Chodźcie...
są tu.
Idziemy.
Szybko.
Dalej.
Bierzcie tego po lewej.
- Jeden odłączył od stada. - Słuchajcie... on wciąż tu jest.
Bez niego nie mamy całego stada.
Złapcie go...
Ustawcie na nowo pułapkę.
Ruszać się. Szybko.
Abduya.
Cicho bądź.
Jest blisko.
Jest duży. Musimy go złapać,
bo nam nie odpuści.
Chipo?
Ukryj pętlę.
Ruszajmy!
Dobrze nam zapłacą.
- Zaczekajcie tu na resztę. - Zobaczymy się w szkole.
Bądź ostrożny.
Abduya?
Abduya.
Zbliża się!
Uciekajcie!
BESTIA
Gdzie jesteś, ukochana?
Nie mogę cię odnaleźć.
- Potrzebuję cię. - ...proszę o zgodę na lądowanie.
Zulu-Sierra-Papa-Mike-Victor, masz zgodę na lądowanie.
Mówiłaś coś do mnie?
Pierwszy raz w Afryce Południowej?
Nie, ale to było w innym życiu.
Jak pięknie.
Norah.
Mare.
Wyjrzyjcie przez okno.
Mare. Mare.
Spójrz na to.
- W tę stronę. - Potwornie gorąco.
- Dziękuję. - Oczy mi się spociły.
Wszystko się spociło. Nawet śledziona.
- Śledziona? - Pot na mojej śledzionie się spocił.
O matko. Jest potwornie gorąco. Rozpływam się w tych ciuchach.
Z JFK do Londynu, z Londynu do Johannesburga, dalej do Polokwane,
a z Polokwane na kompletne zadupie.
- Gdzie teraz jesteśmy? - W buszu.
Czy mają tu wentylatory tryskające wodą?
- Cześć, Tata. - Cześć.
Norah, chcesz wody? Napij się.
Jesteś pewien, że on przyjedzie?
Mam nadzieję, bo na Ubera musielibyśmy długo czekać.
- Ale gorąco. Wody. - Jak tam, Mare?
Jesteśmy w Afryce!
- Jak gorąco. - Powiedz coś w końcu, skarbie.
To chyba on. Tak, to on. Hej!
Klimatyzacja.
Dojechał. Brak mi słów.
- Miło cię widzieć. - I ciebie.
- Jak się masz? - Co słychać?
Stary.
- Jak lot? - Dobrze.
Świetnie. Pamiętasz Norę?
- Mój Boże. - Martin.
Ostatnio byłaś tylko połówką człowieka.
- No dobra. - Jesteś coraz wyższy.
- A ty coraz bardziej dowcipna. - Dorosłeś.
- Meredith? Jak tam życie nastolatki? - Mów mi „Mare”.
- Mare. - Proszę, bracie.
Dobra.
Pomogę wam.
- Chodźmy. - Dobrze.
Witajcie w Mopane.
Jesteś strażnikiem zwierząt?
Stałem się kimś w rodzaju egzekutora w rezerwacie.
Egzekutora?
Safari to tutaj wielki biznes. Dużo stresu.
Na różne sposoby ludzie zarabiają tu dzięki zwierzętom.
To wioska mamy.
Byłem mały, gdy poznałem tu waszą mamę.
Przyjeżdżałem z rodzicami na wakacje.
Ona i jej przyjaciele opowiedzieli mi wszystko o tym miejscu.
Dzięki niej zainteresowałem się przyrodą.
A po studiach przedstawiłem ją waszemu tacie.
- Ile z tym miejscem wiąże się wspomnień. - Proszę.
- Dobrze to wygląda. - Tak.
Przygotowałem go na przyjazd gości.
Chodźcie. Tędy.
Naprawdę zadbałeś o ten dom.
- Czy to bantam? - Tak.
- Nie! - Tak.
- Nie naprawiłeś go? - Czekałem, aż ty mi pomożesz.
Ja?
Prosto na górę.
Tym wejściem po lewej.
Dzięki, że nas przyjąłeś.
- Nie ma sprawy. - Potrzebowaliśmy tego.
To te drzwi?
Tak, to tutaj.
- Pomóc? - Trzeba je kopnąć, bo się zacinają.
- Brawo, Wielka Stopo. - Nieźle.
Proszę bardzo.
Zapalę światło.
Nie musicie zdejmować butów.
Od kiedy opuściła mnie dziewczyna, żyję jak kawaler.
- Tak? - Mam straszny bałagan.
Wybaczcie mi to.
- Wujku Martinie. - Tak?
Jakie jest tu hasło do wi-fi? Chciałabym coś podłączyć.
Niestety.
Przez 10 dni nie będzie internetu ani nie będą działać telefony.
To nie w porządku.
- Dacie radę. - Co?
Zobaczycie tu tyle rzeczy, że nie zatęsknicie za telefonem.
Jaki stary model.
Dziewczęta, tu będzie wasz pokój.
Może te łóżka skromnie wyglądają,
ale są wygodne.
- Mama zrobiła te zdjęcia? - Jeszcze je masz?
Oczywiście.
Wiesz, kto jest w tym brzuszku?
Ty.
Te zdjęcia są niesamowite.
Mama jest taka młoda i piękna. Gdzie zrobiła to zdjęcie?
Niedaleko, przy drodze.
Niesamowite drzewo. Sama zrobiła to zdjęcie?
Tak. Spędzała przy nim tyle czasu, że nazwaliśmy je Amahle Tree.
Uwielbiała je fotografować.
Weźmiesz tę sałatę?
Dobrze pachnie.
Już gotowe.
Gdzie jest Mare?
Tam. Rozpakowuje się.
Hej, Mare.
Kolacja gotowa.
Dzięki.
Masz wszystko, czego trzeba?
To ja spakowałam twoją walizkę.
To prawda.
A więc, czy ja mam wszystko?
Dobra, kolacja gotowa.
- Już to mówiłeś. - Wiem. Tylko...
Zrobione z długą ekspozycją starym nikonem mamy.
Dolewka.
Wolę klisze, choć dla niektórych są oldschoolowe.
- Tak, ale... - Wolę robić zdjęcia na kliszy.
Tak.
- Naprawdę wspaniałe. - Dziękuję.
Nate, widziałeś? Świetne.
