Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪คุณชื่ออะไร
‪เซดัต ยูเจล
‪ทำอาชีพอะไรครับ
‪ผมเป็นเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์ที่เรือนจำคอนยา
‪ทำมา 29 ปีแล้วครับ
‪คุณเซดัตครับ
‪นี่ไม่ใช่การไต่สวนหรือสอบปากคำ
‪อย่างที่คุณรู้ เรื่องนั้นตำรวจเป็นคนรับผิดชอบ
‪ที่คุณกำลังถูกสัมภาษณ์เรื่องความประพฤติ
‪ก็เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของการสอบสวน ‪ที่เริ่มโดยกระทรวงยุติธรรม
‪มันอาจจะทำให้คุณถูกดำเนินคดี
‪คุณอาจจะถูกปลดประจำการ ‪และหมดสิทธิ์รับเงินบำนาญ
‪รวมถึงสิทธิทั้งหมดที่คุณได้ในระหว่างรับราชการ
‪ครับ ผมรู้
‪ดี งั้นเริ่มใหม่นะ
‪ในวันเกิดเหตุ
‪ซึ่งตรงกับวันที่ 25 เมษายน 2018
‪ผู้ต้องขังนามว่ามูซา โซลัค ‪อยู่ภายใต้การดูแลของคุณใช่หรือไม่
‪ครับ
‪สปอทิฟาย
‪- อะไร ‪- สปอทิฟายไง
‪"สตอปปิฟาย" เหรอ
‪"สปอทิฟาย" โว้ย
‪รู้จักตลาดที่ขายของมือสองใช่มั้ย
‪อ๋อ แล้วยังไง
‪ก็คือ
‪เราฟังเพลงออนไลน์ผ่านแอปนี้ได้
‪วัยรุ่นทุกคนชอบมาก
‪- ฟรีมั้ย ‪- ฟรี
‪แต่เน็ตไม่ฟรีนะ
‪เรื่องนั้นช่างเหอะ ฉันใช้แอปได้ใช่มั้ย
‪แอปใช้ยังไง
‪นายเคยเล่นวิดีโอเกมออนไลน์มั้ย
‪- เคย ที่ร้านเน็ต ‪- โอเค
‪นายกดปุ่มต่างๆ หรือกดเริ่มเกมเป็นใช่มั้ย
‪- เป็น ‪- เหมือนกัน
‪พอแตะปุ๊บ แอปก็จะเปิดใช้งาน
‪เหมือนแผลเป็นจากมีดโกนบนแขนนี่เลย
‪สามขีดบนพื้นหลังสีเขียว
‪เหมือนกันเลย
‪ฉันว่าเขามีชู้แน่ๆ
‪เขากลับบ้านหลังตีสองทุกครั้งมาเป็นเดือนแล้ว
‪ใคร พ่อเธอน่ะเหรอ
‪ไม่ใช่จ้า ปู่ฉันมั้ง
‪นี่ฟังที่ฉันพูดรึเปล่า ‪ฉันกำลังเล่าอะไรบางอย่างให้เธอฟังนะ
‪สถานการณ์ที่บ้านแย่มาก
‪อย่างน้อยเธอก็มีพ่อ
‪และก็มีฉัน
‪คุณเพื่อนคะ
‪ขนาดเด็กที่มาใหม่ยังรู้เลยว่าเธอไม่มีพ่อ
‪หยุดพูดแบบนี้สักทีเถอะ
‪- จะไปไหน ‪- ไปสูบบุหรี่
‪จะไปด้วยมั้ยล่ะ
‪ไม่อะ เธอไปเถอะ
‪เออ นี่
‪อีกไม่กี่วันเขาก็จะกลับมาแล้ว ‪มากสุดก็หนึ่งอาทิตย์
‪ใคร พ่อเธอน่ะเหรอ
‪ไม่ใช่จ้า ปู่ฉันมั้ง
‪ดี เธอจะได้แนะนำฉันให้พ่อเธอรู้จัก
‪ไม่ได้น่ะสิ จะแนะนำได้ยังไง
‪เขาจะค้างแค่คืนเดียว
‪เหรอ
‪ก็ได้
‪เนื่องจากว่าเราเป็นเพื่อนบ้านกัน
‪ฉันอยากเจอเขาสักห้านาที
‪ว่าไง
‪ไม่เอาน่า อย่างี่เง่าสิ
‪เขาจะค้างแค่คืนเดียวเอง
‪จะให้ฉันบอกเขาเหรอว่าเขาต้องมาเจอเพื่อนฉัน
‪เข้ามา
‪มีคนบอกว่าพี่เรียกผมมาเจอ
‪ใช่ เซดัต
‪มีผู้ต้องขังคนหนึ่งขอออกจากเรือนจำชั่วคราว ‪มูซา โซลัค
‪อาทิตย์หน้าเขาจะไปเยี่ยมที่บ้านหนึ่งวัน ‪โดยที่นายเป็นคนดูแล
‪ก็ได้ แต่พี่ก็รู้นี่ว่าผมอยากเกษียณแล้ว
‪เรื่องนั้นฉันรู้ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก ไม่ต้องห่วง
‪เขาเป็นคนใจเย็น เขามีข้ออ้างที่สมเหตุสมผล
‪เดินทางวันที่ 24 นะ อยู่ที่นั่นหนึ่งวัน
‪วันต่อมาค่อยกลับ แต่ต้องถึงที่นี่ก่อนค่ำ
‪- แต่ลูกสาวผมกำลังจะกลับจากอิตาลีนะ ‪- เซดัต
‪แค่นี้ทุกอย่างก็ซับซ้อนพอแล้ว อย่าสร้างปัญหาเพิ่ม
‪ก็ได้พี่ ผมขอโทษ ผมจะไป
‪เรื่องค่าใช้จ่ายเบห์เจตจะจัดการให้
‪ถ้าพาเขากลับมาได้เร็วกว่านั้นก็พากลับมาเลย
‪ได้ พี่ฟารุค
‪- ผมขอตัวนะ ‪- อืม เชิญ
‪ไงจ๊ะคนสวย
‪เดี๋ยวนี้ไม่ทักทายกันแล้วเหรอ
‪ฉันไม่เห็นคุณ ถ้าฉันเห็น…
‪แล้ว…
‪ถ้าฉันเห็น ฉันทักแน่นอน
‪เหรอ
‪ฉันจะไปละ ฉันสายแล้ว
‪อืม
‪ไปสิ
‪ยังไงฉันก็ได้เจอเธอที่อื่นอยู่แล้ว
‪ตอนนั้น
‪ลูกยังเล็กมาก
‪พ่อหมายถึง…
‪ไม่รู้จะอธิบายยังไง
‪หวัดดียองจา
‪สบายดีมั้ยลูก
‪โตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย
‪บ้าเอ๊ย
‪หวัดดียองจา
‪ชินกับบ้านที่อยู่รึยัง
‪ลูกเกิดที่นี่นะ
‪ไม่ต้องกังวล
‪อีกแป๊บเดียวพ่อก็จะกลับไปแล้ว
‪อย่างกับเธอสนงั้นแหละว่านายจะกลับรึเปล่า
‪หวัดดียองจา
‪พ่อชื่อมูซานะ
‪พ่อเป็นพ่อของลูก
‪ทานให้อร่อยนะครับ
‪- ขอบคุณ ‪- ขอบคุณ
‪เขาพูดอะไรที่น่าสงสัยกับคุณมั้ย
‪บางอย่างที่อาจจะบ่งบอกถึงเจตนาของเขา
‪ไม่มี
‪เขาไม่ได้พูดอะไรที่น่าสงสัย
‪เขาออกจะตื่นเต้นเสียด้วยซ้ำ
‪เพราะจะได้เจอลูกสาวเหรอ
‪ใช่
‪เขาไม่ได้เจอลูกเขามา 14 ปี
‪เขาถึงได้ขอออกจากเรือนจำชั่วคราวไง
‪ทำไมต้องรอตั้ง 14 ปี
‪ภรรยาเขาไม่ยอมให้เขาเจอลูก
‪ภรรยามูซาบอกลูกเขาว่าเขาตายไปแล้ว
‪นั่นแหละเหตุผล
‪เธอไม่เคยอนุญาตให้ลูกมาเยี่ยม ‪หรือเขียนจดหมายถึงเขา
‪แล้วทำไมตอนนี้ถึงยอม
‪เธอไม่ได้ยอม
‪เธอตายแล้วต่างหาก
‪เป็นอะไรตาย
‪อุบัติเหตุทางรถยนต์
‪แล้วไงต่อ
‪หลังจากนั้นตายายก็ต้องรับลูกของเธอไปเลี้ยง
‪แต่พวกเขาไม่ต้องการลูกของเธอ
‪พวกเขาก็เลย…
‪เอาเด็กไปให้แม่ของมูซาเลี้ยง
‪แม่เขาเป็นอัลไซเมอร์ขั้นรุนแรง
‪แล้ว…
‪เขาก็เลยขอออกจากเรือนจำด่วนไง
‪แม้กระทั่งรูปเธอก็ไม่เคยเห็นจริงๆ เหรอ
‪ใช่ เธอไม่เคยส่งมาให้
‪- พวกเขาก็อยู่ที่อันตัลยาเหมือนกันเหรอ ‪- เปล่า
‪ตอนที่ผมถูกขัง
‪เธอไปอยู่กับพ่อเธอที่อูร์ฟา
‪ผมส่งจดหมายหาเธอ
‪โทรด้วย แต่…
‪หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪แล้วนายได้รูปนี้มาได้ยังไง
‪เพื่อนบ้านที่ชื่อนูริเยส่งมาให้
‪ต้องขอบคุณเธอนะ
‪ชีวิตเราไม่เหลือใครเลย เธอดูแลเรามาตลอด
‪เธอส่งรูปมาให้ผมเมื่อสามสี่วันก่อน
‪ก่อนหน้านี้เธอไม่อยากส่งให้
‪พี่มีลูกมั้ย
‪มี
‪ฉันมีลูกสาวหนึ่งคน
‪- อายุ 25 ‪- ดีจัง ขอให้พระเจ้าคุ้มครองเธอ
‪- อามีน ขอให้พระเจ้าคุ้มครองลูกนาย ‪- อามีน
‪มูซา
‪ทำไมเมียเก่านายที่เสียแล้ว…
‪โกรธนายขนาดนั้น เกิดอะไรขึ้น
‪เรา…
‪เธอท้อง เราก็เลยแต่งงานกัน
‪ตอนนั้นผมเมา
‪และโง่เขลา
‪มองลูกเป็นครั้งสุดท้ายซะ
‪คุณมันเฮงซวย มูซา
‪จริงๆ แล้วผมมีชู้
‪เราไม่ได้รู้จักกันดีเท่าไร
‪ความผิดพลาดก็เลยเกิดขึ้น
‪ตำรวจรู้มั้ยว่าที่นี่อาชญากรชุม
‪รู้สิ
‪อย่าเดินแถวนี้เลย
‪- เอลิฟโทรมา ฉัน… ‪- พี่
‪แป๊บ
‪ฮัลโหล
‪ว่าไงลูก
‪สบายดี
‪ลูกล่ะเป็นไงบ้าง
‪ตอนนี้พ่ออยู่ที่อันตัลยา
‪พวกเขาให้พ่อมาที่นี่วันหนึ่ง
‪พรุ่งนี้พ่อก็กลับแล้ว
