DEBIUT KINOWY ERŞANA KUNERIEGO
A teraz filmujmy tutaj dla odmiany.
Chcę przesłać buziaki
wszystkim fanom Erşana Kuneriego,
a także aktorom,
którzy na nowo ożywili moje filmy.
Dobra robota, dzieci.
Świetna robota. Buziaki.
Panie Erşan, zagrałby pan w nowym filmie lub serialu?
- Czy zagrałbym? - Nie?
- Byłbym dobry. - Tak?
Doskonały. Nie daj się zwieść wiekowi.
- Jasne. - Nie zagrałbym w serialu.
- Czemu nie? - Straszne dłużyzny.
- Nie mam problemów finansowych. - Świetnie.
- Nudziłbym się. - Rozumiem.
Teraz uwaga.
Chcecie usłyszeć,
co napisał fan na pocztówce?
Oczywiście.
„Panie Erşan,
uwielbiam pana filmy”.
I dodaje: „Ale z pana zimny drań”. Słyszycie?
- To moja publiczność. - Fakt.
Grono fanów. „Zimny drań”.
Potem pyta: „Komu ukradł pan Proszę o rękę?”.
Komu ukradłem film? Komu miałbym ukraść?
Kradnę tylko najlepszym.
Wiecie, co powiedział Picasso?
„Prawdziwy artysta kradnie od najlepszych”.
I tak zrobiłem z Proszę o rękę.
ŻYCIE I FILMY ERŞANA KUNERIEGO
Futro w taki upał?
Długo czekałam. Jeśli się trochę zgrzeję, trudno.
To prawdziwa miłość.
Mieli wyprzedaż.
Jak ci idzie?
Wspaniale, Mami. To coś innego.
Scena, w której wypuszczają Muhsina z więzienia.
Idzie za kulisy.
Ali Nazik mówi do niego:
„Mój dobry panie, musiałem ocalić własną skórę”.
Co odpowiada Muhsin?
„Udało się?”
Wszyscy się popłaczą.
To coś nowego, Mami.
Niesamowite.
Świetny scenariusz, Erşan.
Przeszedłeś samego siebie.
To podróż sentymentalna, podsumowanie tych lat,
nie chodzi tylko o dzielnicę Beyoğlu,
ale też wartości, które zginęły wraz z nią.
Witaj, Yavuz.
Fahriye Abla to wspaniały film.
Podziwiam włożony w to dzieło wysiłek.
- Herbaty? - Nie. Nie zostanę.
Erşan, byłeś w łaźni Galatasaray w zeszły wtorek?
Tak.
Zostawiłem teczkę w szatni.
Scenariusz Pana Muhsina.
Pana Muhsina?
Bardzo niefortunne. To był mój jedyny egzemplarz.
Szukałem wszędzie, ale bez skutku.
Widziano, jak wychodzisz z teczką.
Ale Yavuz, widzisz…
Miałem teczkę…
PAN MUHSİN ALİ NAZİK
To Ali Nazik.
Zabiję cię. To moje magnum opus. Oddawaj!
Słuchaj, Yavuz.
Czytałem twój scenariusz
i zakochałem się w nim.
Byłem oczarowany, zaślepiony miłością do kina.
Dlatego go ukradłem.
To miłość, Yavuz.
Po co wszyscy żyjemy,
jeśli nie dla miłości?
Ładna kwestia.
Wybaczam ci.
Użyję jej w moim filmie.
Użyj, kolego.
Czy w zamian mogę coś ukraść z filmu Tosun Paşa?
Aż tak bardzo chcesz się migać od pisania?
No tak.
Zabiłbym się, gdyby to zginęło.
Znalazłeś mój scenariusz,
więc możesz czerpać garściami z Tosun Paşa.
Dzięki. Widziałeś może tych nowych gości?
Uğur i Necati, duet komediowy.
Uğur powinien zagrać Ali Nazika.
Powinieneś go wykorzystać.
Jeszcze nie. Zobaczymy.
Może. Mam nadzieję. Zobaczymy.
Ludzie z branży powinni się wspierać.
Czułem, że dzieje się coś podejrzanego.
Cały czas mnie zwodzisz. Beyoğlu? Zaginione wartości?
- Ty sukinsynu. - Na litość boską!
Widzisz, jak Yavuz to przyjął?
To nie Beyoğlu zginęła, a ludzkość.
Nie będę słuchał twoich narzekań.
Tülay, przynieś scenariusz Tosun Paşa.
Niby skąd?
Obejrzyj film i spisz.
Potrzebujemy wesołej melodii.
Takiej.
Facet mi pozwolił czerpać garściami z Tosun Paşa.
Na litość boską…
Şekerpare, Tosun Paşa…
Proszę o rękę!
Poczekam na scenariusz.
Necati!
Necati.
- Gdzie są dziewczyny? - W salonie.
Czemu mamy takiego pecha?
Byliśmy tak blisko wyjścia na prostą.
Daj mi diament. Chcę rzucić okiem.
Posłuchaj, ośle.
Jeśli zobaczę, jak pijesz to cholerstwo w ich obecności,
zawieszę cię jak baner między dwoma minaretami.
