Mam pewną zasadę.
Oglądam i kręcę wszystkie gatunki filmowe.
Proszę. Widzicie?
- Nagrywacie? - Tak.
Moje kasety, moja kolekcja.
Różne gatunki.
Wiecie…
Kiedy wyszły Roladki z liści winogron…
- …wydarzyło się coś dziwnego. - Co?
- Akcja rozgrywa się w posiadłości, tak? - Tak.
Ludzie zaczęli wyprzedawać swoje rezydencje.
Dzielnica Yeşilköy opustoszała.
Nie chcieli posiadłości.
Sprzedali je deweloperom.
Mówili: „Co to jest?”. To była gwałtowna reakcja.
Byłem z tego bardzo zadowolony.
- Jestem tu codziennie. - Tak?
Nie kręcę już filmów, ale je piszę.
Piszę scenariusze.
Więc…
Nie mogę się powstrzymać, nawet jeśli to na nic.
Roladki to był mój pierwszy film z moim starszym bratem. To on.
Cemal. Pokój jego duszy.
- Nasz pierwszy film. - Pokój jego duszy.
Tak.
Papieros?
- Pali pan? - Jednego dziennie.
Potem nakręciłem świetny film familijny.
Zainspirowany takimi filmami jak Neşeli Günler i Aile Şerefi.
Filmami Ertema.
O kochających się rodzinach, w których się przytulają
i ledwo wiążą koniec z końcem.
- Zrobiłem taki film. - Jaki ma tytuł?
- Tytuł? - Tak.
Udręczony ojciec.
Ale nie obyło się bez zwrotu akcji.
Był zwrot akcji.
Kto w nim grał?
Ja zagrałem ojcem.
Mami też zagrał, pokój jego duszy.
Pokój jego duszy.
Grał Hızıra, kapitana Hızıra.
Grał Hızıra, mojego przyjaciela.
Ja zagrałem ojca, a chłopcy zagrali moich synów.
Tak było.
Feride też zagrała.
To świetny film. Obejrzyjcie go.
- Obejrzymy. - Porozmawiamy potem.
Dobrze.
ŻYCIE I FILMY ERŞANA KUNERI
Przysięgam, że cię zabiję!
Zabierz mu maribu!
- Zbije butelkę! - Nie!
Wszystko zepsułeś! Nie jesteś już moim bratem!
- Mam to gdzieś! - Nie żyjesz!
Na Boga! Puśćcie mnie!
- Pornograf! - Zamknij się!
- Nie obrażaj nas. - Co to za miejsce?
- Bezbożnicy! - Dźgnę cię!
- Zrób to! - Trafię na pierwsze strony gazet!
Siedem i pół.
Wybacz. Myślałem, że ci zapłacono.
Proszę, Erşan. Gdyby tak było, czemu… Nieważne.
Jeśli macie się kłócić o takie drobne kwestie,
lepiej żebyście się nie widywali.
Dajcie spokój. Pogódźcie się.
On powinien przeprosić
i przyrzec, że da pieniądze dla potrzebujących.
Znowu zaczynasz?
Nie wiedziałem, że będziesz, Cemal.
Dasz mi to teraz?
Widzisz? Wszystko rozdaję potrzebującym.
Mówię wam, to była partyjka.
Graliśmy do świtu.
Ludzie rzucali na stół 40, 50 tyśków,
jakby to były drobne.
Dobra, Dusty.
Hej!
Nigdy więcej tu nie przychodź. Precz.
Cemal, idź.
Na litość boską, proszę.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Hej, Erşan. Nic dla ciebie nie znaczę?
Nie musisz tego wyceniać, ale naprawdę nic?
Sprawy mogły się potoczyć inaczej.
Wszystko, co mówiłeś, to szczera prawda.
Uwielbiam przemysł filmowy! Kocham czystą miłością.
Żegnaj.
Tülay, kochanie, idę już.
Jeśli masz stare ubrania, które chciałabyś oddać…
Mam futro, którego nigdy nie założyłam.
Poważnie? Lis?
Tak, do tego chytry.
Mogę je wziąć? Dam je potrzebującym.
To ja daję potrzebującym i wciąż go nie dostałam.
Rozumiem. Przepraszam.
Najpierw wyładujmy furgonetkę. Potem rozstawimy sprzęt.
Sprawdziłem już listę.
Pokaż.
Nieźle.
Wygląda dobrze. Bardzo dobrze.
