- Na co patrzycie? - Na plakat.
Spójrzcie na ten.
Musical.
Nędzne życie. Zróbcie zbliżenie.
Musical Nędzne życie. Wszyscy w nim graliśmy.
Ubraliśmy się tak samo.
Tak to się kiedyś robiło.
Stworzyłem satyryczny musical!
To nie był film, a kabaret.
Nie jest dostępny.
- Zrobiliśmy… - Nie wiedzieliśmy.
Wpadłem wtedy na pomysł.
Chciałem stworzyć satyrę
z mnóstwem aluzji i parodii.
Udało się. Musical był świetny. Mieliśmy taniec i piosenki.
Ale koniec końców daliśmy tylko jedno przedstawienie.
I po ptakach.
Potem wszyscy siedzieli w domu.
Domy były pełne, teatry puste.
Zgadnijcie dlaczego.
Wystawiliśmy musical.
Na szczęście go nagrałem.
Tylko ja mam taśmę.
Dam wam taśmę, żebyście mogli obejrzeć.
Można byłoby zorganizować pokaz, ale nikt nie ma nagrania.
Zagraliśmy raz. Było cudnie.
Musical.
Kradnij, kradnij Ludzi to pieniądze…
Te układy taneczne.
Dla samych układów warto obejrzeć.
- Super. - Obejrzyjcie.
Obejrzymy.
Graliśmy w filmach i teatrze.
- To ciekawe. - Jest pan świetny.
Zróbcie takie ujęcie.
Zbliżenie na plakat.
Dobra. Dobrze.
ŻYCIE I FILMY ERŞANA KUNERIEGO
A kiedy wypuścisz…
Słyszysz, jak to teraz brzmi? Tak.
Brzmi inaczej, kiedy nie mówisz z przepony.
Rzuciłabym zawód, gdyby tak nam robili, gdy zaczynałam.
Co to ma niby być?
Kochanie, to…
- Przestań. - Trzymaj.
Tak, to jest to! Przepona!
Właśnie tak.
- Zrób mi to! - Czekaj.
Czekaj.
Zaczekaj na swoją kolej.
Tak. Ogromna różnica.
Serwus.
Tomris?
Tylko sprawdzał moją przeponę.
Jest kolejka? Dobra.
Co czytasz? Wstęp do aktorstwa?
Świetna książka. Musisz tylko wszystko robić na odwrót.
Super.
O co chodzi z przeponą Tomris?
Nie tylko Tomris. Wszyscy musimy to robić.
Powinniśmy używać przepony,
kiedy wygłaszamy kwestie i śpiewamy.
Cenga też tak uświadomiłeś?
Podzieliliśmy się pracą.
Muammer uświadamia facetów, a ja panie.
Dobra.
Słuchajcie, mam coś dla was.
Warsztaty aktorskie z Ümitem Sizdaroğlu.
Nie wierzę! Jest w Stambule?
Kto to?
Trener aktorstwa z UCLA w Kalifornii. Otworzył szkołę w Nişantaşı.
Gadałam z nim. Przyjął mnie.
Co za bzdury.
Nauczyliśmy się aktorstwa poprzez praktykę.
Czego Ümit może nas nauczyć?
Przepraszam, ale gdzie miałam coś poczuć?
Nie rozumiem tego.
Spokojnie, bo jeszcze pomyślą, że coś ci robię.
Nisko.
Tutaj. Właśnie.
Wyjaśnię wam to jeszcze podczas próby czytanej.
- Czuję różnicę. - Oczywiście.
- Dzieńdoberek. - Chodźcie.
Dzień dobry.
Jak poszło, Mami?
Teatr załatwiony.
Mamy też kogoś, kto nagra wideo.
Nie chciałem wam wcześniej mówić.
Przedstawienie zostanie nagrane na wideo.
Będziemy je sprzedawać w 194 krajach poza Niemcami.
Poza Niemcami?
Bo skurwiele nam zazdroszczą.
Podobno wszyscy na Jamajce mówią o Erşanie.
Serio? Tam też masz na imię „Erşan”?
Nie mają tam litery „ş”, nazywają mnie „Ersan”.
Jak mówiłem, dystrybucja w 194 krajach.
Niech nam zazdroszczą do woli!
Słuchajcie.
O 10.00 w piątek
zrobimy pełną próbę czytaną.
Erşan, mamy mały problem z budżetem.
- Timur Selçuk miał napisać muzykę. - Tak.
