SZPITAL MATKI BOŻEJ FONTANNY, 5 KM
Nie chcesz, żebym wszedł z tobą?
Nie.
Ktoś może pana rozpoznać.
Wszystko będzie dobrze. Dziękuję za odwagę.
Ta, na którą czekaliśmy.
Przyjechała nowa pacjentka. Wszystko się zgadza.
Podpis urzędnika rady prowincji,
raport medyczny i podpis jej męża ze zgodą na przyjęcie.
Dobrze.
Przyszło też to.
SAMUEL ALVAR
Możemy otworzyć.
To od lekarza, który ją tu przysłał.
„Pacjentka ma odpowiedź na wszystko, nawet jeśli musi uciec się do kłamstwa,
do czego ma wyjątkową zdolność”.
„Nawet jeśli kłamstwa będą sobie przeczyć…
…a ona zostanie przyłapana na gorącym uczynku,
wkrótce znajdzie wyjaśnienie, dlaczego uprzednio musiała skłamać,
a teraz mówi wyłącznie prawdę”.
„Nie lekceważcie jej”.
„Jest tak inteligentna,
że potrafi łatwo oszukać naiwnych ludzi i niedoświadczonych lekarzy”.
…„niedoświadczonych lekarzy”.
Na szczęście nie jest pan żadnym z nich, doktorze Ruipérez.
- Pani nazwisko? - Alice Gould.
- To panieńskie. - Wolę, by tak mnie nazywano.
- Urodzona w…? - Plymouth.
Ale jestem Hiszpanką. Ojciec był Anglikiem.
A coś więcej?
O ojcu?
Kochaliśmy się i ceniliśmy.
To dwie różne rzeczy?
Tak. Pierwsza oznacza miłość.
Drugie wzajemny podziw i dumę.
- Opowie pani o matce? - Nie. Zmarła po porodzie.
Do ślubu ojciec był moją jedyną rodziną.
A jak pani małżeństwo?
Dogadujemy się z Heliodorem.
Spędziliśmy razem 16 nudnych lat bez wzajemnej niechęci.
Co robi pan Almenara?
Marnuje pieniądze na pokera i polo.
- Wykształcenie? - Brak.
Ponoć studiował prawo, ale to blef.
Jest zupełnie niewykształcony.
- A pani? - Ja nie.
Przepraszam.
- Mam dyplom z chemii. - Jest pani badaczką?
Innego rodzaju.
NIENAWIDZI MĘŻA
Jestem detektywem.
- Wie pani, gdzie jest? - W domu wariatów.
My mówimy „klinika psychiatryczna”. Albo „szpital”.
Ale czy zna pani powód, dla którego tu jest?
Tak, doktorze.
Zostałam legalnie porwana.
- Przez kogo? - Mojego męża.
W pani aktach zapisano, że trzy razy próbowała go pani zabić.
Próbowała go pani otruć substancją, której nie wykryłyby zwykłe testy.
Pani mąż to odkrył i zgłosił, a doktor Donadío przysłał panią tutaj.
To nieprawda.
Mam pytanie.
Zrobiła pani tę truciznę?
- Nie wiedziałbym jak. - Dziwne.
Ma pani dyplom z chemii.
Ja też mam pytanie.
Gdybym musiała poddać się operacji jajników,
podjąłby się jej pan?
Nie.
- Dziwne, jest pan lekarzem. - To inna dziedzina.
Tak jak moja. To tylko papier.
- To wszystko kłamstwa. - A pani mówi prawdę?
Nie jestem tu z nakazu sądu. Nie zostałam skazana.
Nie przyznałam się do czegoś, czego nie zrobiłam.
Nie uwierzę, że jestem chora, tylko legalnie porwana.
To pułapka.
- Czyja? - Heliodora.
Nie miałam powodu, by go otruć.
Ale on wręcz przeciwnie.
Sugeruje pani…
że mąż próbował panią otruć?
Tak.
A jaki motyw mógł mieć pani mąż?
Chciał zostać jedynym spadkobiercą mojej fortuny.
Czemu nie poszedł na policję, skoro próbowałam go otruć?
Żeby oszczędzić pani kłopotów.
By panią wyleczyć.
Gdyby mnie zgłosił, sąd powstrzymałby go przed wydaniem moich pieniędzy.
Jak by nie patrzeć, nie miałam powodu, by go zabić.
Dopiero wyznała pani, że żywi do niego wielką niechęć.
Heliodoro jest głupcem.
Ale jego inteligencja jest odwrotnie proporcjonalna do urody.
A ja uwielbiam piękno, doktorze.
Zapewniam, że nie miałam powodu, by zniszczyć tak piękny ornament.
CZYSTA PARANOJA
- Wybacz. - To nic, Montse. Wejdź.
Montserrat Castell, zastępczyni dyrektora. Pomoże pani się rozgościć.
- Coś jeszcze? - Tak.
Kiedy będzie tu dyrektor?
Za dwa, trzy tygodnie, gdy wróci z wakacji.
Ale bez obaw. Jest pani w dobrych rękach.
To ogromna placówka.
W ciągu dnia pacjenci mają dostęp do części wspólnych,
w tym kilku hektarów lasu na tyłach.
Będziesz się tu czuć dość swobodnie, pomimo zamknięcia.
Dyrektor wprowadził warsztaty produkcyjne.
Uważa, że poczucie użyteczności pomaga pacjentom wyzdrowieć.
Nowoczesna psychiatria.
Drzwi zamykają się o dziesiątej i pozostają tak do rana.
Ten świat rządzi się innymi zasadami
niż te, do których przywykłaś.
- Spróbuję się dostosować, Montse. - Mam nadzieję.
Bo czekają cię teraz dwa trudne kroki.
Obrączkę też?
Żadnych rzeczy osobistych.
Dobrze.
A papierosy?
Mogę zapalić ostatniego moją zapalniczką?
PO DRUGIEJ STRONIE LUSTRA
Książki też?
- Co zrobi książka? - Musisz je oddać.
Proszę. Tylko jedną.
- Wybierz, którą chcesz. - Tę.
OBJAWY I RODZAJE PARANOI
Oby druga zasada nie była tak surowa.
Otwieraj.
- Majtki. - Słucham?
Majtki.
Kucnij.
Wyobraź sobie, że jesteś na polu i chcesz się wysrać.
Włóż to.
Tak?
Wciąż tam jest.
Przebiera się.
Tak, musi zjeść.
Dobrze.
Możemy wejść.
Zjem z tobą, a potem odprowadzę cię do celi.
Nie.
Nie chcę jeść.
Gotowa?
Wpuści nas pan?
Ostatnia rada.
Gdy tam wejdziesz, zapomnij, kim jesteś na zewnątrz.
Zaczynając od imienia.
Co z nim nie tak?
Alice Gould.
Piękne, ale inne.
Zbyt inne.
Tu wszyscy pacjenci są równi.
Rano przyniosą ci przybory toaletowe.
W razie czego daj mi znać.
Gasimy światło.
MORDERCA: TY GO ZABIŁEŚ, NIE JA.
Coś musiało się tam stać,
ale policja mnie nie słucha.
Pomóż mi, Alice. Proszę.
Zbadam sprawę pana syna.
TRAGEDIA W RODZINIE DEL OLMO
Jak to się, kurwa, mogło stać?
Ktoś podłożył ogień.
Cele były już otwarte.
Dostali się do głównego wejścia.
Sprawdź, czy brama jest zamknięta.
Zabezpiecz teren.
Samuel!
Mamy kolejny problem.
Z drogi. Przepuśćcie dyrektora!
Co tu robisz?
Będziesz dziś potrzebował każdej pary rąk.
Zabierzcie ich do cel. No już!
Mordercy!
Dokąd to?
- Uspokójcie się. - Wystarczy.
Chodź. Czas na prysznic.
Dalej, miłe panie. Ruszać się. Opróżniamy baseny.
No dalej. Do środka.
Musicie opróżnić baseny. No już.
Dalej. Wchodźcie szybko do wanien.
Dalej, drogie panie. Ruszać się.
Co się dzieje? Wciąż jesteś zmęczona?
No już, opróżnij basen.
Tam masz wolny prysznic. Albo idź umyć zęby.
Dalej, drogie panie. Nie mamy całego dnia.
No dobrze.
Dalej, drogie panie.
Czemu tu jesteś?
Gdzie byłaś?
Ja…
nie jestem martwa.
Przepraszam, usiadłaś na moim miejscu.
- Nie wiedziałam, że jest przydział. - Dla mnie robią wyjątek.
Nie, nie wstawaj.
Zmieścimy się oboje.
Widzę po twojej twarzy, że nie powinnaś być sama.
- Pozwalają ci pić wino? - Tak.
Jestem największym wariatem w tym szpitalu.
Tylko ja się do tego przyznaję.
Bo ty też nie jesteś chora, co?
- Nie. - To wypijmy.
Wciąż jestem wyjątkiem.
Ignacio Urquieta.
Alice. Alicia. Miło mi poznać.
