Snoopy i jego show
„Opierzenie”
Wspaniały dzień na obserwowanie ptaków.
Ja tu nie widzę ptaków.
Może poleciały na obiad?
Pójdziesz porzucać?
Zaczekaj. Zaraz przylecą ptaki.
Polubisz obserwowanie ptaków, sierżancie.
Jest tyle przeróżnych ptaków.
A gdybyś miała być ptakiem, to jakim?
Czy ja wiem? Pewnie kolorowym.
Może jak tamten?
Dobry wybór. To jest modrosójka.
Można poznać po niebieskich piórkach.
Mogłabym nią być. Lubię ten kolor.
Spójrz na tego koleżkę.
Jest coś o nim w twojej książce?
Zobaczę.
To może być chyba rzadki szwajcarski ptak górski.
Fajnie byłoby mieć takie wielkie pióro.
Jest jeszcze jeden.
Co wiesz o różowych piórach?
To jest albo różowopióry słowik, albo maleńki flaming.
A ty zastanawiałaś się, jakim chciałabyś być ptakiem?
Wiele razy, sierżancie.
Kukaburą chichotliwą.
Ich okrzyki brzmią jak śmiech. I to bardzo lubiane ptaki.
Nie tak bardzo jak ten. Trzeba przyznać, że robi wrażenie!
Idealny dzień, żeby usiąść i się odprężyć na łonie przyrody.
Przyroda nie jest taka odprężająca.
Hej! Tam, na drzewie.
Jaki ładny jest ten żółty!
Ten mi się najbardziej podoba.
Prosty, ale z osobowością.
A jak zawsze powtarzam,
osobowość jest najważniejsza.
To prawda. Nie da się ukryć.
To rzeczywiście zabawne.
„Bez kocyka”
Dobra, Linusie.
To teraz masz tam wyjść i wybić ją za boisko.
Robi się, Charlie.
Tylko mój brat mógłby przynieść kocyk na mecz.
Dzięki temu gra lepiej.
Im szybciej obiegnie bazy, tym szybciej usiądzie z kocykiem.
Chciałabym to zobaczyć.
Ale trafił! Teraz biegnij!
No i obiegł!
- Tak! - Brawo!
- No? - O, mamo.
To niebywałe, że pani Othmar pozwala ci przychodzić z kocykiem.
To pomoc wizualna.
Akurat uczymy się o wielkich żeglarzach.
Widzę ląd!
No, co za głupek!
Kupiłam to dla nas wszystkich, ale ja będę trzymać. Smacznego.
To nie fair! Ja nie dosięgam!
Po powrocie do domu pierzemy kocyk.
Ten film był taki fajny!
Jego bohater mieszkał w jaskini zupełnie sam! Nie miał nawet telewizora!
Był samotnym wilkiem.
Ty mógłbyś tak samo.
- Tak, mógłbym. - Co?
Nie oderwałbyś się od tego kocyka choćby na jeden dzień.
Właśnie, że bym umiał.
- Udowodnij! - Dobrze.
Zacznę w tej chwili.
Mój brat jest samotnym wilkiem.
Jeszcze się okaże.
Wiedziałam!
Nie wytrzymałeś nawet pięciu sekund.
Chodzi o to, że w ławce są drzazgi.
Będzie miał miękko na trawie.
Są w niej robale.
To żaden wstyd przyznać się do porażki.
Samotny wilk nie da się tak pokonać!
Snoopy, weź mój kocyk.
Tylko masz o niego dbać.
Pamiętaj: nie lubi mocnego słońca.
A gdybyś go prał, to nie krochmal!
I nie susz za długo!
Snoopy! Kolacja!
Nic mi nie jest.
Snoopy z pewnością bardzo dba o mój kocyk.
Dałeś Snoopy’emu swój kocyk?
Chyba zwariowałeś?
Myślałem, że mogę być jak ten bohater.
I niczego nie potrzebować.