Tego nie widziałem, ale...
Przypominają zdjęcia twojej mamy. Jest w nich dusza. Masz wielki talent.
Zgłosiłam się do The Tisch School of the Arts.
To ważna uczelnia artystyczna...
- Najlepsza. - Świetna uczelnia.
- Przyjmą cię. - Dzięki. Mam nadzieję.
Dostanie się. Zobaczycie.
Nie poszła na medycynę, jak chciał tata.
Jeden lekarz w rodzinie wystarczy.
Cały czas jej mówię, że lubię to, co robi.
Ma takie...
To zdjęcie na lodówce.
Niebieski samochód, a w tle budynek.
Tato, ten samochód jest czerwony.
- Nie jest. - Jest.
To czerwony samochód i zdjęcie sprzed pięciu lat.
- Przepraszam. Miałem na myśli czerwony. - Oczywiście.
A czym ty się interesujesz, młoda damo?
Na razie planuję iść na psychologię. Terapia rodzinna.
Ciekawe.
- Jeśli coś cię gnębi, powiedz. - Nate, daj spokój.
Gnębi mnie to, że przez 10 minut Martin okazał więcej zainteresowania
moją fotografią niż ty przez cały rok.
- Co? - I tyle samo czasu
miałeś dla naszej mamy w ostatnim roku jej życia.
Zachorowała. A ty to przegapiłeś.
Bo zdążyłeś nas opuścić.
- Wcale nie. Próbowałem. - Tato.
Wspólnie z waszą mamą podjęliśmy decyzję o rozstaniu. Zachorowała później.
Norah. Nie wychodź.
- Pójdę do niej. - O czym ty mówisz?
Norah.
Przepraszam. Nie powinnam była mówić o tym przy Norze.
Już dobrze?
Przyniosłem jeszcze butelkę, póki mogę wstać.
Zawsze myślisz do przodu. I to w tobie lubię.
Słynąłem z tego,
że kiedy zaistniała taka potrzeba,
na czworaka chodziłem wokół domu, szukając kolejnej butelki.
Dom... A co z podwórkiem?
- Zdecydowanie po ogrodzie. - A podwórko?
- Co tam masz? - Trochę za dużo.
- Za mocne? - Trochę tak.
O rany.
Zdrówko.
Miło znów cię gościć.
Mogę cię o coś spytać?
Dlaczego nie było cię na pogrzebie?
Szczerze?
Tak. Dlaczego?
Nie chciałem patrzeć jak jest chowana pod betonem w Nowym Jorku.
Nie mogłem tego znieść. Nie sądzę, że ona tego chciała.
I może na tym skończmy temat.
Mare ma rację.
Jest pogrążona w bólu.
Tak. I dlatego walczy.
Walczy jak jej mama.
To prawda.
Wiele bym dał, by nadal z nią walczyć.
Straciłem żonę. Straciłem Mare.
Relacja z Norą wisi na włosku.
Przegapiłem wszystkie sygnały w moim małżeństwie.
Przegapiłem sygnały od córek.
I przegapiłem objawy jej raka.
To nie twoja wina.
Jestem lekarzem i wiem, jak wygląda śmierć.
I wiem, że śmierć podeszła do drzwi, za którymi spała moja żona i córki.
Zapukała do drzwi. I co? Nie było mnie w domu.
Nie było mnie,
by spojrzeć śmierci w oczy i powiedzieć: „Nie zabierzesz jej”.
Zawiodłem swoje dzieci. Rozumiesz?
- I dlatego tu przyjechaliśmy. - Przestań się biczować, Nate.
Ten rak i tak by ją zabił. Nic nie mogłeś zrobić.
Nie było mnie przy niej.
Nie było mnie.
To samo miejsce, co ostatnio.
Przyjąłem.
W dolinie. Przy opuszczonej szkole. Dzięki, Banji.
- Hej. - Dzień dobry.
- Jak głowa? - Trochę ciężka.
Moja też. Wszystko dobrze?
Tak. Zabiorę was dziś na VIP-owskie safari.
W zamkniętej części rezerwatu. Z dala od turystów. Tylko my i natura.
- To moje. - Wcale nie.
Przecież tu jest moje imię.
Napisałaś je, ale to nic nie znaczy.
- To moja czapka. - Oddaj ją.
Hej, wujek Martin się z wami wita.
Dzień dobry, wujku.
Mare, to moja czapka.
- Nie. Ja ją spakowałam. - Proszę, to rozwiąże problem.
I tak jest za mała na twoją głowę.
- Jesteście gotowe na safari? - Tak. Dokąd jedziemy?
Zobaczyć najbardziej niezwykłe stworzenia na Ziemi.
Jest tu Milkshake Mare i Mini Nugget Norah.
Jest też McDouble Martin. I Supersize Nugget Nate.
Patrzcie. Kob śniady.
Tutaj. Żyrafa.
Jakie cudne.
Tam jest stara szkoła.
Banji będzie czekał za zakrętem.
Postawili szkołę na pustkowiu?
Uczyły się tu dzieci górników
z kopalni za wzgórzem.
Ale skończyły się złoża miedzi. I szkołę zamknięto.
Jest Banji.
Nie odchodźcie od samochodu.
Patrzcie.
- Banji. - Hej, Martin.
O rany.
Wspaniale. Dzięki.
Tak.
Nate, to Banji. Banji, mój przyjaciel Nate i jego córki.
Norah i Mare.
Dzień dobry.
Jak pięknie.
Banji obserwuje ruchy stada na terenie rezerwatu.
To ważna robota.
Dzięki.
Tam jest stado Nandi.
Nazwane tak od imienia tej wspaniałej samicy w środku.
A samce to Kuda i jego brat, Kawe.
Kawe?
Jesteśmy tu bezpieczni?
Tak. Właśnie skończyły jeść swoją wczorajszą zdobycz.
To dobrze.
- Niesamowite. - Warto podejść bliżej.
- Spokojnie. Daje nam znać, że tu jest. - Ale się przestraszyłaś. - Nie.
U lwów to samice polują.
A samce strzegą stada.
- Przed czym? - Zwykle przed innymi lwami.
Jeśli jakiś lew spoza rodziny wejdzie na ich teren,
Kuda i Kawe skoczą na niego
i albo rozerwą go na strzępy, albo zginą.