Zadowolimy się Fahrim Tuzcu.
Sami Torlu zajmie się scenografią zamiast Osmana Şengezera.
A ja będę producentem zamiast Halduna Dormena.
A Münir Tığlı zagra zamiast mnie.
- Nie bądź śmieszny! - Nie stać nas na nich.
Mam pytanie.
Kto z was uważa, że powinniśmy wystawić kabaret?
- Kto tak mówił? - Nie ja.
Pewnie ona tak mówiła.
Przez myśl mi nie przeszło.
- Ja. - Eryetiş.
Wiesz, co teraz widzę?
Widzę tu solidarny zespół.
Idę na próbę. Chodź, Cengo.
Pospiesz się, jeśli chcesz zapisać się na kurs.
Ustawiają się kolejki.
O czym ty mówisz?
Pamiętasz tego oszusta Osmana? Też były kolejki.
„Za późno na wieżę zegarową, ale może sprzeda nam most?”
Nieraz mnie wydymali. Wyczuwam pismo nosem.
Mam alergię na takie akcje.
- Chodź, Fela. - Fela?
Fela czyta Felicità.
Chcemy wystawić na scenie musical.
Macie już scenę.
Najlepszą, jaką Stambuł ma do zaoferowania.
Ładna, ale na tej śliskiej podłodze zęby można stracić.
Nie o to chodzi? Chcemy zjeść zęby na aktorstwie.
Cudo! Czuję się tu jak olbrzym!
- Tak. Chłopak jest podekscytowany. - Oczywiście.
Może… Nie wiem.
Musimy omówić na osobności, czy zmieścimy tu scenografię.
- Oczywiście, zostawię was. - Dzięki.
Czemu chwalisz teatr, kiedy próbuję zbić cenę?
- Olbrzym i tak dalej! - Ale czy ta scena nie jest inna?
Fakt.
Co prawda, to prawda.
Na tej scenie występowało tylu wspaniałych aktorów.
Güllü Agop, Naşit, Küçük Verjin…
Wszyscy zrobili przedpłatę.
Jasne.
Jaka przebiegła.
Ciekawe, jak jest za kulisami.
Rzymianie, bracia…
Mówiłeś, że nie masz rodzeństwa.
Nie przychodzę chwalić Cezara, przychodzę go pogrzebać.
Twój pierwszy dobry uczynek.
Chodź tu, Marku Antoniuszu.
Nędzne życie. Starannie dobrane słowa.
Przeczytaj. Rozpłaczesz się.
- Super. - Cemal to pisze?
Miałem umowę z niejakim Kemalem Kenanem,
ale się wykpił, bo się byczy w Dolinie Motyli.
Stanęło na Cemalu.
Dobrze.
- Są piosenki? - Sam napisałem.
Powiedz, czy ci się podoba.
- Jestem narratorem? - Erşan, mogę ja dostać tę rolę?
O czym jest przedstawienie?
- O łapówkarstwie? - O ludziach i kasie.
Plus kilka aluzji na temat rządu.
Sprawdź, czy jest w pobliżu. Nie chcę, żeby słyszała.
Pokaż. Gdzie te aluzje?
„Ci na górze kradną wraz, zawsze mało, zawsze daj”.
I jeszcze: „Płacić każą nam za tlen”.
Na końcu jest skecz o przekupstwie.
- To wszystko? - Tak.
To wszystkie aluzje?
Napisałeś „ci na górze”. To już wszystko?
To znaczy…
Myślisz, że ludzie to obejrzą i potępią łapówkarstwo?
Śmieszne te skecze?
Cengo, spójrz mi w oczy.
To nie ma znaczenia.
Nikogo to nie obchodzi. Serio.
Nie wiesz o tym?
Ty, ja, Mami, dziewczyny… Zatańczymy.
Każdy ma wyjebane.
Zawsze tak było i tak pozostanie.
Ale co z ludźmi, którzy nas kochają, oklaskują?
- Jesteś z bogatej dzielnicy? - Z Kadıköy.
Bez komentarza.
Prawda boli, synu.
Wiem. Dlatego uwielbiam scenę.
Scena jest dużo lepsza niż prawda.
Lepsza, ale droga.
Bardzo dobrze.
Dobrze napisane, ale to powinno być bardziej agresywne.
Bądź bardziej agresywny. Daj mi tę miarkę.
Jak wielkim olbrzymem chcesz być na scenie?