- Jasne? - Nie ma sprawy.
Obiecuję. Ani łyka.
Nartane!
Nurtane!
Yektane!
PROSZĘ O RĘKĘ
Hej, İkrah.
Nalej tu trochę tego.
O tu.
Co on powiedział?
Co to było?
Nezaket.
Spokojnie. Nie martw się.
Posłuchajcie mnie uważnie.
Musiałem podjąć szybką decyzję.
Nie mogłem odmówić. To był telegram.
Tak teraz będziemy mówić?
Zgadza się. Bez akcentu.
Uważajmy na zachowanie i wypowiedzi.
Nie zdradzajmy się.
Przyjeżdża Słodki Pasza.
Będzie z nim adiutant, pan Şuğnu.
Spędzą z nami weekend.
To tylko dwa dni.
Nie mam jeszcze repliki.
Ale oryginalny diament jest tutaj.
Gdy będziemy mieć replikę,
zamienimy ją na oryginał i damy nogę.
Mówiłeś, że chce poślubić twoją córkę.
Którą?
Nie wspomniał o tym w telegramie?
Nie.
Jakie to ma znaczenie?
Lepiej dmuchać na zimne.
Właśnie.
Może chodzi o mnie. Musiałabym sprawdzić, czy mi się podoba.
Nie bądźcie śmieszne.
Jesteście moimi córkami. Powiemy, żeby spadał.
Każesz paszy spadać, a on posłucha?
Tak, powiemy, żeby spadał i posłucha.
A czemu nie?
Nie wiem, ojcze.
Podobno należy do niego cały Egipt i połowa Üsküdaru.
Dziwne.
Po co komu cała dzielnica? Nie rozumiem.
Czemu mamy się przejmować?
Bądźmy miłymi i hojnymi gospodarzami,
a potem ich odprawmy.
- Kirkor… - Nie używaj mojego imienia.
Już są.
Idę przywitać paszę.
Powitam go jak żołnierza. Nie martw się.
- Gdzie miecz? Po żołniersku! - Stój!
- Bekir! - Przywitam go, jak należy.
- Bekir, synu. Uspokój się. - Chwileczkę. Patrz.
- Spokojnie. - To pasza!
Przestań!
- Zrobię to. - Przestań, synu.
Przestań!
Ty pieprzony dupku.
Baczność!
- Uwinęliśmy się. - Rzeczywiście.
Witamy, Wasza Ekscelencjo.
Agah. Do usług.
Jak się pan ma? Dziękuję za zaproszenie.
Miło mi.
Naprawdę kupiłeś pan połowę Üsküdaru?
Nie wszystkich ma w domu.
To mój syn, Necati.
Witam, Ekscelencjo.
Ty łobuzie!
Bóg z nim.
Syn pana Agaha wygląda tak jak pan, panie Şuğnu.
Słucham?
- Żart. - Pasza słynie z poczucia humoru.
- Ma pełny grafik. Wejdziemy? - Oczywiście.
W cykę rezydencja.
Jest kilka problemów z dachem,
ale dekarz będzie tu za tydzień.
Mamy przejściowe kłopoty finansowe.
W cykę w dobrym znaczeniu słowa.
Za panem, Wasza Ekscelencjo. Proszę.
Zostaw!
Duży ruch na drogach.
Dotarliśmy tak wcześnie, bo pasza był w powozie.
Pogalopowaliśmy awaryjnym pasem.
To byłoby niemożliwe, gdyby nie syrena.
Nie mogę spać w drodze, gdy ktoś inny powozi.
Jedno oko otwarte.
Dzięki, kochanie.
Ekscelencjo?
To moja córka, Yektane.
Jestem wdzięczny.
Poczęstuj pana Şuğnu.
Za kawę podziękuję.
Spróbuję tylko pani smakołyku.
Służyłem na Krymie.
Tak? Gdzie stacjonowałeś?
W mesie.
- Tak? - Tak.
Ja też!
Tak?
Żarty paszy są wysublimowane.
Adiutant też nie jest taki zły.
Skupmy się na tym, by wyjść z tego bez szwanku.
Dupek powiedział, że spróbuje mojego smakołyku.
Co za zuchwałość!
Rany.
Ciekawe, jak bardzo machałaś do niego ogonkiem.
Panie Agah,
wie pan, po co tu jesteśmy. Jak chce pan to zrobić?
Chcielibyśmy zostać na weekend. Prawda?
Jak zamierza pan ugościć paszę?
Necati, dla Jego Ekscelencji
przygotujmy duży pokój gościnny.
A dla adiutanta mały pokój obok.
Musimy być razem w pokoju. Ze względów bezpieczeństwa.
Szefie, jeśli ktoś wam bruździ, rozwalę go.
Może zaczerpniesz świeżego powietrza?
Wyprowadź go na zewnątrz.
Chodźmy.
- Zięć? - Niestety.
Nie mieliśmy szczęścia w kwestii zięcia.
Może je odwrócimy.
Są lepsze opcje.
Jest pan zbyt miły.
- A bagaż? - Nie mamy.