- Dobry, co? - To ta dzielnica.
Niedługo nie będzie już, gdzie kręcić w Stambule.
- Co tam? - Dobrze.
A warsztat stolarski?
Jeśli możemy, wykorzystajmy parter.
- Możemy. - Albo znajdziemy inne miejsce.
Panie Erşan! Możemy poprosić autograf?
Pewnie. Chodźcie.
- Payro, zrobi nam pan zdjęcie? - Jasne. Uśmiech.
- Dobra. - Jeszcze jedno?
- Idźcie. Mamy pracę. - Chłopcy…
Panie Erşan, mam pomysł na film karate.
Hui Go Vie.
Starczy tego. Wynocha.
Kręcimy dużo filmów. Nie oglądacie?
Młodsze pokolenie to dopiero gagatki.
Nie moja wina.
Panie Erşan. Kręci pan film? Mogę zagrać?
Kim jest twój tata?
A co to? Spis powszechny?
Arif, sprzedawca dywanów. Co was to?
Zagra Muammer i ja. A Cengo sprowadzi młodych aktorów.
- Tutaj, Cengo. - Jest też Berkun.
Erşan, to mój znajomy, o którym mówiłem. Semih.
Semih? A gdzie reszta? Spodziewałem się kogoś postawniejszego.
Dzień dobry. Gdzie będzie moja przyczepa?
Jaka przyczepa?
Taki jest Semih. Potrzebuje przyczepy.
Pytasz o przyczepę, a nie o scenariusz?
Jesteśmy młodym pokoleniem,
które wzniesie tureckie kino na wyżyny.
Zaczynamy od przyczepy.
Zacznijmy od przeniesienia sprzętu, a potem pomyślimy.
Przeniesiemy tureckie kino na plan,
a potem wzniesiesz je na wyżyny.
- W porządku. Chodźmy. - Cengo?
Chodźmy.
Pieprzona przyczepa!
Przyczepa to dobry pomysł. Można odpocząć między ujęciami.
Dobry, jeśli masz przyczepę. My nie mamy.
- Rozumiesz? - Chodźmy.
Do tego mnie zaangażowali?
Lepiej skuńcz, bo siem rozryczem. Kiedy jadziesz?
Jurro.
Jutro? Nie. Jedź dzisiej.
Idź precz. Nie chcem ciem widzieć!
Wystarczy.
Posłuchaj. Jutro, nie „jurro”. Spróbuj być stanowczy.
Erşan, co się dzieje?
- Co to za gwara? - Próbuję różnych rzeczy.
Erşan, wybacz mi.
Ale zamiast mówić: „Kiedy jadziesz?”,
może spróbuj: „Juści mów, kiedy jadziesz?”
- „Juści”? - Juści.
O co mu chodzi?
Posłuchaj. Synowie nie mówią gwarą, ale ojciec mówi?
Nie wiem, stary.
Używanie gwary wiejskiej bez konsultacji z językoznawcą…
To się nie sprawdzi.
Cengo, weź go do przyczepy, zanim skopię mu tyłek.
Próbuję tylko różnych opcji. Co to za nastawienie?
„Nie jezdem na próbie, panoczki?”
Róbmy to, co umiemy.
Moja postać będzie mówiła gwarą. Ty mów normalnie.
Powiedz coś.
Bedzie jus tego. Stary kuń a gupi.
Cichaj, ty bucu dokucny!
„Bucu”? Czy to nie przesada?
Dobra, stary. Dobra.
Zrób to. Zrób wszystko sam.
Słuchaj. Ja będę mówił gwarą.
Nigdy nie czytasz tego, co piszesz?
Facet ze wsi mówi normalnie, ale miastowy po wiejsku?
Hızır jest ze wsi?
- Tak. - Więc?
No to…
Dobra, stary. Ty to zrób.
Bądź Albańczykiem.
Mogę? Jak zrobić albański akcent?
- Zacznij od Abe mori. - Co ty na to?
Nie. Nie dasz rady. Nie masz go w sobie.
Nie nadajesz się do tego.
Nie? Dobra, stary. Ty to zrób.
Mami zrobi wszystko. Niech to zrobi.
Idziemy dalej.
Zbierzcie się. Zróbmy zdjęcie.
- Mamy tu całą obsadę. - Ojciec w środku.
Nie nadaję się, co?
Gotowi? Bliżej. Proszę.
No dobrze.