Sześć metrów wystarczy?
Bardzo dobrze.
Dwa tu i tam, plus dwa. Razem 14.
Musimy być twardsi.
Mieć ostrzejszy scenariusz.
Dzięki.
Chłopaki, bardzo lubię i cenię Cemala,
ale scenariusz jest słaby.
Martwię się o coś innego.
Spójrzcie na te aluzje o ludziach na górze.
Czemu w ogóle to robimy?
Są co najmniej cztery wzmianki
o „władzy” i „cesarzu”.
Spójrzcie. Wspomina wprost Çankayę, gdzie mieszka prezydent.
- Gdzie? - Tutaj.
Tak.
I jeszcze: „Ile zapłacę za te sprawunki?”.
Wspomina też o wolności i tak dalej.
- Mogę rzucić okiem? - Patrz.
„Ci na górze”. Wiadomo, o kim mowa.
Jak myślisz, Eryetiş?
Ujebią nas.
No co ty?
To satyra polityczna.
W końcu to kabaret.
Właśnie.
Artysta powinien krytykować społeczeństwo, w którym żyje.
Ale mimo to porozmawiam na ten temat z Cemalem.
Powinien zmienić lub pominąć niektóre sceny,
albo powinniśmy je złagodzić.
Jak myślisz, Altın? Altın?
Co jest? Gdzie się podziali?
Eryetiş!
Wszyscy uciekli.
Tülay, mam do ciebie pytanie.
Posłuchaj.
Płacić każą nam za tlen Ty za kieszeń trzymaj się
Brak tu zmian
Ci na górze kradną wraz Zawsze mało, zawsze daj
I jak?
Co to znaczy?
- To nie aluzje polityczne? - Nie!
Nie uważasz, że to są aluzje?
Skąd mam wiedzieć?
Dziwne. Czemu dla mnie ma to wydźwięk polityczny? Zaśpiewam inaczej.
Ci na górze kradną wraz Zawsze mało, zawsze daj
Brak tu zmian
- I co? - Chyba za dużo myślisz.
To tylko piosenka.
Masz rację.
Za taki taniec nikt nie trafia do więzienia.
Ile by mi dali za taki taniec?
Ze cztery lata.
Cztery lata?
Tak.
Połącz mnie z Cemalem.
WARSZTATY AKTORSKIE
Światło!
Więcej…
światła.
Aktorzy,
jak mam wam wierzyć?
Pierwsze pytanie. Jak mam wam wierzyć?
Pocę się.
Zaczynam się denerwować, Seyyal.
To pytanie retoryczne, Kumsal.
Pierwsze, co słyszymy to, że nam nie wierzy. Fajnie.
Jak…
mogę…
wam wierzyć?
Możemy sprawić, że uwierzy pan, jeśli będziemy sobą.
Nie szukałem odpowiedzi. To było pytanie retoryczne.
No! Widzisz?
Nie sprawicie, że uwierzę.
Bo w aktorstwie nie mamy sprawiać, żeby ludzie wierzyli.
Mamy im pokazywać.
Ja już się w życiu napokazywałam.
Niczego nie ukrywałam.
Zamilknij.
- Co? - Chcę was wszystkich zobaczyć
jako puste pudła.
Panie Ümit, w jakich filmach i serialach pan grał?
W żadnych!
Wystąpiłam w reklamach.
Puszczali je w czasie ramadanu.
Grałam babcię na rodzinnym obiedzie.
W reklamie był też bębniarz.
Miałam kwestię.
Dobra.
Poznajmy się bliżej.
Jestem Ümit.
Jestem tutaj.
Istnieję.
Jestem aktorem. A ty?
Jestem Seyyal. Tak, jestem tutaj.
Jestem Tomris.
No i?
To wszystko.
A ja jestem Kumsal Güneş.
Grałam w wielu filmach erotycznych.
Pracuję z Erşanem Kunerim.
Jestem zadowolona.
Wszyscy wystąpimy w jego przedstawieniu.
Jestem Şermin. I jestem tutaj.
Przysięgam, że tu jestem.
Opierasz aktorstwo na wierze.
Świetnie. Tak trzymaj.
A ty?
Tak. Jestem tutaj.
Nieprawda.
Jestem.
Nieprawda.
Nie widzę cię
ani nie słyszę.
Nie obchodzisz mnie.
Nie słucham cię.
Mogę dostać zwrot pieniędzy? Chcę już iść.
Jesteś tu!