Jego Ekscelencja uznał za stosowne wziąć małą torbę.
Mówi, że nie potrzebuje niczego dużego, bo ma tylko jeden strój, więc…
Panie Agah, ja…
Oto co zabieram w podróż.
Pokażę panu.
Tylko szczoteczka do zębów i mundur. Tylko tego potrzebuję.
To dobrze.
- Ma pan trzy córki? - Cztery.
- Trzy niezamężne. - Chciałem się upewnić.
- Proszę, Wasza Ekscelencjo. - Wspaniały.
Zrobimy siku i kupę, i dołączymy do was. Tak?
Jasne.
Oczywiście. Przepraszam.
Dziękuję, panie Agah.
O rany.
Nie do wiary.
Stary. Ładna dziewczyna, co? Co o niej sądzisz?
Mesa na Krymie? Serio?
Żartowałem.
Czemu improwizowałeś?
Co jest złego w improwizacji?
Gość jest bystry.
Mamy tylko dwa dni, Apti. Przestań pogrywać.
Co miałeś mu powiedzieć, żeby pokazał nam diament?
- Mam to w kieszeni. - Powtórz.
Chwila.
„Wyceńmy go.
Chciałbym dać mojej przyszłej żonie dar o równej wartości”.
Tak jest napisane,
ale mogę też zakończyć zwrotem: „Agah, skurwielu”.
Dodać na koniec.
Przestań się wygłupiać.
Trzymaj się kartki.
Stary, wiesz…
Dziewczyna jest cudna.
Może zabierzmy ją ze sobą.
No, ładne te panny.
Widziałeś oczy tej dziewczyny?
- Której? - Piękne. Pokażę ci później.
W naszej branży nie ma miejsca na uczucia.
Flirtuj, ale się nie zakochaj.
Gdy zdobędziemy diament, będziemy mogli mieć każdą dziewczynę.
- I kupić połowę Üsküdaru? - Połowę? Kupimy cały.
Może w pewnym momencie powiem: „Chodź tu!” i spoliczkuję cię?
Jeśli musisz.
Fajnie. Będę o tym pamiętać.
Zróbmy kupę.
Ja nie muszę.
Mam przeczucie, że marnie się to skończy.
Cierpliwości, skarbie.
Nie możemy rzucić wszystkiego i uciec.
Bekir, spójrz na mnie, dupku.
Mówiłem, żebyś nie pił. Zrujnujesz cały plan, kretynie!
Już widać drugi brzeg. Bądź ostrożny, szefie.
Necati, jedź do Şişhane.
Znajdź jubilera Arę i spytaj, czy kamień jest gotowy.
Rozumiem. Zaraz pójdę.
Pasza wydał mi się trochę naiwny.
Myślę, że nakłonię ich do wyjazdu po kolacji.
Po co ten pośpiech? Dziewczyny są podekscytowane.
Ktoś z naszej trupy może poślubić paszę.
Kto to wie?
Mało prawdopodobne.
Nie bądźcie śmieszne.
Bierzemy diament i wyjeżdżamy.
O czym wy w ogóle mówicie?
Z diamentem będziecie jak królowe. Po co wam pasza?
A ja lubię paszę.
Otaczają nas akrobaci, śpiewacy i muzycy.
Dobrze byłoby mieć paszę za przyjaciela. Mylisz się, Kirkor.
Zamknij się, pijaku.
Opuścimy to miejsce,
zanim prawdziwy Agah i jego rodzina przyjadą na weekend.
Jestem Kirkor Papatyan z Galaty
i zamierzam odegrać ten wodewil do końca.
Koniec i kropka.
Co za wystawna uczta.
Wszystko wygląda wspaniale, panie Agah.
Jagnięcina pochodzi z regionu Balıkesir.
Zwierzę żywiło się wyłącznie tymiankiem.
To wspaniale. Bardzo dobrze.
Szerbet?
Drogi panie Agah,
poznaliśmy się już trochę.
Naprawdę będziemy pić szerbet?
Zaraz podamy wino.
Bekir, nalej wina Jego Ekscelencji.
Wystarczy mieć mocną głowę, prawda?
- Jasne. - Tak.
Pasza lubi się napić, nie ukrywa tego.
Ekscelencjo?
To merlot.
Wyśmienity merlot.
- Poznaję po zapachu. - Proszę.
Ojcze, mogę cię prosić na słowo?
Oczywiście. Proszę wybaczyć.
Nie ma sprawy.
O co chodzi?
Mówi, że to niemożliwe, by odróżnić go od prawdziwego.
Rany.
Ara tak powiedział?
Jest taki pewny siebie, co? Zapamiętam to.
- Pokaż. - Wyglądają dokładnie tak samo.
Patrzcie tylko.
Ten drań to prawdziwy artysta.
To dokładna replika.
Pokaż, Kirkor.
Wyglądają identycznie.
Serio. Pokaż. Naprawdę mu się udało.
Niektórzy mają talent. Ten jest prawdziwy, prawda?
Zgadza się.
Chwileczkę. Przestań.
Więc ten…
To ten, prawda?