‪อะไรนะ
‪อุตส่าห์เตรียมนั่นนี่…
‪แบบนี้ก็ไม่โอเคสิ
‪มีหวังแม่ได้เสียใจแย่
‪นะ ก็คุยกันทางโทรศัพท์นี่ เธอจะพูดอะไรได้อีก
‪เธอไม่อยากให้ลูกเสียใจไง
‪อะไรนะ
‪อย่าทำแบบนี้กับเราสิลูก
‪อย่า อย่าทำ
‪แค่นี้ยังทำให้พ่อกับแม่เดือดร้อนไม่พออีกเหรอ
‪พอทีเถอะเอลิฟ
‪ฟังนะ…
‪ฮัลโหล
‪- มีอะไร ‪- ไม่มีอะไร
‪ปัญหาเรื่องลูกน่ะ
‪ถึงแล้วพี่
‪ยินดีต้อนรับมูซา
‪ดีใจที่ได้เจอ นูริเย
‪อันนี้พี่เซดัต
‪- ยินดีต้อนรับค่ะ ‪- ขอบใจนะ
‪เขา…
‪- เป็นเจ้าหน้าที่จากเรือนจำ ‪- อ๋อ
‪ยินดีต้อนรับนะพี่
‪ยินดีต้อนรับอีกครั้งนะ
‪- ปล่อย ปล่อยฉัน ‪- มานี่
‪- ฉันสาบานเลยว่าฉันจะ… ‪- ปล่อยฉัน
‪ปล่อยสิ บอกให้ปล่อยไง
‪ฉันรอตรงนี้นะมูซา
‪อย่าเลยพี่ โต๊ะพร้อมแล้ว เข้าไปข้างในดีกว่า
‪ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้
‪เข้าไปเถอะ
‪- เข้ามาพี่ ‪- ได้ๆ
‪- แม่อยู่ไหน ‪- ข้างใน
‪แม่
‪คุณแม่คนสวยของผม
‪มารอลูกที่หน้าต่างเหรอ
‪เขาเป็นใคร
‪ทำไมถึงบอกว่าเป็นลูกฉัน
‪ผมไงแม่ นี่ผมเอง
‪นายมาทำอะไรในบ้านฉัน
‪พวกเขาเป็นใคร
‪ผมไงแม่ มูซา แม่จำลูกแม่ไม่ได้เหรอ
‪มูซาเหรอ
‪อย่ามาเล่นตลก
‪เมื่อก่อนมีเพื่อนบ้านคนหนึ่ง เธอชื่ออิคซาน
‪สามีเธอชื่อรามาซาน
‪จำรามาซานได้มั้ย
‪จำได้ จำได้สิครับ
‪รามาซานป่วยหนัก
‪แม่อยากรู้ว่าอาการเขาดีขึ้นบ้างมั้ย
‪เขาสบายดีแม่ ไม่ต้องห่วงเขาหรอก
‪- เขาดีขึ้นจริงเหรอ ‪- จริง
‪ดีใจที่เขาดีขึ้น
‪เขาบอกว่า
‪"ป้าเนบาฮาทไม่ต้องห่วงฉันก็ได้"
‪จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง
‪มาค่ะ ไปพักดีกว่า
‪- อะไรเหรอ ‪- มาค่ะ คุณเหนื่อยแล้ว
‪- ฉันเหนื่อย ‪- มาค่ะ ไปกัน
‪- ไปงีบแป๊บนึง ‪- ได้ๆ ฉันจะไปงีบ
‪พวกเขาเป็นใครเหรอ
‪- ไล่พวกเขาออกไป ‪- ค่ะๆ เดี๋ยวไล่ ไม่ต้องห่วงนะคะ
‪- ฉันต้องนอน ‪- ได้ค่ะ
‪นอนสักแป๊บนึงนะคะ
‪เป็นโรคที่หายยากมาก
‪ขอพระเจ้าจงช่วยเธอ
‪ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะพี่
‪นั่งก่อนสิพี่
‪- ไม่เป็นไร ‪- นั่งๆ
‪- นูริเย ‪- ว่า
‪แม่เป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ
‪หลงๆ ลืมๆ แบบนี้ตลอดเหรอ
‪หมอบอกว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้
‪อ๋อ
‪เธอไม่รู้ว่าเธอป่วย
‪เธอก็ใช้ชีวิตของเธอไป
‪- นายกับพี่เซดัตต้องหิวแล้วแน่ๆ โต๊ะพร้อมแล้ว ‪- ขอบใจมาก
‪เชิญเลยพี่
‪โอเค
‪นูริเย
‪เธออยู่โรงเรียน
‪สอบครั้งสำคัญ
‪เดี๋ยวสอบเสร็จเธอก็กลับ
‪- มา ‪- โอเค
‪(คุณไอเซนูร์จากธนาคาร)
‪ทำไมคุณถึงไขว้เขว ตอนที่สายนั้นโทรเข้า
‪คือ
‪ผมเสียใจที่ลูกผมจะไม่มาหาแล้ว
‪น่าจะเป็นอย่างนั้น
‪ทำไมเธอถึงไม่มาหาแล้ว
‪สั้นๆ เลยนะ ‪เธอแต่งงานกับลูกชายจากตระกูลที่ร่ำรวย
‪พวกเขาเป็นบุคคลสำคัญ มีเส้นสายมากมาย
‪พวกเขาอยู่ที่อิตาลี
‪ลูกผมก็อยู่ที่นั่น
‪พวกเขาไปอิสตันบูลอาทิตย์หนึ่ง
‪ทีแรกพวกเขาจะมาอยู่กับเราสองสามวัน
‪เราเตรียมนั่นนี่ไว้หมดแล้ว
‪แต่จู่ๆ พวกเขาก็มีธุระ
‪แล้วก็
‪สุดท้ายพวกเขาก็ไม่ได้มาหา ไม่ได้มาอยู่ด้วย
‪ผมก็เลยเสียใจนิดหน่อย
‪เรื่องก็มีอยู่แค่นี้
‪ลูกเขยระดับเศรษฐีสินะ ที่พูดเมื่อกี้
‪การที่พวกเขารวย
‪ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่ปฏิบัติหน้าที่
‪ผมทำสิ่งที่ผมต้องทำเสมอ
‪ก็แค่มันดีที่คุณไม่ต้องมีปัญหาเรื่องเงิน ‪สำหรับงานแต่งและอื่นๆ
‪ใช่ๆ
‪ไม่ชอบเหรอ
‪ชอบ
‪อร่อยดี
‪ถ้าไม่ชอบ ฉันเอาอย่างอื่นมาให้ทานได้นะ
‪ไม่ๆ เธอทำอาหารอร่อยมาก อร่อยทุกอย่างเลย
‪- งั้นก็ทานเยอะๆ นะ ‪- แค่รู้สึกไม่ค่อยหิว
‪เพราะสายที่โทรมาเมื่อกี้ใช่มั้ย
‪ไม่ใช่
‪ฉันจะออกไปสูบบุหรี่นะ
‪- กินข้าวให้อร่อยนะ ‪- ขอบคุณนะพี่
‪หวัดดี
‪ยินดีต้อนรับ เข้ามาสิ
‪เข้ามา
‪เข้ามาสิ จะยืนอยู่ตรงนั้นทำไม
‪หวัดดียองจา
‪ฉันชื่อมูซา
‪หนูรู้ค่ะ
‪แป๊บนะ
‪ฉันทำอันนี้มาให้
‪เอารูปใส่ก็ได้
‪ขอบคุณค่ะ
‪กินข้าวกัน เธอคงหิวแย่แล้ว
‪หนูหิวแล้ว
‪มา กินข้าวกัน
‪ไม่ครับนาย
‪มันเหมือนจะเป็นอย่างนั้น แต่ก็อาจจะไม่ใช่
‪ใช่ครับผม
‪นายจะมาคืนนี้ใช่มั้ยครับ
‪ได้ครับนาย
‪ว่าแต่
‪วันนี้มันมาที่นี่ และก็…
‪- ครับนาย ‪- หุบปากไอ้โง่
‪ครับ ผมพูดให้ฟังเฉยๆ
‪เจอกันคืนนี้ครับ
‪เจอกันครับ
‪ไอ้ห่าราก
‪โทรมาถามทุกสิบนาที ‪แต่พอถามอะไรก็อารมณ์เสียใส่
‪- ขอกาแฟหน่อย ‪- ได้เลยครับ
‪สมัยที่พ่อเป็นทหาร
‪พ่อมีเพื่อนฐานะดีอยู่คนหนึ่ง
‪มีอยู่วันหนึ่งเขาถามว่า
‪"มูซา นายเคยคิดมั้ยว่า ‪การดื่มเหล้าจากแก้วจะดีต่อใจขนาดนี้"
‪เราหัวเราะกันใหญ่เลย
‪ในช่วงที่เป็นทหาร ‪เราได้เรียนรู้ที่จะเห็นคุณค่าในสิ่งต่างๆ
‪ในเรือนจำก็ด้วย
‪เรียนหนังสือเป็นไงบ้าง
‪ก็ดีค่ะ
‪เยี่ยม
‪มันก็ไม่ง่ายเนอะ
‪ที่จะเจอหน้ากัน
‪พ่อก็แค่
‪ก็คือ…
‪อีกสองปีลูกก็จะ 18 แล้ว
‪พ่อว่าพ่อควรมาเจอลูกก่อนที่จะสายเกินไป
‪พ่อห้ามสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ มันเกิดขึ้นไปแล้ว
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪เป็นสิ
‪ทำอะไรน่ะ
‪แป๊บนะคะ
‪- มองใครอยู่เหรอ ‪- เปล่าๆ ไม่ได้มองใคร
‪- นั่นใคร ‪- ไม่ใช่ใครที่ไหน
‪มูซากับยองจา
‪มูซามาเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪- เขาอยู่ไหน ‪- อยู่ที่ระเบียงบ้าน
‪คุณต้องกินข้าวก่อนนะ
‪แล้วฉันจะพาคุณไปหาเขา
‪อีกคนใครนะ
‪ยองจา
‪หลานคุณอยู่กับเขา
‪ยองจา
‪- ยองจา ‪- มาค่ะ ไป…
‪- ยองจาหลานย่า ‪- ใจเย็นก่อนค่ะ
‪- มาค่ะ ‪- หลานย่า
‪เป็นอะไรคะ ไม่เป็นไรนะคะ
‪- หลานย่า ‪- ลุกค่ะๆ มาๆ
‪วันนี้เหนื่อยมาก
‪ไม่เป็นไรนะคะ มาๆ
‪ฟังนะลูก ‪การจะอยู่ที่นี่แล้วมีชีวิตดีไม่ใช่เรื่องง่าย
‪ดังนั้นลูกต้องระวัง
‪ลูกต้องดูแลตัวเองและระวังให้มาก
‪ทันทีที่พ่อกลับมา
‪เราจะไปจากที่นี่
‪เราจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว
‪โอเคนะ
‪ค่ะ
‪ผมถามแล้ว
‪แต่ผมถามซ้ำๆ ไม่ได้ไง
‪กูเลนดัม จะถามทุกวันก็ใช่เรื่อง
‪มีหวังพวกเขาได้สงสัยแน่