- Na strzępy? - Takie jest prawo dżungli.
Tylko ono tu obowiązuje.
Co to za broń?
Ze środkiem usypiającym. Na wszelki wypadek.
- Obyśmy jej nie potrzebowali. - Właśnie.
- Zrobimy to? - Tak.
Tu się to umieszcza?
Zwykle rzucają się na kogoś najmniejszego, więc lepiej, żebyś to miała.
- Serio? - Nie. Żartowałem.
To nie dla ciebie.
Chyba tam nie pójdziesz?
- Co on robi? - Idzie tam.
- Mare. A ty dokąd? - Zrobię kilka zdjęć.
- Musisz tak kozaczyć? - Nic się nie stanie.
Wykończysz mnie.
- Co on robi? - Pokazuje im, że się nie boi.
Wychowywał je od małego. Wypuścił na wolność, kiedy były jeszcze młode.
- Cześć, chłopaki. Widzę was. - Czekaj.
Cześć, chłopaki.
Widzę was.
Spokojnie.
Kto urósł taki duży?
Kto tak urósł?
Hej.
Spokojnie, Kuda. Nie tak ostro.
Nie tak ostro, chłopcze. Nie tak ostro.
Ciebie też ukochać? Tak?
Zaraz, zaraz. A co się stało waszej dziewczynie?
Co się stało Nandi?
Nandi?
Wszystko dobrze, dziewczyno?
Dobrze. Dobrze.
Podchodzę bliżej. Co z twoją łapą.
Pozwól mi podejść i spojrzeć.
Chcę tylko popatrzeć.
Dobra. Odchodzę.
- Banji? - Tak?
Ma zranioną łapę. Chyba od kuli. Nie jestem pewien.
Nie mogę podejść bliżej.
- Znajdź weterynarza. - Dobrze.
- Za dużo ostatnio vha zwimi. - Pewnie tak.
Co vha zwimi?
Kłusownicy.
Nielegalni myśliwi.
To było wspaniałe, wujku.
Zawsze musisz się popisywać?
- Chcesz spróbować? - Nie.
Spróbuj, tato.
Przytul lwa, a Mare zrobi zdjęcie.
- Tata nie lubi przytulać. - Nie? Co?
- Woli przybić żółwika. - Lubię przytulać.
Spróbuję znaleźć pomoc.
- Miło było was poznać. - Ciebie też.
- Cześć, Banji. - Cześć, Nate.
Dr Nate, bracie.
Co się jej stało? Nie była zbyt szczęśliwa.
To samica. Została zraniona.
- Jak? - Przez kłusowników.
Niedaleko stąd jest wioska ludu Tsonga.
Możemy się tam zatrzymać? Chcę spytać ludzi, czy coś widzieli.
- Jedźmy tam. - Jasne.
Myślisz, że ktoś z wioski widział, co się stało?
Albo widział, albo słyszał.
Coś nietypowego.
Na pewno nie chcesz uścisnąć lwa? Ostatnia szansa.
- Nie, dzięki. - W porządku.
Jest coraz gorzej. Dawniej kłusownicy polowali na słonie i nosorożce.
Teraz zabijają lwy.
Dlaczego?
Na czarnym rynku sprzedają zęby, pazury, a nawet kości.
Okropne.
Tak. Teraz jest na to zbyt.
Na kości?
Nie wiem.
Czytałam w necie o antykłusownikach i tam napisano...
Przestań.
Co?
Czytałaś o antykłusownikach?
- Tak. - Serio?
I co tam napisali?
No co?
Że ludzie tropią i zabijają kłusowników.
Słyszałeś takie historie, wujku?
- Prawda? - Tak.
Czy ty jesteś antykłusownikiem?
Robimy wszystko, żeby chronić zwierzęta.
Słuchajcie, to nie jest wioska dla turystów.
To miejsce, w którym mieszkają zwyczajni ludzie.
Dziękuję.
Bądźcie uprzejmi.
Możesz w barze wypić klina.
O nie.
Mare, możesz robić zdjęcia, ale wpierw pytaj o zgodę.
Tsonga to bardzo życzliwi i uprzejmi ludzie.
Mówią językiem venda.
Mama uczyła go nas przed śmiercią.
Rozumiecie język tshivenda?
Tak, rozumiem tshivenda.
Świetnie. Dobrze to brzmi.
Dzięki, tato.
Gdzie są wszyscy?
- Patrz, Norah. Kozy. - Ogień jeszcze nie wygasł.
Cześć, kolego.
Czy nie wyglądają jak dalmatyńczyki?
Hej!
- Nie wolno robić zdjęć. - Nieważne.
Przestań robić zdjęcia.
Przestań.
Jakie śliczne.
- Myślisz, że wujek zabija kłusowników? - A ty?
W artykule pisali, że to właśnie robią antykłusownicy.
Norah! Nie oddalaj się.
Chodź.
Czy to cię przeraża?
Mam do dyspozycji wachlarz różnych emocji.
- Wyglądasz na wystraszoną. - Nie jestem.
Nie odchodźcie za daleko. Trzymajcie się nas.
Dobrze?
Martin!
Jedźmy stąd. Dobrze?
Dobrze.
Chryste. Czekaj. Idź do dziewczyn.
- Co? - Idź do dziewczyn.
Niech tu nie podchodzą.
- Co jest, tato? - Wszystko w porządku. Nie odchodźcie.
Martin?
O Boże. Jezu Chryste.
Musicie...
- Nie patrzcie tam. - Co się stało?
Odejdźcie stąd na chwilę. Podejdę tam.
Co tam się stało?
Nie mam pojęcia.
To byli moi przyjaciele.
Szlag. Kto to zrobił?
To mógł być tylko lew,
- ale kotowate tego nie robią. - Co?
Lwy nie robią takich rzeczy. Słyszałem o czymś takim, ale nigdy nie widziałem.
Ktoś przeżył?
Nie.
Szlag. W wiosce były głównie kobiety i dzieci.
- Myślisz, że reszta uciekła? - Mam nadzieję.
Nie jest dobrze. Przy takiej ilość krwi już tu powinny być hieny.
Co to znaczy?
Że ten, kto to zrobił...
Wciąż gdzieś tu jest?
- Idę po broń. Zawołaj dziewczynki. - Mare.
Jedziemy stąd.
Norah?
