De Snoopy show
'Pluimpjesliefde.'
Hé, knul. Mag ik mijn badmintonracket terug?
Wil je 'n gave truc met dit pluimpje zien?
Wat is mijn record, Marcie? -Zevenendertig, sir.
Wil je spelen?
Komaan.
We beginnen!
Hij heeft ons pluimpje. Haal het terug, anders kunnen we niet spelen.
Waar is het pluimpje?
Die vogel is verknocht aan dat pluimpje, sir.
Waar wacht je op?
Je wilt toch spelen? Erachteraan. Hup!
Dat noem je nou een peptalk, Marcie. -Inspirerend, sir.
Waar is het pluimpje?
Wat betekent dat? -Dat je peptalk niet heeft gewerkt.
Natuurlijk wel. Het duurt gewoon even.
Luister, knul.
In mijn ene hand heb ik een racket, maar in de andere niks.
Dat is een tennisbal.
Voetbal.
Dat is een toaster.
Ik weet niet eens wat dat is.
Ik ga het pluimpje zelf wel halen. Komaan, Marcie.
Hebbes!
Die vogel is erg verdrietig, sir.
Het is maar een sportartikel.
De dichters hebben gelijk. Ware liefde gaat niet over rozen.
Liefde is vreemd en ondoorgrondelijk.
Daarom hou ik het bij badminton. Klaar om te spelen?
Hou me maar 's tegen.
Dit wordt een lang spel.
'Een hond volgens het boekje.'
Ik heb Snoopy nog nooit zo gefocust gezien.
Waar werk je aan, Snoopy?
'Bestel onze röntgenbril om je eigen botten te zien.'
'Ben jij een schrijver? Kun jij een geweldige roman schrijven?
Doe mee aan onze schrijfwedstrijd en maak kans op een enorme trofee.'
Ah, de roman.
Al eeuwen wil de mens zijn verhalen op de muren der geschiedenis etsen.
Laten we het genie de ruimte geven. -Goed idee.
HET WAS EEN DUISTERE, STORMACHTIGE NACHT.
Hier komt de heldhaftige Superpiloot.
Hij trotseert de toorn van Moeder Natuur en vliegt naar Parijs.
Komt het topgeheime document op tijd bij zijn bondgenoten aan?
Wat is dit?
Boven hem doemt de duistere schaduw van de Rode Baron op...
...die het geheime document probeert te bemachtigen.
'Vliegt door vijandelijk luchtruim naar Parijs.'
Niet slecht, maar je mist een sterke, vrouwelijke hoofdpersoon.
Iemand die taai, slim, mooi en toch bescheiden is.
Iemand zoals ik. Succes.
Oké. Ik navigeer en jij stuurt.
Bij nader inzien: ik ben de heldin van dit verhaal.
Ik moet sturen. Aan de kant.
Zoek Parijs op de kaart, ik neem het roer over. Waar is het roer?
Gave actie, knul. Maar waar is de comedy? Het gelach? Het geschater?
Er moeten grappen in, zoals die ene die mijn vader vertelde.
Wat heeft vier poten maar kan niet stappen?
Een tafel.
Snap je? Tafels stappen niet.
Neem het van mij aan.
Als je een bestseller wilt schrijven, maak ze dan aan het lachen.
Snel, de heldin, ik, heeft nog maar even tijd...
...om dit geheime document in Parijs te krijgen.
Zei daar iemand Parijs? Ik ben dol op Parijs!
Het is deze kant op. Of misschien die kant.
Of die kant! Of deze.
Hou eens op. We zijn op een geheime missie.
Echt? Waarom zei je dat niet?
Hé, jongens! Doe rustig! We voeren een geheime missie uit!
Confetti? Dat is pas grappig.
Dat is niet grappig. En nu zijn we verdwaald.
Mijn schuld niet. Ik zorg voor een vrolijke noot.
Dat vind ik nou grappig.
Sterke personages, leuke grappen, maar waar is het drama?
De nood? Het gevaar?
In elk actieverhaal moet een reddingsmissie zitten.
Hoi, jongens. Hoe...
Hou vol, Linus!
Snoopy!
Ik kan niks zien!
Snoopy! Neem dit!