Udręczony ojciec.
I…
zrobione.
Bez albańskiego akcentu?
Rany.
Ercan, Gürcan!
UDRĘCZONY OJCIEC
Özcan, Tercan! Dalej, chłopcy.
Jajka stygną. Pospieszcie się!
- Dzień dobry. - Chodź.
- Cześć. - Cześć.
- To moje miejsce. - Usiądź. Zawołaj brata.
Wychodź już!
- Dalej, stary. Wyłaź. - Nie popychaj mnie.
- Usiądź. - Poczytać nie da.
- Jedz, synku. - Nalej mocniejszą.
Daj mi to jajko.
- Dalej. - Dla mnie słabsza.
- Tato! - Chodź, synu.
- Słabą. - Proszę, synu.
Uderz.
Proszę!
Koszula?
Wyprasowałem, trzeba przyszyć guzik.
Nie ma kiełbasek?
- Nie lubię kiełbasy. - My lubimy.
Tato, ta dwójka nie ma dziś szkoły. Jadą na wycieczkę.
Tak? Na wycieczkę?
Są młodzi. Powinni zwiedzać świat.
Pięćset mi wystarczy, tato.
Naprawdę? Dobrze.
Faworyzujesz jednego syna. To takie przykre.
Nieprawda.
- Proszę. - Dzięki.
Weź sobie krem czekoladowy.
- Masz. - Gdyby tylko mógł pomóc.
Czemu tak mówisz? Co się stało?
Szef znów robi mi piekło. Mówi, że mnie zwolni.
Ciężko pracować dla innych.
Wszyscy musimy pracować. Musimy wytrwać.
Będę szefem po studiach.
Najpierw skończ pierwszy rok.
Hej, tato!
Dziś spotykam się z dziewczyną. Dasz trochę siana?
Kochasz ją?
Przysięgam.
Chce zjeść w Kristal. Może potem pójdziemy do parku.
Pięć tysięcy wystarczy.
Chyba bardzo ją kochasz.
- Proszę. - Dzień dobry!
Zapraszam, kapitanie.
Idę, chłopaki.
Ten rzęch wciąż tam stoi.
Chłopaki miały go naprawić?
Naprawią. Siadaj. Przyniosę herbatę.
Powinien iść na złom, ale tata nie chce o tym słyszeć.
Jest jak członek rodziny. Nie mogę.
Jak się masz, Medet?
Dobrze. Weź krem czekoladowy.
Jaki krem?
Już opróżnili słoik. Nic nie zostało.
Idę.
Daj mi 500, tato.
- Pięćset? - Poproszę tysiąc.
W porządku.
Proszę, synu. Powodzenia.
- Dzięki. - Pa.
Przesuń się.
Medet, każdy, kto cię zobaczy,
zmiażdży sobie fiuta kamieniem, żeby nie mieć dzieci.
Co to ma być?
Jak znosisz życie z nimi?
Powiedz mi, Medet.
To moi dzielni chłopcy, kapitanie.
Dzielni chłopcy.
„Tato, daj 500”. „Tato, daj mi tysiąc”.
Nie wystarczyłoby, nawet gdybyś miał własny bank.
W końcu jestem dla nich ojcem i matką.
Słuchaj, Medet. Mniejsza o pieniądze.
Ale te typowo kobiece prace? W końcu oszalejesz.
- Wystarczy. - Przestań, Hızır.
Ten dom potrzebuje kobiety.
Nie podoba mi się, dokąd to zmierza.
Muszę przyznać, że ci to pasuje, ale to już inna kwestia.
Biedna kurka domowa.
Są dla mnie wszystkim, kapitanie.
Zniszczyłbym cały świat,
gdyby coś im się stało.
Nie słuchasz, Medet.
Jesteś za dobry. To nie w porządku, brachu.
Dorośli mężczyźni, a nie mają żadnych obowiązków.
Nie pociągniesz tak długo. Mówię ci, wpakujesz się w kłopoty.
Mówią, że ojciec karmi młode, dopóki nie opuszczą gniazda.
O czym ty mówisz? Srają ci do gniazda.
Pozbądź się ich i tyle.
Dzień dobry.
Cześć, Filiz. Wejdź.
To dolma.
- Twoja matka zrobiła? - Nie, ja.
Mieszkam blisko, więc i tak poczuliście zapach.
Zrobiłam je lekko twarde.
Medet, słyszałeś, co mówiła Filiz?