- Gdzie twoja siostra? - Bawiła się z kozami.
- Gdzie jest? - Nie wiem.
- Norah? - Gdzie jest Norah?
- Była tuż za mną. - Jak to?
- Norah, chodź! - Skarbie, idziemy.
Norah!
- Gdzie ona? - Nie wiem.
Co ty mówisz... Norah!
Musimy iść!
Wychodź!
Miałaś jedno zadanie: pilnować siostry.
Norah, wychodź!
Norah!
Sprawdź tam.
Norah!
Słyszysz mnie?
Norah!
Mare, proszę!
Norah!
- Słyszycie mnie? - O matko.
Cholera.
- Norah. - Chodź tutaj.
- Gdzie jesteś? - Tato!
Skarbie. Nic ci nie jest?
Skaleczyłaś się? Spójrz na mnie.
Już dobrze.
Banji, słyszysz? We wsi doszło do tragedii.
Banji, zgłoś się. Jesteś jeszcze w terenie?
Norah. Będzie dobrze.
Nie skontaktuję się z nim. Góra blokuje sygnał radia CB.
Jakieś 6 km stąd jest sezonowy posterunek,
podjadę tam i to zgłoszę.
- Ja chcę do domu. - Pojedziemy do domu.
- Możesz to zgłosić, jak już wrócimy. - W tej wiosce mieszka 15 rodzin.
Znam część z tych ludzi. Nie zostawię ich tak.
Myślisz, że ktoś z nich przeżył?
Nie wiem. Co to jest?
- Pomocy! - Zatrzymaj się.
Zwolnij.
Zostańcie w wozie.
- Co? - Co on robi?
Tak trzeba.
- Mutende. - Martin.
Zaczekajcie.
Ile lwów? Lwy. Ile ich było?
Jest z tej wioski. Potrzebuje pomocy. Niech dziewczynki zostaną w wozie.
Co mu jest?
Nic mu nie będzie. Nie wychodźcie z wozu.
Zaczekaj.
Ma na imię Mutende.
Jak myślałem, on i kilku innych mężczyzn próbowali go zabić.
- Masz apteczkę? - Jest w wozie.
Diabolo? Co on mówi?
Diaboro. To "diabeł".
Mutende, uspokój się, dobrze?
Co jest?
- Martin, wracaj. - Idź do dziewczyn.
Chodź ze mną.
Wracaj do wozu.
Musimy go stąd zabrać.
Dobra, zostań tu. Zaraz wrócę.
- Tato. - Gdzie apteczka?
Co?
Gdzie tu jest apteczka?
- Tato! - Co?
- Czy to lew? - Tak. Uspokójcie się.
Co się dzieje?
Wujek Martin tam jest...
- Spróbujcie wyszukać kogoś przez radio. - Martin mówił, że tu nie ma zasięgu.
Nieważne. Spróbujcie.
Ale co mam powiedzieć? Tato!
Powiedz im, że... jesteśmy koło wioski Tsonga.
Trzy kilometry od wioski. Jest tu ranny mężczyzna.
Tylko bez paniki.
Mare.
Czy ktoś jest przy radiu? Halo?
Nikt nie odpowie. Czy ktoś mnie słyszy?
Ktoś mnie słyszy?
Hej, co z tobą?
Wytrzymaj.
Dawaj.
Nie bój się.
Co to?
Martin!
Hej!
Tato, wracaj!
Dobrze.
Tato!
- Wysiadam. - Czekaj.
- Zostań. Oddychaj. - Mare!
Zostań i oddychaj!
- Norah, jestem obok! - Hej, jesteś tu?
Martin!
Tato!
Szlag!
Do wozu! Szybko!
Tato.
Nic wam nie jest?
Norah, skul się.
Schowajcie się.
Schowajcie się. Spokojnie.
Przejdź tu, Mare!
Chwyć za kierownicę, Mare!
Jedź!
Uważaj! Nie wjedź na niego!
Hej, Mare.
Nic ci nie jest? Spójrz na mnie. Skaleczyłaś się?
Gdzie jest lew?
Hej, Norah.
Oddychaj. Powoli.
Właśnie tak. Bardzo dobrze. Dobrze ci idzie.
Kochanie, tak mi przykro.
Co się stało?
Czy on wciąż tam jest?
- Nie skalecz się. - Zostań tam.
- Lew naprawdę rozbił to okno. - Przejdź tam.
- Co jest z wujkiem Martinem? - Moja noga. Mocno mnie dziabnął.
Musimy znaleźć gdzieś pomoc.
No, ruszaj.
Dawaj.
Utknęliśmy tu?
Nie, Norah. Nie utknęliśmy.
- Ktoś nas znajdzie. - Tego nie wiemy.
Wujek mówił, że ta część rezerwatu jest zamknięta.
A w radiu tylko szumy.
Czy w ogóle wiemy, gdzie jesteśmy?
- Wiemy... - Uspokój się.
Przestań.
Słuchajcie...
a jeśli się go nie pozbyliśmy?
I gdzieś tam jest?
Ona ma rację.
Nie odjechaliśmy daleko. On może być w pobliżu.
Nate, zgłoś się.
A to co? Czekajcie.
- Nate, słyszysz mnie? - Słyszycie radio?
- Martin. - Ja cię słyszę. A ty mnie?
Tak. Słyszymy cię.
Słyszysz?
Nate, słyszę cię.
Zaatakował cię?
Jestem...
w złym stanie.
Co się stało? Co się z tobą dzieje?
Lew...
Lew wyskoczył znikąd.
I... nie mogę wstać.
Mam rozszarpaną nogę.
Tracę dużo krwi. Mogę stracić przytomność.
Czy dziewczynkom nic nie jest? I co z Mutende?
Mutende nie przeżył.
Ale dziewczynkom nic nie jest. Jesteśmy tu razem.
A wóz...
nie odpala.
Nie wiem, co teraz zrobić.
Nie wiem, co zrobić.
Czekaj tam.
Ktoś się zjawi.
Zostańcie w wozie.
Widzę... widzę...
...gwiazdy. Kręci mi się w głowie.
Martin, posłuchaj.
Jesteś we wstrząsie.
Musisz zatamować krew.
Zdejmij pasek...
owiń wokół uda i mocno zaciśnij.
Już to zrobiłem.