Co cię sprowadza do Krainy Czarów?
Nie masz gorsetu. Moja matka miała.
Precz, ty brudny szczurze!
On cię chroni, ale jesteś śmieciem,
który nie odróżnia damy od dziwki pokroju twojej matki.
To nic.
Nie przejmuj się.
Jeśli cię to pocieszy, robi to wszystkim kobietom.
Wciąż trafia do klatki.
Klatki?
Nie chcesz tam wylądować.
Wkurzmy ją. Zobaczysz.
Co się stało?
Palisz?
Najpierw wino, teraz zapalniczka. Masz tu przywileje.
Wszystko ci zabrali?
Łącznie z majtkami.
Wcześniej było jeszcze gorzej.
Samuel Alvar, nowy dyrektor, wszystko pozmieniał.
Usunął kraty z okien,
otworzył drzwi i pozwolił nam wychodzić.
Tak, słyszałam.
Bardzo go chwalą.
- Poznałaś go? - Nie.
Ale chciałabym.
Piękne rzeczy dzieją się nawet w najgorszych miejscach.
Jak się tu znaleźli?
Bliźniacy się tu urodzili.
Ich rodzice byli upośledzeni.
Nazywamy ich Rómulo i Remo.
Rómulo i Remo.
Który jest który?
Rómulo to naśladowca.
Całymi dniami naśladuje innych.
A Remo nie umie mówić.
A ona?
Rómulo uważa ją za swoją siostrę. Siada z nią, gdy się zmęczy.
Ochrania ją.
- To naprawdę jego siostra? - Nie.
Ale on tak myśli.
Zabije każdego, kto zaprzeczy.
Zabije?
Nie dosłownie?
Ależ tak.
Chcę prowadzić!
To jak sabat czarownic.
Mamy tu młodego mężczyznę,
który doznał licznych ran.
Prawdopodobnie od noża.
Może przeniesiemy ciało w bezpieczniejsze miejsce?
O tym zdecyduje koroner.
- Gdzie jest Lucía? - Już jedzie.
- Kto miał dostęp do tej celi? - Tylko pacjenci.
Tylko mężczyźni?
Kobiety są na innym oddziale. Widują się na zewnątrz.
Nikt niczego nie dotykał?
Chyba znaleźliśmy narzędzie zbrodni.
KTO TO WYSŁAŁ? 24 LISTOPADA 1978 ROKU
TY GO ZABIŁEŚ, NIE JA.
Mogę tu usiąść? Przepraszam.
Jestem Alicia.
Jestem tu nowa.
Znał pan mężczyznę o nazwisku Damián García del Olmo?
Odpuść sobie, młoda damo. Nasz przyjaciel jest niemową.
Niemową? Nie umie mówić?
UMIEM MÓWIĆ, ALE NIE CHCĘ!
Jeśli coś cię intryguje albo chcesz wiedzieć więcej,
usiądź ze mną.
Wymyśliłem teorię dziewięciu światów.
Mogę udzielić ci wszystkich odpowiedzi.
Niczego nie szukam. Dzięki.
Wszyscy czegoś szukamy.
A szaleństwo to najszybszy sposób, by to znaleźć.
Hej!
Zostaw ją!
Rómulo!
No już, uspokój się.
- Spójrz na mnie. - Uspokój się!
- Puszczaj! - Spokój!
Puść go!
Rómulo! Spójrz na mnie!
Przestań!
Spokojnie.
Rómulo. Uspokój się.
No już. Uspokój się.
Spokojnie.
Alicia, masz wizytę.
Uspokój się!
- Spokojnie! - Spójrz na mnie!
TYLKO DLA PERSONELU ARCHIWUM
Proszę.
César, zostawiam ją z tobą.
- Alicia, dzień dobry. - Dziękuję.
Proszę wejść. Zapraszam.
Jestem César Arellano.
Szef Wydziału Klinicznego.
- Miło mi. - Mnie również.
Zrobię pani badania.
- Jakie? - Analizę.
Będzie to polegać głównie na rozmowie.
Chyba tego mi trzeba.
Proszę tylko o szczerość. Żadnych sekretów.
Postaram się.
Ale część chciałabym zachować dla doktora Alvara.
W porządku.
Jeśli wkroczę na terytorium dyrektora,
proszę powiedzieć „Stop”, a zmienię temat.
- Da mi pan leki? - Nie.
Chyba że dyrektor się zgodzi.
- Zaczynamy? - Proszę.
Jest 21 marca 1979 roku. Pierwsza sesja z Alice Gould.
Proszę powtórzyć. Osiem i trzy.
Osiem i trzy.
Co widzi pani na tych rysunkach?
Trzy ptaki w locie.
Krowa na łące.
Człowiek, koń i las.
Dobrze.
A teraz proszę wskazać na swój nos,
a potem na kolano.
Wspaniale.
Właśnie coś odkryliśmy.
Ma pani ponad trzy lata.
Czyli mogę zapalić?
Proszę.
Dziękuję.
To może coś trudniejszego.
- Sprawdźmy. - Proszę.
Trzech filozofów?
- Arystoteles, Sokrates i Platon. - Nie z Grecji.
Kartezjusz, Kant i Schopenhauer, choć nie zasłużył.
- Czemu? - Był idiotą.
Twierdził, że kobiety to głupie, długowłose zwierzęta.
Co zrobiłaby pani z kopertą ze swoim nazwiskiem?
Zajrzałabym do środka.
- A gdyby nie była dla pani? - Nie mówił pan, że nie.
Zróbmy proste ćwiczenie.
Podam pani słowo,
a pani odpowie mi skojarzeniem.
- Słońce. - Życie.
- Cisza. - Cisza nie istnieje.
- Miłość. - Zbawienie.
- Seks. - Przyjemność.
Przepraszam. Więc nie jest pani oziębła.
Nie.
Niektóre kobiety są.
Albo ich mężowie są kiepscy. Lub samolubni.
A pani mąż?
Stop.
Dlatego chciała go pani otruć?
Stop.
Teraz to ja przepraszam.
Ale czemu pan o to pyta?
Zdrowie seksualne bywa ważne dla zdrowia psychicznego.
Według tego idioty Freuda?
- Nie był idiotą. - Cóż…
Twierdzenie, że sen o dzwonnicy oznacza pragnienie penisa to już obsesja.
Zgadzam się.
Ale był mądry. Nauczył się budzić podświadomość.
Freud miał obsesję.
Nienawidzę takich ludzi.
Upraszczają złożone pojęcie ducha.
Ale przepraszam,
że przerwałam naszą zabawę słowami.
Nie chciałam.
Rodzina.
Szczęście.
Dzieci.
Frustracja.
Dlaczego?
Nie chciał być ojcem.
Czy mąż był pani wierny?
Nie wiem.
Nie pytałam.
To byłby znak mojej nieufności.
A pani? Była pani wierna?
Zawsze.
- Nikt się do pani nie zalecał? - Tak, doktorze. Wiele razy.
Była pani kimś zainteresowana?
Tak.
Ale mimo tego…
Nigdy.
Mam pytanie.
Czego pani w sobie nie lubi?
Tego ubrania.
A co pani lubi?
Moją ambicję.
Potrzebę realizacji własnych celów.
Tędy.
Ktoś zbił je od zewnątrz. Nie wiemy kto.
Cela ofiary jest na oddziale męskim, pod numerem trzy.
Aby się tam dostać z pralni, trzeba przejść przez wszystkie bloki
i otworzyć wszystkie drzwi.
Czy zabójca rozpętał chaos, żeby zatrzeć ślady?
Jeśli tak, to ułatwi nam śledztwo.
Z pewnością.
Tak wymyślna strategia…
zmniejsza liczbę podejrzanych.
- Co pan o tym sądzi? - Komisarzu.
To nie jest najlepszy moment, by tu przesiadywać.
Może zabierzecie ciało,
a jutro, gdy wszystko się uspokoi,
sprawdzicie, co się stało?
O tym zdecyduje urzędnik, zgodnie z nakazem sędziego.
W międzyczasie proszę o współpracę.
Oczywiście.
Przygotujemy listę najmniej upośledzonych.
Chciałbym ich przesłuchać.
- Alicia. Witaj. - Dzień dobry.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Dobrze spałaś?
Denerwowałam się.
Bałam się twoich pytań.
Nie miałem zamiaru o nic pytać.
- Naprawdę? - Nie.
- Już masz mnie dość? - Nie, wręcz przeciwnie.
Dziś to ty wybierzesz temat rozmowy.
Nawet niestosowny?
Pewnie.
Dziękuję.
Pomówmy o twoich okularach.
Są okropne.
Powinieneś nosić takie duże, szylkretowe.
Byłbyś przystojniejszy.
Przepraszam, niezdara ze mnie.
- Nie. Tylko pogarszasz sprawę. - Wybacz.
- Łazienka? - Dla personelu.
A masz klucz?
- Tak. - To daj.
Tylko na chwilę.
- Proszę. - Dzięki, zaraz będę.
Jasne.