Zostaw tam.
Odwzajemnię ci się później klopsikami.
Nie trzeba.
Chyba że będą twarde.
Oszalałeś, Medet?
Flirtuje, a ty zachowujesz się jak jej ciotka.
Po co wspomniałeś klopsiki?
Nie flirtowała, Hızır.
Mówię ci, ona z tobą flirtuje.
Dolma była tylko wymówką.
Dawno z tym skończyłem. Po co by ze mną flirtowała?
To fajna dziewczyna.
Opamiętaj się.
Wafle? Serio, Ercan?
Mogliśmy chociaż pójść do cukierni.
Po to opuściłam zajęcia?
Zabiorę cię jeszcze w fajne miejsca. Czekam, aż los się odwróci.
Ojciec jest na mnie zły.
„Co widzisz w tym biednym chłopcu?”
Powiedz, że jestem biedny, ale mam duże…
Jak mam mu to powiedzieć?
Kiedyś mu powiemy.
Wyłożę mu go na stół.
Żartujesz.
Akt ślubu wyłożę.
Będzie musiał to zaakceptować.
Jeden poproszę.
Dzięki.
Dalej, Szarotko!
Szybciej!
- Ty cholerna… - Przegraliśmy.
Pieprzyć ciebie i twoje galopujące nogi!
Özcan, daj mi setkę. Zrobię podwójny zakład.
Spokojnie, Ercan. Szanujcie pieniądze ojca.
Pilnuj swojego nosa.
Nie marnuj czasu. Gaźnik poszedł się jebać o sosenkę.
Chwila.
Dzień dobry.
To znowu ona.
Mama przysłała ci tulumbę. Mówi, że dobrze działa na organy.
Rozumiem. Dzięki. Nie musiałaś.
Mama tak powiedziała?
- Nie działa? - Nie działa.
- Może trzeba popchnąć z tyłu? - Nie jest aż tak zepsuty.
Prawda, Medet?
Mama chce z tobą pogadać, kiedy będziesz wolny.
Myślę, że chodzi o mnie. Nie wiem.
Przyjdę wieczorem, jak nakarmię chłopców.
Umowa stoi.
Przeleć ją wreszcie.
Inaczej ja to zrobię.
To córka mojej sąsiadki. Wstydź się.
Medet, jeśli nie działa, nie marnuj na niego dobrej tulumby.
Ja to wezmę.
Zamorduję cię.
Teraz jesteś taki hardy?
Nie rozumiesz? Ma na ciebie ochotę.
Chyba oszalałeś.
Daj spokój.
Muszę złożyć pranie.
Nie podoba mi się, dokąd to zmierza. To źle się skończy.
Jeśli sam nie zjesz, ktoś inny to zrobi, Medet.
Idź już sobie.
Dobrze.
Gdzie oni się podziewają?
Wreszcie. Dzięki Bogu.
- Gdzie bracia? Tak się martwiłem! - Nie wiem.
- Co na obiad? - Zupa z soczewicy, ryż, jogurt.
Wyżywienie jak w wojsku.
- Gdzie byliście? - Moja zmiana…
- Spokojnie! - Przestań popychać ludzi!
Martwiłem się!
Minął kolejny dzień.
Daj mi trochę. Muszę zadowolić się soczewicą.
Jest pyszna, synku. Daj to.
Proszę.
Ten frajer zaczął palić.
Widzisz? Jego papierosy.
Özcan? Co to jest, synu?
Co mam zrobić? Myślisz, że stać mnie na importowane?
Jak tam wycieczka?
Przegraliśmy.
Zamknij się.
Ercan? Co się stało, synu?
Dziewczyna cię rzuciła?
Cicho tam.
Ercan, co się stało, synu?
Jestem biedny. Nie pozwolą mi poślubić swojej córki.
Jesteśmy biedni, synu.
Jasne, że tak.
Może znajdziemy ci dziewczynę, która pochodzi z naszej sfery.
Wiesz co jeszcze, tato? Szef Gürcana go wyrzucił.
Cicho.
- Gürcan? - To prawda, tato. Zwolnił mnie.
Nie może! Nie może.
- Nikt nie może… - Uspokój się.
…zwalniać moich dzieci.
- Spokojnie. - Tato.
Moi chłopcy!
Co powiedział?
- Spokojnie. - „Zwalniam cię”?
- Tato. - Uspokój się.