Nie pomaga za bardzo. To głęboka rana. Aż do samej kości.
Zrobiłeś to? Dobrze.
Masz przy sobie zapalniczkę?
Tak.
To dobrze. W takim razie wyciągnij nóż.
Będziesz na mnie zły,
ale musisz bardzo mocno nagrzać nóż.
Musi być piekielnie gorący.
A potem przyłóż go do tętnicy.
Ale musi być bardzo rozgrzany. To zatamuje krew.
- Na jak długo? Musimy go znaleźć. - Czekaj.
- Nóź nagrzany? - Tak.
Powiedz, kiedy to zrobisz.
Dobra, robię to.
Słyszałem cię. Naprawdę cię usłyszałem.
Jesteś niedaleko.
Posłuchaj.
Spróbuję cię znaleźć. Dobrze?
- Nic mu nie jest? - Rozumiesz? Spróbuję cię znaleźć.
Tato, on pewnie...
Nie, Nate.
Nie jestem sam.
Co?
On właśnie na mnie patrzy.
Lew na ciebie patrzy?
- O Boże. - Czemu to robi?
- Musimy go stamtąd zabrać. - Czekaj.
Sukinsyn gapi się na mnie.
Tato, musimy go stamtąd zabrać.
To źle brzmi. Co się dzieje?
To nie jest normalne.
Wygląda na to, że jestem przynętą.
Przyjdziemy po ciebie.
Jeśli tam zostaniesz, umrzesz.
On się wykrwawi.
Wymyślimy coś.
Nie możemy go tam zostawić.
Nie rozumiecie.
Jesteśmy na jego terytorium.
Posłuchaj, Martin.
Nie ruszaj się. Pomyślę, co zrobić.
A broń ze środkiem usypiającym?
Poszukaj jej.
Martin, nie zostawię cię tam.
- Widzisz ją? - Nie, nie widzę.
Nie widzisz? Przejdę tam. Norah, przesuń się.
- Tato, twoja noga. - Po prostu przejdź dalej.
- Czekaj. Tato! - Co?
- Masz straszną ranę na nodze. - Szlag.
Nie jest tak źle.
Już nie krwawi. To rana powierzchowna.
Widzicie broń?
- Nie. - Sprawdźcie tę skrzynię.
Zamknięta. Kurczę!
Sprawdź, czy tam jest klucz.
Nie, jest tylko ten.
Sprawdź schowek.
Nic tam nie ma.
- Czekaj. - Nie puszcza.
Nic ci się nie stało?
Wszystko dobrze? Świetna robota.
- Wyciągaj. - Uwaga na palce.
Jaki mamy plan?
Trzeba... Jest.
Wiesz, jak to złożyć?
- Nie mam pojęcia. - Ja wiem.
Skąd?
Patrzyłam, jak Banji ją składał.
To nie może być takie trudne.
Wiesz, jak tego użyć?
Wciskaj guzik, tylko kiedy mówisz. Dobrze?
- Gdzie to wchodzi? - Cyferki muszą być...
- ...tutaj. - Tak?
- Martin, słyszysz? - A potem wkręć to.
Martin, słyszysz mnie? Jesteś tam?
- Jestem. - To dobrze.
Mamy broń do usypiania.
Jeśli go trafimy, zyskamy czas, żeby cię wyciągnąć.
Nie. To zły pomysł. To jest...
Musimy spróbować.
Lew poszedł sobie. Nie widzę go.
Gdzieś się przemieścił.
Co?
Zostańcie w wozie.
Musimy spróbować. Nie mamy wyjścia.
Możesz strzelić tylko raz. Jeśli...
Jeśli go trafisz, rzeczywiście zyskamy kilka godzin.
Rozumiem. Nie zostawimy cię tam. Nie możemy.
Musisz wejść na jakieś wzniesienie.
Otwórz szyberdach.
- Nie to. Nie ruszaj tego. - Tato, nie. Zaczekaj.
Zostańcie tu.
Ostrożnie.
Tato.
- Uważaj. - Proszę.
Odsuńcie się od wybitego okna.
Dobra. Podajcie tę broń.
- Masz? - Tak.
Wywołajcie Martina przez radio.
Spytajcie go, czego mam szukać.
Czego tata ma szukać?
Czegoś, co się rusza i rzuca cień.
- Co powiedział? - Szukaj cieni.
- Cieni? - Tak.
Poruszającego się cienia.
Jest tu trochę cieni...
- Widzisz coś? - Nie.
Widzisz?
Czekaj.
- Nie. - Spytaj go, gdzie jest.
Coś charakterystycznego obok niego, widocznego z daleka.
Czy jest obok ciebie coś, co tata mógłby dostrzec?
Czy widzi kryjówkę myśliwych?
Co?
- Szukaj kryjówki myśliwych. - Jak to wygląda?
- To szałas... na palach.
Szałas na palach.
- Nie widzę go. - Rozejrzyj się.
Ja nic nie widzę.
Nie widzę.
- A wy widzicie? - Tato! Tam jest!
- Gdzie? - Tam!
- Widzisz? Tam. - Gdzie?
- Nie widzę. A ty dokąd? - Widzę.
- Nie kołyszcie autem! - Tam!
A ty dokąd? Mare!
- Co ty robisz? - Sprawdzę, czy widać wujka.
- Wracaj do wozu. - Trzeba go ratować.
- Nigdzie nie idę. - Wracaj!
Sprawdzę, czy go widać.
Ja pójdę.
Powiedziałem, że ja pójdę.
Tato! On tu jest!
Mare! Uciekaj od wozu!
- Drugi nabój. Szybko! - Masz!
- Daj. - Bierz.
Tato!
Nie zbliżaj się, Mare!
Nic ci nie jest?
Tato?
Tato, proszę odpowiedz!
Proszę, tato!
O Boże! Tato, jesteś cały?
Tato, broń jest po drugiej stronie.
Tuż obok.
Ruszył!
Norah, odejdź od okien. Siedź w tyle!
Tato, pomóż! Jest na dachu!
Tato!
Tato, bierz tę broń!
Szybko!
Wujku.
- Tutaj. - Idę.
- Jak z tobą? - Co tu robisz?
Pomogę ci przejść do wozu.
- Miałaś tam zostać. - Pomogę ci przejść.
Wszystko OK?