Przepraszam, chyba coś cieknie. Korytarz jest pełen wody.
Dziękuję.
Szlag!
Przynieście mop!
POZWOLENIA
STYCZEŃ 1978, KWIECIEŃ 1978, MAJ 1978
PAŹDZIERNIK 1978, LISTOPAD 1978
ZGODA NA OPUSZCZENIE SZPITALA 24 LISTOPADA 1978 ROKU
PLAN EWAKUACJI
Pójdziecie do swoich cel i zostaniecie tam do odwołania.
Poza osobami, które mam na liście.
Odczytam nazwiska.
Buntownicy trafią do klatki.
David Cobas.
David Cobas! Do usług.
Joaquín Palacio.
Jezu Chryste!
Mam już tego dość. Mordercy!
- David Cobas. - Mam tego dość!
Álvaro Sanjuán.
Mordercy. Mam tego dość! Mordercy!
Ignacio Urquieta.
Hej, Ignacio!
- Na ziemię! - Mordercy!
Uspokój się. Na ziemię!
- Złaź stamtąd! - Puszczaj. Nie dotykaj mnie.
Złaź!
Z drogi!
Spójrz na mnie! Cisza!
Spójrz na mnie! Uspokój się.
Spójrz na mnie, Ignacio.
Świetnie.
Bardzo dobrze.
Jestem koronerem.
Komisarz i urzędnik sądowy czekają, aż zabiorę zwłoki.
Nie mówili, że przyjadę? Jestem koronerem!
Jako jeden z niewielu pacjentów masz zapalniczkę.
- Co z tego? - Podpaliłeś nią warsztat zabawek?
- Wiedziałeś, że to ściągnie ludzi. - Popełnia pan błąd.
To skąd krew na twoich rękach?
Znalazłem ciało chłopca i chciałem go uratować, ale było za późno.
Nie zabiłem go.
Właśnie przyjechał urzędnik sądowy z koronerem.
- Co z tego? - To nie Lucía. To ktoś inny.
Mam to gdzieś. Byle wykonał swoją pracę.
Mamy zgodę, by usunąć ciało.
Świetnie.
Choć wielu z was jest jak małe drzewka,
zdolne jedynie do wegetacji,
powinniście wiedzieć, że Bóg także i dla was ma miejsce
w Królestwie Niebieskim.
Bóg kocha wasze upośledzenia umysłowe,
a wasze cierpienie sprawia, że bardziej zasługujecie na jego łaskę.
Bracia…
odejdźcie w pokoju.
Cześć?
Wiem, kim jesteś.
Hej!
Spokojnie, Rómulo.
Długo cię nie było.
Arellano wciąż robił mi jakieś badania.
Tak mi przykro.
To straszny nudziarz.
Chcesz?
Kilka miesięcy temu dostałeś pozwolenie na wyjście.
To było 24 listopada. Pamiętasz?
Wychodzę czasem do miasta na spotkania z siostrą.
Skąd wiesz?
MORDERCA: TY GO ZABIŁEŚ, NIE JA
Ty to wysłałeś?
Co to jest?
Znałeś Damiána Garcíę del Olmo?
Był w bloku trzecim.
- Słyszysz? - Muszę iść.
Ignacio.
Ktoś wysłał to 24 listopada.
Pismo wskazuje, że ten ktoś miał schizofrenię.
Czemu tu jesteś? Mówię do ciebie. To schizofrenik.
- Nie rozumiesz. Muszę iść. - Nigdzie nie idziesz. Ignacio!
Ignacio, stój!
Chodź tu!
Stój!
Co się stało? Wstawaj, Ignacio.
Co się dzieje? Ignacio.
Hej. Co się dzieje?
Pomocy! Co mu się stało?
Pomocy! Tutaj! Ignacio, co się dzieje?
Spójrz na mnie.
Już dobrze. Spokojnie.
Pomocy! Ignacio, co się dzieje? Ignacio!
Co się z nim stało? Pomóżcie mu!
Nie wiedziałaś, że woda mu szkodzi?
Tak jak pietruszka papugom.
Co?
Ignacio!
Pomocy!
Dokąd idziesz? Chcesz go tu tak zostawić?
Komisarzu, koroner domaga się pilnej autopsji.
Jak to? Sprawa jest prawie zamknięta.
Tylko się przyzna i wracamy do domu.
Jest niewinny. Nie mógł wziąć narzędzia zbrodni.
- Skąd ta pewność? - Z jego raportu.
Koronerka o niego prosiła.
Podejrzany cierpi na lęk przed wodą.
To prawda?
Obawiam się, że tak.
Coś okropnego.
Czego ona tam szuka?
Z daleka widać przyczynę zgonu.
Ofiara ma kilka złamań. Może to ważne.
Ach, ci nowicjusze.
Myślą, że wiedzą wszystko,
a tylko przeszkadzają.
To ostatnia.
W ogrodzie nikogo nie ma. Wszyscy są w środku.
Wysusz ją i odstaw.
OBSZAR ZASTRZEŻONY
Policzyliście ich?
Chryste.
Dalej. Dokończmy przesłuchania i zamknijmy tę sprawę.
Mamy 15 podejrzanych.
- Dobra. Wysyłajcie ich po kolei. - Co się tam dzieje?
Policzyliśmy pacjentów, ale nie mamy kompletu.
Jest 138 pustych cel, a tylko 137 pacjentów.
Kogo brakuje?
Trzeba odprowadzić pacjentów do cel…
Nie możemy ryzykować ucieczki.
To twoja wina. Napraw to. Ale już.
To brakujący pacjent.
To hydrofobia.
Moja przypadłość.
Mam tak od dziecka. Nikt nie wie dlaczego.
Nie mogę nawet patrzeć na wodę,
a co dopiero jej dotykać.
Cóż,
teraz znasz mój sekret.
- Tak. - Zdradzisz mi swój?
Nie jestem chora.
- Myślałem, że mi ufasz. - Udaję, że mam paranoję.
Przyjechałam tu, by zbadać zbrodnię. Jestem detektywem.
Matko Boska.
Tego jeszcze nie było.
Mówię prawdę.
Jesteś gorsza niż ja.
Badam sprawę śmierci Damiana Garcíi del Olmo.
Był tu pacjentem ponad rok temu.
Mówią, że się zabił,
ale coś się nie zgadza.
To było morderstwo?
Mógł to zrobić były pacjent jego ojca,
który szukał okrutnej zemsty.
Mnie możesz wykluczyć. W ogóle go nie znałem.
Morderca miał schizofrenię. A ty jej nie masz.
Ale to musiał być ktoś inteligentny.
To już w ogóle mnie wyklucza.
Morderca zatarł ślady.
Przekonał wszystkich, że to było samobójstwo.
- Nawet lekarzy? - Tak uważa dr Alvar.
Tylko on wie, co tu robię.
Pozwolił ci węszyć w kanałach jego świątyni?
To bliski przyjaciel ojca ofiary.
- Co wiesz o Damiánie? - Cierpiał na schizofrenię.
Miał halucynacje, słyszał głosy i tak dalej.
Próbowali go leczyć elektrowstrząsami i insuliną.
To podobno łagodzi agresję.
Był agresywny?
Wciąż wdawał się w bójki.
Zwłaszcza z Luisem Ojedą.
Kto to?
Twój cichy wielbiciel.
Karzeł.
Co się stało?
Tej nocy, gdy umarł Damián…
Luis zniknął.
Zniknął?
Jak to możliwe?
Gdy dyrektor pozwolił pacjentom wychodzić,
niektórzy ukrywali się w lesie, dopóki ich nie złapano.
Tamtego dnia Ojeda chyba właśnie tak zrobił.
Wszystko gra? Skrzywdził cię?
Gdzie jest karzeł? Gdzie on jest?
Dokąd…?
No już, spokojnie. Dokąd on poszedł? Gdzie…?
Nadal nic?
Nie.
Wszyscy mają alibi.
Albo nie byliby w stanie tego zrobić.
Znaleźliście uciekiniera?
Nie.
Komisarzu, może porozmawiamy na osobności?
W moim gabinecie?
Przykro mi, że wplątaliśmy was w coś, co powinniśmy załatwić sami.
Jak pan wie, nowe protokoły…
W kraju zaszło ostatnio zbyt wiele zmian.
Wciąż można uniknąć niepotrzebnych niedogodności.
Już się boję, co będzie dalej.
Przesłuchania, formalności, prawnicy,
telefony od dziennikarzy…
Wolałbym już dostać kopa w klejnoty.
To jest nas dwóch.
Ma pan dla mnie jakąś propozycję?
Czasem mam sny o szpitalu.
Oglądałem niedawno zdjęcia pacjentów i pomyślałem…
Wierzy pan w Boga?
Tak.
Jeśli Bóg stworzył nas na swoje podobieństwo,
jak to opisano w Piśmie Świętym,
to moi pacjenci
są jak krzywe linie z czasów, gdy Bóg uczył się pisać.
Jaki Bóg dopuszcza taką niedoskonałość?
Wierzę, że też ma dla nich jakiś plan.