- Spokojnie. - Pokażę mu!
- Dobra. - Dam mu do słuchu.
- Uspokój się. - Spokojnie.
- Pokażę mu. - Dobra.
- Jestem spokojny. - Dobrze.
Jedzcie. Musicie być syci.
Drzwi były otwarte, więc weszłam.
Mama zrobiła popcorn.
Powiedziała, że mamy pooglądać telewizję
i pobaraszkować pod kocem.
A to ci dopiero.
Nie śmiejcie się!
Zaczynamy przygotowania do jutrzejszego ślubu.
Przestań powtarzać to słowo. Denerwuję się.
Dobra. Gotowe. Dobrze odegrajcie swoje role.
Dalej. Idź już tam.
Upadnij tak, żeby tata usłyszał.
Oczywiście.
İsmet, podaj mi nóż.
Przestań gadać o Fikrecie. Śpijmy.
Gdybyś widział, jaka jest…
Chce mi się palić, że głowa mi pęka.
Błagam, idź spać.
Jak mam spać?
Boję się, że się zabije.
Daj spokój.
O nie! Słyszałeś?
Co? To nic takiego. Idź spać.
To coś.
Na górze stało się coś strasznego. Sprawdźmy.
Uprowadzę Ayşe.
Zamieszkamy tutaj.
Co z twoją pracą?
Dałeś tacie popalić.
Jeśli się dowie, po tobie.
Nie pójdzie rozmawiać z szefem.
Też mogę zapalić?
Nie ma mowy. Jak tam szkoła?
Odpowiedziałby, gdyby do niej chodził.
Co tu robicie, chłopcy? Palicie?
Nie.
Dlaczego zostawiliście mnie z nią? Zasnęła.
Co teraz?
Owińmy ją w dywan.
Jak Emel Sayın w tym filmie.
No co ty? Skąd mam wziąć taki dywan?
Pomóżcie ją podnieść.
Medet? Co robisz?
Zasnęła, więc zabieram ją do domu.
Nie wyrzucaj jej na śmietnik.
Ma jeszcze mały przebieg.
Przestań, na litość boską.
Co za facet. Przysięgam, że nigdy się nie nauczy.
Pani Yıldız?
Dalej, tato. Muszę iść.
Słyszę cię, synu. Idę.
- Jestem. - Postaw na Błyskawicę.
- Stawiam na Zazu. - Pasuję.
- Co? Zazu? - To arab.
- Mam cynk. - Czarny jak smoła ogier…
- Poważnie? - Postaw na Błyskawicę.
- Tato. - Ercan.
- Proszę. Nic nie jadłeś. - Dzięki.
- Proszę. - A ja?
Tak. Zaraz ci dam, synu.
- Proszę. Powodzenia. - Do zobaczenia.
- Dzięki. - Proszę. Idź.
Gürcan. Nie idziesz do pracy?
Nie. Nie idę do pracy, bo szef mnie ciągle beszta.
Jeśli ty nie pójdziesz, ja to zrobię.
Zbeształ cię, co?
Nie masz adresu.
Myślisz, że ojciec potrzebuje adresu? Kiedyś to zrozumiesz.
Co on odpierdala?
Powiedziałam mu, ale nie chce słuchać.
Oczywiście.
Pan Kani nie może pana przyjąć.
A ja nie mogę przyjąć odmowy!
Chwileczkę! Co pan robi?
Jestem ojcem.
Zrobię ci krzywdę.
Co się dzieje, Jale? Kto to?
Jestem ojcem.
A ty musisz być potężnym panem Kanim?
Nie rozumiem.
Gürcan! Jestem ojcem Gürcana.
Pamiętasz chłopca,
który ciężko pracował,
żebyś ty żył w luksusie,
żebyś miał łodzie i apartamenty?
Jestem jego ojcem!
Gürcan? W którym dziale pracuje?
Tak, Gürcan. Wyjątkowy chłopiec.
Spojrzał mi w oczy, kiedy był taki mały i powiedział:
„Tato, zostanę pilotem”.
Gürcan… Jak ma na nazwisko?
Posłuchaj pan.
Powiem ci, co myślę.
Możesz być potężnym panem Kani…
Zapewniam, że nie mamy takiego pracownika.
Gürcan Tırmıkçı!
Gürcan Tırmıkçı…
Güven İntepe i Gökmen Paker,
ale nie Gürcan.
Ma na imię Gürcan!