- Tak. A u ciebie? - Tak
- Poszedł sobie? - Tak.
Nic ci nie jest?
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Zamknij okno.
Mare!
Wracaj! Słyszysz mnie?
Pójdę po Mare. Zostań tu.
Mare, słyszysz mnie?
Tato? Norah?
Zgłoś się.
Martin, w porządku?
Tak. Idziemy. Co się stało z lwem?
- Twoja siostra wbiła mu w tyłek strzałkę. - Serio?
Tak, zrobiła to.
Jesteśmy blisko. Dajemy radę.
Chodź. Raz. Dwa... Dalej.
- Dobrze. - Dasz radę, wujku.
- Jeszcze trochę. - Trzymaj się.
- Mare. Podasz mi pęsetę? - Którą?
Tę. Ściśnij tutaj.
- Trzymaj mocno i nie puszczaj. Jasne? - Tak.
Norah, sprawdź apteczkę.
Są tam jakieś nici. Powiesz, jakie?
Nylonowe, jedwabne i propylenowe.
Daj jedwab, 16 mm.
- Jest 3-0 18 mm jedwab. - Świetnie.
Nie jest idealny, ale wystarczy.
- Masz czyste ręce? - Nie.
Przetrzyj ręce alkoholem
i potem podaj mi nici wraz z igłą zwróconą do góry.
- Dobrze. - W porządku, Mare?
- On strasznie krwawi. - Zachowaj spokój.
- Jak tam, Norah? - Dobrze.
Zaraz straci przytomność. Ale nic mu nie będzie.
Odwróć to.
Świetnie.
Wybacz.
Dobrze.
Mam to.
Możesz puścić.
- Słuchajcie. - Świetna robota.
Co z lwem?
Ten środek uśpił go na kilka godzin. Do tego czasu odjedziemy.
Czy to ten sam lew, który zabił ludzi w wiosce?
To musi być on.
Na pewno wbiłaś w niego strzałkę?
- Tak. O, matko. - O, Boże.
- Tak. - O, Boże.
Tato.
Zastrzyk przestał działać.
- Nie panikujcie. - Myślałam, że zaśnie na dłużej.
Jest tam ktoś? Odbiór. Potrzebujemy pomocy.
Czy ktoś mnie słyszy? Proszę się zgłosić.
Musimy przyjąć, że spędzimy w tym wozie trochę czasu.
Nie chce odpalić.
Dopóki ten zwierz tam jest, musimy oszczędzać wodę.
Ile mamy?
Tam jest jedna. Tyle, ile zostało w czterech butelkach.
To nie wystarczy.
- Nie dla czterech osób. - Musi wystarczyć do jutra.
- Do jutra? - Ktoś nas znajdzie.
Obiecuję wam.
Nie składaj kolejnych obietnic, których nie dotrzymasz.
O czym mówisz?
Pamiętasz, jak zabrałeś Norę na przejażdżkę
i obiecywałeś jej, że mama nie umrze?
- Co? - To nie fair.
Norah wróciła do domu szczęśliwa.
Wzięła mnie za ręce i zapewniała, że mama wyzdrowieje, bo ty tak obiecałeś.
Mare, możesz się choć raz zamknąć?
Wciąż tylko gadasz.
Dobrze, dziewczęta...
przestańcie na chwilę.
- Odpuść. - Norah, spójrz na mnie.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
Nie wierzę ci.
Kurczę.
Wierzyłam, że się zejdziecie.
Ja też.
Przepraszam.
Hej.
Powiedzcie, że jestem w domu, w łóżku.
Jesteś w łóżku. Ciepłym, wygodnym.
Masz tu wodę.
Ręce.
Spokojnie. Bez zbędnych ruchów. Proszę, pij.
- Dziewczętom nic nie jest? - Nie.
Dzięki Bogu.
A co się stało z lwem?
Nabój go nie uśpił,
ale od zmierzchu go nie widziałem.
Może odpuścił.
Może...
a może nie.
To...
Każdy wie, że ranny lew jest niebezpieczny,
ale czegoś takiego nigdy nie widziałem.
Zabił wiele osób, ale nie zjadł ofiar.
Atakował pojazd.
Lwy tego nie robią.
Tak jakby wiedział, kto jest jego prawdziwym wrogiem.
Co to znaczy?
Kłusownicy.
Zabijają lwy. Rozdzielają stada. A teraz...
Cóż,
lwy walczą o swoje.
Lew się wściekł, bo wybili mu stado,
dlatego nas ściga.
Muszę zabrać stąd córki.
Radio nie działa. Nie mamy wody.
Nie mam jak... ci pomóc. Ledwo czuję nogę.
Nie możesz iść sam.
Stąd wszędzie jest daleko.
Jedyne wyjście to zostać tu i czekać na pomoc.
Jeśli pójdziesz tam bez broni, będziesz sam przeciwko lwu.
Jesteś skazany na przegraną.
Ochroniłeś dziś swoje córki.
Amahle byłaby z ciebie dumna.
Nie idź.
Hej.
Wypiłyście wodę?
Dlaczego wypiłyście...
Mare.
Mare!
Norah!
Martin, gdzie są dziewczyny?
Hej! Dziewczęta!
Co...
Mare! Norah!
Co jest...
Mare!
Dziewczyny!
Nathaniel.
- Potrzebuję cię. - Wszystko w porządku?
Amahle.
Wszystko w porządku?
- Mare. - Co się stało?
Kochałem twoją mamę. Wiesz?
Uwierz mi, że kochałem ją z całych sił.
Tylko że nam nie wyszło.
Myślałem, że mamy więcej czasu.
I że rozwiążemy problemy.
Za każdym razem, gdy patrzę na ciebie, widzę w tobie tak dużo z niej.
Bardzo bym chciał, żebyś mi wybaczyła.
Możesz to zrobić?
Co to?
Nie wiem. Wyłączyłaś radio?
Nie wyłączałam go. Ale może ktoś mnie usłyszał.
- Może to ekipa ratownicza. - Podkręcę je.
Słyszysz ich?
Mówią coś?
Hej, słyszycie nas?
- Powiedz, gdzie jesteśmy. - Próbuję.
Nie rozumiem, co mówią.
Słyszymy was. Czy wy nas słyszycie?
Czy to oni?
To oni?
Chyba usłyszeli.
- Mają broń. - Po co im broń?