‪ทำไม ถามเรื่องเงินบำนาญมันผิดตรงไหน
‪คุณไม่รู้ว่ามีขั้นตอนอะไรบ้าง
‪เราต้องให้พนักงานบัญชีกับพัศดีอนุมัติก่อน
‪ถามวันละ 50 ครั้งได้ที่ไหนล่ะ
‪แบบนั้นพวกเขาเอาผมไปนินทาลับหลังแน่
‪ยังต้องคุยอะไรอีกเหรอ
‪พวกเขาควรห่วงตัวเองนะ
‪ใครๆ ก็ต้องทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น
‪เซดัต
‪อืม ว่า
‪จำช่างตัดเสื้อที่ชื่อนาฟิซได้มั้ย
‪เด็กวิ่งธุระของเขาแวะมาเมื่อเช้านี้
‪เขาบอกว่านาฟิซอยากคุยกับคุณ
‪เขาส่งคนมาทำไม
‪เวรจริงๆ
‪เขาบอกว่าคุณไม่รับสายเขา
‪คุณกู้เงินนอกระบบเหรอเซดัต
‪ผมจะทำอย่างนั้นทำไม
‪ผมทำงานอยู่ ก็เลยรับสายเขาไม่ได้
‪เขาโทรมาสองสายเอง
‪ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวผมจะโทรไปคุยกับเขาเอง
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪กูเลนดัม
‪เอลิฟโทรคุณมั้ย
‪ไม่เลย
‪พวกเขาไม่มาแล้ว
‪เออนี่ ฉันตั้งหม้อไว้บนเตา
‪โอเค พรุ่งนี้ผมจะพาผู้ต้องขังกลับ ‪และก็จะกลับบ้านละ
‪- จะเอาอะไรก็โทรมาบอกนะ ‪- ได้
‪พวกเขาไม่มีเวลา
‪พวกเขาได้ไปเที่ยวก็เฉพาะตอนที่สามีหยุดงาน
‪เดี๋ยวทำสลัดให้กิน
‪ไม่ต้องหรอกพี่
‪ฉันทำสลัดเป็นอยู่ พอกินได้
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪- นูริเย ‪- คะ
‪ใครไม่รู้จ้องเราอยู่ข้างร้านคาเฟ่
‪แปลกๆ นะ
‪ไม่ต้องกังวลหรอกพี่ ฉันมั่นใจว่าไม่มีอะไร
‪ไม่จริง เขามองเราเหมือนกับว่าเขาจะ…
‪ฉันอ่านคนออก
‪- นูริเย ‪- ว่า
‪พวกเขาจะกลับเมื่อไร
‪พรุ่งนี้เช้าตรู่ก็จะกลับแล้ว
‪โอเคนะ ไม่ต้องกังวล
‪พี่ คือว่า
‪เธอถามก็เพราะเธอคิดถึงพ่อ
‪เด็กคนนั้นไม่แสดงความบอบช้ำทางจิตใจ ‪แต่อย่างใดเหรอ
‪ไม่เลย
‪เธอไม่ได้ทำอะไรที่จะทำให้ผมสนใจ
‪หิวมั้ย
‪ไม่ ผมอิ่มอยู่
‪ขอบคุณ
‪- ผมจะสั่งข้าวกิน เอาอะไรมั้ย ‪- ผมก็หิวเหมือนกัน
‪คุณจะเอาอะไร
‪ผมไม่รู้จะสั่งอะไร คุณจะสั่งอะไร ‪ผมเอาเหมือนที่คุณสั่งนั่นแหละ
‪ลูกชิ้น พิตา โดเนอร์…
‪- เอาลูกชิ้น ‪- โอเค
‪งั้นสั่งลูกชิ้นนะ
‪ผมเอาโดเนอร์ดีกว่า
‪- ได้ หนึ่งชิ้นใช่มั้ย หรือมากกว่านั้น ‪- ชิ้นเดียวพอ
‪อิห์ซาน
‪- อิห์ซาน ‪- ครับ
‪สั่งอาหารหน่อย
‪- ผมมีคำถามหนึ่งข้อ ‪- ว่ามา
‪เอาลูกชิ้นกับ…
‪พวกคุณรู้เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว
‪ผมจะได้เกษียณในเร็วๆ นี้มั้ย
‪- ไอรันใช่มั้ย ‪- ไอรัน
‪คุณอยากจะเกษียณเมื่อไร
‪เท่าที่รู้คืองานแต่งจะจัดวันที่ 5 มิถุนา
‪ผมอยากได้เงินบำนาญภายในวันที่ 5 มิถุนา
‪น่าจะไม่ได้
‪เนอะ
‪ตำรวจส่งเอกสารมา พวกเขาลืมให้เขาเซ็นชื่อ
‪ผมก็คิดอย่างนั้น แต่…
‪คุณใช้คำว่า "เท่าที่รู้"
‪อะไรนะครับ
‪คุณพูดว่า "เท่าที่รู้ งานจะจัดวันที่ 5 มิถุนา
‪ฟังดูเหมือนคุณมารู้เอาทีหลัง
‪เพราะคุณก็มีส่วนในงานแต่งด้วย
‪- ผมพูดว่า "เท่าที่รู้" เหรอ ‪- ใช่
‪ผมแค่เปรียบเปรยให้เห็นภาพเฉยๆ
‪เพราะงานแต่งจัดวันที่ 5 มิถุนา
‪มาทำอะไรในห้องฉัน
‪- อะไร ผมทำอะไร ‪- ออกไป
‪- นายเป็นใคร เป็นลูกเต้าเหล่าใคร ‪- โอเคๆ
‪เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าค่ะ
‪- ฉันรู้จักเขา ‪- อะไรนะ
‪ฉันรู้จักเขา
‪นี่ชวนผู้ชายเข้ามาในบ้านเลยเหรอ มั่วโลกีย์จัง
‪ไม่เอาสิคะ อย่าอำกันแรงสิ
‪ฉันไม่มีทางชวนผู้ชายเข้ามาในบ้านหรอก
‪ผมไปข้างในนะ
‪ไปๆ
‪ฉันไม่ต้องการให้เขาอยู่ที่นี่ เขาเป็นใคร
‪ฉันจะไล่เขาไป
‪- ไล่เลย ‪- ค่ะๆ
‪ใครก็ไม่รู้ ไม่เห็นรู้จัก
‪- มาป้วนเปี้ยนในบ้าน ดูนั่นดูนี่ ‪- ค่ะๆ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ
‪มูซา เป็นไงบ้าง
‪สบายดี
‪รอปล่อยตัวอยู่ เร็วๆ นี้
‪อืม
‪อาโปถามถึงนายอยู่ตลอด
‪- เราคอยสังเกตการณ์ที่บ้านให้ ไม่ต้องห่วง ‪- ขอบใจนะ
‪ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง
‪ธุรกิจของอาโปเป็นไงบ้าง
‪ใหญ่ขึ้นมาก
‪ยอดขายมากกว่าครึ่งล้าน ‪ขนาดนักท่องเที่ยวยังซื้อจากเราเลย
‪ครึ่งล้านเลยเหรอ
‪ใช่ ครึ่งล้าน
‪แต่ยิ่งธุรกิจใหญ่ ปัญหาก็ยิ่งเยอะ
‪ค่าใช้จ่ายก็สูงขึ้นด้วย
‪ใครแคร์วะ ในเมื่อยอดขายตั้งครึ่งล้าน
‪แค่ปีก่อนก็มีคนโดนจับไปแล้ว 84 คน มูซา
‪นี่แค่ในหนึ่งปีนะ
‪เราต้องดูแลพวกเขา อย่าลืม
‪ตำรวจยึดกัญชาไปเกือบ 2,5 ตัน
‪เฮโรอีนอีกประมาณ 100 กิโล
‪และก็ยาอีก 240,000 เม็ด
‪เราจะบอกผู้จัดหาก็ไม่ได้ว่า ‪"ขอโทษด้วยนะ ตำรวจยึดของไป"
‪- ถูกมั้ย ‪- ถูก
‪นั่นแหละ
‪แต่ก็ช่างมันเถอะ
‪พอนายออกจากคุก
‪อาโปจะต้องอยากให้นายมาช่วยแน่นอน
‪ถึงตอนนั้นก็รู้
‪ฉันไม่จำเป็นต้องค้ายามาจนถึงวันนี้
‪และหวังว่าอนาคตฉันก็จะไม่ต้องค้ายาอีก
‪ก็ใช่
‪ฉันรู้ว่านายไม่ต้องค้ายาแล้ว
‪แต่เราก็แค่ต้องการนาย
‪เขายังอยู่ที่นี่มั้ย
‪ไม่แล้ว
‪เขาไปซื้อบ้านสวยๆ อยู่ที่ลารา
‪แต่ก็แวะมาที่นี่ทุกคืน
‪แวะมาทำไม
‪แวะมาเอาของไง
‪ฮาลุคดูแลร้านอาหารให้เขา
‪เก็บเงินที่ได้ในแต่ละวัน ‪หลังจากละหมาดกลางคืนเสร็จ
‪มีคนอยู่ตรงนั้นเหรอ
‪เออ คาดิร์
‪ฉันควรไปก่อนที่เขาจะเห็นฉัน
‪ฝากดูแลครอบครัวฉันด้วยนะ
‪ได้
‪- ไม่เอา ‪- รับไปเถอะ
‪ฉันมีเงินพอใช้อยู่
‪โอเคนะ
‪ฝากสวัสดีทุกคนด้วย บายนะ
‪หนาวจัง
‪- จริง เกิดอะไรขึ้นกับสภาพอากาศวะ ‪- นั่นสิ
‪- ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง ‪- อามีน
‪- ขอบใจ ‪- เชิญข้างในครับ
‪หวัดดี
‪ยินดีต้อนรับครับนาย
‪มีข่าวอะไรมั้ย
‪เราพลาดไม่เจอเขาอีกแล้ว
‪เขาไม่ออกจากบ้านเลย
‪น่ากินจัง
‪- เปิดๆ ‪- อยากกินบักลาวะฮ์
‪- บักลาวะฮ์ ‪- เอาให้เด็กๆ กินด้วย
‪นูริเยอยู่ที่บ้านมั้ย
‪อยู่ครับ แต่ไม่ออกจากบ้านเหมือนกัน
‪คาดิร์อยู่ไหน
‪เขาไปคุยกับมูซาเมื่อตอนบ่าย
‪แล้วก็
‪ไม่เห็นแวะมานะครับ
‪นี่มันอะไรกัน
‪ทำไมถึงอนุญาตให้เขาออกจากเรือนจำ ‪สามปีก่อนพ้นโทษ
‪มูซาไม่รู้เรื่องใช่มั้ย
‪ไม่รู้ครับนาย ไม่มีปัญหาอะไรนะครับ
‪ถ้ามีปัญหา ตอนนี้เราก็น่าจะรู้แล้วนะครับ
‪เพราะหลังจากนั้นคาดิร์โทรหาผม ‪บอกว่าไม่มีปัญหาอะไร
‪ไอ้โง่!