Przyjrzyj się uważniej. To Gürcan.
To moje dzieci!
Na litość boską, nie ma tu Gürcana.
Nie! Nie skrzywdzisz moich dzieci!
Nikomu na to nie pozwolę. Nigdy!
Nikt nie może ich skrzywdzić!
- Boże. - Panie Kani!
Proszę pana!
Tak.
Katatonia.
Funkcje życiowe też wyglądają dziwnie.
- Co pan mówi? Jest źle? - To znaczy…
Mam tego, kurwa, dość!
Lata 80. tego…
nie usprawiedliwiają.
To pieprzony szpital!
Jego ciało doznało ogromnego wstrząsu.
Czy jest bezinteresowny?
Przesadnie.
Wygląda na to, że wciąż daje i daje.
Ma dzieci, tak?
To dorośli mężczyźni.
Zgaduję, że jest im zarówno ojcem, jak i matką,
i to trwa od lat. Na pewno tak jest.
W organizmie pana Medeta
nie ma ani krzty testosteronu.
Co to jest?
Hormon płciowy i steryd anaboliczny.
Jego bezinteresowna osobowość
stopniowo zmieniła jego ciało
w ciało matki.
Mózg przełączył się w tryb opiekuńczy.
Z medycznego punktu widzenia problem leży w pia mater.
To opona miękka. Po łacinie „pia mater” oznacza po prostu „miękką matkę”.
W oponie twardej i pajęczynówce nie ma zmian.
Co to znaczy?
To znaczy…
Mówiąc po ludzku,
jego jaja to obecnie li tylko wydmuszki.
Mówiłem mu.
Ostrzegałem go, żeby tego nie robił, ale nie słuchał.
Do czego go to doprowadziło.
To moje dzieci.
Byłem im zarówno matką, jak i ojcem.
O mój Boże.
Tego też nie widziałem.
Doktorze, światło bije mu z głowy.
Wypierdalać stąd.
Nie chcę kłopotów.
Perihan! Jestem człowiekiem nauki…
Wypierdalać.
Perihan!
Przez was mu odbiło.
Lekarz powiedział, że oszalał.
A to światło to skutek uboczny nadmiernej dobroci.
Tato?
Słyszysz nas, tato?
Özcan, Tercan,
Gürcan, Ercan!
Dalej, chłopcy. Idźcie do swoich pokoi.
Musicie iść wcześniej spać.
Powodzenia w szkole.
To moi chłopcy!
O kurwa.
Oszalał.
Może jest jakiś wyłącznik.
Nie ma, sprawdziłem.
Co robimy?
Możecie być z siebie dumni. To wy go do tego doprowadziliście.
Wstydźcie się.
To moje dzieci.
Cześć, Medet.
Mama mówi, że mogę dziś tu spać.
Co to? Co się z nim stało?
Promienieje światłem.
Skutek uboczny dobroci.
O nie. Proszę. Nie mogę tego robić przy włączonym świetle.
Nie czas i miejsce.
Byłem im zarówno matką, jak i ojcem.
Cześć, tato. Kim jestem?
Ercan?
Ile to palców?
Pięć tysięcy lir powinno wystarczyć.
Jeśli brat dostanie 500, ty dostaniesz 1000.
Tercan, załóż coś ciepłego.
Nie zmarznij.
To moje dzieci!
Wiem! Czekajcie.
Sprowadźmy Uğura Dündara. Pokażmy go w TV.
Co? Nie potrzebujemy Uğura Dündara.
Bylibyśmy sławni.
Racja.
Ilu ludzi na świecie emituje światło?
Będziemy pobierać opłatę. Sprzedamy ludziom bilety.
To się nie uda.
Ale może rozstawimy namiot jak ten w Şehzadebaşı.
Nazwiemy go Promieniującym Ojcem.
Będziemy brać 500 od łebka.
A może 500 za pocałunek w rękę i 100 za uścisk dłoni?
Słuchaj. Wydrukujmy wielki baner.
Özcan i ja weźmiemy wóz i zareklamujemy to przez megafon.
Nie będziemy tego potrzebować po występie u Dündara.
Biedak ma tańczyć w namiocie jak małpa w cyrku?
Wstydźcie się.
Medet, druhu, lepiej już pójdę.
W końcu cię oświeciło, ale trochę za późno.
Mam nadzieję, że Bóg ci pomoże.
Wypad, kapitanie.