- To kłusownicy. - O, Boże.
Cokolwiek się stanie, zostańcie w wozie.
Zostańcie w wozie, dobrze?
Co się dzieje?
Hej, czekajcie.
Czekajcie.
Potrzebujemy pomocy. Zostaliśmy zaatakowani.
- Amerykanin. - Tak. - Masz daleko do domu.
- Mój przyjaciel... - Kto to?
To moje dwie córki.
Mój przyjaciel jest ranny. Potrzebuje pomocy.
To niebezpieczne miejsce.
Wiem. Zostałem tu zaatakowany.
Muszę stąd odjechać. To tyle.
- Kto was zaatakował? - Lew. Ogromny.
Zabił całą wioskę.
To ten duży samiec, który uciekł.
- Ze stada, które wczoraj zabiliśmy. - Hej.
Musimy stąd odjechać.
- Kiedy go widzieliście? - 2 godziny temu.
- Bracie, mogę ci zapłacić? - Nie jestem twoim bratem.
Chcę tylko... Jesteście kłusownikami?
- Przyjmiemy dolary. - Nie jesteśmy.
Nie powiem... Hej, opuść broń. To moje córki.
Hej, spokojnie.
- Możesz dać dolary? - Tak, zapłacę wam.
- 5000 dolarów? - Tak, zapłacę. Dobrze?
Musimy zrzucić ładunek, zanim wrócimy do wioski.
Dziękuję. Nie zdradzę was.
W środku są trzy osoby?
Tak. Tylko...
- Co się dzieje? - Pomogą nam stąd odjechać.
Co to jest, do diabła?
- Co jest? - Tato!
- Znam go. To antykłusownik. - Spokojnie.
Odłóż tę broń.
- Zabił trzech moich ludzi. - Uspokój się. Dobrze?
- Zostaw ją! - Tato!
- Nie! - Pilnuj go.
Leż!
- Tato! - Puść ją.
- Mare! - Stójcie!
Stójcie! On tu jest!
Norah, chodź tu!
Chodź!
Chodźmy stąd.
Wsiadaj. Mare, nic ci nie jest?
To nasza szansa, żeby się stąd wydostać.
Weźcie wodę i apteczkę. Podjadę tym wozem i przeprowadzimy wujka.
Zaczekajcie.
Wkrótce otrzymasz pomoc.
O, nie! Nie!
Nie ma kluczyków.
- Co? - Któryś ma kluczyki. Muszę je zdobyć.
- Nie wiesz, jak odpalić auto na krótko? - Nie.
Nie wiem, jak się to robi. Studiowałem medycynę.
Przydałby się drugi fakultet.
Muszę znaleźć gościa w żółtej koszulce. To on kierował.
- Musi mieć klucze. - Nie idź.
Tylko tak możemy się stąd wydostać. Pewnie poszedł w tę stronę.
Nie odszedł daleko. Słyszałyście strzały.
- Nie podoba mi się to. - I nie musi.
Proszę, przypilnuj Nory i wujka Martina.
Mam radio. Nie będzie mnie 10 minut.
Proszę, tato, uważaj.
- Jak się nazywam? - Supersize Nugget Nate.
- Właśnie. - Weź jego broń.
Dobrze.
- 10 minut. - Uważaj.
Bądź ostrożny.
Hej.
Muszę zabrać kluczyki.
- Tato? - Szlag!
Tato, słyszysz nas?
Odezwij się.
Proszę, tato.
Tato?
Słyszysz mnie? Tato, odezwij się.
Tato, słyszysz mnie?
- Mare, widzisz go? - Nie.
- Już minęło 10 minut. - Wiem.
- Znów spróbujmy wywołać go przez radio. - Nie da się. Nie odpowiada.
Musimy coś zrobić...
Co?
Proszę, nie wpuść go.
Mare.
Proszę.
Mój Boże.
Co się dzieje?
Mare, dokąd on poszedł?
Tato, proszę, wracaj.
Wybacz, stary.
Hej, to ja.
Słyszycie?
- Tato? - Słyszę. Udało się. Jestem tu.
Mam kluczyki. Wracam do was.
Trzymasz się?
Wujku, napij się wody.
Dzięki.
Dziękuję.
Co się stało?
- Szlag. - O nie.
Nie ruszajcie się.
Nie patrz mu w oczy.
Odsuń się od okna.
Przejdź na tamto siedzenie.
Zachowajcie spokój. Obserwuję go.
- Nie ruszaj się. - Spokojnie, kolego.
Nie ruszaj się, OK?
Chyba jesteśmy bezpieczni.
Wrócił.
- Spadaj. - Mare!
- Auto się przechyli. Uciekajcie. - Szybko.
Uciekajcie! Ukryjcie się w land roverze.
Szybko, Mare.
Zranił mnie!
No, chodź, draniu!
Wybacz, chłopie.
- Norah! - Tato!
Co się pali?
Wóz zjechał z klifu.
- Gdzie jest Mare? - W środku, ranna.
- Ranna? - Lew ją zranił?
- Hej, Mare. - Tato.
- W porządku? - Nie wiem.
Gdzie wujek Martin?
Był w aucie, gdy spadło.
- On chyba nie przeżył. - Co?
Pokaż.
- O, Boże. - Tak źle?
Nie. Nie jest źle.
Musisz tu przycisnąć. Dobrze?
Dobrze.
- Trzymasz się? - Tak.
Pochyl się trochę do przodu.
Tak dobrze.
W porządku.
Proszę, patrz na mnie.
- Trzymasz się? - Tak.
Będzie dobrze.
Zostańcie tu.
Już dobrze, Mare.
Martin.
Słuchajcie.
Spróbujemy wrócić tam, skąd wyruszyliśmy wczoraj.
Nie mamy zbyt wiele paliwa,
więc wypatruj czegoś, co może się wydać znajome.
Dobrze.
Mare, trzymasz się?
Tak, tylko trochę mnie mdli.
Posłuchaj...
Kiedy cię bierze na wymioty, musisz głębiej oddychać.
Nie możesz nadwerężać brzucha.
Nie wiem, jak głęboka jest ta rana.
Pokaż, jak to robisz.
Patrz na horyzont.
Zaczynaj.
Nie, nie, nie.
- Tato, patrz! Lwy! - Co?