‪แล้วทำไมไม่บอกฉัน ‪แกเพิ่งบอกฉันว่าเขาไม่ได้แวะมา
‪ผมก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร นายไม่ได้บอกผม…
‪ก็เพราะวันๆ แกคิดแต่จะปี้จิ๋มไง
‪แกนี่มัน…
‪ผมขอโทษครับนาย
‪มีแต่เออร์ฮานที่ไม่ได้ส่งมาให้
‪ผมบอกเขาว่าเขามีเวลาถึงพรุ่งนี้
‪หมู่นี้เออร์ฮานไม่ค่อยส่งของนะ
‪ส่งคนไปยิงขามัน
‪ตั้งแต่นี้ไป ส่วนแบ่งของมันไม่ใช่หนึ่งในสี่
‪แต่เป็นหนึ่งในหก
‪แบบนั้นเขาจะได้กำไรได้ยังไงครับนาย
‪- ขายยังไงก็ไม่คุ้ม ‪- ฟังนะ
‪มันเป็นพวกขี้ยาไม่ใช่เหรอ
‪ฉันให้เท่าไร มันก็ต้องเอา
‪ครับนาย
‪นูริเย ที่บ้านมีของหวานมั้ย
‪ไม่มี
‪รู้งี้ซื้อไว้ก็ดี
‪แต่มีคุกกี้อยู่นะ
‪- เดี๋ยวเอามาให้ ‪- ไม่เป็นไร ขอบคุณ
‪- แน่ใจนะ ‪- ค่ะ ขอบคุณ
‪อินสตาแกรมเหรอ
‪- คะ ‪- ที่เล่นอยู่น่ะ อินสตาแกรมใช่มั้ย
‪ที่เอาไว้โพสต์รูป
‪และก็คอมเมนต์
‪ใช่ค่ะ อินสตาแกรม
‪ลูกเล่นมั้ย
‪เล่นค่ะ แต่อันนี้อีกแอปนะ
‪- หนูกำลังคุยกับเพื่อนในวอตส์แอป ‪- แอปอะไรนะ
‪วอตส์แอป
‪อ๋อ วอตส์แอป
‪ลูกเล่นเฟสบุ๊คมั้ย
‪คืนนี้หนูต้องที่ไหน นูริเย
‪คืนนี้เหรอ เป็นปัญหาละ
‪มานอนที่บ้านฉันก็ได้
‪ไม่ต้องหรอก ให้เธอนอนที่เตียงเธอนั่นแหละ
‪ฉันนอนบนพื้นก็ได้
‪นอนห้องเดียวกัน แต่แยกเตียงนอนก็ได้
‪โอเคมั้ย
‪ค่ะ
‪เอางั้นก็ได้
‪พี่มานอนที่บ้านฉันได้นะ
‪มีห้องว่างอยู่ ฉันจะจัดเตียงให้
‪ฉันควรนอนที่นี่
‪ฉันไปที่อื่นไม่ได้ มีกฎอยู่น่ะ
‪สภาพแวดล้อมไม่ค่อยดีด้วย
‪ฉันไม่อยากมีเรื่อง
‪ฉันนอนบนโซฟาก็ได้
‪- ถ้าโอเคนะ ‪- ก็ได้
‪(เห็นมั้ย บอกแล้ว พ่อฉันมาที่บ้าน)
‪(- จริงเหรอ ‪- จริงสิ)
‪(- เราทั้งคู่รู้ว่ามันไม่จริง ‪- เดี๋ยว เขาอยู่ในห้องกับฉันเนี่ย)
‪(จริงด้วย แนะนำฉันให้พ่อเธอรู้จักสิ)
‪(บอกแล้วไงว่าไม่ได้)
‪ยังกดมือถือส่งข้อความอยู่เหรอ
‪ค่ะ
‪คุยกับผู้ชายเหรอ
‪ใคร
‪ก็
‪คนที่คุยกับลูกในมือถือไง ผู้ชายเหรอ
‪เปล่าค่ะ เพื่อนผู้หญิง
‪ค่อยโลงอก
‪พ่อออกจากบ้านไม่ได้ใช่มั้ย
‪ใช่
‪ทำไม
‪- ปล่อย เจ็บ ‪- หยุดแหกปากตะโกน
‪ก็มันเจ็บ ปล่อยฉัน
‪- ปล่อยฉัน ‪- ใจเย็นก่อน
‪- หยุด ปล่อยฉัน ‪- นังส่ำส่อน
‪- ปล่อยฉัน ‪- อย่าดิ้น
‪ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว มันจบแล้ว
‪นูริเย ไม่เป็นไรแล้วนะ มันจบแล้ว
‪มันจบแล้ว
‪คุยกันเฉยๆ ใช่มั้ย
‪ค่ะ คุยสัพเพเหระนิดหน่อย
‪แป๊บนึง แค่นาทีเดียว
‪ไม่มีปัญหา ไหนๆ ก็ออกมาแล้ว
‪เราจะแวะไปเฉยๆ
‪ก็ได้นะ หลังจากนั้นก็ค่อยเดินเล่นกัน
‪ได้
‪ถ้าคุณเซดัตตื่นล่ะ
‪ใครสน เขาทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว
‪ตึกนั้นแหละค่ะ
‪โอเค
‪- รอตรงนี้แหละ ‪- ได้
‪นั่นไงเธอ
‪ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะให้ฉันทำแบบนี้
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดี
‪ได้เจอกันสักที
‪นี่เรื่องจริงใช่มั้ย
‪จริงสิ
‪สบายดีมั้ย
‪สวัสดีค่ะ หนูแค่พูดเล่น แต่…
‪จ้า พูดเล่นก็พูดเล่น
‪เธอบอกพ่อกับแม่ว่าไง
‪บอกว่าเธอมาหา
‪และก็บอกว่าเดี๋ยวจะกลับแล้ว
‪ฉันได้ยินมาว่าเธอไม่เชื่อว่าฉันมีตัวตนอยู่จริง
‪ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ
‪"ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ"
‪แล้วมันยังไงจ๊ะ
‪เออๆ รู้แล้ว
‪- เราต้องกลับแล้ว ‪- โอเค
‪ฉันจะสูบบุหรี่ ไหนๆ ก็อยู่ข้างนอกละ
‪ฝันดีนะ
‪ส่งให้ฉันม้วนหนึ่ง
‪แต่พ่อเธออยู่ด้วยนะ
‪จริงด้วย
‪โอเค ไว้เจอกัน
‪ฝันดี
‪ดีใจจังที่ลูกทำแบบนี้
‪- ที่พาพ่อออกมาน่ะเหรอ ‪- ใช่
‪- คิดถึงที่นี่ละสิ ‪- ไม่ใช่
‪พ่อลูกออกมาผจญภัยด้วยกันต่างหาก
‪พอพ่อกลับไป พ่อจะเล่าให้ทุกคนฟัง
‪หวังว่าคุณเซดัตจะไม่เข้าไปดูในห้องนะ
‪เขาไม่ถือวิสาสะเข้าห้องคนอื่นหรอก
‪พ่อมั่นใจว่าเขาไม่ทำ
‪เขาจะเข้าไปดูทำไม
‪จะเข้าไปทำไม
‪พ่อไม่ได้จะหนีสักหน่อย
‪อีกสามปีก็พ้นโทษแล้ว
‪จะหนีให้ได้อะไร
‪กลับกันเถอะ ก่อนที่พ่อจะคลุ้มคลั่ง
‪ไม่เอา
‪คุณไม่รู้เหรอว่าพวกเขาออกจากบ้าน
‪ครับ ผมไม่รู้
‪ผมมารู้เอาตอนที่การซักถามจบไปแล้ว
‪ความผิดผมเต็มๆ ผมยอมรับ
‪เราออกเดินทางเช้า ผมรู้สึกเหนื่อยมาก
‪ผมว่าผมน่าจะหลับไปในทันที
‪ความสัมพันธ์ของเขากับลูกล่ะ
‪เธอรักเขาไม่ลง
‪ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเพราะอะไร
‪- แต่เขามีปฏิกิริยาตอบโต้ทันทีที่รู้ว่าเพราะอะไร ‪- ใช่
‪เขาไม่สงสัยเลยเหรอ ‪ทั้งๆ ที่เธอมีพฤติกรรมแบบนั้น
‪เธอไม่ได้ทำอะไรที่น่าสงสัย
‪นูริเยรู้รึเปล่าว่าอาโปบังคับให้ยองจาขายตัว
‪รู้
‪เขาปกปิดเพื่อไม่ให้มูซาโกรธจนคลุ้มคลั่ง
‪แม่เป็นไงบ้าง
‪อยู่กับแม่เป็นไงบ้าง
‪พ่อรู้ว่าพ่อถามสารพัดอย่าง ลูกไม่ต้องตอบก็ได้
‪พ่อก็รู้ว่ามันเป็นยังไง
‪ที่จริงแล้ว
‪พ่อไม่รู้นะ
‪พ่อไม่ได้รู้จักนิฮานเป็นอย่างดี
‪หมายความว่าไง เขาเป็นเมียพ่อนะ
‪ก็จริง
‪ทำไมมองหนูแบบนั้น
‪เปล่า ไม่มีอะไร พ่อชอบน่ะ
‪- ชอบอะไร ‪- ก็ลูกไง
‪เพราะลูกเป็นลูกพ่อ
‪นั่นสิเนอะ
‪รอให้พ่อออกมาก่อนนะ
‪หลังจากที่พ่อออกมา
‪เราจะอยู่ด้วยกัน
‪สัญญานะ
‪พ่อสัญญา
‪พ่อสัญญาแล้วนะ
‪สาบานเลยก็ได้
‪- เซลฟี่มั้ย ‪- อะไร
‪หนูจะถ่ายรูปหนูกับพ่อ เอาให้เพื่อนที่โรงเรียนดู
‪เอาสิ ว่าแต่ใครจะถ่ายให้
‪หนูไง
‪โอเค
‪ที่นี่เปลี่ยนไปมาก
‪พ่อมาที่นี่ครั้งสุดท้ายเมื่อไร
‪นานแล้วนะ
‪พ่อถูกจับขังเมื่อ 15 ปีก่อน
‪หลายอย่างเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้น
‪รู้ได้ไง ลูกเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก
‪ก็คือ เพื่อนหนูบอกน่ะ
‪- หนูเข้ากับแม่ได้ดีเลยนะ ‪- อะไรนะ
‪หมายถึงว่าเคยน่ะ
‪จำตอนที่เรากำลังนั่งรถราง ‪แล้วพ่อถามหนูเรื่องแม่ได้มั้ย
‪- อยากให้หนูเล่าให้ฟังมั้ย ‪- อยากสิ เล่ามาๆ
‪เราเคยเข้ากันได้ดี
‪เธอทำงานตอนกลางวัน
‪เราเตรียมมื้อค่ำด้วยกันทุกคืน
‪วันนี้แม่จะกลับดึกนะ แม่ไม่ได้ทำของกินไว้ให้
‪มีอะไรในตู้เย็นก็กินไปก่อน เพิ่งซื้อมาเมื่อวาน
‪เธอเล่าให้เธอฟังว่าในวันหนึ่งเธอเจออะไรบ้าง
‪ใครมา พวกเขาทำอะไร…
‪ตอบสิ!
