SNOOPY I JEGO SHOW
„Opowieść Snoopy’ego”.
To niesamowite!
Uważam, że to bardzo ciekawe.
I jeszcze zabawne! Strona 52!
Hej! Ktoś mi rzuci tę piłkę?
Nie uwierzysz w to, Charlie Brownie,
ale ten twój pies napisał swoją autobiografię.
Autobiografię?
Nie wiedziałem, że Snoopy urodził się na Dzikim Zachodzie.
Ile lat ma ten twój pies?
Zaraz, zaraz... Snoopy wcale nie urodził się na Dzikim Zachodzie,
tylko w gospodarstwie Daisy Hill.
Miał czterech braci i jedną siostrę.
Byli to Spike,
Andy,
Marbles,
Olaf,
Belle i oczywiście... Snoopy.
Podobno lubili się bawić w ganianego,
przeciąganie liny
i w chowanego.
Ale najbardziej lubili razem śpiewać.
Jednak nie mogli tak śpiewać wiecznie.
Szczeniaki po kolei znajdowały domy,
aż został tylko Snoopy.
Wtedy ja się zjawiłem.
Cześć, mały kolego. Chcesz zamieszkać u mnie?
Patrz, co tu mam!
Będziemy parą najlepszych kumpli!
Historia z kowbojami jest lepsza.
Ciekawe, co jeszcze jest w tej jego książce.
Możesz mi jeszcze trochę poczytać?
Dobrze. „Rozdział drugi.
Nawet jako szczeniak miałem klasę
i wiedziałem, jak zrobić wejście!”.
Do licha.
Nic takiego się nie zdarzyło!
Kiedy przyniosłem Snoopy’ego do domu, był wystraszony.
Nie denerwuj się. Spodoba ci się tutaj.
Mam dla ciebie nawet kaczuszkę.
No to później się nią pobawimy.
Bardzo proszę.
To jest twoje własne legowisko.
Snoopy?
Pomyślałem, że tu ci będzie lepiej. To jest twoja własna psia buda.
Zajrzyj do środka.
Albo i śpij sobie na dachu.
Charlie Brownie, to całkiem dobra historia.
Napisz o tym książkę!
Może napiszę.
Hej, starszy bracie!
Nie mówiłeś mi, że Snoopy szkolił się z francuską Legią Cudzoziemską!
Nie mówiłem, że Snoopy szkolił się z francuską Legią Cudzoziemską,
bo się nie szkolił!
Tylko ja go w czymś szkoliłem!
Dobra, Snoopy, zaczniemy od czegoś prostego.
Gotów? Siad!
W zasadzie wykonałeś moje polecenie.
To teraz coś innego. Podaj!
Ale pyszności!
Ale chciałem, żebyś reagował na komendy jak pies.
Jak to zrobisz, dostaniesz psi przysmak.
Tak właściwie to nauczyłem go robić pizzę.
W książce nic o tym nie ma, starszy bracie.
Właściwie, w ogóle nic tu o tobie nie ma.
To niemożliwe!
- Dasz mi autograf? - Ja też poproszę!
Napisz: „dla najwspanialszej fanki”!
Snoopy, cieszę się, że twoja książka tak się podoba,
ale jak mogłeś nawet o mnie nie wspomnieć?
Miałeś być najlepszym przyjacielem człowieka.
Znaczy... moim przyjacielem.
„Dedykuję chłopcu z okrągłą głową, który mnie karmi.”
To ja! Ja mam okrągłą głowę!
Zadedykowałeś to mnie!
Dzięki, Snoopy!
Starszy brat się z czegoś cieszy.
Hurra!
Mam nadzieję, że zostanie mu tak już na zawsze.
Tak!
„Kiedy Snoopy poznał Woodstocka”
Nieźle złapał.
Pies i ptak najlepszymi przyjaciółmi?
Jak to w ogóle jest możliwe?
Tadam!