Widzę cię
i cię rozumiem.
Brawo. O to chodziło.
Widzieliście to?
Zawsze mi się podobały te podświetlane lustra.
Ostatnie spojrzenie na siebie przed wyjściem na scenę.
Jakbyś chciał powiedzieć: „Zaraz się zacznie”.
Ostatnia refleksja.
Świetnie.
Ale się cieszę.
Byliśmy w trasie w Adanie.
Mieliśmy wyjść na scenę w kinie dla dorosłych.
Okropna scena. Bez zaplecza. Zero toalet.
Kierownik obiektu kazał nam sikać do pustych butelek.
Pojawił się ładny młody chłopak.
„Wybaczcie nam.
Zasługujecie na coś lepszego.
Puszczamy tu filmy erotyczne”.
Widziałem plakaty do tych filmów.
Powiedziałem: „Synu, widzisz ten film?
Dwie i jedna kiełbaska.
To mój młodszy brat!
Mój braciszek!”.
Przytuliliśmy się i płakaliśmy.
Po co teraz o tym wspominać, bracie?
Mam do ciebie pytanie.
Naprawdę to napisałeś?
Bardzo dobre. Śmieszne skecze.
Mój starszy brat jest zabawny. Bardziej niż ja.
Robił parodię służącego İbişa. Pamiętasz?
Stawał się głupkowatym służącym z wysokim głosem.
Mówił: „İbiş!”. I tak mnie rozśmieszał.
Tak, pamiętam to.
Rozśmieszałem cię!
Właśnie.
A potem ty zacząłeś rozśmieszać mnie.
Bracie, nie rozmawiajmy o przeszłości.
Bo się pokłócimy.
Czemu nie grałem w twoich filmach?
Pogardzałeś nimi, bo to filmy erotyczne.
Dlatego, że nie zaproponowałeś mi roli.
Może myślałem, że są poniżej ciebie. Nie chciałem cię ściągać na dno.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Zazdrościłem ci.
Ja zazdrościłem tobie.
Nadal tak jest.
Nazwijmy to „podziwianiem”.
Nie. Nie próbuj tego łagodzić.
Powiedział, że mi zazdrościł. I nadal mi zazdrości. Dobrze.
Co myślisz o moich politycznych aluzjach?
Są dobre, ale musimy być ostrzejsi.
Nie jestem pewny.
Co dobrego wynika z gadania o ludziach na górze?
To satyra polityczna. To satyra.
Rzuca światło na epokę i społeczeństwo, w którym żyjesz…
Nie słyszałeś o tym?
Rozumiem. Najpierw rozśmieszasz ludzi…
- Pomyśl. - Tak.
Dajesz muzykę i taniec na dokładkę.
Tak.
Rzucasz światło na skurwysyństwa świata.
Ludzie reflektują się i następuje zmiana.
- Właśnie. - Tak.
Wiecie co? Humor to ważne narzędzie.
Fakt. Nie ma nic, czego humor nie może zmienić.
Dostaniemy też zapłatę za próby?
Co za gagatek.
Głupi Jasiu…
- Idzie na polowanie. Przestań. - Rany!
Jasiu z żoną idą na polowanie.
- Opowiedz to z akcentem. Musisz! - Nie.
- Nie mogę. - Zrób to. Dasz radę.
- Jestem pijany. Przestań. - Dobra.
Jasiu z żoną idą na polowanie. Ma strzelbę.
Spotykają niedźwiedzia.
Niedźwiedź daje im z liścia.
Lądują w pewnej odległości od siebie.
Zwierzak wchodzi na żonę Jasia.
Jaś jest nieprzytomny. Żona krzyczy.
- „Jasiu!” - „Jasiu!”
- Ja to zrobię. - Głośniej.
- Ty go opowiedz w takim razie. - Nie, mów.
- „Jasiu! Pomocy. Bzyka mnie”. - „Bzyka mnie! Rucha mnie!”
Dobrze.
Mówi:
„Jasiu, pomóż! Niedźwiedź mnie wykorzystuje”.
Jasiu powoli odzyskuje przytomność i mówi:
„Ty jebana suko! Czemu mu nie powiesz, że cię boli głowa?”.
Nie rozumiem.
- Więc mówi… - Bracie.
Widzisz, jak humor zmienił atmosferę?
Nie zrozumiał.
Posłuchaj mnie.
Mówi jej: „Zawsze mi mówisz, że boli cię głowa.