Ten plan zależy ode mnie.
Komisarzu.
Coś pan sugeruje?
Sprawca tej zbrodni jest jedną z krzywych linii.
Po co wszczynać ten męczący proces,
skoro i tak znów zostanie tu zamknięty?
Zaginiony pacjent może sprawić panu problemy, tak?
Tak.
Może panu też.
Urzędnik już wszczął śledztwo.
Jakoś przekona pan swoich ludzi.
Czemu panu zależy?
Wprowadziłem reformy, które się nie spodobały.
Zbrodnia źle by wyglądała w dokumentach.
„Reformy”?
Chce pan zmienić wszystko?
Naprawdę ważne rzeczy nigdy się nie zmieniają. Przepraszam.
Tak?
Dobrze.
Znaleźli pacjenta.
Widzieliście karła?
Przepraszam.
Spokojnie.
Szukam karła.
Widziałeś go?
Wiem, kim jesteś.
Co?
Wiem, kim jesteś.
Kim?
Chodź.
- Chodź. - Dokąd?
Do domu. Chodźmy.
- Do jakiego domu? - Chodźmy.
- Nie, Rómulo. - Chodź.
Jak tu pięknie. Sami to zrobiliście?
Zrobiłem go dla niej i brata.
I dla ciebie.
Dla mnie?
Dlaczego?
Bo jesteś naszą mamusią.
Rómulo…
Jak się domyśliłeś?
Bo nie jesteś chora jak inni.
Przybyłaś, by się nami zająć.
I zostaniesz tu na zawsze.
Prawda?
Już nas nie opuścisz.
Nie.
Nie zrobiłabym tego.
Słyszałaś?
Mama zostanie.
- Jest tu ktoś jeszcze? - Nie.
- A twój brat? - Nie.
Nie?
Zostańcie.
Alicia.
Tu César.
Co się stało?
- Spokojnie. - Co to jest?
- Przestań. - César.
Spokojnie.
Rozluźnij się.
Nic ci nie będzie.
- Proszę. - Jestem przywiązana.
Posłuchaj.
Zabiłaś kogoś.
Co?
Znaleźli cię obok ciała Luisa Ojedy.
- Luis Ojeda? - Tak.
Karzeł nie żyje?
Nie wiesz, co zrobiłaś?
Co zrobiłam?
Nie, to…
Rzucił się na mnie. Zaatakował mnie.
On…
Zaatakował mnie. Próbował…
Próbował mnie zgwałcić.
Zdejmij mi to.
Uspokój się.
- Zdejmij. - Nie mogę.
Nie pamiętam. Może był tam ktoś jeszcze.
To był wypadek. Proszę, uwierz mi.
- Zdejmij to. - Nie.
To, co zachowujesz dla Alvara, musi być ważne.
Przestań, proszę.
Muszę wezwać policję.
Nikogo nie będziemy wzywać, dopóki nie porozmawiam z pacjentką.
Nie…
- Nie wiedziałem, że wróciłeś. - Skróciłem sobie urlop.
Chciałbym porozmawiać z panią sam na sam, jeśli to nie problem.
Oczywiście.
Jestem Samuel Alvar, dyrektor tej instytucji.
Co pani powie?
Jak się pani czuje?
Mam zawroty głowy.
Miło wreszcie pana poznać.
Nie wiedziałam, jak długo tu wytrzymam.
- Narobiła mi pani kłopotów. - Przepraszam.
- Luis Ojeda na mnie wskoczył… - Słyszałem.
Ale to nie zmienia faktu, że zginął pacjent.
Chciałbym wiedzieć,
co z tym zrobimy.
Zdam panu raport, jeśli pan chce.
A potem zdecydujemy?
Dobrze.
Proszę.
Czy są dane, których nie ma w aktach?
- Potrzebuję do nich dostęp. - „Akta”?
Tak. Udało mi się zdobyć akta Damiána
i listę wyjść pacjentów, ale…
Nic jeszcze nie wiem, ale wątpię, by Luis Ojeda był w stanie sam
lub z czyjąś pomocą upozorować samobójstwo.
Trochę minie, zanim znajdę sprawcę.
Papierosa?
Nie, kręci mi się w głowie.
Samobójstwo?
Taką hipotezę przyjęłam z moim klientem.
Kto jest pani klientem?
Jak to?
Przecież pan wie.
Badam umysły moich pacjentów,
ale nie potrafię czytać w myślach.
Jestem Alice Gould.
Alice Gould de Almenara, doktorze.
Wiem, kim pani jest.
Więc pamięta pan też listy, które kazał mi wysłać doktor del Olmo.
Napisał mi pan, co zrobić, by upozorować chorobę i się tu dostać.
Niech mi pani wyjaśni te instrukcje.
Nie będę niczego wyjaśniać,
dopóki nie powie pan, czemu pyta o coś, co wie.
Co to za mina? Drwi pan ze mnie?
Nie drwię z moich pacjentów.
Pacjentów? W co pan pogrywa?
To nie jest zabawa…
pani de Almenara.
Nie wiem, skąd ten pomysł, ale musi pani wiedzieć,
że pani i ja nigdy nie wymienialiśmy żadnej korespondencji.
Nigdy nie rozmawiałem o pani z doktorem Garcíą del Olmo.
- To kłamstwo i dobrze pan o tym wie. - Nie rozmawiam tak z pacjentami.
Nie jestem pacjentką. Jestem tu służbowo. Rozumie pan?
Nie.
Dobrze.
Zażądam wyjaśnień od klienta.
- Do łóżka. - Zażądam wyjaśnień.
Nie wrócę tam.
- Daj to. - Co robisz?
Heliodoro? Czy to ty?
To operator linii wewnętrznej.
Chcę porozmawiać z mężem.
- Tu Alvar. Wyślij wsparcie. - Czemu to robisz?
Jest pani chora. Zostanie tu pani na długo.
Sukinsyn!
Za nią!
Co się dzieje?
Proszę otworzyć! Jestem Alice Gould de Almenara!
Jestem tu wbrew mojej woli.
Otwórzcie drzwi!
Puszczaj!
Trzymajcie jej rękę.
Trzymajcie ją.
Ty skurwielu.
Gdzie jestem?
W izolatce.
Jak długo tu jestem?
Trzy dni.
Podali ci środki uspokajające.
Chcę iść do domu.
Przykro mi, nie możesz.
Po twoim wybuchu dr Alvar uznał, że jesteś niebezpieczna.
Nie, to nie był wybuch.
Zaatakowałaś go, by uciec.
Dlaczego to zrobiłaś?
Znalazłam u ciebie to.
Co się dzieje?
Powiesz mi, co tu robisz?
Nie jestem szalona.
- Wypuść mnie stąd. - O tym zdecyduje rada lekarska.
A nie mają powodu, by się zebrać.
Chyba że mi go podasz.
Zaufaj mi, proszę.
Mam powody, by sądzić,
że śmierć Damiána Garcíi del Olmo nie była samobójstwem.
- Niemożliwe. - Montse.
Poprosiłaś o powód, żeby się zebrali.
A ja ci go dałam.
Zabierz mnie do nich.
Udowodnię, że mówię prawdę.
Chciałabym przeprosić.
Nie jestem agresywną osobą.
Zgubiłam się w labiryncie i sama z niego nie wyjdę.
Co to za labirynt?
Powód, dla którego tu jestem.
Dr Donadío przysłał tu panią, kierując się własnym osądem.
- Na prośbę pani męża. - Nie.
- Nieprawda. - Mamy dokument, który podpisał.
- Nieświadomie. - Nie wie, że tu pani jest?
To miało być tylko kilka dni.
Powiedziałam mu, że jadę do Buenos Aires.
Mówiła pani co innego. Ponoć próbował panią otruć.
Oszukałam was.
Większość rozmowy z dr. Ruipérezem była fałszywa.
Jak to „większość”?
Zmyśliłam osobowość mojego męża.
Udawałam pogardę, której nie czuję.
Kochamy się i szanujemy.
Więc celowo oszukała pani doktora Ruipéreza?
Tak.
W jakim celu?
Udawałam chorą, by się tu dostać.
To nonsens.
Nonsensem jest to, że dał się pan wprowadzić w błąd.
Ciekawe, ilu innych jest tu przez pana niekompetencję.
- Jak pani śmie? - Doktorze.
- Proszę. - Musiałam to zbadać.
Najlepiej od wewnątrz.
Jestem wyszkolonym detektywem. Co do tego nie kłamałam.
Ale dlaczego?
Czy nie łatwiej byłoby skłamać?
Uznałam, że mi nie uwierzycie i uznacie to za kolejny element opowieści.
I nie myliłam się.
Więc czasem pani kłamie, a czasem mówi prawdę.
Nie okłamałam pana.
To dlaczego okłamała pani doktora Ruipéreza?
Okłamałam go, żeby dostać się do szpitala.
Pana nie musiałam, bo już byłam w środku.
Proszę opowiedzieć o tym śledztwie.
- Doktor Alvar zna szczegóły. - Nie znam.
