Snoopy i jego show
„Gwiazdkowe gniazdko”.
Dobra, plan jest taki.
Obudzisz mnie, kiedy zrobi się rano. Albo ja obudzę ciebie.
Zależy, kto pierwszy wstanie.
Sally, robi się późno. Powinnaś już spać.
Kto da radę zasnąć w Wigilię? To jest nienaturalne!
Jak nie będziesz spać, nie przyjdzie Mikołaj.
Masz rację. Opowiedziałbyś mi bajkę na dobranoc?
Dawno, dawno temu był sobie…
Chyba nie znam żadnych bajek.
„Działo się to w Wigilię.
Napisał Snoopy z dużą pomocą Clementa Clarke'a Moore'a”.
Dzięki, stary!
„Działo się to w Wigilię, gdy zapadł już zmrok.
Wszyscy spali od dawna, tylko nie Woodstock.
Powiesił skarpetę na gniazda krawędzi,
bo może Mikołaj do niego już pędzi.
A gdy zasnął, to mu się przyśniły słodzone suszonki, wytwornie tańczyły.
Zaraz! Dlaczego ptakowi śnią się słodzone suszonki?
Dodatkowe pytanie: co to słodzona suszonka?
To chyba suszonka z cukrem.
To ma sens. A suszonka?
Na przykład suszona śliwka.
No tak, a śliwka to co?
Może wróćmy do bajki.
„Nagle jak coś nie huknie i jak nie zawyje.
Woodstock chciał to zobaczyć, wyciągnął więc szyję.
Co widzi, gdy oczy zdziwione odsłania?
Osiem malutkich renów przy niewielkich saniach.
Mikołaj trzymał lejce w dłoniach.
Potem zaczął swych renów wymieniać imiona:
Hej, Conrad! Hej, Bill! Hej, Roy! Hej, Harriet! Hej, Olivier! Hej, Fred!”.
Zaraz, wracaj.
Co to jest za imię dla renifera „Fred”?
A gdzie się podziały Tancerz i Złośnik, Precel i Sznycel?
Czytam to, co tu jest.
Napiszę do autora, co o tym sądzę.
Jak mówiłem…
„Mikołaj zakrzyknął: »Prezenty roznoszę!
Sam latać nie umiem. Pomóżcie mi, proszę«.
Więc reny się wzniosły, a z nimi i sanie.
Ciekawe, gdzie będzie pierwsze lądowanie?
Co stało się później? – ktoś pewnie zapyta.
O dach stukać zaczęły tańczące kopyta”.
Czyli osiem reniferów, Mikołaj i jeszcze sanie na jednym dachu?
Mam nadzieję, że ktoś go ubezpieczył.
Nie robisz się jeszcze zmęczona?
Nie, ani troszeczkę.
„Woodstock patrzył zdumiony z uśmiechem szerokim,
jak się wbija Mikołaj w komin jednym skokiem.
Błyszczące miał oczka i wesołą minkę.
Policzki jak róże, a nos jak jeżynkę.
Miał długi pyszczek i brzuch jak piłeczkę,
który trząsł się, jakby galarety zjadł beczkę.
Nie szczeknął ni słowa, lecz do pracy się rzucił.
Ponapełniał skarpety i się szybko odwrócił.
Na pyszczku położył cicho łapę i trach!
Bez trudu się wzniósł z powrotem na dach.
Potem jeszcze nasz Woodstock
głos usłyszał z oddali…”
„Wesołych świąt wam życzę.
Śpijcie, duzi i mali”.
Wiem, że się bardzo starałeś, starszy bracie.
Tylko jak ja mam teraz zasnąć?
Może pomoże mi szklanka mleka?
MLEKO
Mikołaj! Był Mikołaj!
Teraz to już na pewno nie zasnę.
„Szczęście to dar dawania”.
- Cześć, Sally. Co tam robisz? - Piszę list do św. Mikołaja.
Dla przejrzystości
podzieliłam wszystko na kategorie: lalki, zabawki i niespodzianki!
- Bardzo długa lista. - Byłam bardzo grzeczna.
I nie ma dowodów na to, że nie byłam.
Już, wszystko gotowe.
Będziesz kochanym bratem i skoczysz mi to wysłać?
Przystojny Mikołaj.
Pamiętaj o sankach, o które prosiłem.
Ja chcę kij bejsbolowy. Drewno lub aluminium.
Ja chcę model rakiety!
A ja chcę dostać wędkę.
Chcę nową książkę.
- Ja chcę torf. - Nowy fortepian.
I regał na książki.
Pokój na świecie. Albo sweter?
Ciągle słyszę te same dwa słowa, w kółko i w kółko.
Nie „wesołych świąt”, nie „wszystkiego dobrego”,
tylko „ja chcę, ja chcę, ja chcę”.
Niech zgadnę, piszesz list do Mikołaja.
„Pozłacana psia miska, motocykl, pełnowymiarowy basen olimpijski”?
Myślisz, że to dostaniesz?
Tak, byłeś grzecznym psem, ale nie byłoby lepiej,
gdybyś więcej myślał o dawaniu?