Spróbuj to powiedzieć niedźwiedziowi”.
- Rozumiem. - Tak?
- OK. - Spierdalaj.
Za często mi przerywałeś.
Dobrze go opowiedziałeś.
Dobra.
Ale zrozumiałeś?
Mówi mu to samo. Dlatego… Tak.
„Mówi mu to samo”.
Zapomniałem, o co pytałem.
To bardzo ważne narzędzie.
Co ja słyszę?
Ubierzmy się jak zwykli ludzie i sami się przekonamy.
„Zijesz” w luksusie,
gdy ludzie „chodzią” głodni.
Mam spojrzeć na publiczność?
Altın, powiedz: „Ludzie są głodni” z większym przekonaniem.
Mam nie seplenić?
Sepleń, jak chcesz, ale z przekonaniem.
Erşan, możemy zrobić przerwę?
Maribu?
Jasne, golnijmy sobie.
Proszę.
Maribu, Erşan?
Altın, kiedy mówisz, że ludzie są głodni,
wątpisz w to, co mówisz?
Nie. Wręcz przeciwnie.
Chcę tylko dodać akcent komediowy.
Ale mam jedno pytanie. Mam być sarkastyczny, lekko sepleniąc,
czy naprawdę uważam, że ludzie są głodni?
Może ludzie są głodni, ale on mówi z sarkazmem:
„Ludzie głodni nie są łagodni”.
Może to ludzie powinni tak mówić?
Tylko pytam. Czy to ludzie powinni być sarkastyczni?
Co wy pierdzielicie?
Co tutaj mówi sułtan?
Co? Gówno!
Dobra? Myliłem się co do was.
Nie nadajecie się na scenę.
Jesteście ludźmi kina.
Kilka szerokich ujęć, kilka zbliżeń.
Dziewczyny przynajmniej chodzą na lekcje!
Cześć, chłopaki.
Co słychać, Kumsal?
Stara bieda.
Mam pytanie.
Są tu jakieś balony?
To sarkazm, prawda?
O czym ty mówisz?
Czemu pytasz o balony?
Trener aktorstwa poprosił wszystkich, żeby przynieśli balon albo piłkę.
Naprawdę?
To dziwne, Mami.
Facet jest totalnym świrem.
- Co takiego robi? - Wszyscy przez niego płakali poza mną.
- Naprawdę? - Poryczeli się na maksa!
Powiedział coś Seyyal. Co to było?
Powiedział: „Masz kompleks bezwartościowości”.
Jebać gościa!
I dziwnie się zachowywał wobec tego chłopaka.
Powiedział: „Jestem twoim ojcem.
Napluj ojcu w twarz!”.
- Dziwne. - Byłam zupełnie skołowana.
Ale dziś mam przy sobie nóż sprężynowy.
Jeśli mnie wkurzy,
potnę go.
Mówię ci.
Odbierzesz mnie dziś z komisariatu w Teşvikiye.
Chwileczkę. Mówimy o lekcjach aktorstwa?
Dobry Boże!
Skurwiel próbuje różnych sztuczek.
Żałuję, że dałam się namówić dziewczętom.
Macie tu balony?
Kumsal, błagam cię.
Premiera już niedługo.
Nie ładuj się w kłopoty.
Przynajmniej chroń twarz.
Zarabiasz na życie twarzą.
Nie.
Nie twarzą.
Dobra.
Nie sprzedają piłek w sklepie za rogiem?
Sprawdzę. Ciao.
Dobrze, że się nie zapisałem. Poszłoby na noże.
Erşan, mogę ci coś powiedzieć?
Te aluzje i wzmianki o władzy i o ludziach na górze?
Może je usuniemy, żeby nie komplikować sprawy?
- Każdy i tak zrozumie, o co chodzi. - Właśnie.
To, co proponujesz, to autocenzura. Nie!
Po prostu nie opowiadajmy się po jednej ze stron.
- Nie. - Proszę.
- Błagam cię. - Nie.
Dzień dobry.
Tomris, jeśli szukasz piłek, nie mamy tu żadnych.
O czym ty mówisz?
Nie pójdę już na te warsztaty.
To jakieś oszustwo.
A co ze wspaniałym U-C-L-A?
To po prostu K-A-N-T.
Usiądź. Potrzebujemy podłogi.
Zróbmy scenę w Rzymie.
Chwileczkę.
Kto dziś przyjdzie bronić nas
Kto nas ura…
Dołączcie.