To ten, który przywiozłem ze sobą.
- To ten. Proszę. - Nie, ja…
- Przyniosłem replikę. - Spokojnie.
- Trzymaj, by się nie pomyliły. - Który jest prawdziwy?
Ten?
- Szefie… - Proszę.
- Trzymaj, żeby się nie pomyliły. - Ty pieprzony idioto.
Czemu je pomyliłeś? Jak mam je odróżnić?
- Nie pomyliłem. To ten? - Daj mi to.
- Nie mieszaj ich. - Daj mi to!
Panie Agah?
Panie Şuğnu?
Kolacja stygnie.
Musimy coś załatwić. Zaraz przyjdę.
Pokaże nam pan diament Oko Wołu po kolacji?
Chcielibyśmy nacieszyć nim oczy.
Jego Ekscelencja mówi o nim, odkąd wyruszyliśmy w drogę.
Wypolerujemy go aksamitem i zaraz przyjdziemy.
Dobrze.
- Masz. Wypoleruj go aksamitem. - Dobra.
Nie trzeba go polerować.
Oczywiście. Nie trzeba go polerować.
Nie trzeba go polerować, Ty pieprzony pijaku.
Skąd mam wiedzieć, który jest który?
Już wiesz. To ten.
Chodzę bardzo często.
Nie wiem, czy pan słyszał,
ale w Gedikpaşa wystawiają Kemala.
Wybiera się pan?
Kemala strzeli dwie bramki.
Rozumiem. A pan?
Słyszała pani o nowym klubie? Powstał 15 dni temu.
- Fenerbahçe. - Z Kadıköy.
Kibicuję im.
Wiedzą, jak zestresować swoich kibiców.
Oglądaliśmy ich mecz na dużym stadionie.
Choć wygrywaliśmy, byliśmy w nerwach.
Tak wygląda kibicowanie Fenerbahçe. Zawsze w stresie.
Ma przyjść nowy trener, ale zobaczymy.
Pana ulubiona sztuka?
Sztuka mięsa.
- Tak samo. - Tak.
- Najlepszy jest rostbef. - Palce lizać.
Moja ulubiona sztuka to Dzika kaczka Ibsena.
Cóż…
No weźcie!
Dzika kaczka?
Kaczka to tylko z jabłkami.
- To nic takiego, Agah. - Byle nie po pekińsku.
- Ludzie nie wiedzą, co dobre. - Tak.
Dzięki, Şuğnu.
W każdym razie, Agah,
pokażcie to wasze Oko Wołu.
Uczta dla oka.
- Oczywiście. - Proszę.
Ciągle o tym mówił.
Wasza Ekscelencjo, nasza słynna pamiątka rodzinna, Oko Wołu.
Chcę powiedzieć kilka słów o wartości kamienia.
Nie ma jubilera, który podjąłby się go wycenić.
Jest wart tyle co pół Üsküdaru?
Üsküdaru? Jest wart więcej.
Tak? Rany. Może tyle co Bağlarbaşı?
Bağlarbaşı, Hekimbaşı, Çavuşbaşı, wszystkie dzielnice.
Lepiej go już schowam.
Po co ten pośpiech?
Hej, Agah.
Wyglądam na złodzieja?
Oczywiście, że nie.
Daj mi go do ręki.
Nie śmiałbym.
- Daj go potrzymać! - Proszę pana…
- Spokojnie. - Daj go dotknąć!
Powoli.
- Żarty paszy są wysublimowane. - Jest pan taki dowcipny.
To Oko Wołu.
Niech przyniesie szczęście właścicielowi.
Mogę wziąć, jeśli już pan skończył?
- Mogę też rzucić okiem? - Proszę.
Jak nie z tego świata, Wasza Ekscelencjo.
Jest przepiękny.
- Agah. - Tak?
Proszę.
Dziewczyny są takie ładne.
Dziękujemy.
Są zajebiste.
- Chodź bliżej. Chodź. - Tak?
- Nazwiesz mnie zięciem? - Jak bym śmiał?
Nazwiesz mnie swoim zięciem?
- Jest pan taki dowcipny. - Może trochę zwolnimy?
Czy Jego Ekscelencja ma ochotę na szerbet?
Szerbet? Nie pogardziłbym szerbetem.
Jestem w chuj napruty, Dilaver.
- Nic ci nie jest. Wszystko w porządku. - Panie Şuğnu.
Mam zagrać? Chce pan?
Oczywiście. Ale muszę skorzystać z łazienki.
- Przepraszam. - Jasne.
Muszę sprawdzić szerbet.
Mógłbym go pić cały czas.
Wynośmy się stąd.
Czekaj. Pomieszali diamenty. Ten może nie być prawdziwy.
Pomieszali?
Nezaket.
- Łazienka jest tam. - Dziękuję.
Mamy przerąbane. Nie możemy wyjechać.
- Diamenty się pomieszały. - Bekir mi powiedział.
Gdzie jest ud?
Skąd mam wiedzieć? Sprawdź na górze.
Muszę obejrzeć drugi kamień. Porównam je.
Do wieczora.
- Przysięgam… - Przestań!