To nieprawda, doktorze.
Doktor García del Olmo zatrudnił mnie, żebym zbadała śmierć jego syna.
Był tu w dniu przyjęcia.
Młody Damián zmarł, ale jego śmierć nie jest tajemnicą.
Odebrał sobie życie.
To oficjalna wersja. Jego ojciec w to nie wierzy.
Wyznał to, gdy się poznaliśmy.
Na balu sylwestrowym w Ritzu.
Jeździmy tam co roku.
Od razu go rozpoznałam.
Pracowałam nad sprawą, która nie dawała mi spać.
Rozważałam, jak do niej podejść, gdy zobaczyłam to w telewizji.
Chłopiec odebrał sobie życie w szpitalu psychiatrycznym.
Zapamiętałam jego twarz.
Co mogło sprawić, że chłopiec z dobrej rodziny tak skończył?
Nie wiedziałam, że to dopiero początek.
TRAGEDIA W RODZINIE DEL OLMO
Jedna rzecz zmieniła wszystko.
Mój mąż znał doktora del Olmo.
Del Olmo!
Zaraz wrócę.
Ty zdrajco.
Żartuję. Dobrze cię widzieć.
Pogadasz z nią? Coś mnie ciekawi.
Alice.
Poznajcie się.
Dr García del Olmo. Moja żona, Alice Gould.
Wiedział o mnie od Heliodora.
Następnego dnia wezwał mnie do swojego biura.
Mój Damián wiele wycierpiał, ale nigdy nie próbował umrzeć.
Obiecałem mu, że go stamtąd zabiorę po powrocie z Meksyku.
Kilka dni później dostałem to.
MORDERCA: TY GO ZABIŁEŚ, NIE JA
Ktoś chciał mnie skrzywdzić, odbierając mi ukochaną osobę.
Coś musiało się tam stać,
ale policja mnie nie słucha.
Pomóż mi.
Proszę.
Charakter pisma wskazywał na to, że list napisał schizofrenik.
Wysłano go z Robregordo dwa dni po śmierci Damiána.
ATLAS HISZPANII
Dziesięć minut stąd.
Zbadałam tę sprawę.
Myślałam, że były pacjent del Olma mógł pragnąć zemsty,
ale nie miałam dowodów.
Nadawca listu mógł opuszczać szpital.
By to sprawdzić, musiałam działać od wewnątrz.
Tylko dyrektor mógł pomóc.
Alvar to mój przyjaciel.
Poleciłem go ministrowi zdrowia.
Zgodził się na współpracę.
Możesz zbadać to od środka,
ale nikt nie może wiedzieć.
W liście dyrektor podał mi instrukcje, jak się dostać do szpitala.
Zasugerował najodpowiedniejszą chorobę psychiczną.
Paranoję.
OBJAWY I RODZAJE PARANOI
„Nie jestem tu z nakazu sądu”.
„Nie z nakazu. Nie zostałam skazana”.
„Nie byłam…”
„Słucham?”
„Nie, zostałam legalnie porwana”.
Potem musiałam przekonać Donadío, naszego zaufanego lekarza,
by podpisał się pod diagnozą.
Doktor Alvar przysłał kolejne listy,
by uwiarygodnić mój występ.
Ale chciałam coś dodać.
„Pacjentka ma odpowiedź na wszystko,
nawet jeśli musi uciec się do kłamstwa”.
„Jest na tyle inteligentna, że potrafi łatwo oszukać naiwnych ludzi
i niedoświadczonych lekarzy”.
„Nie lekceważcie jej”.
Napisałam list, a dr Donadío go podpisał.
Koperta jest zamknięta. Nie kłamię.
Ta część o lekarzach nie była o panu, doktorze Alvar.
Nie znałam pana.
WNIOSEK O PRZYJĘCIE
Zostało najtrudniejsze.
Podpis Heliodora, który pozwoliłby na moje przyjęcie.
Włożyłam go między dokumenty do podpisu.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Co robisz? - Czytam twój magazyn.
- Mój magazyn? Dlaczego? - Tak sobie patrzę.
Musimy podpisać kilka rzeczy.
Ukryłam prawdę, aby nie narazić śledztwa.
DANE OSOBY KONTAKTOWEJ LUB PEŁNOMOCNIKA
- To wszystko? - Tak.
Dwa dni później powiedziałam mu, że lecę do Buenos Aires.
Tak się tu znalazłam.
Gotowa?
Zbadam śmierć pana syna.
Mogę zapalić?
Jeśli coś pani wie, musi nam pani powiedzieć.
Jeszcze nic rozstrzygającego.
Może nie ma czego rozstrzygać. Co pani na to?
Listy od dr. Alvara są w moim gabinecie.
Zostawiłam klucze u ochrony.
Pani wie, że te listy nie istnieją.
Rozumiem pana obawy.
Będzie mi pana żal, jeśli doprowadzi to do pana dymisji.
- Albo skreślenia. - Wiem, co pani robi.
Próbuje nas pani podzielić. Ale nie jestem pani wrogiem.
Pomagając mi, dyrektor wziął udział w fałszowaniu oficjalnych dokumentów.
Pewnie dlatego udaje niewiedzę.
Prawda?
Ale bez obaw, oczyszczę pana z zarzutów.
Chce pani wezwać policję? Dobrze, zróbmy to.
Sprawdźmy, co powiedzą o śmierci pacjenta.
Jestem ofiarą gwałciciela, który zaatakował mnie,
bo pozwoliły na to zasady, które pan tu wprowadził.
Nie wezwie pan policji.
Inaczej dowiedzą się, że z pana winy giną tu pacjenci.
- Dość. - Śmierć to ostatnie, czego wam trzeba.
A to nie była jedyna śmierć, prawda?
Pewnie odpowiada pan za śmierć wielu pacjentów…
Dość tego!
Dość!
No dobrze, będę z panią rozmawiał jak z pacjentką.
Jestem tu, by panią wyleczyć.
Ale zwracam się też do pani jak do zdrowej osoby.
Chcę, by pani wiedziała,
że pomimo choroby, wciąż odpowiada pani za swoje kłamstwa,
swoje wymysły
i świadomą manipulację.
I jeśli nie zmieni pani swojego nastawienia,
i będzie dalej kręcić
lub śledzić innych pacjentów w pogoni za zbrodnią, której nie było,
będę zmuszony uwierzyć, że to część pani choroby.
I podjąć stosowne kroki.
Pani zachowanie jest niebezpieczne dla innych pacjentów i dla pani samej.
Nie pozwolę na kolejne zgony.
Czemu pan kłamie?
Dlaczego pan kłamie?
Wie pan co?
Mój mąż w końcu się zorientuje
i zacznie mnie szukać.
Dr Donadío i dr del Olmo potwierdzą moją wersję.
Próbuje pan zatuszować śmierć, a ja dowiem się dlaczego.
Ten człowiek zginął z rąk wyjątkowo zaburzonej kobiety.
To, w połączeniu z urojeniami, których byliśmy świadkami,
dowodzi, że Alicia de Almenara stanowi zagrożenie dla siebie i innych.
Tak trzeba ją traktować.
Dotąd nie sprawiała problemów.
Żyła w swojej fantazji, ale zaatakowała w obliczu konfrontacji.
Pomyślnie przeszła wszystkie testy, które przygotowaliśmy.
Myślisz kutasem.
Ja nie mam kutasa, a też nie uważam jej za zagrożenie.
Wiemy, jaki był Ojeda.
Działała w samoobronie. To nie jest podstawa do diagnozy.
Być może uwzględnienie śmierci Ojedy tylko nas dezorientuje.
Pytanie brzmi,
czy wierzymy w to, że próbowała otruć męża,
czy zmyśliła to dla dobra śledztwa?
Mąż, Donadío i del Olmo nie potwierdzili żadnej wersji.
Sprawdźmy to.
Mamy tu pięciu lekarzy psychiatrów i nie możemy ustalić diagnozy,
nie poddając się narcystycznym żądaniom pacjentki?
Czemu tego nie sprawdzić?
Czemu wierzycie jej bardziej niż mnie?
Nie, po prostu nie znamy twojej opinii.
Moim zdaniem Alicia de Almenara jest chłodna i rzeczowa.
To cechy osoby, która może kogoś otruć.
Książki też? Co zrobi książka?
- Musisz je oddać. - Proszę, tylko jedną.
Pacjentka jest chorobliwie arogancka.
We własnej ocenie jest bardziej wykształcona, wrażliwa,
uduchowiona, wytworna, elegancka i delikatna niż inni,
ale gdy ktoś demaskuje jej urojenia, staje się agresywna.
Freud miał obsesję. Nienawidzę takich ludzi.
Upraszczają złożone pojęcie ducha.
Moim zdaniem ta sama pacjentka ujawniła,
i to z wielką elokwencją,
że miała motyw, by otruć własnego męża.
Jaki?
Nie mogła znieść myśli,
że mężczyzna, którego wybrała spośród wielu innych,
jej fantastyczny ornament,
nie kochał jej, ale jej pieniądze.