…tuje w czas…
Płacić każą nam za tlen Ty za kieszeń trzymaj się
Nawet gdy rozbijesz bank Mało masz
Ci na górze kradną…
Pamiętasz, jak mówiłem, że nas ujebią?
Teraz jestem tego pewien. Ujebią nas.
To niedorzeczne.
Czemu mieliby nas ujebać za taniec?
To tylko kabaret.
Kto nas uratuje w czas
Płacić każą nam za tlen Ty za kieszeń trzymaj się
Nawet gdy rozbijesz bank Mało masz
Kto dziś przyjdzie bronić nas
Kto nas uratuje w czas
- W czas - W czas
Hej!
Poćwiczcie jeszcze.
Nie denerwuj mnie,
bo z tobą skończę.
Jesteś nikim.
Nic dla mnie nie znaczysz.
Przez ciebie jestem smutna.
Smuć się.
Wyładuj złość na tej piłce.
Złość jest w tej piłce.
Baw się. Igraj z wściekłością.
Dalej!
Gram.
Mogę o coś zapytać?
Tak?
Zrobimy coś związanego z aktorstwem?
Ale aktorstwo to podróż.
Jasne. Tylko wydaje mi się, że robimy sobie długi postój.
Może powinniśmy ruszyć?
Przepraszam.
Znalazłam tylko małą piłeczkę.
Witaj, Kumsal.
Skończyliśmy już z tą metodą, ale usiądź.
Dobrze.
Powiedział, że skończyliśmy z wodą?
Już nawet nie słucham.
Przegapiłaś zabawę z piłką. To było coś.
Piłka mogiłka!
Mogę teraz iść do łazienki?
Bette Davis powiedziała kiedyś:
„Jeśli kiedyś uświadomię sobie, że gram,
to znaczy, że aktorka we mnie umarła”.
Semih, wstań.
Semih. Jesteś dzbankiem.
Bądź dzbankiem.
Tak.
Myśli pan, że będzie casting do roli dzbanka w filmie?
Mam szansę na tę rolę?
Czemu mam grać dzbanek? Nie rozumiem.
Mówisz jak ktoś, kto nie widział dzbanka Dustina Hoffmana.
Dobra. Şermin, chciałaś, żebyśmy rozpoczęli podróż.
Zacznijmy więc naszą podróż.
Stańcie w kółku.
Teraz chciałbym,
żebyście powoli dotykali swoich ciał.
Bahriye, śmiało.
Ümit, synu, muszę iść do łazienki.
Bahriye! Tak! Odkrywaj!
Wstydźcie się!
Dotykajcie się. Niech Bahriye idzie.
Dotknij. Odkrywaj. Tak.
- Bez wstydu. - Bez.
Improwizujcie.
Coś czuję.
Odkrywaj. Chwytaj.
Tak.
Weźmy się za ręce.
Dobrze.
Skupcie się na oddechu.
Oddech kochającej się pary.
Wchodzimy. Wychodzimy.
Czas na szczytowanie.
Wypuść!
Chciałabym zatrudnić cztery dzbany do kabaretu.
Erşan.
Wytłumacz się. Dalej.
Jesteś zapisany?
- Jak ci było? Ümit? - Tak.
- Nadal Ümit? - Co masz na myśli?
Jaja sobie robisz?
To pytanie retoryczne. Nie odpowiadaj.
Obserwowałem twoją błazenadę przez pięć minut.
Jaką błazenadę? Stosuję metodę.
Jaki masz cel?
Oczywiście, żeby aktor w środku…
Daruj sobie!
Idziemy.
Cztery osoby. Po 5000?
Dawaj 20 000 lir i idziemy.
Nie mam tyle.
Dotknij swojego ciała.
Jak wcześniej. Dotknij i poczuj.
Sprawdź w kieszeni.
Daj kasę, którą masz w sobie.
To rozbój w biały dzień.
I kto to mówi? Nie wkurzaj mnie, Ümit.
Od małego oglądałem…
Wszyscy oglądaliśmy Dümbüllü,
Bedię Muvahhit, Muammera Karaca, Ulviego Uraza… Prawda?
Kenterów.
Widziałeś İzzeta Günaya na scenie? Albo Sadriego Alışıka?
Adile Naşit, Münir Özkul…
Czy oni robili takie dziwne rzeczy?
Bądź szczerzy.
Oni są jak małe dzieci.