Słuchajcie.
Szefie, co z nimi zrobimy?
Dzieci, plan podmiany kamienia uległ rewizji.
Jak tylko pójdą spać,
weźmiemy oba kamienie i wyjedziemy.
Kirkor, adiutant zamienił kamienie.
Teraz są trzy. Nie możemy jechać!
- Cholera! - Nie!
Trzy kamienie?
Jak rozpoznamy, który jest który?
To za dużo nawet jak na wodewil.
- Co jest? - Nie możemy wyjechać.
Po co ci ten kamień? Daj mi go.
Znowu zakochałem się Jak liść drżę na wietrze
Znowu miłość w sercu mam Jak liść drżę na wietrze
Stop! Cisza!
Przestańcie grać! Przerwijcie muzykę.
- Ale Wasza Ekscelencjo… - Ja mówię.
Daj mi chwilę.
- Ekscelencjo. - Yektane.
Jesteś warta więcej niż jakikolwiek diament.
Oddałbym za ciebie połowę Üsküdaru!
- Chodź, adiutancie! - Dobra.
- Daję ci Üsküdar! - Proszę posłuchać.
- Proszę pana… - Zdenerwował ją pan.
Może da pan jej bratu Sütlüce, Wasza Ekscelencjo?
- Kim jesteś? - Nie. Proszę.
Jestem Necati.
- Necati? - Wasza Ekscelencjo.
- Przepraszam. - Czemu nie powiedziałeś mi wcześniej?
- Panie Agah… Nic nie zrobił. - Ostrożnie.
- Usiądźmy. - Wiem. Pocałowałem go.
To nic.
- Chwila! - Zabierzmy go do łóżka.
Zapraszam wszystkich na moje jutrzejsze zaręczyny!
- Przyjdziecie albo… - Oczywiście.
- Zobaczycie! - W porządku.
- Przepraszamy. - Bez obaw.
- Zabierzmy paszę do łóżka. - Oczywiście.
- Proszę. - Chodźmy do łóżka.
Nie chciałem nikogo urazić.
- Kocham. - Chwila.
Jestem zakochany.
Łamie mi pan serce.
- Łamię ci serce? - Panie też są zdenerwowane.
- Przepraszam. - Proszę pana.
- W porządku. - Przepraszam.
Denerwuję cię?
Jestem zdenerwowany.
- Przepraszam. - Łamie mi pan serce.
- Proszę. - Im też pan przeszkadzał.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
- Idziemy. - Jesteś dobrym gospodarzem.
- Zabierzmy pana do łóżka. - Chwila. Czekaj!
- Ale… - Czekaj!
- Ty… - Proszę posłuchać.
Pozwól, że…
Traktujesz mnie protekcjonalnie,
bo mam problemy z wysłowieniem się?
- Dupek! - Ale…
Proszę pana!
W porządku. Ulżyj sobie.
Ale się nawaliłem.
Nie powinienem był mieszać wina i raki.
Za szybko piłem.
A jeśli to był samogon?
Obyś oślepł, fiucie!
Masz kamień?
Tak, ale nie możemy wyjechać. Zamienili kamienie.
Co? Kto?
Słuchaj. Jutro powiem im, że to ja jestem paszą,
że zamieniliśmy się miejscami.
Ty będziesz adiutantem, a ja będę paszą.
Nie ma mowy. Mam to gdzieś. Będę paszą!
Żebyś nasrał na dywan?
Mam to gdzieś.
Nie uczyłem się roli adiutanta. Jestem paszą!
Roli paszy też nie!
Daj mi kamień. Pokaż.
Kamień zniknął.
- Jak to? - Nie ma go!
Miałeś jedno zadanie.
To był mój plan.
Jestem Dilaver z Ahırkapı. Nie bądź taki hardy.
Zrobisz, co każę!
Nie wkurzaj mnie.
Proszę.
- Gdzie jest? - Trzymaj.
Dzięki.
Posłuchaj.
Myślę, że Kirkor coś knuje, ale nie wiem co.
Mogliśmy wziąć diament i uciec. Po co komplikować sprawy?
Zdrowie.
Dziewczyny, rozgryzłam adiutanta.
Podsłuchiwałam.
To Dilaver z Ahırkapı.
A ten idiota z nim to żaden pasza,
ale nie wiem, kim jest.
Proszę. Zabrał go w czasie kolacji.
Bóg wie, czy prawdziwy.
Mogłybyśmy teraz uciec, ale cały wysiłek byłby na nic.
Dziewczęta!
Jeszcze nie śpicie?
Nie wiedziałyśmy, co robić, siostro.
- Wszyscy śpią? - Tak.
Ara otworzył sklep.
Patrz.
To nasz kamień.
A to jest ten ból w tyłku.
Dobrze. Wyglądają dobrze.
Zabierzemy pozostałe dwa Kirkorowi
i wymkniemy się.
Dobra, kochanie.
Co to było?
Przepraszam. Chciałem tylko podkręcić intrygę.
- Powiedz, że żartowałeś. - Żartowałem.
Żartuję.
Ale widzisz,
jest kolejny kamień.