- Stado, które pokazał nam Banji. - Za zakrętem była szkoła.
Tak.
Czemu się zatrzymujemy?
Nie chcę, żeby zabrakło paliwa, kiedy jesteś w takim stanie.
- Poszukam czegoś do opatrzenia rany. - Musimy jechać dalej.
Wiem, ale tu musi coś być. Apteczka, woda.
Tato, wytrzymam.
- Wiem, skarbie. - Musimy jechać.
Muszę najpierw znaleźć jakieś opatrunki. Rozumiesz?
Norah, trzymaj to i stój blisko.
I bądź ostrożna.
Raz, dwa, trzy.
Dobra.
Idziemy.
- Stój. - Nie, w porządku.
Nie zatrzymuj się, skarbie.
Wchodzimy.
- W porządku? - Tak.
Jest tu ktoś?
Tato, co to za miejsce?
Kryjówka kłusowników.
Takich jak ci wczoraj?
Tak, ale oni tu nie przyjdą.
Odłóż to.
Dobrze, Mare.
Oddychaj, obejrzę tę ranę.
Jak się czujesz?
Boli.
- Boli? - Głęboka rana?
Poszukam czegoś, żeby ją opatrzyć.
- Tato, strasznie tu śmierdzi. - Wiem.
- Będzie dobrze. - Trzymaj się.
Musimy znaleźć...
- ...coś w rodzaju apteczki. - Zaraz wrócę.
Chodź. Miej oczy otwarte.
Poszukaj czegoś, co przypomina gazę. Sprawdź tam.
Widzisz coś?
- Nie. - Nie?
Dobrze.
- O, matko. - Chodź.
Nienawidzę kłusowników.
- Znalazłaś coś? - Nie.
- Norah? - Tak?
Połóż to na stole i otwórz.
- Trzymaj się, Mare. Oddychaj. - To bardzo boli.
Wiem, że boli...
Dobra, Mare.
Trochę będzie bolało.
Bądź dzielna.
Umyję ręce i poleję ranę alkoholem.
Patrz teraz na swoją dłoń.
Będzie bolało.
Przygotuj się.
Dasz radę.
Wiem. Trzeba to dokładnie zdezynfekować.
Jak to wygląda?
Rany zadane przez zwierzę bywają podatne na infekcję.
Rana jest głęboka,
ale narządy wewnętrzne nie zostały uszkodzone.
Jeszcze jeden.
- Niedobrze mi. - Tak?
Powodem mdłości jest odwodnienie i utrata krwi.
Ale poczujesz się lepiej.
Zyskaliśmy trochę czasu.
Tak?
I będzie ci lepiej.
- Przez chwilę. - Co?
- Żartowałem. - Tato.
Spróbuję teraz poszukać wody.
- Zostań tu, proszę. - Nie, tato.
Nie. Musisz pilnować siostry. Dasz radę?
Jasne.
- Zaraz wrócę. - Pospiesz się, tato.
Wydostaniemy się stąd.
- W porządku, Mare. - Trzymaj mnie za rękę.
- Dobra. - Źle to wygląda.
- Mare. - Dam radę.
Chodź.
Czy ktoś mnie słyszy?
Schowaj się.
Musisz ukucnąć.
Niżej.
Tato!
Schowajcie się!
Siedźcie tam!
W porządku?
Chodźcie. Musimy się stąd wydostać.
Tato, broń.
Już nie ma nabojów. Tędy.
Chodź.
Idziemy.
- Uwaga na stopnie. - Jak nas tu znalazł?
Przeszedł na skróty przez góry.
Nie dasz rady? Wziąć cię na ręce?
- Boli. - Dobra. Raz, dwa, trzy. I już.
Dobrze.
Idziemy do tamtych drzwi.
Dalej.
Tu cię położę. Będziesz bezpieczna.
Wejdźmy tu.
Dobrze.
- Siedź tu. - OK.
- W porządku? - Tak.
Co zrobimy?
On nie odejdzie. Zostaniecie tu.
O czym ty mówisz?
Jeśli zostaniemy razem, nie przeżyjemy.
- Tato, nie. - Musicie mi zaufać.
Wiem, co robię. Naprawdę.
Zaufajcie mi.
- Dobrze. - Tak?
Ta krata musi być zamknięta. Rozumiecie?
Czekaj, tato. Kocham cię.
- I ja też cię kocham. I ciebie. - Kocham cię, tato.
Zostańcie tu.
Tato. On wrócił.
- Hej! - Uważaj!
Hej! Chodź tu!
No, chodź.
Ich nie możesz zabić.
Bierz mnie.
No, chodź.
Idź za mną.
No, dalej.
Naboje usypiające!
Odgońcie od niego lwy!
Panie Nate, tu Banji. Gdzie są pana córki?
Gdzie moja ukochana?
Gdzie jesteś?
Tak się cieszę, że cię znalazłem.
Będzie...
...dobrze.
Tato.
Tato?
Pediatra proszony na drugie piętro...
Ostrożnie.
Tato, proszę.
Ostrożnie.
Wszystko dobrze?
Tak.
- Norah? - Tak.
- Jesteście całe? - Tak.
Co się stało?
Banji ze strażnikami z rezerwatu nas odnalazł.
Banji?
Od razu go polubiłem.
Zaprowadziłeś lwa na teren drugiego stada. Prawo dżungli.
Wiedziałeś, że te lwy go zabiją, by strzec swego stada.
Próbowałem ratować córki.
- Tak bardzo was kocham. - Ja też cię kocham.
Wujek Martin byłby z was dumny.
Z ciebie też byłby dumny.
Wkrótce wrócimy do domu.
Może znów tu przyjedziemy na wakacje z lwem.
- A tamten lew przeżył? - Nie.
Nieźle mnie poharatał.
Mare, dasz radę?
- Tak. - Pokaż.
- Tato... Nie. - Pokaż. Proszę.
Chodźcie.
- Mare, ustawiłaś? - Tak, Norah. Dziękuję.
- Na pewno? - Tak.
- Masz? - Tak.
- Mamie się spodoba. - Ostrożnie.
- Oj, będę pierwsza. - Proszę, tylko...
- Może nie. - ...ostrożnie.
Tu wystarczy.
To zdjęcie dla mamy.
Jak moje włosy?
O, rany!
Tekst: Agata Deka