To nasz ojciec i nasza decyzja.
- Pogrywa z nami. - Prawda.
Chce działkę.
Nie wiem, w kogo się tacy wrodziliście.
Mam nadzieję, że nie w matkę, bo często ją przeklinałem.
Światło będzie świecić całą noc?
To byłoby marnotrawstwo.
Filiz, powinnaś iść już do domu.
- Myślisz, że powinnam? - Oczywiście. Idź.
- Dalej. - W porządku.
Pamiętasz Medeta? Stolarza. To on.
To Uğur Dündar!
Jest tutaj.
Baki, nagrywasz?
Witajcie, widzowie.
Jesteśmy dziś w dzielnicy Findıkzade.
Witani ciekawskim wzrokiem sąsiadów stoimy przed domem stolarza Medeta.
Podobno to szanowany, i bezinteresowny ojciec.
Zaraz z nim porozmawiam.
- Uğur, wchodź! - Wejdź!
- Do środka. - Wejdź do domu.
Teraz wejdę do domu, drodzy widzowie.
Brawo!
Tak jest!
Tu Uğur Dündar. Proszę otworzyć.
Czy mógłby pan otworzyć drzwi?
To Uğur Dündar.
Proszę otworzyć drzwi.
Nie otwierajcie.
Nie.
Proszę otworzyć drzwi.
Może otworzymy?
Czekaj na sygnał. Nie otwieraj.
- Proszę przestać! - Ty dupku!
Proszę otworzyć drzwi.
- To Uğur Dündar. Otwórzmy! - Dalej.
Dobra. Otwórz.
Chodź, Baki.
Nie słyszeliście, kurwa?
Witamy.
Przesuń się.
Baki?
Witajcie, drodzy widzowie.
Jestem z synami pana Medeta.
Porozmawiam z nimi.
Cięcie, Baki.
Czemu nie otworzyliście, jak zapukałem?
Dajcie mi szklankę wody.
- Chodź, Baki. - Woda!
Woda.
Zacznijmy. Po pierwsze, czy był dobrym ojcem?
Tak. Zawsze był dla nas dobry.
To światło to zmiana, ale nasza miłość stała się jeszcze silniejsza.
Oczywiście jako jego synowie też bardzo się staraliśmy.
Uczysz się.
Też się uczę, panie Uğur. Studiuję.
Tak, drodzy widzowie.
Teraz zwrócę się do pana Medeta.
Panie Medet…
Macie robaki.
Tata tu zawsze sprząta. Musiał to przegapić.
Rozumiem.
Panie Medet, jak się pan czuje?
Czuję się dobrze.
Zawsze byłem dobry.
Moja dobroć nigdy mi nie szkodziła.
Ma pan przy sobie synów.
Oby Bóg wszystkim błogosławił takimi dobrymi dziećmi.
Panie Medet, co pan sądzi o tym świetle?
Mam nadzieję, że to coś dobrego.
- Naprawdę mam nadzieję. - Dziękuję.
Drodzy widzowie,
w przyszłym tygodniu wracamy z nowymi tematami.
Cięcie, Baki.
Na razie.
Panie Uğur.
Dostaniemy wynagrodzenie za rozmowę? Znaczy pieniądze.
Nie.
Następnym razem otwórz drzwi, jak tylko zapukam.
Tak jest.
Idziemy, Baki.
PROMIENIUJĄCY OJCIEC ZDJĘCIE 500 LIR
Dzień dobry. Witam.
- Proszę. - Dziękuję.
- Gotowe? - Daj mu bilet.
Już. Proszę.
- Zapłacił, tak? - Zapraszam.
Tak. Wpuść ich.
- Bilet dla pani. - Proszę.
Proszę poczekać.
- Cześć, Namık. - Dzięki.
- Jak żona? - Dobrze.
- Özcan! - Może ją oświeci.
- Jeszcze kilkoro. - Tak.
- Dziękuję. - Jeszcze kilkoro.
- Do kolejki. - Czekamy.
Można zrobić sobie zdjęcie, ale na szybko.
- Już. - Nie przytłaczajmy go.
- Bilet. - Proszę.
- Tak.
- Dzięki. - Proszę.
Daj mi trochę.
- Jak leci? - W porządku.
- Kiedy je dostaniemy? - Ile?
Możecie odebrać za kilka dni.
Wyglądają tak.
Pytała pani, czy aparat uchwyci światło.