‪- เห็นแม่ยืนเป็นเสาไฟบนถนนรึไง ‪- หนูเล่าให้เธอฟังว่าไปโรงเรียนเป็นยังไงบ้าง
‪ค่ะ
‪เราชอบทำอาหารด้วยกัน
‪แม่ไม่ใช่ขี้ข้าแกนะ
‪เราเป็นเหมือนเพื่อนกันมากกว่าแม่ลูก
‪อืม
‪เรากินข้าวเย็นด้วยกัน
‪เราชอบดื่มชาไปด้วยดูทีวีไปด้วย
‪เราดูละครและรายการโปรดสามวันต่อสัปดาห์
‪อีกสามวันดูรายการแข่งขัน
‪คืนวันอาทิตย์เป็นคืนดูหนัง
‪วันอาทิตย์บางวันเราจะไปโรงหนัง
‪หนูชอบไปโรงหนังเป็นพิเศษ
‪เพราะได้กินป๊อปคอร์นหวานๆ
‪บางครั้งก็ได้กินโยเกิร์ตด้วย
‪ป๊อปคอร์นที่โรงหนังใส่ช็อกโกแลต ‪คาราเมล น้ำตาล ผลไม้เพิ่ม
‪อร่อยมากๆ
‪- หุบปาก ‪- นังบ้า
‪- จะไปไหนก็ไป ‪- คุณนั่นแหละออกไป คุณมันลูกกะหรี่
‪- เดี๋ยวจะทำให้ดู ผู้ชายเฮงซวย ‪- ที่นี่ก็มีแต่เธอนั่นแหละที่เป็นกะหรี่
‪- คอยดูละกัน ‪- หุบปากไปเลย
‪หนูชอบดูหนังมากกว่า แต่แม่ชอบดูละคร
‪เธอชอบดูละครรักๆ ใคร่ๆ
‪หนูไม่ชอบ ยืดเยื้อเกิน
‪ไร้สาระมาก ไม่ชอบเลย
‪หนูชอบหนังต่อสู้มากกว่า ไม่ก็หนังเขย่าขวัญ
‪เรื่องก็มีอยู่แค่นี้แหละ
‪เรากลับแล้วได้มั้ย
‪อันนี้สุดท้ายแล้วจริงๆ
‪ถ้าหนาว ไปนั่งกันข้างในก็ได้นะ
‪ไม่เป็นไร หนูไม่หนาว
‪เคยมาร้านนี้มั้ย
‪ครั้งแรก
‪ร้านนี้เป็นร้านเก่าแก่เลยนะ
‪มีตั้งแต่สมัยพ่อเป็นเด็กแล้ว
‪เห็นผู้ชายที่อยู่ตรงนั้นมั้ย ที่มีหนวด
‪เห็น
‪เขาเป็นเจ้าของร้าน
‪เขาอยู่ที่นี่ตั้งแต่พ่อเป็นเด็กแล้ว
‪ตอนอยู่มัธยมต้น
‪พ่อแวะมาทุกวันเลย มาซื้อเอแคลร์
‪พ่อขอเงินปู่ของลูกทุกวันเลย เอาไปซื้อเอแคลร์
‪แต่ก็
‪มีอยู่วันหนึ่งพ่อมาที่นี่
‪พ่อเห็นนูริเยอยู่ข้างประตู
‪ก็เลยต้องซื้อให้เธอด้วยชิ้นหนึ่ง
‪ตอนนั้น
‪เห็นโต๊ะแรกที่อยู่ตรงนั้นมั้ย
‪เมื่อก่อนเอแคลร์ตั้งขายอยู่ตรงนั้น
‪ตอนนั้นพ่อมีเงินพอสำหรับแค่ชิ้นเดียว
‪พ่อไม่มีทางเลือก
‪แล้วพ่อทำยังไง ขโมยเลยใช่มั้ย
‪อย่าเสียงดังสิ
‪แต่พ่อก็จ่ายชิ้นหนึ่งนะ
‪แอบรักเธอล่ะสิ
‪มาก
‪แล้วทำไมพ่อไม่แต่งงานกับเธอ
‪พ่อก็อยากแต่งนะ
‪แต่
‪คืนที่พ่อเจอแม่ของลูก
‪พ่อเมา
‪แล้วก็…
‪แล้วเราก็มีอะไรกัน
‪- ก็เลย… ‪- หนูเข้าใจค่ะ หนูเข้าใจ ไม่เป็นไร
‪แต่พ่อดีใจนะที่มันเกิดขึ้น
‪ทำไมล่ะคะ
‪ก็เพราะลูกเกิดมาไง
‪พ่อยังรักเธออยู่นะเนี่ย
‪ใคร นูริเยเหรอ
‪ใช่ เธอก็รักพ่อ
‪รู้ได้ยังไง
‪ชัดเจนขนาดนั้น ใครๆ ก็มองออก
‪พ่อไม่อยากให้พวกเขาเห็นพ่อใช่มั้ย
‪ถ้าพวกเขาเห็นพ่อ พ่อซวยแน่
‪ลูกไปทางนี้เถอะ
‪เดี๋ยวพ่อจะทะลุไปทางสวนด้านหลัง
‪พอผ่านคาเฟ่ไปแล้ว ‪นับบ้านไปอีกห้าหลัง เจอกันที่นั่น
‪- ค่ะ ‪- ไปกัน
‪คนสวยจ้ะ
‪ไง
‪ไปไหนมาเหรอ ดึกดื่นป่านนี้
‪เปล่า ฉันไปหาเพื่อนมา คุยกันนิดหน่อย
‪ฉันกำลังจะกลับบ้าน
‪คุยกับฉันบ้างสิ ว่าไง
‪ไม่คุยเหรอ
‪- ดึกป่านนี้เนี่ยนะ ‪- ใช่
‪ทำไมล่ะ ทีคนอื่นยังคุยได้เลย
‪มันดึกแล้ว
‪ไม่เป็นไรหรอก แป๊บเดียวเอง
‪เขาต้องการอะไร
‪ใคร ฮาลุคเหรอ
‪- "ฮาลุค" ‪- ใช่
‪เขาอายุเท่าพ่อนะ ลูกควรเรียกเขาว่าคุณ
‪เรียก "ลุง" ก็ยังดี
‪หนูเคยเรียกเขาว่า "คุณฮาลุค"
‪แต่เขาบอกให้หนูเรียกฮาลุคเฉยๆ ‪ไม่ต้องทางการ
‪โอเค กลับบ้าน
‪- พ่อจะไปไหน ‪- กลับบ้าน
‪ก็ได้ๆ เรียก "คุณ" ก็ได้
‪อย่าไปทะเลาะกับเขาเลย
‪นะ ไม่งั้นพ่อเดือดร้อนแน่
‪หนูขอร้อง อย่าเลยนะ
‪ไปกัน
‪ฟังนะ
‪พยายามใช้ซอยด้านหลังทุกครั้ง
‪อย่าเดินผ่านคาเฟ่
‪ค่ะ
‪จนกว่าพ่อจะกลับมา
‪ค่ะ ไม่ต้องห่วง
‪พรุ่งนี้เช้า
‪เราจะกลับคอนยา
‪ส่วนลูกก็กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม
‪อยู่เงียบๆ อย่ายุ่งกับใคร
‪แค่สามปีเท่านั้น
‪ไม่นานหรอก เดี๋ยวก็ถึงสามปี
‪ถึงตอนนั้นลูกก็คงเรียนจบพอดี
‪หรือไม่ก็เรียนต่อระดับมหาลัย
‪เราจะย้ายไปอยู่ที่อื่น
‪ถ้าลูกอยากไปเรียนที่อื่นนะ
‪เราทุกคนจะย้ายด้วยกัน
‪นูริเยก็ด้วย
‪พ่อจะหางานทำ
‪พ่อเป็นหัวหน้าคนงานก่อสร้าง
‪ถ้าต้องทำงานสองที่ พ่อก็จะทำ
‪พ่อจะช่วยให้ลูกเรียนจบให้ได้
‪พ่อไม่ต้องการอะไรมากอยู่แล้ว
‪พ่อไม่ใฝ่หาอะไรมากไปกว่านี้แล้ว
‪นูริเย
‪- ฉันเห็นนายกับลูกออกไปด้วยกัน ‪- อะไรนะ
‪ฉันเห็นนายกับลูกออกไปด้วยกัน
‪เราไปหาเพื่อนยองจามา ‪ยองจาบอกว่ายังไงก็ต้องไป
‪อ๋อ
‪- เธอหลับรึยัง ‪- หลับแล้ว
‪นั่งดีกว่า
‪เธอตัดผมทรงใหม่
‪ใช่ ฉันตัดผมทรงใหม่
‪จริงๆ สั้นกว่านี้ เหมือนทรงผมเด็กผู้ชาย
‪แล้วผมก็ยาวขึ้น
‪ฉันชอบให้มันสั้นมากกว่า
‪นี่ก็ไม่ได้ตัดมาสักพักละ
‪- ฉันไม่ได้เอากิ๊บหนีบไว้ มันหยิกๆ ฟูๆ ไปมั้ย ‪- ไม่นะ
‪สวยออก
‪ขอบคุณนะ
‪ฉันให้นายไปนอนแล้วดีกว่า
‪- นูริเย ‪- ว่า
‪ฉันมีอะไรหลายอย่างจะบอกเธอ
‪แต่แค่คำพูดมันสื่อได้ไม่หมด
‪ฉันรู้
‪ฉันรู้สึกแบบเดียวกันมาตลอด
‪- รู้สึกอะไร ‪- ฉันเก็บความรู้สึกเอาไว้
‪เพราะบอกนายไม่ได้
‪- แล้วก็… ‪- แล้วไงต่อ
‪ไม่บอกหรอก เดี๋ยวนายหัวเราะ
‪- ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร ‪- ไม่เอา
‪ฉันสัญญาว่าจะไม่หัวเราะ ฉันแค่อยากรู้เฉยๆ
‪- สัญญานะ ‪- สัญญา
‪ฉันเขียนจดหมายถึงนาย
‪ฉันรู้ เธอส่งมาตั้งหลายฉบับ
‪ไม่ใช่ที่ส่งไปให้
‪ฉันไม่ได้ส่งไปให้ทุกฉบับ
‪- หมายความว่ายังไง ‪- คือ
‪ทุกๆ ฉบับที่ฉันส่ง ฉันจะเก็บไว้อีกฉบับหนึ่ง
‪ทำอย่างนั้นทำไม
‪แค่ไม่ได้ส่งให้เฉยๆ คือ…
‪ทำไมล่ะ ไม่ได้จ่าหน้าซองถึงฉันหรอกเหรอ
‪- เอามาให้อ่านสิ ‪- ไม่เอา
‪- ฉันอยากอ่าน ‪- ไม่เอาๆ
‪กลับมาค่อยอ่าน
‪แต่ละครั้งเขียนสองฉบับเนี่ยนะ ‪เก็บไว้ฉบับหนึ่ง อีกฉบับส่งมาให้ บ้าจริง
‪- ไหน สัญญาแล้วไง ‪- ไม่ได้หัวเราะสักหน่อย
‪- นายหัวเราะ ‪- เปล่า
‪หัวเราะละ
‪มูซา เราต้องกลับแล้ว
‪เราจะขึ้นรถเมล์ไปใช่มั้ยนูริเย
‪ฉันยืมรถเพื่อนมา ฉันจะขับไปส่ง
‪หลังจากนั้นค่อยไปส่งยองจา
‪เขากับเธอจะได้ลากันที่สถานี
‪คุณเนบาฮาทล่ะ
‪ลูกสาวของเพื่อนบ้านจะมาดูแลเธอให้
‪อิเรมนัซจะมาดูแลเธอ
‪เนี่ย เดี๋ยวอิเรมนัซก็มาละ
‪อืม
‪- ฉันจะออกไปข้างนอกนะ ‪- โอเคพี่
‪ฮัลโหล นาฟิซ
‪อรุณสวัสดิ์
‪ทำงานอยู่
‪อะไรนะ
‪พวกเขามอบหมายให้ฉันดูแล