Zmyśliłam osobowość męża.
Udawałam pogardę, której nie czuję.
Kochamy się i szanujemy.
Przeanalizujmy to, co wiemy, zakładając, że raport dr. Donadío był prawdziwy.
To on ją tu skierował.
Dowiemy się, kim naprawdę jest Alicia de Almenara.
Wszystko zaczęło się 17 października.
Tego dnia pacjentka pojawiła się w klubie polo swego męża,
by zjeść z nim obiad po meczu.
Gdy przyszedł do stolika, wszystko było już gotowe.
- Dla ciebie. - Dzięki.
- Krwawa Mary. - Uwielbiam.
Kilka godzin później, podczas gry w pokera,
zaczął się źle czuć.
Przepraszam.
Miesiąc później, 20 listopada,
bez medycznego wyjaśnienia przyczyn tej niebezpiecznej choroby…
- Jak poszło? - Dobrze.
- Dobra sesja. - Świetnie.
Pan Almenara odczuł te same objawy po obiedzie.
Ty nie jesz?
Nie. Nie jestem głodna.
A ją porwała fantazja.
Równie radosna, co bolesna.
Alice!
Gdy pojawił się zaniepokojony dr Donadío,
zauważył poważne objawy zatrucia.
Mąż nic nie powiedział,
ale w głębi duszy zaczął snuć podejrzenia.
Przypomniał sobie, że tamtego dnia żona odprawiła pokojówkę przed obiadem.
Wtedy się tym nie przejął.
Ale gdy poczuł się lepiej, zapragnął poznać prawdę
i postanowił działać.
Skarbie.
Wszystko gra?
Tak.
Tamtej nocy potwierdziły się jego najgorsze obawy.
Nie chciał mieszać w to policji, więc wezwał doktora Donadío,
który przepłukał jej żołądek.
To jest to, Enrique.
Znalazłem to w kuchni. Spójrz.
Pacjentka zrozumiała, że została zdemaskowana
i że najpewniej trafi do szpitala.
Podświadomie wiedziała, że musi zostać ukarana.
Jej umysł nie mógł tego znieść,
więc ukrył prawdę i wykrzywił rzeczywistość.
Przeszła załamanie nerwowe.
Wymyśliła sobie, że przyjedzie tu nie jako pacjentka,
ale jako prywatny detektyw ze szlachetnym zadaniem.
By zbadać zbrodnię.
To właśnie jej złudzenie. Postać, którą stworzyła.
A czy zdajecie sobie sprawę, jaką chorobę wybrała?
Tę, którą ma.
Mieszankę paranoi…
i udawania.
Powinna brać leki przeciwpsychotyczne, które przepisałem.
Ale wciąż nie mamy dość dowodów.
Być może przetrzymujemy tu zdrową osobę.
Jeśli nie kłamie, raport nic nie da.
Skontaktujmy się z panem Almenarą, dr. Donadío i dr. del Olmo.
Albo to, albo policja.
Sam zdecyduj.
Przepraszam, pacjent ma sprawę.
Był świadkiem śmierci Luisa Ojedy.
Jak wyznałem panu kilka dni temu,
w dniu śmierci Ojedy
byłem na oddziale ratunkowym, bo wcześniej miałem atak.
A po wyjściu szukałem Alicii.
Czemu?
Martwiłem się o nią.
Opowiedziała mi o jakimś śledztwie.
- Ignacio… - Proszę mu nie przerywać.
Podobno poszła do lasu, by porozmawiać z Ojedą.
Poszedłem za nią.
Powiedziałem jej wcześniej, że czasem sprzeczał się z Damiánem.
Gdy ją znalazłem, Ojeda próbował ją zgwałcić.
Chciałem coś zrobić,
ale gdy mnie zobaczył, wstał, potknął się i rozbił sobie głowę.
Pobiegłem po pomoc,
ale ktoś ich znalazł i wyciągnął złe wnioski.
To prawda?
Tak.
O ile pamiętam, tak.
To załatwione.
Zamieścimy to oświadczenie w raporcie.
Interwencja policji nie będzie konieczna.
Dziękuję.
A teraz wybacz,
musimy porozmawiać z Alicią na osobności.
Dzień dobry.
Alicia Gould.
Więc zna pan już moją sytuację?
Co z Heliodorem?
Próbowaliśmy dzwonić, ale pani mąż jest nieosiągalny.
Nie powinnam mówić mu o Buenos Aires.
Pewnie mnie tam szuka.
Ciekawe, że nie skontaktował się z ambasadą lub policją.
Co sugerujesz?
Czy to nie dziwne?
Chyba że pacjentka osiągnęła to, czego chciała wcześniej
i mąż nie odbiera telefonu, bo nie żyje.
Nie znajdziecie żadnego ciała w moim domu.
Jasne?
Sprawdźcie to.
No dalej. Albo poślijcie tam doktora Donadío.
Wyjaśnijmy to raz na zawsze.
- Dr Donadío jest w Zurychu. - Zurych?
Wysłaliśmy do niego telegram, ale nie odpowiedział.
Tylko doktor García del Olmo może potwierdzić pani wersję.
To na co czekacie?
Wezwijcie doktora del Olmo.
Alicia.
Gdy zobaczyła pani mężczyznę, który odbierał zeznania Urquiety,
uznała go pani z policjanta.
Ale to nieprawda.
Nie poznaje go pani?
Nie.
Dlaczego? Nigdy go nie widziałam.
Bo jestem Raimundo García del Olmo.
Twierdzi pani, że działa w moim imieniu.
Nic pani nie powie?
Nie.
Nie mogę.
Dlaczego?
Czemu pani nie może?
Czemu nie?
Czemu nic pani nie powie?
Bo to nie jest Raimundo García del Olmo.
- Co? Przecież to on. - Nie.
Nie.
To nie Raimundo García del Olmo.
Nie. To nie on mnie zatrudnił.
Nie. To nie on mnie tu przyprowadził.
Ten człowiek jest tym, za kogo się podaje.
Kto cię tu przywiózł?
Mówię ci, Montse! Raimundo García del Olmo.
Co to ma znaczyć? Jak to „kto mnie tu przywiózł”?
Mówię, że Raimundo García del Olmo.
Mówię wam. Raimundo García del Olmo.
Montse, proszę. Musisz mi uwierzyć.
Co? Nie, zaczekajcie. Proszę. Nie dotykajcie mnie.
Puść mnie!
Proszę cię, Montse.
Montse, to pomyłka.
Puśćcie mnie! Czemu to robicie?
Skurwiele! Puśćcie mnie!
Puszczać!
Zostawcie mnie!
Ty skurwielu! Nie dotykajcie mnie!
Montse!
Puśćcie mnie!
Puszczajcie!
Nie.
Alicia.
Proszę tu spojrzeć.
Nie musi pani mówić.
Jeśli wie pani, kim jestem, proszę mrugnąć.
Kim pani jest?
Alicia.
Wiesz, kim jesteś?
Wszystko będzie dobrze. Dziękuję za odwagę.
Kim jesteś?
Jestem dr García del Olmo.
Nie.
Powiedz mi prawdę. Kim jesteś?
Prawda jest taka, jak chcesz.
- Mój magazyn. Dlaczego? - Tak sobie patrzę.
Musimy podpisać kilka rzeczy.
Proszę.
I tu też.
Dobrze. Tutaj.
Jak to „kto mnie przywiózł”?
Mówię wam. Raimundo García del Olmo.
- Alice! - Jak to „kto mnie przywiózł”?
Raimundo García del Olmo.
Raimundo García del Olmo. Jak to?
Doktor García del Olmo.
Jestem doktor García del Olmo.
Dziękuję za odwagę.
Kim jesteś?
Jest taka, jak chcesz.
Jestem doktor García del Olmo.
Wszystko będzie dobrze.
Dziękuję za odwagę.
Gorsza niż ja.
Kim jesteś?
Jest taka, jak chcesz.
- Alice. - Dziękuję za odwagę.
Dziękuję za odwagę.
Jestem doktor García del Olmo.
Alice!
Dziękuję za odwagę.
Jestem doktor García del Olmo.
Dziękuję za odwagę. Wszystko będzie dobrze.
Skarbie.
Wszystko gra?
Otworzyła oczy.
Alicia.
Słyszysz mnie?
Jesteśmy tu, mamo.
Posłuchaj, Alicia.
Musisz się trzymać.
- Wyciągnę cię stąd. - Koniec wizyty.
Chodźmy, zanim nas zobaczą.
Nie.
Nie martw się. Zajmą się nią.
Chodźmy.
Musisz iść do siostry. Nie możesz zostawić jej samej.
Heliodoro.
Chodźmy, zanim zobaczą.
- Nie ma tu Heliodora. - To był on.
To był…
To był on.
Znów u niej byłeś?
Tak.
- Jak się czuje? - Musimy ją wydostać.
To był rozkaz dyrektora.
- To przesada. - Wiem.
Ale widziałeś, co się stało.
Popełniliśmy błąd.