- Proszę. - Dobrze.
Nie jesteśmy oszustami.
- Dobra. - Cztery?
Tato, spójrz tutaj.
Nie mrugajcie.
- Pospieszcie się. - To Filiz.
Też chcę zdjęcie.
Filiz, każdy musi kupić bilet.
Idź proszę na koniec kolejki.
Jeśli możesz.
Niech wam będzie.
Nie stój tak.
Dobra.
Nie mrugajcie.
Trochę bliżej.
Jeszcze trochę.
I…
Gotowe.
Już zamknęliśmy. Tata jest zmęczony. Przyjdźcie jutro.
Dobranoc.
11 500 lir.
Jak nam poszło?
Słyszałeś. 11 500 lir.
Poważnie? Stoisko z klopsikami miało większy utarg.
Poszło dobrze. Co on knuje?
Nie chce iść spać. Siedzi.
Światło włączone?
Zostaw go.
Chcę odwiedzić przyjaciela.
Już zamknięte.
Wróć jutro, kup bilet, spotkasz się z nim.
- To tak będzie? - Tak.
Skoro tak mówisz.
Proszę.
Co za dziwak. Obym taki nie był na starość.
Tylko z nim utrapienie.
Kto to?
Pan Ercan?
To ja.
Dobrawa Zmiana.
Porozmawiajmy na osobności.
Oczywiście. Zapraszam.
Pan dosłownie promienieje światłem.
- W dzień też? - Oczywiście.
Panie Medet, nasze wydawnictwo
chciałoby z panem podpisać umowę na wyłączność.
Chcemy opublikować pana biografię
i nabyć wyłączne prawo do własności intelektualnej filmu.
W tym do zabawek
i, jak to nazywają na Zachodzie, „merchandise”.
Merve, skarbie, czek.
Możemy zaoferować 50 milionów lir.
Kurwa. Ja pierdolę.
Przepraszam, tato.
Jak masz na imię? Dobrawa?
Zgadza się.
Moje dzieci sprzedawały przed domem bilety na spotkanie ze mną.
Tak, ale to co innego.
Przez ostatnie 35 lat byłem im zarówno matką, jak i ojcem.
A potem to się stało.
Nigdy o nic nie prosiłem. Zawsze byli dla mnie priorytetem.
Oto czek na 50 milionów.
Przyjmij go, tato.
Możecie go wypisać na moje dzieci?
Czek jest na pana.
Merve, podaj mu to.
Proszę podpisać.
Na dole.
To wszystko?
Tak.
- Ercan. - Tak, tato?
Gürcan, Tercan, Özcan.
- Słucham. - Tak, tato?
Jak odwdzięczyć się rodzicowi za wysiłek?
Nie da się, tato.
Nie da się, co?
Można go wycenić?
Tak.
Jest wart 50 milionów lir?
Zgadza się.
Trzymajcie się.
- Tato? - Tato?
- Tato! - Jak to?
- Tato! - Gdzie jest?
- Gdzie on jest? - Co to?
- Tato! - Gdzie jesteś, tato?
- Gdzie jesteś? - Gdzie?
Tato!
Gdzie się podział?
- Tato! - Gdzie jesteś?
Powiedz! Gdzie jesteś?
Tato!
Po tej nocy nikt już nie widział Medeta.
Wydali o nim książkę. Nakręcili film.
Ale nikt go już nigdy nie widział.
Chłopcy się zupełnie pogubili.
Sprzedali rzęcha. Niedługo potem się wyprowadzili.
Przejąłem warsztat stolarski.
Pilnowałem własnego nosa.
Pewnego dnia…
Masz pocztę, Hızır.
MALEDIWY
„Hızır, piszę do Ciebie z Malediwów.
Czuję się fantastycznie, poziom hormonów wrócił do normy.
Jestem wdzięczny moim synom za szansę na takie życie.
Poprowadzili mnie do światła.
Bez nich by tu mnie nie było.
Jeśli zobaczysz drani,
powiedz, żeby nie pili wody prosto z lodówki,
i że powinni szanować rodziców.
Z miłością i światłem.
Życzę ci wszystkiego najlepszego. Medet”.
UDRĘCZONY OJCIEC
Dobrze się sprzedała?
Bardzo.
Uczcijmy to.
Daj mi znak.
Gdyby tylko krem czekoladowy mógł pomóc.
KONIEC
Napisy: Tatiana Grzegorzewska