LEKARZ NIE PRZYJMUJE
LEKARZ PRZYJMUJE
Dobra, czas płynie. Jaki masz problem?
Tadam!
Dobra, już wystarczy!
On po prostu chce się zaprzyjaźnić.
Pięć centów, proszę!
Wygląda na to, że przeciwieństwa się przyciągają.
Prawda, słodki misiaczku?
„Szczęście to tańczący pies”.
Dlaczego nie mogę mieć normalnego budzika?
Jest dzień prezentacji „Przy tym się uśmiecham”!
„O tym opowiem”.
„Tym się dzielę” nie ma sprawy.
Ale „Przy tym się uśmiecham”?
Co wziąłeś na prezentację „Przy tym się uśmiecham”?
Ananasa.
Nie wiedziałem, że lubisz ananasy.
Bo nie lubię. Chodzi o to, że nie mam pojęcia, przy czym się uśmiecham.
To proste.
Pomyśl, co sprawia, że czujesz się szczęśliwy.
Na mnie tak działa kocyk.
Baseball sprawia, że jestem szczęśliwy.
Na ogół sprawia...
Nie przejmuj się tym tak, Charlie Brownie.
Odpowiedź jest bliżej niż ci się zdaje.
Może być odbijany?
Ani trochę cię nie rozumiem, Snoopy.
Na świecie jest tyle problemów, a ty sobie tańczysz?
Gdzie lęk? Gdzie jest rozpacz?
Potrzebny ci psychiatra!
Sally, a przy czym ty się uśmiechasz?
Muszę się chwilę zastanowić.
Przy moim słodkim misiaczku!
Nie jestem twoim misiaczkiem.
Miłość wisi w powietrzu!
Wisi w powietrzu...
A może puszczanie latawca?
No właśnie! Kiedy puszczam latawiec, zawsze się uśmiecham!
Czuję teraz ogromną presję!
A mnie, jak wiadomo, gorzej idzie pod presją.
Tańczącym psom wstęp wzbroniony!
Oczywiście, proszę pani! Bardzo chętnie zacznę.
Przy „XIV Sonacie fortepianowej” Beethovena zawsze się uśmiecham.
Mam nadzieję, że wy tak samo.
Przejdź do tego dobrego.
U mnie uśmiech wywołuje kocyk, bo daje mi bezpieczeństwo.
Marszcząc czoło używamy większej liczby mięśni, niż uśmiechając się?
To zapewniłeś mojej twarzy kompleksowy trening!
Nie denerwuj się, Charlesie.
Zaraz będzie twoja kolej.
Uśmiecham się przy błocie.
A najbardziej mnie zachwyca jego uniwersalność.
To kapelusz mojego dziadka.
Przy dziadku się uśmiecham.
Mówi, że lata były dla niego łaskawe,
ale tygodnie i dni trochę mu dokuczają.
Uśmiecham się, gdy czytam.
Uśmiecham się przy sporcie.
A przy żonglowaniu to wszyscy się uśmie...
Przepraszam!
Prawie koniec lekcji. Może nie będę musiał występować?
Tak, proszę pani. Już idę.
No...
Kiedy kopię piłkę, to się uśmiecham.
Kiedy kopiesz piłkę, Charlie Brownie? Serio?
To pomyślę... Kiedy jeszcze się uśmiecham?
W klasie zrobiło się goręcej? Bo zacząłem się pocić.
Tak.
Odetchnę świeżym powietrzem.
Charlie Brownie, teraz się uśmiechasz!
Tak! To prawda!
Już wiem, kiedy się uśmiecham!
Gdy widzę, jak mój pies tańczy.
Hurra!
Tak!
Hej! Psom tańczącym wstęp wzbroniony!
Tym razem niech już będzie.
Dziękuję za inspirację, Snoopy!
SZCZĘŚCIE TO... TAŃCZĄCY PIES
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW „FISTASZKI” CHARLESA M. SCHULZA