A gdybym mógł to wyjaśnić?
- Moje kłamstwo okazało się prawdą. - Jak to?
Heliodoro uknuł plan, by ukraść moje pieniądze.
Tylko on mógł sfałszować gazetę.
Żebym uwierzyła, że del Olmo to ktoś inny.
Musiał wiedzieć, co podpisuje.
Tylko on mógł zatrudnić kogoś, żeby udawał del Olmo.
To przesada.
Nie, mieliście rację. Nikt nie zabił Damiána.
Rada prowincji zatwierdziła twoje przyjęcie.
Wszystko się zgadza.
Donadío musiał być z nim w zmowie.
Pewnie obiecał mu pieniądze.
Moje pieniądze. Co za drań.
Donadío dostałby telegram w Zurychu.
- A nie odpisał. - Idealnie.
Zostałam tu zamknięta, a w miarę badania niedoszłej zbrodni
wychodzę na coraz większą wariatkę.
Zwłaszcza w oczach dyrektora.
Powiedzmy mu.
Też padł ofiarą tego oszustwa.
Chyba że też był w to zamieszany.
To przesada.
Myślisz? To by wyjaśniało, czemu odrzucał powody Alicii
i wdrożył agresywne środki.
To poważne oskarżenia.
Możesz to udowodnić?
Moje konta bankowe.
Jeśli są puste, to wyjaśniłoby zniknięcie Heliodora.
- Zadzwońmy do banku. - To nic nie da. Muszę tam pojechać.
Wyciągnęłam cię z klatki,
ale tylko rada może cię wypisać.
To jedyny sposób, Montse.
Jeśli namierzymy pieniądze, dotrzemy do Donadía, Heliodora i Alvara.
A jeśli to nic nie da?
To będzie oznaczało, że po prostu oszalałam.
Zostań tu. Nic nie rób i nie mów, dobrze?
César, chodźmy.
Sprawdźmy.
No dobrze.
Kiedy się obudzi, przenieście go do celi.
Tak jest.
I zadzwońcie do rodziny.
Alicia de Almenara?
Jest na zabiegu?
Dr Castell zabrała ją rano z sali zabiegowej.
POLICJA
Dzień dobry, chciałbym coś zgłosić.
Pracuję w klinice psychiatrycznej. Podejrzewamy legalne porwanie.
Słucham?
DWA MILIONY PESET NADAWCA: HELIODORO DE ALMENARA
Co tu robisz?
O co tu chodzi?
Mąż Alicii zapłacił 20 razy więcej, niż powinien.
To był datek na rzecz kliniki.
- Na twoje nazwisko? - Od razu przelałem je klinice.
Sprawdź w księgach. Wszystko się zgadza.
Nie zapłacił bez powodu.
- Co obiecałeś Heliodorowi? - Nic.
Nigdy z nim nie rozmawiałem.
Ale powiedziałbym mu, że działam z myślą o dobru jego żony.
Została tu przyjęta na podstawie oceny dr. Donadío.
To bez znaczenia, co ona o tym sądzi.
Przyjęliśmy ją, żeby ją wyleczyć.
To nasza misja.
Kto o tym zapomni, wylatuje.
Zrozumiano?
Gdzie ona jest?
W swojej celi.
Dobrze.
Idź się spakować. Jesteś zwolniona.
Nie chcę cię tu widzieć.
Znajdźcie ją.
Samuel Alvar.
Alicia de Almenara zniknęła.
Nie.
Spróbuje uciec.
Jest Alicia de Almenara?
Czy ktoś ją widział?
Alicia de Almenara?
- Więc nazywa się Alice Gould? - Tak.
Jak już mówiłem, pracuję w klinice.
Sądzimy, że została legalnie porwana.
Musi sprawdzić stan konta, by to potwierdzić.
To bezpodstawne oskarżenia. Wszystko się zgadza.
Wcale nie. Jej mąż zniknął kilka tygodni temu.
Ale nikt tego nie zgłosił. Rodzina, znajomi…
Działam w jej imieniu.
Może pan zadzwonić do szpitala.
Gdzie Alicia de Almenara?
Widzieliście ją?
Alicia de Almenara?
Widziałeś Alicię de Almenarę?
A wy ją widzieliście?
- Gdzie ją widziałeś? - Widziałem ją.
- Gdzie? - W warsztacie zabawek.
Pańska pacjentka jest ubezwłasnowolniona. Zgłoszenie musi być zgodne z procedurami.
Nie pomoże pan bez zgody Alvara?
Komisarzu, wyniki sekcji zwłok.
Świetnie. Dr Arellano właśnie wychodzi.
Słucham? Mówiłem przecież, że ta sprawa…
Mam tu prawdziwe zbrodnie, które muszę zbadać.
To dziwne, że lekarz przyszedł tu, by zgłosić coś takiego.
Zadzwońcie do banku.
Gdzie Alicia de Almenara?
Urquieta?
Przecież Alicia jest w klatce.
Widziano, jak tu biegła.
Niech pani w to nie wierzy.
Pełno tu wariatów.
Jeśli ktoś spróbuje jej pomóc, dostanie taką samą karę jak ona.
Nikomu nie pomagamy.
Dziękuję.
Dziękuję, Ignacio.
Nie ma za co. To co się dzieje?
Muszę stąd uciec.
Inaczej mnie wykończą.
Posłuchajcie mnie, proszę.
Muszę się stąd wydostać, ale potrzebuję pomocy.
Pewnie, ale stąd nie da się uciec.
Nie. Mam plan.
Mam plan.
Ale musicie mi pomóc.
Tak? Na pewno?
Mogę na was liczyć?
Ignacio.
Daj zapalniczkę.
ROZCIEŃCZALNIK DO FARB
Tak?
- Kto cię wpuścił? - Mam klucze z magazynu.
Jej mąż wyjechał.
Dom stoi pusty.
Alicia miała rację.
Została oszukana.
Wracaj szybko.
Dużo się tu dzieje.
Co jest?
ALICE GOULD PRYWATNY DETEKTYW
- Co jest? - Idź po pomoc.
Szybciej, Ignacio.
Urquieta!
Spokojnie. Wezwę lekarza.
Pożar! Uciekajcie. No już.
Pożar!
Uciekajcie! Pali się!
- Pożar! - Gdzie?
Pożar!
Pożar! Uciekajcie!
Pożar!
Uciekajcie! Pożar!
Pospiesz się, Remo.
No już!
Pożar!
Remo, spokojnie. Uspokój się.
Dalej!
Uciekać!
Pożar! Uciekajcie!
Pożar! Uciekać!
Uciekajcie! Pożar!
Dalej, uciekajcie! Pożar!
Pożar!
Uciekajcie! Pożar!
Pożar!
- Uciekajcie! - Co tu robicie?
Uciekajcie, bo spłoniecie!
Uciekać!
OBSZAR ZASTRZEŻONY
Nie!
Rómulo!
Nie!
Rómulo!
Ro…
Z drogi!
Odsunąć się!
Wynocha!
Wypad!
Wynocha!
Wracać do cel!
Zostaw go.
Z drogi! Przepuśćcie dyrektora!
Co tu robisz?
Będziesz dziś potrzebował każdej pary rąk.
Soto i Ruiz de Pablos. Jesteśmy tu w sprawie śmierci chłopca.
Zabiorę was do jego celi.
Dokąd idziecie?
Przepraszam, może pani mnie wpuścić?
Co?
Jestem koronerem.
Komisarz i urzędnik sądowy czekają, aż zabiorę zwłoki.
Nie mówili, że przyjadę?
Jestem koronerem.
Tak, przepraszam.
Przepraszam!
Mówili, że to w bloku męskim.
Cela numer 317.
Zmarły to Rómulo, tak?
Wskaże mi pani drogę?
Idę!
Sprawca tej zbrodni jest jedną z krzywych linii.
Po co wszczynać ten męczący proces,
skoro i tak znów zostanie tu zamknięty?
Zaginiony pacjent
może sprawić panu problemy?
Tak.
Może panu też.
Przepraszam.
Tak?
Dobrze.
Znaleźli pacjenta.
- Jak się tu dostała? - Skąd mam wiedzieć?
- To nie nasze auto. - Pomóż mi ją wyciągnąć.
Czekaj.
Wyciągnij ją.
To nikt od nas.
- Ma nasze ubranie. - To kim ona jest?
Ma na imię Lucía.
To nasz koroner.
Koroner?
Aresztujcie tę kobietę.
Przepraszam, że udawałam koronera, ale nie miałam wyjścia.
- Kim pani jest? - To niebezpieczna pacjentka.
Skujcie mnie. Nie będę się opierać.
Ale musicie coś wiedzieć.
Nie słuchajcie jej. Nabierze was na swe sztuczki.
Dlatego pan tu jest, doktorze.
Chcę wyznać prawdę,
która wyjaśni, co tu dziś robiłam, ale też kto popełnił zbrodnię.
Wie pani, kto go zabił?
Tak.
Wiem też, kto za to odpowiada.