‪ก็เลยรับสายไม่ได้
‪เออ นี่
‪ฉันได้ข่าวว่านายส่งคนไปที่บ้านฉัน ‪เพราะฉันไม่รับสาย
‪แบบนี้ไม่โอเคนะ
‪พร้อมละ
‪มูซา
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร
‪ฉันว่าเรามาถึงก่อนเวลาเยอะเลย ใช่มั้ยนูริเย
‪ไปรอตรงนั้นกัน ตรงนั้น
‪โอเค
‪เดินไปๆ
‪- ฉันจะไปซื้อชามาให้ เอามั้ย ‪- เอา
‪ดูแลตัวเองด้วย
‪ค่ะ เช่นกัน
‪จำที่เราคุยกันที่ระเบียงเมื่อวานได้มั้ย
‪พ่อพยายามจะขอโทษ แต่ก็กลับไม่พูด
‪เหรอคะ
‪- ตอนนี้เรามีเวลาแล้ว… ‪- ไม่เป็นไร หนูเข้าใจ
‪- หนูพูดจริง พ่อไม่ต้องขอโทษ ‪- ต้องสิ
‪พ่อต้องขอโทษ
‪ลูกไม่ต้องฟังก็ได้
‪พ่อไม่ได้จะบอกให้ลูกฟัง
‪มีเพื่อนที่เรือนจำคนหนึ่ง
‪เล่าเรื่องลูกชายของเขาให้พ่อฟัง
‪ลูกเขาเป็นวัยรุ่นละ ไม่ใช่เด็กเล็ก
‪เขาบอกว่าลูกเขาทำอะไรไม่คิด
‪มีเรื่องตลอด
‪โอสมันกลัวมากว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับลูกเขา
‪เขาพูดว่า
‪"ฟังนะ เด็ก…
‪หมายถึงลูกนาย
‪พวกเขาทำคลอดให้ที่โรงพยาบาล ‪แล้วก็ส่งเด็กให้นาย
‪พวกเขาบอกว่า
‪'อย่าให้เด็กตาย'
‪นั่นคือสิ่งที่นายต้องทำ"
‪เด็กต้องมีชีวิตรอด ‪เพื่อที่นายจะได้เรียกตัวเองว่าพ่อได้
‪เกิดเป็นลูกผู้ชาย การได้เป็นพ่อคนคือที่สุด
‪ถ้าเราดูแลลูกเราไม่ได้
‪ถ้าเราปกป้องลูกเราไม่ได้ ‪เราจะเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวได้ยังไง
‪พ่อไม่ได้อยู่เลี้ยงลูก
‪ไม่มีใครรู้ว่าลูกต้องเจออะไรบ้าง ‪โดยที่ไม่มีใครให้คุยด้วย
‪ไม่มีใครรู้ว่าลูกต้องเจอคนเลว ‪คนทราม หรือคนหยาบช้ามากี่คน
‪ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาจะเอาอะไรจากลูก ‪เพราะลูกไม่มีพ่อ
‪แต่ลูกก็เผชิญหน้าและต่อสู้กับพวกเขาจนถึงที่สุด
‪ลูกหวาดกลัว
‪หวาดกลัวมาก
‪แต่ไม่สามารถบอกใครได้
‪มูซา
‪ลูกแม่
‪นี่ลูกจริงๆ ใช่มั้ย
‪ใช่ครับ
‪ผมอยู่ตรงนี้แล้วแม่ ผมอยู่ตรงนี้แล้วครับ
‪- มูซา ‪- แม่
‪ตากับยายไม่ต้องการลูก
‪พวกเขาเลยส่งลูกให้ปู่กับย่าเลี้ยง ‪ซึ่งลูกคิดว่าพวกเขาเสียแล้ว
‪นั่นคือตอนที่ลูกได้รู้ว่า
‪พ่อติดคุก
‪แต่ก็ไม่เป็นไรนี่ ‪เพราะตอนนี้พ่อก็อยู่ตรงนี้แล้ว ถูกมั้ย
‪แม่คนสวยของผม
‪ลูกเอาหลานมาให้แม่เลี้ยง ‪แต่แม่กลับปกป้องเธอไม่ได้
‪ลูกเลยกลับมาใช่มั้ย
‪แม่…
‪หมายความว่ายังไง
‪ยองจา
‪ยองจา หลานแม่
‪- ยองจา ‪- มีอะไร
‪มองผมๆ เกิดอะไรขึ้นกับยองจา
‪เกิดอะไรขึ้นแม่
‪มองผมสิแม่ เกิดอะไรขึ้นกับยองจา
‪ลูกเป็นเด็กดี
‪ขอบใจมาก
‪ขอบใจอะไร
‪เธอชื่ออะไร
‪นางฟ้าของย่า
‪หลานคนสวยของย่า หลานสวยจริงๆ
‪เธอไม่ใช่ลูกฉัน เธอชื่ออะไร
‪มูซา
‪นายพูดอะไรของนาย
‪นั่นสิ นายพูดอะไร
‪อย่ามางี่เง่า
‪มูซา
‪เธอกลับไปได้ละ
‪มูซา
‪ไม่เป็นไร เธอกลับไปเถอะ
‪มูซา ใจเย็นก่อน
‪แบบนี้ไม่โอเคนะ
‪ไม่เป็นไร หยุดร้องได้แล้ว ไม่เป็นไรจริงๆ
‪- ไม่ต้องร้อง ‪- มูซา ใจเย็นก่อน
‪กลับเถอะ
‪- นายกำลังทำตัวงี่เง่า ไปขึ้นรถกันเถอะ ‪- มูซา
‪พี่ซาดัต เธอไม่ใช่ลูกผม
‪นายพูดอะไรของนาย เธอเป็นลูกนาย
‪นายไม่ได้เจอเธอมา 15 ปี ‪จะวิตกก็เป็นเรื่องปกติ
‪ไปขึ้นรถกันเถอะ
‪บอกฉันมาว่าลูกฉันอยู่ไหน
‪มันไม่ใช่อย่างที่นายคิด มูซา
‪มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น
‪บอกมาว่าลูกฉันอยู่ไหน นูริเย
‪ปล่อยเธอ มูซา
‪- ไม่มีอะไรหรอก ‪- ลูกฉันอยู่ไหน บอกมาสินูริเย
‪บอกมา
‪ลูกนายก็คือเด็กผู้หญิงเมื่อกี้ไง
‪- ไม่มีอะไรหรอก ‪- เธอไม่ใช่ลูกผม
‪นูริเย
‪ลูกฉันอยู่ไหน
‪นูริเย เขาพูดถึงอะไร
‪เขาพูดความจริงใช่มั้ย
‪บอกมาสิ
‪ยองจา
‪โธ่ หลานย่า
‪ตอนที่ยองจามาที่นี่ใหม่ๆ ‪เธอเก็บเนื้อเก็บตัวและไม่คุยกับใคร
‪ฉันเขียนไปบอกนายอยู่นะ
‪ฉันบอกนายว่าเธอไม่พูดไม่จาเลยนานมาก
‪เนฮาบาทรักและหลงยองจามาก
‪เธอมีความสุขมาก เหมือนกับว่านายกลับมา
‪แต่นายก็รู้ว่าเธอเอาแน่เอานอนไม่ได้
‪มันส่งผลกระทบต่อเธอมาก
‪ฉันถ่ายรูปยองจาแล้วก็เอาใส่กรอบ
‪เพื่อที่เนฮาบาทจะได้จำยองจาได้
‪ฉันเอารูปไปซ่อนไม่นานก่อนที่นายจะมาถึง
‪เนฮาบาทเจอรูป
‪ฉันไม่ได้ดูอีกทีว่ารูปยังอยู่มั้ย
‪ฉันนี่มันโง่จริงๆ
‪ทำแค่ไหนก็ไม่ช่วย มูซา
‪เราบอกยองจาว่านายติดคุกและยังไม่ตาย
‪แต่เธอบอกว่าเธอไม่มีพ่อ พ่อเธอตายแล้ว
‪เธออารมณ์ฉุนเฉียว โมโหบ่อยมาก
‪ฉันโน้มน้าวให้เธอไปโรงเรียนไม่สำเร็จ
‪เธอไม่อยากไปด้วยแหละ
‪หลังจากนั้น
‪เธอเจอผู้หญิงติดยาคนหนึ่งในชุมชน
‪ผู้หญิงคนนั้นขายยาให้เธอ ‪บอกว่ามันจะช่วยให้เธอลืมปัญหาทุกอย่าง
‪เธอสอนวิธีใช้ยาให้ยองจาด้วย
‪ฉันว่าตอนที่ฉันสังเกตจนเริ่มรู้ ‪ยองจาน่าจะติดยาแล้วละ
‪ทุกอย่างสายเกินแก้
‪ไม่มีวิธีไหนได้ผลเลยมูซา
‪ฉันทำโทษเธอ ขังเธอ
‪ฉันลองทุกวิธี ฉันสาบาน
‪เธอเป็นหนี้ด้วย
‪อาโปก็เลยจะให้เธอค้ายา แต่ฉันปฏิเสธ
‪ฉันบอกเขาว่าฉันจะเป็นคนค้าแทน
‪แต่เขาปฏิเสธ
‪เขาบอกฉันว่าไม่ต้องกังวล
‪เธอมีหน้าที่ขายอย่างเดียว
‪มูซา
‪ฉันขอร้องละมูซา นะ
‪ทุกอย่างที่ฉันทำก็เพื่อนาย ฉันสาบาน
‪ฉันบอกทุกคนในชุมชนว่าไม่ให้บอกนาย
‪บอกฉันมา นูริเย
‪มีอยู่คืนหนึ่งเธอออกไปขายยา
‪แล้วก็ไม่กลับมา
‪ฉันรอเธอทุกคืน ฉันสาบาน
‪แต่คืนนั้นฉันเผลอหลับไป
‪ต้องเป็นฝีมือของมารร้ายแน่ๆ
‪ตอนที่ฉันเจอเธอ เธอตายแล้ว
‪ไม่มีใครเดินไปดูเธอด้วยซ้ำ
‪ไอ้เลวพวกนั้นไม่มีใครไปดูเธอเลยสักคน
‪มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪ฉันไม่รู้
‪ฉันไม่รู้จริงๆ ‪ฉันพยายามหาคำตอบเหมือนกัน ฉันสาบาน
‪แต่ก็ไม่ได้คำตอบ
‪อาโปบอกว่าให้หยุด
‪เขาบอกให้ฉันทำใจ
‪ฉันบอกให้เขาฝังเธอ
‪และห้ามบอกใคร
‪เพราะอะไร
‪เพื่อที่นายจะได้ไม่รู้ไง
‪เพราะถ้านายรู้ ตำรวจจะเข้ามายุ่ง
‪ฉันกลัวว่านายจะไม่มีวันได้ออกจากคุก
‪แต่อาโปก็รักษาคำพูดนะ
‪ทั้งเทศบาล ทั้งตำรวจ ไม่มีใครเข้ามายุ่ง
‪เราแอบฝังเธอเงียบๆ
‪ฉันทำทุกอย่างถูกต้องแล้วมูซา
‪ทีนี้เขารู้แล้วสิว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
‪เขารู้แล้วว่าอาโปบังคับให้ลูกเขาขายตัว