Samotny wilk.
Ale nie dam rady. Nie jestem nim. Nie jestem wilkiem.
Nie mogę żyć w jaskini bez telewizora!
Co słychać, Linusie? Chyba się czymś stresujesz.
Nic mi nie jest.
Wcale mi nie brakuje uspokajającej miękkości kocyka.
No to dobrze.
Snoopy! Gdzie jest mój kocyk?
Oddałeś mój kocyk ptakowi?
No? Gdzie on jest?
Wiedziałem! Mój kocyk zaginął!
Jest sam. I nie trzyma go żadna ciepła dłoń.
Jak mogłem być tak ufny?
Tam go zostawiłeś?
Pod krzakiem, żeby był bezpieczny?
Ukryłeś go na drzewie, żeby nic mu się nie stało. Doskonale.
Nigdzie go nie ma.
Hej, zaczekajcie!
Teraz rozumiem.
Zakopałeś go jak pirat skarb! Żeby nikt go nie znalazł.
Nie widzę go.
Jesteś pewien? Zakopałeś go? Tutaj?
Hej! Tu jestem!
Czy to tak wygląda mieszkanie w jaskini?
Na filmie wydawało się fajniejsze.
To mój kocyk!
Uratowałeś mnie.
Więcej mnie nie opuszczaj.
Wiedziałam, że nie wytrzymasz.
Znalazł się samotny wilk.
Samotne wilki są przereklamowane. Lepiej należeć do watahy.
Teraz chodźcie. W domu będzie lemoniada.
Ja też idę!
„Pewnego razu w chmurach”
Chmury są piękne, co nie?
Wyglądają jak puszyste kłęby cukrowej waty.
Z naukowego punktu widzenia
chmury to głównie cząstki wody i pyłu.
A tamta wygląda jak bojler słynnej lokomotywy:
Flying Scotsman.
A ty co widzisz, Linusie?
Tamta to jest mistrzostwo formy i światłocienia jak w rzeźbach Rodina.
Może to wczesne studium Myśliciela?
A ty co widzisz, Charlie?
No… Miałem powiedzieć, że skałę, ale zmieniłem zdanie.
A ja tam niczego nie widzę. To tylko chmury.
Po prostu użyj wyobraźni.
Spójrz na tę.
Wygląda zupełnie jak lody w rożku.
Świetnie! Ja nie widzę! Do tego jeszcze zgłodniałam.
Hej, a teraz lody wyglądają jak psia kość.
Racja. Ta naprawdę wygląda jak kość.
Hej, a widzicie te chmury z zawijaskami, o tam?
To są stratocumulusy.
Wyglądają jak morskie fale.
Chodzi wam o tamte?
Tamte to są ptaki.
Czemu mnie nikt nie pyta, co widzę, kiedy patrzę w chmury?
To co widzisz?
Rekin!
Tam jest wielki rekin i ma wielkie zębiska!
Patrzcie. Rekin zmienił kształt.
Zmienił się w wyspę.
Teraz ta chmura zrobiła się strasznie wysoka.
Wiecie, co to znaczy.
To nie jest wyspa. To kształt…
wulkanu!
Dość tego! Poddaję się.
Leżymy tu całe popołudnie, a ja nie widziałam żadnego…
Zaraz. O, tam! Wreszcie coś widzę!
Wreszcie widzę kształt!
Ogromny, drapieżny dinozaur!
- No, tak! - Widzę go.
Jest jak żywy.
Wiecie co? On mi teraz chyba wygląda bardziej na konika.
To była świetna zabawa.
Trzeba to kiedyś powtórzyć.
- Tak! - Oczywiście!
Kto by pomyślał, że w chmurach są tak fascynujące historie?
Wyglądasz na zmęczonego, Snoopy.
Może spróbuj pooglądać chmury?
To bardzo odprężające.
NA PODSTAWIE KOMIKSU „FISTASZKI” CHARLESA M. SCHULZA