Ja.
- Tak? - Jestem koronerem.
Gdzie Lucía?
Zastępuję ją.
Zbadam teraz miejsce zbrodni.
Nie przeszkadzajcie mi.
Dobrze.
Pierwsze, co zauważyłam, poza licznymi ranami od szkła,
to zapadnięta klatka piersiowa i połamane żebra.
Jest tylko jedno wytłumaczenie.
Ciało zmiażdżyła wielka siła.
W celi nie było nic ciężkiego.
Nie mówimy o czymś, ale o kimś.
Widzi pan,
niedawno zostałam zaatakowana, a sprawca zmarł.
Co? Kolejna śmierć?
Nie powiadomił pan policji?
Jeden z przesłuchanych pacjentów, Ignacio Urquieta,
potwierdził, że to był…
Skłamał, by mnie chronić.
Po dzisiejszych wydarzeniach pozostaje tylko jedna teoria.
Ofiara mnie obroniła,
a morderca to widział.
Ktoś tak ciężki, że mógł bez trudu podnieść ofiarę
i zmiażdżyć jej klatkę piersiową.
Rómulo!
Miał narzędzie zbrodni…
i motyw.
Jaki?
Miłość.
Nic tak nie odbiera rozumu jak miłość.
Rómulo zabrał mu ukochaną,
a potem też jedynego przyjaciela.
To go rozjuszyło.
Jeśli go zbadacie, znajdziecie rany od szkła na dłoniach.
Na pewno się pokaleczył.
Czy to brzmi sensownie?
Rómulo i Człowiek Słoń
często się kłócili.
Zbadaj go.
Sprawdź, czy ma zadrapania na twarzy i ciele.
Walczyli ze sobą. Ofiara mogła podrapać go w samoobronie.
Nie.
Będzie miał ślady…
jednie na dłoniach.
Proszę za mną.
Pokaż dłonie.
Miała pani absolutną rację.
Niech mi to ktoś wyjaśni.
Jestem detektywem.
Jestem tu wbrew mojej woli.
Wyjaśnię to na komisariacie.
Nie pojedzie pani bez wypisu.
Jestem winna śmierci człowieka.
Rómulo by żył, gdybym nie próbowała uciec.
To pani twierdzi, że została porwana?
Nikogo tu nie porwano.
Jeden z pana lekarzy zgłosił to dziś na komisariacie.
Ta pacjentka przybyła tu dobrowolnie i na zlecenie lekarza.
- To wszystko kłamstwa. - Nie.
Nie wszystko.
Ma rację co do pieniędzy.
Potwierdziliśmy, że mąż opróżnił jej konta.
A mógł to zrobić, bo właścicielka jest ubezwłasnowolniona.
Nie mogę pani stąd zabrać,
ale pogadam z sędzią.
Popełniacie wielki błąd.
Zrobiłem go, słuchając pana.
Pamięta pan, co mówił?
To, co ważne, nigdy się nie zmienia.
Taki właśnie jest obowiązek policjanta.
Odkryć prawdę.
Proszę z nami.
Tak, chodźmy. Spiszemy pani zeznania.
Gdzie Arellano?
Oto kopia wniosku o twoje wydalenie, który wysyłam do rady.
Wszyscy go podpisali.
Nie macie do tego prawa.
- Zwolniłem ją kilka godzin temu. - Nie oficjalnie.
Jutro zebranie.
Jakie?
Nadzwyczajne zebranie zarządu.
By wypisać Alice Gould.
Gdy znów otworzymy tę bramę,
będziesz już wolna.
Montse, mogę mieć prośbę?
Miał atak paniki, więc go tu przyprowadziliśmy.
Mogę z nim zostać?
- Tak. - Dziękuję.
Okropna noc, prawda?
Strasznie się bałam.
Przez chwilę myślałam…
że cię stracę.
Ale już się nie boję, bo wiem, że mnie ochronisz.
Tak jak chronisz siostrę.
I brata, Rema.
Ludzie mogą was pomylić, ale matka zawsze rozpozna syna.
Co się stało?
Spokojnie, Remo.
Spokojnie. Chodź, Remo.
Zaraz wrócę, dobrze? Zostań tutaj.
Pożar!
To moja wina.
- Nie. - Tak.
Powinienem tam być.
Nie. To nie twoja wina.
- Zostaniesz ze mną? - Nie mogę.
Proszę.
Moje miejsce jest tam.
Ale będę cię odwiedzać.
Gdy tylko będę mogła.
Gotowa?
Masz nowe okulary.
Miałaś rację.
Były staroświeckie.
Wyglądają świetnie.
Dziękuję.
Zobaczę cię jeszcze?
A nie masz dość?
Do zobaczenia.
Proszę usiąść.
Pani Alicio de Almenara, czy zna pani powód tego zebrania?
By wydać wyrok.
Jesteśmy doktorami psychiatrii. Nie wydajemy wyroków.
Nie powiedziałam, że to wyrok dla mnie.
Proszę powiedzieć.
Ile razy nas pani okłamała?
- Wiele razy. - Ma to pani w zwyczaju?
Nie.
W dwa miesiące pobiłam życiowy rekord kłamstw.
Przedtem zawsze byłam z zasady szczera.
Tak jak teraz. I gdy zostanę wypisana.
Wciąż czekamy, aż odnajdzie się pani mąż,
ale wszystko wskazuje na to, że padła pani ofiarą jego spisku.
Od rana wiadomo, że wyjechał do Azji z pani pieniędzmi.
Heliodoro nie zostawił śladów.
Doktor Donadío zniknął w Zurychu,
podobnie jak fałszywy García del Olmo,
gdy ja byłam tu zamknięta i walczyłam o rozum.
Pytanie brzmi, co z tym zrobicie?
Rada musi zagłosować za pani wypisaniem.
Jednomyślnie.
Więc mój los pozostaje w rękach doktora Alvara.
Tak.
Dopóki jestem dyrektorem, mój głos jest równie ważny.
Więc niech pan okaże godność, by uniknąć niesprawiedliwości.
Diagnoza, którą pan postawił, okazała się błędna.
Udowodniono tylko, że mąż panią oszukał.
Ale czy zamknięto tu panią w wyniku podłego spisku?
Czy z powodu otrucia?
Przemawia przez pana niechęć.
Wie pan czemu?
Nie może pan znieść,
że pana autorytet podważa kobieta, która zaskarżyła pana metody.
Wobec mnie, ale i innych.
Aż cały szpital się od pana odciął.
Jeśli się pan sprzeciwi, będzie to nieprofesjonalna mściwość.
Nic pan tym nie ugra.
- Naprawdę. - Wie pani, co pokazała?
Nie.
Pani rzadki kompleks wyższości.
To przez niego mnie pani analizuje
i próbowała pani uśmiercić męża.
Jest pani chora,
podstępna
i niebezpieczna.
Nawet jeśli nikt inny tego nie widzi.
Ale bez obaw, nie będę z nimi walczyć.
Panie i panowie,
w trosce o konsekwencję i godność
i ponieważ nie wierzę, że straciliście zdrowy rozsądek,
zrzekam się własnego głosu
i zaufam waszym.
- Jesteś pewien? - Powierzam wam renomę tej instytucji.
Proszę tylko, że jeśli uznacie Alicię de Almenarę za zdrową,
żebyście zniszczyli list, który mnie dyskredytuje
i żąda mego usunięcia,
i zastąpili go tym.
Jest zaadresowany do ministra zdrowia.
Mianował mnie i jestem mu to winien.
W tym liście rezygnuję z powodów osobistych
i wyrażam prośbę, by komisja lekarska
wybrała nowego dyrektora
lub dyrektorkę.
W tym przypadku.
Jakieś obiekcje?
Przyjmujemy te warunki.
Możemy głosować?
Wskażę wam tylko coś, co straciliście z oczu.
Zaufanie do diagnozy klinicznej.
W tym przypadku do opinii doktora Donadío.
Pamiętasz, co napisał w swoim liście?
Chcesz oprzeć swą diagnozę na kłamstwach chorej kobiety?
Przemyśl to.
Przejdźmy do głosowania.
Proszę odpowiedzieć „tak” lub „nie”.
Czy Alice Gould de Almenara jest zdrowa psychicznie?
Tak.
Ta decyzja to największy błąd, jaki popełniono.
Cieszę się tylko…
że nie jestem za to odpowiedzialny.
Mówiłam, że to wyrok.
Ale nie mój.
Jedyne, co do was czuję,
to głęboki niesmak.
Rada przyjęła rezygnację.
Idź po swoje rzeczy, Samuelu.
Przy okazji…
dzwonił do mnie doktor Donadío.
Okazuje się, że po kongresie w Zurychu wyjechał na wakacje z żoną.
Nie było żadnego spisku.
Po prostu nie odczytał telegramów.
Zapytałem, czy zechce wyjaśnić sprawę, a on się zgodził.
Miłego dnia.
Witaj, Alice.
W co ty się wpakowałaś?
KRZYWE LINIE BOGA
Napisy: Marta Racka