที่แตกต่างกันในการกักเก็บน้ำไว้
‪- โอ้โฮ! ‪- นี่คือพุ่มครีโอโซเต
‪ดูสิ ใบของมันเล็กมาก
‪แปลว่าที่ใบมีรูให้สูญเสียน้ำน้อยกว่า
‪ก็เหมือนที่เรามีรูขุมขนบนผิวหนัง ‪ที่เวลาเราเหงื่อออกมากๆ
‪ต้นไม้ก็มีรูบนใบที่น้ำจะออกมาได้
‪และเมื่อน้ำนั้นออกมา มันก็ระเหยสู่อากาศ
‪แล้วเราก็มีเพื่อนที่แสนดีของมัน คือพุ่มเบอร์โร
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪คุณอาจคิดว่ามันตายไปแล้ว แต่มันกำลังหลับอยู่
‪สิ่งที่เราเรียกว่าระยะพักตัว ‪ใบของมันร่วงในช่วงฤดูร้อน
‪พอมันเห็นฝนอีกครั้ง มันก็จะผลิใบใหม่
‪ต้นไม้พวกนี้มีการปรับตัวที่เยี่ยมมากๆ
‪เพื่อรับมือกับสภาพอากาศที่แห้งแล้ง
‪- เกร็ดความรู้ ‪- เกร็ดความรู้
‪รู้ไหมว่าเวลาต้นไม้ที่บ้านคุณเหี่ยวเฉา
‪มันเป็นเพราะน้ำระเหยออกจากใบมากเกินไป
‪ดังนั้นถ้าต้นไม้ของคุณกำลังเหี่ยวเฉา ‪ก็ช่วยรดน้ำเพิ่มให้มันนะคะ
‪เย่!
‪เจ๋งใช่ไหมล่ะ วิทยาศาสตร์ดีที่สุด!
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง