Snoopy i jego show
„Prawdziwe oblicze chipsa”
Koniec dziewiątej zmiany. Przegrywamy dwoma, biegacze na bazach.
Shlabotnik wchodzi na płytę i podnosi pałkę.
Uderza!
Nie trafia.
No, dalej, Joe, dalej!
Znów pudło!
Dalej, Joe! Dasz radę!
Nie trafił.
Dasz radę w następnym meczu!
Snoopy, jeśli chcesz chipsa, wystarczy poprosić.
Masz, dam ci ostatniego.
Niebywałe! Ten chips wygląda całkiem jak Joe Shlabotnik!
To jest najlepszy pałkarz w całej historii niższych lig.
Szansa, że się trafi na chipsa, który wygląda tak jak on,
jest jak jeden do miliona.
Nie zachowam tego dla siebie.
Linusie! Lucy! Nie uwierzycie, co właśnie znalazłem!
Chips ziemniaczany. Gratuluję ci tego rewelacyjnego odkrycia, Charlie.
Widzicie, jak wygląda?
Moim zdaniem jak Włochy.
Moim zdaniem bardziej jak but.
No a teraz?
Jak odwrócone Włochy.
Jak odwrócony but.
Nie! On wygląda jak Joe Shlabotnik!
No? Jego silny podbródek i łuk brwiowy.
Idealne na prezentację w szkole.
Kto to jest Joe Shlabotnik?
To by była katastrofa. Na szczęście tu jesteś.
Muszę go jutro wszystkim pokazać.
Już sam sobie przestałem ufać.
Popilnowałbyś go do jutrzejszej prezentacji?
Dzięki! Dobrze wiedzieć, że jest z tobą bezpieczny.
Dzięki za popilnowanie chipsa.
Teraz już sam sobie poradzę.
Nie mogę się doczekać, aż go pokażę.
Uwaga. Przepraszam. Niosę rzadko spotykanego chipsa.
Cześć, Chuck! Co masz pod kloszem?
A na co wam to wygląda?
Mnie wygląda na chipsa w kształcie Włoch.
Raczej w kształcie buta.
Nie! Patrzycie na wyjątkowego chipsa, który wygląda jak Joe Shlabotnik!
To największy bejsbolista w historii niższych lig!
Snoopy! Nie!
Gonić złodzieja chipsa!
Dzięki!
Snoopy, jak mogłeś?
To nie jest chips do jedzenia! To chips kolekcjonerski!
Myślałem, że przepadłeś.
Do licha.
Tak, proszę pani. To rzeczywiście chips.
Lepiej się prezentował jako Joe Shlabotnik.
Teraz wygląda już tylko jak zwykły, połamany chips.
Czy ja wiem, Charlie Brownie? Pod pewnym kątem
twój chips jest uderzająco podobny do Abrahama Lincolna.
Tak! To rzeczywiście on! No, Lincoln jak żywy.
Bardzo prezydencki, Charlesie.
Ciekawe, jaką Lincoln miał średnią trafień?
„Najlepsze gniazdo”
Mam ją! Mam ją!
Dobra, Charlie Brownie. Damy radę!
Dobra. Tracimy dwa punkty.
Załatwimy to, rękawico. Damy radę!
Ojejku! Na tej piłce jest robaczek!
Linusie! Rzuć mi piłkę!
- Super! - Jej
Niesamowity!
- Fascynujący! - Ekstra!
Do licha.
GOŚCIE – GOSPODARZE
Jak mogłaś nie złapać tak łatwej piłki?
Byłam bez szans. Miałam pod słońce.
Nawet nie widać słońca! Są chmury!
To miałam pod chmurę.
Piłka jest w grze. Rzucisz na trzecią bazę?
Nieważne.
Końcówka.
Nie uda się już wygrać, ale zakończmy to mocno.
Snoopy! Jest twoja!
Mogłeś ją wyłapać!
Jak mogliśmy przegrać kolejny mecz?
Nigdy więcej nie zagram w bejsbol!
Jej, Charlie Brownie.
Nigdy nie porzucisz bejsbolu. Za bardzo go kochasz.
No tak, masz rację.
Pójdę po tę rękawicę.
Tam jest!
A myślałem, że straciłem ją na zawsze.
Nie, Charlie Brownie!
Pani Othmar mówi, że nie wolno przeszkadzać ptakom w gnieździe.
Jego gniazdo to moja rękawica.
Bez niej nie mogę grać.
I co ja mam teraz zrobić?
Snoopy! Pomóż mi!
Snoopy!
Woodstock ma gniazdo z rękawicy Charliego Browna.
Musisz ją odzyskać.
Zrób to dla drużyny. Zrób to dla naszego kapitana.
No wiesz, Charliego.
Z okrągłą głową.
Podrapię cię po głowie.
Ty pierwszy.
Sekret to odpowiednia motywacja.
Mówią, że najlepiej nie spuszczać wzroku.
Jak na razie to nie działa.
Dzięki, Snoopy!
Sam nie wiem, co bym zrobił bez rękawicy.
Bardzo dobrze, Snoopy.
No, jasne.
To jak udało ci się odzyskać tę rękawicę?
Hej! To mój kocyk!
Moja mama mówi, żeby nie przeszkadzać ptaszkom!
Snoopy!
Musisz odzyskać mój kocyk.
Podrapać? O, nie! Najpierw masz odzyskać kocyk!
Nie rozumiem obsesji ludzi na punkcie dóbr materialnych.
Może wcale nie potrzebuję tego kocyka?
Może pszczoły nie lubią miodu?
Może pewnego dnia księżyc z nieba spadnie?
Dziękuję, Snoopy!
Mój kocyku.
Drapanie po głowie.
To jak ci się udało go odzyskać?
Hej! To moje!
Kto pozwolił mu zabrać mój dom dla lalek z trzema sypialniami,
garderobą i opcjonalnym jacuzzi?
Snoopy!
To wszystko twoja wina!
Wziąłeś mój domek, nie pytając o zgodę.
Dlaczego nie użyłeś czegoś swojego?
Bardzo ładnie postąpiłeś.
Teraz odwieźmy domek Sally.
Bardzo proszę. Nie umrzesz z głodu.
Ale możesz się pośpieszyć?
No wiesz, pożyczyłem tę miskę od kota sąsiadów.
„Bałagan odjeżdża”
Co się stało z tą piłką?
Tam jest katastrofa. Nie znalazłem nawet tej piłki.
Snoopy, zrób jakieś wiosenne porządki.
Wiem, że jest lato. „Wiosenne porządki” to takie powiedzenie.
Spokojnie, pomogę ci zacząć.
BIP!
Proszę.
To pudełko. Na twoje śmieci.
Rozumiem, że wolałbyś, żeby ktoś zrobił to za ciebie?
Snoopy, to jest twoja buda i to ty powinieneś ją sprzątać.
Snoopy?
Myślałem, że sprzątasz.
Przyniosłem ci drugie pudełko na rzeczy do recyklingu.
Na przykład wrzuć tam te tekturowe talerzyki.
Udanego sprzątania!
EKIPA SNOOPY'EGO
Nie wygląda na to, żebyś robił postępy.
To pudełko na rzeczy dla potrzebujących.
Oddajesz tę trąbkę?
Mam pomysł.
Widać, że wolicie się bawić, niż sprzątać.
Może zrobimy z tego zabawę?
To się nada!
Uwaga pasażerowie, przygotujcie bilety!
Świetnie.
Papier idzie do recyklingu.
Proszę wsiadać! Bałagan odjeżdża!
Wspaniale sobie poradziłeś!
Zasłużyłeś na zimne piwo korzenne!
I moja piłka bejsbolowa!
Dzięki, stary!
Teraz trzeba już tylko zanieść pudełka przed dom.
Snoopy?
Typowe.
Wszystko muszę za niego kończyć.
NA PODSTAWIE KOMIKSU „FISTASZKI” CHARLESA M. SCHULZA