W każdym razie ja myślę, że tak.
Co więcej, to właśnie zamierzam zrobić.
Muszę pomyśleć, co mógłbym dać.
To nie musi być nie wiadomo co. Po prostu coś z serca.
To będą najlepsze święta w moim życiu.
Co by tu dać?
Kartkę? Nie.
Wiersz! Nie.
Ciastko? Nie.
To trudniejsze, niż myślałem.
Papier techniczny? Modelina?
No tak.
Możemy dla każdego zrobić jakieś własne dzieło.
Świetny pomysł, piesku.
Nie jest to łatwe.
Ale przy odrobinie starania zrobisz coś wyjątkowego.
Jak kubek.
Uszko właściwie jest niepotrzebne.
Ale świetny pomysł! Bierzmy się za to.
To już ostatni.
Chyba to nazwę „Sztuką od serca”.
O to chodzi!
No, i pamiętaj, o co cię prosiliśmy.
Wesołych świąt. Zrobiłem to specjalnie dla ciebie.
Dzięki, Chuck?
Ależ bardzo proszę.
Wesołych świąt, Franklin.
Ojej! Dzięki, Charlie Brownie.
Co to takiego? Przycisk na biurko?
Bo ja wiem? Ja mam stojak na piłkę. Tak?
Dzięki, Charlesie. Bardzo mi się przyda.
Tak, dzięki, Charlie Brownie.
Będzie idealne do kolekcji.
Życzę wam wesołych świąt.
Może to jest do łapania deszczu?
Moje to chyba blokada do drzwi.
Nazwałem to „Sztuką od serca”.
W moim jest dziura.
Tak.
Dzięki, Charlie Brownie. To pobudzające dla wyobraźni.
Drobiazg, Linusie. I wesołych świąt!
Co za uczucie! Napełnia mnie dziś duch dawania.
Sztuka od serca? Raczej ćwiek prosto w mózg.
Nic nie rozumiem. Co to jest? To nie jest gra. Nie da się tym bawić.
A w twoim jest dziura. Po co Charlie podarował nam te śmieci?
Jaki masz problem?
Słyszał mnie?
Nie wiem, co to jest.
Zaraz, zaraz.
Coś mi przyszło do głowy.
Jednak nie był to dobry pomysł.
Niech to.
Sztuka od serca jest świetna. Pobudza kreatywność.
Serio?
Wesołych świąt, Charlie Brownie!
SZCZĘŚCIE TO… DAR DAWANIA
„Nie otwierać aż do…”.
Mikołaj na pewno bez trudu znajdzie twoją budę.
To właśnie do ciebie przyszło.
Z napisem: „Nie otwierać do Bożego Narodzenia”.
Musisz poczekać jeszcze jedną noc.
Możesz też otworzyć od razu.
Na tym też jest napisane, żeby nie otwierać do…
Wiem, że jesteś przejęty jutrzejszym świętem.
Ale jeśli dzisiaj wszystko otworzysz, nie zostanie ci nic na jutro rano.
Ale dobre wieści. Mam jeszcze jeden prezent.
I ten jest ode mnie.
Zaraz. Może lepiej niech zostanie w domu.
Będziesz miał czego wyczekiwać.
Gdzie schować prezent, tak żeby go nie znalazł?
Nie.
Świetnie.
Czy to było coś dla mnie?
Dla Snoopy'ego. Otwiera prezenty od razu.
Niech zrozumie, że niektóre rzeczy są lepsze, jak się poczeka.
To nie chowaj go w szafie. Właśnie tam bym najpierw szukała.
- No a tak? - Mnie byś nie nabrał.
Ciekawe. Nocna maska dla Zuzi Śpioszki?
Flanelowy szlafrok dla Zuzi Śpioszki? Jasnoniebieski z lawendowym wykończeniem.
Ale gdzie jest moja…
- Mama. - Zuzia Śpioszka!
Niektóre rzeczy są lepsze, jak się poczeka.
To poczekam.
Do zobaczenia rano, Zuziu Śpioszko.
Mama.
Wygraliśmy. Zdarzył się świąteczny cud.
Wiem, jak bardzo byś chciał go otworzyć.
Kiedyś też taka byłam, ale jak mówi mój starszy brat…
Jeśli dziś wszystko otworzysz, to nie zostanie ci nic na rano.
Chodź, razem zaczekajmy na świąteczny poranek.
Wesołych świąt!
Widzę, że znalazłeś swój prezent. Jestem dumny, że czekałeś.
Możesz go otworzyć. Spodoba ci się.
Co to ma być za prezent?
To pudełko, a w nim pudełko, a w nim znów pudełko, a w nim pudeł…
Dobra, tyle widzę sama.
Snoopy najbardziej lubi otwieranie prezentów.
Nieważne, co jest w środku.
Wesołych świąt, stary.
- Wiedziałam! - Mama.
Warto było czekać.
Ciekawe, czy jest coś dla mnie.
Stój!
Zaczekaj!
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW „FISTASZKI” CHARLESA M. SCHULZA