SNOOPY I JEGO SHOW
„Miłość do lotki”.
Hej, mały!
Oddasz mi rakietę do badmintona?
Chcesz zobaczyć, jak robię sztuczkę z tą lotką?
Jaki miałam rekord, Marcie?
Trzydzieści siedem, sierżancie.
To chcesz zagrać?
Jazda!
Zaczynam!
Hej!
Twój kolega porwał nam lotkę.
Jak mamy pograć, to lepiej ją odzyskaj.
No to gdzie ta lotka?
Ten ptak bardzo się przywiązał do lotki.
No, to na co czekasz?
Chcesz pograć, prawda?
No to ruszaj!
Raz, raz, raz, raz, raz!
I tak, Marcie, motywuje się do działania.
Inspirujące, sierżancie.
No i gdzie ta lotka?
A to co ma znaczyć?
Może twoja motywacja nie zadziałała?
Zadziałała! Tylko jeszcze nie do końca.
Słuchaj, mały,
w jednej ręce mam rakietę, ale w drugiej mi czegoś brakuje.
To piłka tenisowa.
Piłka nożna...
To jest toster!
Nawet nie wiem, co to jest.
Nieważne. Sama odzyskam lotkę. Chodź, Marcie!
Mam ją!
Ten ptaszek jest teraz bardzo smutny.
Marcie, to jest sprzęt sportowy.
Poeci mają rację. „Strumień miłości nie płynie spokojnie”.
Drogi miłości bywają dziwne i tajemnicze.
Dlatego ja wolę badmintona. Chcesz zagrać?
Spróbuj mnie powstrzymać.
Czuję, że trochę to potrwa.
„Beagle książkowy”.
Jeszcze nie widziałem go tak skupionego.
Hej, Snoopy, nad czym pracujesz?
„Zamów okulary rentgenowskie! Zobacz własne kości!”.
„Jesteś pisarzem? Myślisz, że napiszesz wielką powieść?
Weź udział w konkursie pisarskim i wygraj naszą wielką nagrodę!”.
Wielka powieść.
Już od stuleci ludzkość wykuwa swoje opowieści na murach historii.
Geniusz potrzebuje spokoju.
Masz rację.
BYŁA CIEMNA NOC, SZALAŁA BURZA.
Oto bohaterski as przestworzy
stawia czoło rozwścieczonej naturze, pędząc do Paryża.
Czy na czas dostarczy tajne dokumenty do rąk swoich sprzymierzeńców?
A to co?
Straszliwy Czerwony Baron tuż nad jego głową
będzie próbował zdobyć tajne dokumenty.
„Lot nad liniami wroga z bardzo tajnymi dokumentami”.
Niezłe, ale brakuje tu mocnej kobiecej postaci.
Takiej silnej, mądrej, pięknej, lecz skromnej.
Takiej jak ja. Powodzenia!
Dobra.
Ja nawiguję, ty pilotujesz.
Chociaż właściwie... ja jestem bohaterką tej historii.
Ja powinnam pilotować. Odsuń się.
Ty znajdź na mapie Paryż, ja chwycę stery.
Gdzie są stery?
Bardzo mi się podoba, że jest dużo akcji, ale gdzie jest komedia?
Gdzie humor? Gdzie się śmiać?
Brakuje tam kilku żartów. Jak ten, który opowiedział mi tata.
Co ma cztery nogi, ale nie chodzi?
To stół!
Łapiesz? Stoły nie chodzą!
Uwierz mi, mały,
żeby to była poczytna powieść, musi być śmiesznie.
Szybko! Bohaterka ma coraz mniej czasu, to znaczy ja,
na dostarczenie dokumentów naszym sprzymierzeńcom w Paryżu.
Czy ja słyszałam „Paryż”? Uwielbiam Paryż!
To chyba jest gdzieś tam!
Albo może gdzieś tam!
Albo tam!
Możesz przestać! To tajne zadanie!
Serio? Trzeba tak było od razu.
Hej, słuchajcie! Bądźcie cicho!
My tu wykonujemy tajne zadanie!
Confetti? Śmieszne, co nie?
To nie jest śmieszne! I zgubiliśmy się.
Nie moja wina. Wątek komiczny.
No, to było śmieszne!
Mocne postaci, coś śmiesznego,
ale gdzie dramat?
Ryzyko? Zagrożenie?
W powieści akcji musi być ktoś, kogo trzeba ratować.
Jak się macie? A co jeśli...
Spokojnie, Linusie!
Snoopy!