‪เธอกลัวและก็วิ่งหนี
‪เธอหายตัวไปตั้งแต่ตอนนั้น
‪มูซาเดินไปหาคุณ
‪แล้วก็ทำร้ายคุณ
‪แสดงว่า…
‪เขาลุกขึ้นแล้วก็เดินไปหาคุณ
‪และทันใดนั้นเขาก็เอาหัวโขกที่หัวคุณ
‪คุณมึน
‪เขาหยิบปืนคุณไป
‪แล้วก็ใช้ปืนนั้นฟาดคุณจนสลบ
‪จากคำให้การของคุณ คุณบอกว่า
‪"พอผมฟื้น เขาก็หายไปแล้ว
‪ผมรู้อีกทีว่าเขาทำอะไร ‪ก็หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ไปแล้ว"
‪ถูกต้องครับ
‪อย่าทำเลย
‪ไปขึ้นรถกลับเรือนจำกันเถอะ
‪- มูซา ‪- มูซา
‪ปล่อยผม
‪อย่าเลยนะ
‪ปล่อยผม
‪พี่ ฉันขอร้อง อย่าทำร้ายเขา
‪ห้ามไป
‪- ยิงผมเถอะ ‪- พี่
‪ไม่งั้นก็หลีกไป
‪มีอะไรจะเสริมมั้ย
‪ไม่มี
‪คุณไม่รู้ว่าเขาไปไหนหรือเขาจะทำอะไร
‪ถูกต้องครับ
‪มูซา อย่าทำแบบนี้เลย
‪มูซา
‪พี่
‪อย่าไปมือเปล่า
‪ขอบคุณนะพี่
‪มูซา
‪น่าสงสัยนะ
‪หมายความว่ายังไง
‪ตามสมมติฐานคือ ‪เขาทำแบบนั้นเพราะพวกเขาบังคับลูกเขา
‪แต่เราไม่มีหลักฐาน
‪นี่คือทั้งหมดที่เรามี
‪คำให้การของนูริเย ชะตาคลือ
‪ยองจา โซลัค ผู้เป็นบุตรสาว หายตัวไป
‪เธอหายตัวไปหลังจากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น
‪ราวกับว่าเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่
‪ไม่นานก่อนที่เหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้น ‪คุณบ่นว่าอยากเกษียณ
‪เหตุผลของคุณคือลูกสาวจะแต่งงานที่กรุงโรม
‪เจ้าบ่าวรวย ซึ่งเป็นเรื่องดี
‪แต่จากที่คุณเล่า
‪คุณต้องรับผิดชอบบางอย่าง ‪ในฐานะพ่อของเจ้าสาวด้วย
‪คือ
‪คุณกำลังจะสื่ออะไรรึเปล่า ผมไม่เข้าใจ
‪ผมไม่ได้จะสื่ออะไร
‪มันไม่สมเหตุสมผลเลย ‪และผมกำลังรอคำอธิบายจากคุณ
‪คุณอยู่ในแหล่งอาชญากรรมอันดับต้นๆ ‪แต่พูดถึงเงินบำนาญกับงานแต่ง
‪คุณพยายามจะบอกอะไรกันแน่
‪ก็บอกตามที่เป็นจริงไง
‪เงินบำนาญของผม ‪เกี่ยวข้องกับงานแต่งของลูกผมยังไง
‪อะไรนะ เกี่ยวมากๆ เลยละ
‪- แต่ที่คุณพูด… ‪- หยุดพูด
‪คุณซาดัต
‪นี่คือส่วนหนึ่งของการสอบสวน
‪คุณจะบอกว่าเป็นเรื่องส่วนตัวแล้วจบง่ายๆ ไม่ได้
‪บอกมา
‪บอกสิ
‪ผมเป็นหนี้
‪เยอะเกินกว่าที่จะจ่ายไหว
‪ผมมีลูกคนเดียว ผมทำทุกอย่างที่เธอขอ
‪ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีชีวิตที่ดี
‪ผมคิดว่าผมพลาดที่ทำแบบนั้น
‪เราไม่เข้าใจสิ่งที่เธอคิด ‪เราไม่รู้จะทำยังไง เราไม่รู้
‪เธออยากเข้ามหาลัย
‪เธอคิดแต่เรื่องจะเข้ามหาลัย
‪แต่เธอก็ไม่เรียนหนังสือ
‪ถ้าเธออยากเข้ามหาลัย เธอก็ควรเรียนหนังสือ
‪เธอสอบไม่ติด
‪เธอเสียใจหนักมาก แต่ก็นั่นแหละ เธอเป็นลูกผม
‪ผมสงสารเธอ ก็เลยพาเธอไปสมัครเรียน
‪ที่มหาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในอังการา
‪ผมหาหอพักให้เธอด้วย
‪แต่ผมเป็นแค่เจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์
‪พวกคุณมีลูกมั้ย
‪มี
‪- มี ‪- งั้นพวกคุณก็ต้องรู้ว่ามันเป็นยังไง
‪เงินตึงมาก
‪ไหนจะค่าเทอม ค่าหอ ค่าใช้จ่ายประจำวัน
‪ผมหารายได้เสริม ‪โดยขับแท็กซี่ตอนกลางคืนแถวๆ ผับ
‪มันช่วยได้สักพัก
‪เรายืมเงิน เราพยายามใช้จ่ายน้อยลง ‪เราจ่ายหนี้ก้อนเล็กได้
‪จนกระทั่งถึงตอนที่เธอขึ้นปีสี่
‪เธอเจอกับเขาตอนเรียนปีสี่
‪พวกเขาตกหลุมรักกันและตัดสินใจจะแต่งงานกัน
‪อย่างที่ผมบอกไป แฟนลูกผมเส้นสายดี
‪พ่อแม่เป็นบุคคลสำคัญและร่ำรวย
‪เธอไม่ได้บอกเขาว่าผมเป็นเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์
‪เธอคงอายที่ผมทำอาชีพนี้
‪เธอออกจากหอพักแล้วก็ไปเช่าอะพาร์ตเมนต์อยู่
‪ซื้อเฟอร์นิเจอร์
‪เธอไม่อยากให้เขาเห็นเธอขึ้นรถเมล์ ‪เธอก็เลยซื้อรถมือสองมาใช้
‪เธอกู้เงินจากธนาคาร เซ็นเอกสารเรียบร้อย
‪แต่…
‪เธอถลำลึกจนเกินแก้
‪ตอนที่เธอบอกเรา มันก็สายไปเสียแล้ว
‪โชคดีที่ผมยังจ่ายหนี้ของเธอในอังการาได้
‪แต่หนี้เรา
‪ยังค้างเหมือนเดิม
‪ความหวังเดียวของเราคือ
‪เงินบำนาญของผม
‪เรื่องก็มีอยู่แค่นี้
‪เธอเป็นใคร
‪ใคร เด็กผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอ
‪ฉันกับแม่เธอทำงานที่ร้านบูติก
‪พ่อเธอ…
‪ทิ้งเธอกับแม่เธอตอนเธออายุหนึ่งขวบ
‪เธอยังคงรอให้เขากลับมา
‪บอกเกี่ยวกับเธอให้ฉันฟังหน่อย
‪- ใคร ‪- ยองจา
‪ลูกฉัน
‪เธอเห็นหน้าตายองจา
‪จะให้ฉันบอกอะไรนาย มูซา
‪ทำไมถึงเป็นแบบนี้
‪ทำกับฉันแบบนี้ทำไม
‪ไม่มีความเมตตาเลยรึไง
‪ที่ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อไม่ให้นายเจ็บ
‪สำหรับนาย ฉันไม่มีค่าอะไรเลยเหรอมูซา
‪"รักฉันแทน"
‪- อะไร ‪- มิวสิกวิดีโอไง
‪เพลงนั้นไง
‪"รักฉันแทน" ของทาร์กัน
‪เธอร้องเพลงนั้นอยู่ตลอด
‪หมายความว่าไง
‪เธอร้องเพลงนั้นอยู่บ่อยๆ
‪"รักฉันแทน"
‪ของทาร์กันเหรอ
‪ใช่ รู้จักมั้ย
‪ไม่เคยฟังเลย
‪เพราะอยู่นะ
‪มิวสิกวิดีโอก็ดี
‪ฉันมั่นใจว่าดี
‪ฉันมั่นใจ
‪รอในรถนะ
‪คืนนี้อย่าออกมาข้างนอกนะ
‪นายไปร้านขายพาทิสเซอร์รีทำไม
‪นายจ่ายค่าเอแคลร์ให้เหรอ
‪ว่าไง
‪ลงจากรถ
‪ไม่
‪ฉันไม่ลง
‪- บอกให้ลงไปไง ‪- ฉันบอกว่าไม่ไง
‪อย่าทำแบบนี้มูซา
‪- ออกไปสิ ‪- ก็ได้ ฉันออกไปก็ได้
‪เร็ว อาโปมา
‪ยินดีต้อนรับครับนาย
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- ยินดีต้อนรับครับนาย
‪ขอบใจ
‪อยากกินบักลาวะฮ์ด้วย
‪- นะ ‪- แบ่งบักลาวะฮ์ให้เรากินด้วยสิ
‪มูซา
‪อย่า
‪อย่า อย่ายิง
‪เชี่ย
‪อาลิ หนี
‪- หนีเร็ว ‪- อะไรวะเนี่ย
‪หนีสิ เร็ว
‪ทำแบบนี้ทำไม
‪มูซา อะไรกันเนี่ย นายทำอะไร
‪ฉันมาแก้แค้นให้ลูกฉัน เคมัล
‪ยิงมันสิ
‪ฉันได้ข่าวว่าพวกแกทุกคนมีส่วน
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ไม่รู้เหมือนกันครับ
‪ใครที่ไหนไม่รู้กำลังเอาปืนไล่ยิงคน
‪- เคยา ไปตามตัวไอ้ช่างกล้านั่นมา ‪- ครับ
‪พาเด็กๆ ไปหลบ
‪เร็วสิ
‪อะไรกันเนี่ย ไอ้อำมหิต…
‪- มูซา ‪- มูซาใช่มั้ย
‪- เขาเป็นบ้าไปแล้ว ‪- วางปืนลง ไม่งั้นฉันยิง
‪พวกแกทุกคน…
‪มองดูเฉยๆ ตอนที่ลูกฉันกำลังตาย
‪พวกแกดูเฉยๆ ใช่มั้ย
‪ฉันพูดถูกใช่มั้ย
‪วิ่ง!