Opowiedz im o swoim życiu.
Ale nie próbuj wydymać.
Aktorstwo to nie podróż?
Nie.
Pobiję cię i zażądam za to 20 000 lir.
Mogę wziąć piłkę?
Nie dawaj mu jej, Erşan. Łajdak oszuka innych.
- To twoja piłka? - Tak.
Kumsal, daj mi ten twój nóż.
A teraz załóż biznes gdzie indziej.
Jeśli kiedyś ktoś mnie zapyta,
czemu sztuka aktorska została w tyle…
Podam mu twoje imię. Nie martw się. Idź.
Dość błazeństw. Jesteście gotowi zostać olbrzymami na scenie?
- Tak! - Tak!
Potrzebuję czegoś olbrzymiego.
Da się zrobić…
Oddał mi pieniądze.
I bardzo dobrze. Co za kutas.
Bahriye? Jak się masz?
Mój drogi Erşan!
- Jak się masz? - Dobrze. No wiesz…
To jest Bahriye. Nakręciliśmy razem Ciotki w negliżu.
Mój ulubiony aktor!
Pamiętam cię.
Posunęłaś się.
Cóż to był za film!
Nie grała ciotki, tylko ciocię.
- Świetnie. To do urzędu? - Jak myślisz?
- Trochę za jaskrawa. - Masz rację.
- Jak ci się tu podoba? - Jest super!
Nie jest tak źle.
Erşan, spójrz.
To dobra rzymska poza?
Powinienem opuścić ramię?
Nie. Jest niewinny.
Pierwszy raz będzie senatorem. To wszystko.
- Mój brat? - Niewinny…
Cześć.
Co za wspaniałe miejsce.
Ma nawet specyficzny zapach. Czuję go.
Tak. Zajmą się smrodem.
Nie, ładnie pachnie.
Gdzie jest mój brat?
Jeszcze go nie ma.
To próba generalna, a jego nie ma.
- Gdzie jest Mami? - Na scenie.
Mamy świetny scenariusz.
Numery taneczne, muzyka i niesamowita obsada.
Co wieczór pełne obłożenie.
- Proszę wierzyć. - Wierzę. Oczywiście.
Ale to odważny krok.
Kabaret w obecnym klimacie!
Trudno konkurować z gwiazdami estrady.
My zawsze idziemy pod prąd.
Dzieciak da radę.
Nigdy nie odpuszcza.
Jak miło! Ale czasem tak się nie da.
Prawda, panie Erşan?
Scenariusz przekazaliśmy cenzurze.
Musi go zatwierdzić gubernator.
Scenariusze idą do cenzury?
Oczywiście.
W porządku. Wykonują tylko rozkazy.
Na pewno dostaniemy pozwolenie.
Jasne. Ale słyszałam, że są w nim aluzje
na temat ludzi na szczycie.
Nieważne, Erşan. Możemy je złagodzić tańcem i muzyką.
Nie ma mowy!
Wręcz przeciwnie. Podkręcimy je jeszcze
i damy się ponieść publiczności.
Jest pan naprawdę wyjątkowy.
Żyje się tylko raz. Do diabła z konsekwencjami.
Erşan.
Wszedłeś na scenę i od razu dałeś się ponieść emocjom.
Jeśli publiczność nie może wyrazić siebie,
my zrobimy to za nią. Nie będziemy się hamować. I już.
Dzień dobry.
Już nieomal wieczór!
Wszyscy czekają.
Spokojnie. Rany Julek.
Czytamy ze scenariusza.
Patrz!
Dziękuję.
- Kwiaty! - Od kogo?
„Gratulujemy odwagi
i życzymy powodzenia.
Zeki i Metin”.
Jak mam się nie wzruszyć?
Słynny duet Zeki i Metin?
Jakby był inny duet Zeki i Metin!
Głuptas ze mnie!
Musimy zasłużyć na ich miłość.
Zróbmy próbę. Dla Zekiego i Metina.
- Zróbmy to. - Potraktujcie to poważnie.
Wysłali scenariusz do cenzury.
Dobrze. To co?
Erşan, czy kwiaty są naprawdę od Zekiego i Metina?
Patrz. Jest napisane „Zeki i Metin”?
Wygląda jak kaczka, pływa jak kaczka…
Dobrze, stary.
Dobrze.
Zeki i Metin.
Niewiarygodne!
Hej.
Nagram teraz film.
- Czekaj. - Seyyal.