Nic nie widzę!
Snoopy! Użyj tego!
Wiedziałem, że mnie ocalisz, kocyku.
As przestworzy nie ma już czasu. Trzeba dolecieć do Paryża!
Ale jak? Nie mamy mapy!
Leci za zapachem. Tylko co on poczuł?
O psia kostka! As znalazł Paryż!
Lecę do kontaktu!
To tajne dokumenty!
Znaczy, to tajne dokumenty.
No, jasne! Poczuł zapach croissantów!
KONIEC.
A nagrodę za najlepszą powieść otrzymuje...
Snoopy!
Dostałeś list z konkursu literackiego.
„Z przykrością informujemy, że pan nie wygrał”.
Przykro mi.
Ale dobra wiadomość jest taka, że odesłali egzemplarz.
I wszystkim się tu podoba!
To takie inspirujące!
- Świetna akcja! - Świetny humor!
Wyrazista kobieca postać!
I widzisz? Publiczność przemówiła.
Jednak mają cię za niezłego pisarza.
To jakie będzie twoje następne dzieło?
Światowej sławy pisarz bierze się za kolejną powieść.
Ależ jestem ciekaw, o czym będzie tym razem.
BYŁA CIEMNA NOC, SZALAŁA BURZA... ZNOWU.
„Nie taka śmieszna sprawa”.
Charlie Brownie!
Czy twój pies może wyjść, żeby ze mną pobrykać?
Zobaczę, czy ma teraz czas.
Snoopy!
Do licha.
Dzień dobry, Snoopy! Pobawimy się?
Świetnie! Berek! Gonisz!
Powinieneś go teraz gonić.
To ja to odłożę.
Snoopy’emu nigdy nie uda się mnie złapać.
Gdzie on jest?
Hej, Snoopy! Chcesz ciasteczko?
To gonisz!
Chyba mu uciekłem!
NIE PRZYJMUJE PRZYJMUJE
Zapraszam. Lekarz przyjmuje.
Hej! Ja tu pracuję!
Wszystko fajnie, aż ktoś sobie zrobi...
krzywdę.
Co?
To przez twoje dokazywanie!
Pan doktor powiedział, że Rerun doznał urazu kości ramiennej.
Stłukł sobie łokieć.
Już nigdy nie będę się śmiał.
I to wszystko twoja wina!
Bardzo mi przykro. Godziny odwiedzin nie istnieją!
Od teraz żadnych zabaw z tym głupim psem!
- Ale... - Odpoczywaj. Masz kontuzję.
Ale nie taką straszną.
I założyłaś mi temblak na złą rękę.
Proszę. I już leż!
Obiad!
Wiesz, co mówi babcia:
kiedy czujesz się gorzej, zupka zawsze pomoże.
Babcia nie ma wykształcenia medycznego,
ale odrobina zupy nie zaszkodzi.
Proszę, otwórz buzię.
O co ci chodzi?
O tę zupę. Jest za gorąca.
Bzdura! Sama ją sprawdziłam.
Rerun nie chce jeść zupy, ale mówi, że jest mu lepiej?
Bo chciałby się bawić ze Snoopym.
Całe szczęście, że starsza siostra nad wszystkim czuwa.
O mamo...
No chyba, że się nie zgadzasz?
Nie będę dyskutował z wykształconym lekarzem.
Zaraz... To nie dyplom ukończenia medycyny.
To świadectwo z psiego szkolenia.
I piszą, że nie zdałeś!
Snoopy! Cieszę się, że to właśnie ty!
Chyba łokieć jeszcze mnie trochę boli.
Tak jak myślałam!
Nie możesz się jeszcze bawić.
Snoopy chciał mnie tylko porozśmieszać.
On się nie ma śmiać, tylko odpoczywać!
Sio!
No to dobrze. Spróbuj jeszcze raz.
Niektórzy mówią, że śmiech jest najlepszym lekarstwem.
Nie oglądaj tego, Rerun.
To ci wcale nie pomaga.
A właśnie, że mi pomaga.
Poczułem się lepiej dzięki Snoopy’emu.
To chyba nawet było trochę śmieszne.
Może śmiech wcale nie jest taki zły?
Będzie bolało.
Masz szczęście, że z natury jestem taka troskliwa.
Teraz odpoczywajcie!
Sprawiedliwa, choć surowa.
Kiedy wyjdę, proszę nie grać w berka!
Berek!
Co się tam na górze dzieje?
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW „FISTASZKI” CHARLESA M. SCHULZA