Adiutant je podmienił za pomocą kuglarstwa.
Jest tu teraz pięć kamieni.
Wiemy na pewno, że te dwa są fałszywe.
To prawda?
Jasny chuj.
Dilaver?
Co robisz?
Idę na śniadanie.
Słuchaj. Powiesz im, że jesteś adiutantem.
Jeśli o coś poproszę: „Tak, proszę pana!”.
Nie każ mi brzydko grać.
Wszystko dokładnie zaplanowałem.
Jeśli to zepsujesz, uduszę cię.
Jeśli chcesz swoją działkę, będziesz adiutantem!
Dilaver!
Ekscelencjo?
Co się dzieje?
Fahriye, jakim sposobem wszystko schrzaniliśmy?
Daliśmy ciała.
Mieliśmy wziąć diament i uciec!
Dobra. Po prostu…
Daj mi swój kamień.
Wczoraj ukradłam to Kirkorowi.
Porównajmy je.
Nie da się ich rozróżnić.
Daj mi go.
Ukradli mi go. Nie mam go.
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie adiu…
Panie adiutancie, mundur…
Jestem Vahap Talha, znany też jako Słodki Pasza.
Odegraliśmy małe przedstawienie. To nasza tradycja.
Zamieniliśmy się miejscami,
by lepiej was poznać i ze względów bezpieczeństwa.
Chciałem poznać pana córki, ukrywając tożsamość.
Jak miło. Jak mam to ująć… A ja jestem Nurettin Sadri
i chyba bierze mnie pan za wiejskiego idiotę.
Ale naprawdę jestem paszą.
To akt własności połowy Üsküdaru.
- Boże! Prawdziwy? - Oczywiście.
Panie Şuğnu!
Trochę za dużo wypił. Pewnie jeszcze śpi.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Ojcze?
Jego Ekscelencja raczył sobie z nas zażartować.
Nie mówiłem, że to żart.
Mówiłem, że to przedstawienie,
taka nasza teatralna tradycja.
Wiedziałem.
Przysięgam. Ta postawa, majestatyczność…
Pocałuję pana w rękę.
- Nie trzeba. - Proszę.
Szalony chłopak.
Wasza Ekscelencjo, śniadanie czeka.
Niech ktoś zawoła mojego adiutanta.
Pewnie zgłodniał.
- Oczywiście. - Zapraszam.
- Szczyt stołu? - Oczywiście.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Idę po adiutanta.
Panie Şuğnu?
Proszę. To dokładna replika.
Dzięki, stary.
Proszę.
To cenny zegarek.
Jeśli nie przyniesiesz pieniędzy, zapomnij, że istniał.
Dobra, stary. Postaram się.
Dałeś radę.
Wygląda dokładnie tak samo.
Identyczny.
Jak może pan sobie wyobrazić,
mam trudne życie.
Dlaczego? Bo nie mogę ot tak chodzić w różne miejsca.
Zawsze mnie osądzają.
Założę się, że nazywają pana co najmniej bogatym gnojkiem.
„Spójrz na powóz tego dupka”.
„Co za zadowolony z siebie palant, zarozumiały arogant”.
Aż tak to nie.
A czemu nie?
Daruj już sobie.
Jeśli pana obraziliśmy,
proszę nam wybaczyć.
Kochanie, herbata.
Dzięki, ale mam dość herbaty. Dziękuję.
Wasza Ekscelencjo, czy możemy zadać pytanie?
Skarbie, to nie jest…
Proszę, ojcze. Oto pytanie.
Plan ślubu z jedną z nas to część przedstawienia?
Chciałyśmy to wyjaśnić. Prawda, siostro?
Zgadza się. Może pan to wyjaśnić?
Przyszedł pan do naszego domu
z tym swoim nastawieniem: „Lubię twoją córkę i biorę ją".
Nie tak nas wychowano.
Może jestem zbyt szczera, Wasza Ekscelencjo,
kto wie?
A może powinnam pana nazywać panem Dilaverem?
Dilaverem? Skąd to się wzięło?
Nazywam się Vahap.
Jest nawet w encyklopedii.
Skąd wzięłaś Dilavera?
Co za głuptak.
Pani Nezaket, gdzie jest mój adiutant?
Nie ma go w waszym pokoju.
Co?
Panie Agah, oto co powinniśmy zrobić.
Ma pan Oko Wołu.
A ja mam tutaj, jeśli pan pozwoli,
akt własności.
Jest tu napisane Üsküdar.
Jest napisane Üsküdar. Właściwie…
To połowa Üsküdaru.
Połowa, jak widać.
Teraz…
Wiem, że wartość diamentu jest sporo niższa,
ale mam propozycję.
Dam panu akt własności za diament.
Jako prezent zaręczynowy. Jest pan na to otwarty?
To pół Üsküdaru, ojcze.
Zgadza się, ale która połowa?
Wiecie, gdzie są rogatki?
- Tak. - Salacak, wybrzeże.
- Ta połowa. - Wybrzeże?
- Wybrzeże zyska na wartości. - Oczywiście.
Dokładnie połowa dzielnicy.