- Nagrywa też dźwięk. - Dźwięk też?
- Dobra. Daj mi chwilę. - Mów.
- Ten musical jest bombowy! - Dobrze.
- Wszyscy powinni go obejrzeć. - Tak.
To wyjdzie na kasetach?
- Tak, ale… - Mówił, że w 194 krajach.
- Tak! - Poza Niemcami.
To nagranie jest dla mnie.
Dalej, Kumsal.
Jestem Kumsal Güneş. Mam 37 lat i jestem panną.
- Chyba rozwódką? - Przestań!
Naprawdę nazywam się Döne Kiremitçi.
To dla moich fanów.
Nagrywam to.
- Czekaj. Nagrywa też dźwięk? - Tak. Mów, Seyyal.
Chwilka. Ten musical jest bombowy.
Wszyscy powinni obejrzeć.
To wyjdzie na kasetach?
- Mówił, że w 194 krajach. - Dobra!
Poza Niemcami.
To dla mnie. Na pamiątkę dla potomności.
Mówisz, że umrę, dupku?
Oczywiście, że nie.
Chodź tu, Cengo.
Chodźcie.
Kumsal.
Kumsal Güneş. Mam 37 lat i jestem panną.
- Chyba rozwódką? - Przestań!
Naprawdę nazywam się Döne Kiremitçi.
To dla moich fanów!
Obejrzymy to w przyszłości.
Nazywam się Altın Oran.
Moje prawdziwe… Nie wasz interes!
Każdy ma pseudonim.
Ja używam prawdziwego imienia. Cengo.
- Zrób zbliżenie. - Czekaj.
- Dobra… - Powiem wszystko, co wiem.
- Czekaj. - Erşan, co nagrywasz?
- Nagrywasz? - Powiedz…
- Jestem Cemal. - Powiedz, że jesteś dumny.
- Nie ma mowy! Po co? - Powiedz, że jesteś dumny.
Ja jestem dumna.
I tak wszyscy to obejrzymy.
Jeśli to oglądasz w przyszłości
i obgadujesz mnie za moimi plecami,
pierdol się!
- Podzielam zdanie! - Ja też!
Erşan, chodź. Eryetiş może nagrywać.
- Chodź do nas. - Chodź tu, Erşan.
- Zbierzcie się. - Tutaj.
To będzie niesamowite przedstawienie.
Obiecuję! Obejrzymy je lata później.
Nasz kraj bardzo się do tego czasu zmieni!
- Nędzne życie! - Nędzne życie!
Tyle wspaniałych aluzji.
Niech rok 1986 przyniesie nam sukces!
Nagrało się?
Dobrze pisze i dobrze nagrywa!
Poszło super.
Próba, a potem wychodzisz na scenę.
Stresuję się premierą.
Kochani.
Jak wiecie,
przesłaliśmy scenariusz do biura gubernatora.
Zatwierdził go.
- Uff! - Tak!
- Dobre wieści. - Super.
Ale musicie zrobić mi przysługę.
Przedstawienie zostanie nagrane.
Oczywiście.
Nie dodawajcie nic od siebie,
nie angażujcie się w propagandę polityczną.
Bądźcie ostrożni.
- Nie bądź taki. - Zróbmy to!
Nie proś o to.
Usuniesz moją kwestię o sprawunkach?
Nie, to zostaje.
Nie hamujcie się, jeśli macie dobrą kwestię.
Jak grochem o ścianę.
- Na litość boską… - Dobra!
Uważnie dobierajcie słowa, jak mówiłem.
- Dość. - Nie psujmy tego.
Przestań.
Słyszeliście?
- Co? - Co?
Premier przyjdzie na premierę.
- Nie wierzę! - To żart?
Semra i Turgut Özal będą na widowni.
To dobrze, a nie źle.
Jasne.
Właśnie. To nic złego. Wręcz przeciwnie.
- Tak? - Chyba.
Zróbmy zdjęcie na pamiątkę ostatniej próby.
Zbierzcie się.
Yunus, przygotuj się.
Dalej. Zajmijcie miejsca.
Będzie premier?
Tak, to potwierdzone.
To dobrze, że będzie.
- Przerąbane. - Chodź.
- To dobrze. - Przerąbane.
Payro też tu jest. Gotowi?
Yunus, gotowy?
Jasne. Uśmiechnijcie się.
Yunus, zrób zdjęcie.
Napisy: Tatiana Grzegorzewska