Ik wist dat je me zou redden, dekentje.
Superpiloot, we hebben geen tijd meer. We moeten nog naar Parijs.
Hoe? We hebben geen kaart.
Hij volgt zijn neus, maar wat ruikt hij?
Verdraaid, de Superpiloot heeft Parijs gevonden.
Daar is ons ontmoetingspunt!
Het geheime document!
Ik bedoel: het geheime document.
Natuurlijk. Hij rook de croissants.
EINDE.
En de prijs voor de beste roman gaat naar...
Snoopy!
Snoopy! Snoopy!
Een brief van het wedstrijdpanel.
'Spijtig genoeg heb je niet gewonnen.'
Sorry, maat.
Maar ze hebben het manuscript teruggestuurd.
En iedereen vindt het geweldig.
Zo inspirerend.
Gave actie. -Gave grappen.
Gave vrouwelijke hoofdpersoon.
Het volk heeft gesproken, maat. Zij vinden je wel een goede schrijver.
Wat gaat de grote schrijver nu doen?
De beroemde schrijver schrijft nog een geweldige roman.
Ik kan haast niet wachten.
HET WAS EEN DUISTERE, STORMACHTIGE NACHT... ALWEER.
'Niet zo grappige zaken.'
Hallo, Charlie Brown.
Mag je hond buiten doelloos met me komen ravotten?
Ik kijk of hij tijd heeft. Snoopy!
Oh nee.
Hallo, Snoopy. Wil je een spelletje doen?
Fijn. Tikkie, jij bent hem.
Je moet achter hem aan lopen.
Ik leg dit wel weg.
Snoopy krijgt me nooit te pakken.
Waar is hij gebleven?
Snoopy! Wil je een koekje?
Tikkie, jij bent hem.
Ik heb hem afgeschud.
AFWEZIG AANWEZIG
Komt u maar. De dokter is er.
Hé! Ik ben aan het werk.
Dit is heel leuk tot iemand...
Au!
...zich bezeert.
Jij! Dankzij jouw ruwe spelletjes...
...heeft Rerun een contusie aan zijn humerus.
Zijn telefoonbotje is gekneusd.
Ik kan nooit meer bellen.
En dat is jouw schuld.
Het bezoekuur is nooit!
Je mag niet meer met die domme hond spelen.
Maar... -Je moet rusten. Je bent te erg gekwetst.
Zo erg ben ik niet gekwetst.
En de mitella zit om de verkeerde arm.
Ziezo. En nu rusten! -Lunch.
Je weet wat oma zegt.
Gaat het niet top, dan knap je van soep weer op.
Oma is geen dokter. Maar een beetje soep kan geen kwaad.
Mond open.
Wat is er? -Die soep is te heet.
Onzin. Ik heb hem zelf getest.
Au!
Au.
Rerun wil geen soep, maar hij zegt dat hij zich beter voelt.
Hij wil met Snoopy spelen. Maar goed dat zijn grote zus voor hem zorgt.
O, jee.
Spreek je me tegen?
Tegen een arts ga ik niks inbrengen.
Wacht. Dit is geen medisch diploma.
Dit is van de hondenschool. En je bent gezakt!
Snoopy! Wat ben ik blij om je te zien!
Au!
Mijn elleboog doet nog een beetje pijn. -Dacht ik het niet?
Rerun, je mag nog niet spelen. -Snoopy wil me gewoon laten lachen.
Hij hoeft niet te lachen. Hij moet rusten.
Eruit!
Oké, Rerun. Nog een keer.
Men zegt dat lachen het beste medicijn is.
Kijk weg, Rerun. Dit helpt niet.
Het helpt wel, Lucy. Door Snoopy voel ik me beter.
Dat was eigenlijk wel een beetje grappig.
Misschien is lachen zo erg nog niet.
Dat moet pijn doen.
Je boft dat ik zo zorgzaam ben.
En nu rusten!
Ze is streng, maar rechtvaardig.
Geen tikkertje spelen als ik weg ben!
Tikkie!
Wat is daar boven aan de hand?
Naar de PEANUTS-strip van Charles M. Schulz
Ondertiteld door: Juliëtte van Gurp