Proszę.
Proszę wybaczyć, ale nie wiem, co powiedzieć.
- Połowa. - Necati, sprawdź, kto to.
- Teraz… - Mówi, że to wybrzeże.
Ile się tu można dobijać?
To skandal!
Masz pojęcie, z kim rozmawiasz?
- Z kim? - Z kim?
Z kim?
Nawet nie wiesz, kim jestem.
To skandal! Ma nie po kolei w głowie?
Przysięgam!
Wołałam was. Czemu nie otworzyłyście?
Ten chłystek z głupim wąsem prawie mnie nie wpuścił.
Tylko się gapił.
Powiedziałam mu, że jestem Yasemin, mamka córek pana Agaha.
Jaka Yasemin?
„Jaka Yasemin?”
Ta Yasemin! Zadowolony?
Kim ona jest?
Nie mam pojęcia.
Dziewczyny? Mówi, że jest mamką. Zajmijcie się nią.
Witam, pani Yasemin.
Dziękuję, Nartane.
Nurtane, Yektane, kochane.
To ty, Agah?
Ty stary rozpustniku.
Od razu rozpoznałam twój głos.
Dlaczego mnie nie wpuściłyście?
Kto to jest?
Obcy? Mam zakryć twarz?
Odpadł mu medal.
Skończ ten jebany wodewil i wynocha.
To twój medal. Usiądź, synu.
Siadaj.
Słuchajcie! Mam ważne wieści. Nie uwierzycie.
Miasto aż huczy od plotek,
że Oko Wołu zostało skradzione.
Mam zawsze oczy i uszy otwarte.
Od razu pobiegłam na Wielki Bazar
i poprosiłam czarowników o pomoc w śledztwie.
Okazuje się,
że ten diament
wiele przeszedł!
Precz! Jesteśmy w środku rozmowy.
Spokojnie.
Proszę na nią nie krzyczeć.
Moja piękna dziewczynka.
Wasza Ekscelencjo, nie uwierzy pan, czego się dowiedziałam.
Ale mówiliśmy o akcie własności.
- Tak. - Panie Dilaver.
Chyba już wystarczy.
Wygląda na wstrząśniętego wieściami.
Ekscelencja.
Dziękuję, skarbie.
Dziękuję za wodę.
W imię Boga…
W każdym razie
zawitałam w końcu do Zuhuratbaby.
Jest tam ten człowiek.
Jedno spojrzenie na wodę
i powiedział mi, gdzie jest diament.
Nie zawahałam się tam iść.
Znamy się od lat, w końcu u was pracowałam.
Wzięłam diament i przyjechałam tutaj.
Proszę, Agah.
To niemożliwe.
Mam diament tutaj. Widzisz?
Nie byłabym taka pewna, panie Kirkor.
Może to ten?
Kim jest Kirkor?
Nezaket!
Zdrada? W porządku.
Oto prawdziwy diament. Inne są fałszywe.
Pokaż im.
To jedyne autentyczne Oko Wołu.
Może to ten kamień?
Wszystko wyszło na jaw, skoro wszyscy rozmawiamy swobodnie.
Niech was szlag trafi.
Mieliście grać do końca.
On pozostał w roli przez cały czas.
Ale, panie Agah, naprawdę jestem Słodkim Paszą.
Na miłość Boską.
Mam pomysł, panie Agah.
Może zbiorę wszystkie diamenty?
Wezmę je do jubilera Niech powie, który jest prawdziwy.
Pan może zatrzymać akt własności połowy Üsküdaru.
Jesteś naprawdę niezły, Dilaver!
Nie ma paszy ani połowy Üsküdaru.
To Dilaver z Ahırkapı.
Panie Agah…
Jestem Kirkor.
Kirkor Papatyan.
Tak, Papataj.
Tak?
Skąd znasz Nezaket?
Powiedz nam.
Ty jesteś Apti z Balat!
Myślisz, że przebranie to ukryje?
Przyszedł tu przebrany za paszę.
Musieliście się zorientować, że przybył tu jako pasza.
- Nie. - Nie.
Żartujecie!
Przestańcie!
Wysłuchajmy jej. Dalej.
Dziewczyny, ta woda ma moc, by odróżnić
prawdziwe kamienie od fałszywych.
Połóżmy wszystkie kamienie w miedzianej misce
i dowiedzmy się,
który jest prawdziwym diamentem.
Zróbmy to.
Ja zacznę.
- Proszę. - Dobra.
- Masz. - Weź to.
Yektane, dziękuję, kochanie.
To ten?
Czy ten?
Może ten? Ten? Czy ten?
Zobaczmy, który to.
Abrakadabra.
Który będzie mój? Który?
Kamienie są w misce.
Zmoczą się wszystkie.
A moja teściowa
to największy wąż, jakiego znam.
Abrakadabra.
Który będzie mój? Który?
Niech Bóg nam wybaczy. Niech zniknie złe oko.
- Zrobić to? - Zrób.
Mam go wyjąć?
Dalej, wyjmij go.
- Zrób to. - Figa!
To jakieś żarty?
Nie, synu. Przekonaj się. Patrz.
To znaczy, że wszystkie były fałszywe.
Gdzie są diamenty?
Jakie diamenty?
Apti, uduszę cię!
Spokojnie. Cofnijcie się. Nazywają mnie Apti z Balat.
Pieprzyć ciebie i twój plan, Dilaver!
Mogłam się trzymać planu Kirkora.
To ty mnie do tego namówiłaś!
Też byłaś z nim w zmowie?
Wymyśliliście fałszywe kamienie.
My chcieliśmy uczciwie ukraść.
Zrujnowaliście mój plan!
Gdzie są diamenty?
Nigdzie się nie ruszycie.
Jesteśmy w tym razem!
Rzuć to. Ty też. Rzuć to!
Mogę ci mówić Kirkor?
Możesz. Próbowałeś mnie oszukać dwa dni.
Ale zapłacisz za to.
Mówiłem, że jestem paszą? Przybyłem jako adiutant.
Skrewił i musiałem zostać paszą.
Uważaj!
Bekir, rzuć broń, albo wpakuję ci kulkę w łeb.
- Zrób to, draniu! - Czekaj!
Czemu nikt z twojej trupy cię nie słucha?
Stary, odbiło ci?
Jeden z kamieni jest prawdziwy.
Podzielimy się zyskami
i opuśćmy to miejsce w pokoju.
Nigdy! Dlaczego miałbym robić z wami interesy?
Jak śmiesz? Kim jesteś?
Nie mówię o podziale pół na pół.
Możemy podzielić się inaczej. Ty dostaniesz 7/10, my 3/10.
Podział 30-70.
Kto to wszystko wyliczy?
Chwila.
Ja zagrałem najlepiej, więc to mnie się należą.
Dość! Zacznę strzelać.
Czekaj, kochanie!
- „Kochanie”? - To żart.
Żart? Najpierw cię zastrzelę.
- Wyciągaj kamienie! - Przestań!
Co tu się dzieje? Kim jesteście?
Proszę pana…
Gdyby w tle przygrywała teraz wesoła muzyczka,
zobaczyłby pan, że nie jesteśmy tacy, za jakich nas pan uważa.
Taka…
Coś zagranego na kanunie…
Milcz, łajdaku.
Łajdak? Podoba mi się. Moje ulubione słowo z tych czasów.
- Wszyscy tu są, İkrah? - Tak.
Panie Kirkor, jest pan aktorem?
Jestem.
Aktorstwo to długa podróż.
Kim jest aktor?
Żyjemy, póki gramy. Gdy odejdziemy, nasze…
Złodziejstwo to twoje hobby?
Ulegliśmy pokusie, panie Agah.
Ten, kto powiedział, że tu jest diament, to największy przestępcą.
Tak, tu jest kamień.
Nazywa się Oko Wołu.
Necati, pokaż im.
Proszę.
Taki jak wasze. Identyczny.
Panie Agah, jest warty połowę Üsküdaru?
Nie starczy na podróż do Üsküdaru.
Kryształ z żyrandola.
Ara zrobił go dla nas w Şişhane.
W zasadzie to bezwartościowy kamień.
Ale rozeszła się wieść, że to diament.
Nazywają go Okiem Wołu Agaha.
Nie ma wartości.
Wyjmujemy go z pudełka
i pokazujemy od czasu do czasu,
by oddzielić przyjaciela od wroga.
Sam jest bezwartościowy,
ale pokazuje nam,
kto jest wartościowy i jakie wyznaje wartości.
To kamień probierczy.
A teraz wynocha. Nie zgłoszę was władzom.
Panie Agah, mogę ucałować pana rękę?
Absolutnie nie.
Tylko pytam.
Skopię wam tyłki, jeśli was tu zobaczę.
Hej, trenerze żółwi. Zamknij się i pilnuj swoich spraw.
Wal się.
Znam wasz gatunek.
Spieprzaj.
Co planujesz?
Jechać w siną dal.
- Próbowałeś kiedyś aktorstwa? - Widziałem tylko kilka sztuk.
- Oddałeś sprawiedliwość mamce. - Dziękuję.
Byłem lepszy jako adiutant czy pasza?
Nie nadajesz się do tego.
Tak, często to słyszę.
Byłem najlepszym pijakiem.
Nie. On był lepszy.
- Myślałem, że się posrał. - Daj spokój.
Wskakujcie. Porozmawiacie później.
- Chodźcie, chłopcy. - Co nam szkodzi?
Śmiało.
Dzięki.
Jedźmy.
Wio!
Gdyby w tle grała ładna muzyczka,
ludzie myśleliby, że jesteśmy dobrzy.
Masz rację. Chyba czas, żeby zaczęła grać.
KONIEC
Nie chcę wyjść na zrzędliwego staruszka.
Chciałbym was pożegnać ładną piosenką.
Patrzcie. To Neco.
Jedyny w swoim rodzaju.
Puszczę wam piosenkę skomponowaną przez Olcayto Ahmeta Tuğsuza.
Powiedz mi!
KONIEC
Napisy: Tatiana Grzegorzewska