‪โอเค
‪จบการสัมภาษณ์แค่นี้กัน
‪- เสร็จแล้วใช่มั้ย ‪- ใช่
‪ขอบคุณครับ
‪อ้อ อีกเรื่อง
‪ตำรวจลืมให้คุณเซ็นชื่อในใบสอบปากคำ
‪เซ็นตรงนี้นะ ที่ข้างหลัง
‪- ตรงนี้ใช่มั้ย ‪- ใช่
‪(คำให้การของผู้ต้องสงสัย)
‪(แบบฟอร์มรายงานเด็กหาย)
‪(ชื่อ: ยองจา โซลัค ‪ชื่อบิดา: มูซา)
‪(เซดัต ยูเจล)
‪เราไม่ได้มีส่วนร่วมในงานแต่งเลย
‪พวกเขาไม่ขออนุญาตจากผมด้วยซ้ำ
‪อะไรนะ
‪จำได้มั้ย
‪ที่คุณบอกว่า "คุณก็มีส่วนในงานแต่งด้วย"
‪ผมกำลังบอกว่าไม่จริง
‪เธออายที่มีพ่อแม่อย่างเรา
‪พวกเขาก็เลยไม่อะไรกับผมมาก
‪ผมมั่นใจว่าเธอจะมาหา คุณเซดัต
‪- อย่าเพิ่งเสียใจ… ‪- ลูกมูซาตายแล้ว
‪ตายไปตั้งนานแล้ว
‪นูริเยจัดฉากทุกอย่างขึ้นมา ‪เพราะเธอรู้ว่าเขาจะทำแบบนั้น
‪เธอไม่อยากให้ผู้ชายที่เธอรัก ‪ทำในสิ่งที่เขาทำลงไป
‪มูรัต
‪ไอฮาน
‪เร็ว
‪มาสิ เข้ามา
‪มาสิไอ้เวร
‪มาเอากระสุนไปแดก
‪ไอ้ระยำ
‪มูซา หยุด พอได้แล้ว
‪อย่าขยับ
‪ไม่งั้นฉันยิงแน่
‪แกคิดว่าแกเป็นใคร
‪แกกำลังตามล่าใคร
‪แกมาที่ชุมชนของเรา แล้วก็ไล่ยิงคนนั้นคนนี้
‪แกตามล่าฉันใช่มั้ย
‪แกเข้าใจผิด มูซา
‪แกเข้าใจผิด
‪ใจเย็นนะ
‪คุยกันก่อน
‪พวกเราไม่มีใครทำอะไรลูกแก
‪ฟังนะ มูซา
‪มองฉัน
‪ฉันกำลังวางปืนลง
‪ฟังฉัน
‪คุยกันก่อน
‪ฉันดูแลลูกแก
‪แกต้องเชื่อฉัน ฉันสาบาน
‪ฟังนะ
‪ถ้าแกฆ่าฉัน คนทั้งชุมชนจะหิวโซ
‪รวมทั้งแม่แกและก็นูริเยด้วย
‪มูซา
‪ฟังนะ สิ่งที่เกิดขึ้นคือ…
‪ฉันจะทำให้แกรวย
‪แกอยากได้อะไร ฉันจะจัดให้
‪แกอยากได้อะไร
‪ฉันมีเงินล้นฟ้า มีมหาศาล
‪ถ้าแกได้รู้แล้วจะอึ้ง เยอะเหลือเชื่อ
‪มูซา
‪พูดอะไรสักอย่างสิวะ
‪พูดสิวะ!
‪ไอ้ห่านี่ พูดสิ
‪พูด!
‪ฟังนะ
‪สิ่งที่แกทำลงไป แกจะไม่ต้องไปชดใช้ในคุก
‪ฉันจะไม่ให้ใครให้ปากคำบอกว่าแกผิด
‪ทันทีที่แกพ้นโทษ ฉันจะทำให้แกรวยเละ
‪พูดอะไรสักอย่างสิ
‪พูดสิวะ!
‪ฉันตอบสนองความต้องการของยองจาทุกอย่าง
‪เรื่องราวทั้งหมด
‪เรื่องทั้งหมดที่เราเล่าให้พวกคุณกับตำรวจฟัง
‪ผมกับนูริเยช่วยกันแต่งขึ้นมา
‪เพื่อให้ผมได้เงินบำนาญ
‪สัมภาษณ์จบแล้ว
‪จะสารภาพทำไม
‪ผมว่า
‪ผมอายตัวเองเหมือนที่ลูกผมอายผม
‪เพราะ…
‪เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ‪จะไม่มีหลุมฝังศพเป็นของตัวเอง
‪เพียงเพื่อให้คนคนหนึ่งได้เงินบำนาญ
‪คนที่มีความสุขกับอะไรแบบนั้นได้
‪ข้างในของเขาได้ตายไปแล้ว
‪ใช่มั้ยสารวัตร
‪นูริเยรู้ว่ายองจาถูกฝังอยู่ที่ไหน
‪(ทุกๆ สามคนที่ขอกินชาฟรี ‪เราจะยิงให้ตายหนึ่งคน)
‪(หมายเหตุ วันนี้ขอกินฟรีไปแล้วสองคน)
‪(สปอทิฟาย)
‪พ่อขอโทษ
‪มูซา โซลัค
‪วางปืนลงแล้วมอบตัวซะ นายถูกล้อมไว้แล้ว
‪มูซา โซลัค
‪มอบตัวเดี๋ยวนี้
‪เสียใจอะไรมั้ย
‪ก็มีอยู่นะ
‪ผมเสียใจ
‪ที่ไม่กล้าพอ
‪ที่จะไปกับมูซาในวันนั้น
‪ผมเสียใจ
‪เสร็จแล้วใช่มั้ย
‪ใช่
‪ดูแลตัวเองด้วยนะ
‪พวกเขาจะแจ้งความคืบหน้าให้ทราบ
‪ขอบคุณครับ
‪มูซา มอบตัวซะ
‪นายถูกล้อมไว้หมดแล้ว
‪วางปืนลง
‪มอบตัวซะ
‪เราขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย วางปืนลง
‪หยุดเถอะมูซา
‪มันจบแล้ว วางปืนลงซะ
‪วางปืนลง
‪มูซา ยอมมอบตัวซะ
‪อย่า! หยุดยิง!
‪ขอร้อง อย่ายิง
‪อย่ายิงเขา
‪อย่าตายนะ หนูขอร้อง
‪อย่าตาย หนูขอร้อง
‪หนูชื่อเลย์ลา
‪ได้ยินมั้ย หนูชื่อเลย์ลา
‪ลูกพ่อ…
‪(นิติศาสตรบัณฑิต ‪เลย์ลา คาตัล)
‪ฉันชินแล้วเนี่ย ฉันจะทำยังไงถ้าไม่มีเธอ
‪ไม่มีหนูงั้นเหรอ อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪คุณกูเลนดัม ‪คุณกำจัดหนูออกจากชีวิตได้ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก
‪จ้าๆ
‪หนูมีอะไรหลายอย่างต้องทำ
‪บริษัทที่หนูฝึกงานอยู่เสนอตำแหน่งงานให้หนู
‪จริงเหรอ
‪ดีเลยสิงั้น
‪ดีใจด้วยนะ
‪รอดูก่อนดีกว่า
‪หมายความว่ายังไง
‪เดี๋ยวนี้งานหายากจะตาย
‪ได้งานอะไรก็ทำไปก่อน
‪พวกเขาไม่ยอมให้เธอไปแน่เลย
‪- ไม่ใช่อย่างนั้น ‪- ใช่สิ
‪เขายึดใบปริญญาหนูไปแล้วเนี่ย
‪อยู่บนฝาบ้านนั่นไง ดีออก
‪- ถ้าไม่มีใบนี้ หนูทำงานไม่ได้นะ ‪- เราจะเก็บไว้
‪เราดื่มฉลองให้เธอกันมั้ย
‪- เอาสิ มา ‪- เอาสิ
‪ขอให้สำเร็จและสุขภาพดียิ่งๆ ขึ้นไป
‪แด่ความสำเร็จของเธอนะ
‪ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง
‪แด่พ่อหนู
‪หนูได้รู้จักเขาแค่วันเดียว
‪แต่ที่มีได้ทุกวันนี้ก็เพราะเขา
‪หนูหวังว่าหนูจะคู่ควร
‪พูดอะไร เธอคู่ควรอยู่แล้ว
‪วันนี้ฉันซื้อขนมมา เดี๋ยวเอามาให้
‪โอเค
‪แด่มูซา
‪ทูลัมบาแสนอร่อยมาแล้ว
‪- เอามาทั้งกล่องได้ไง ‪- โอ้โฮ ชิ้นใหญ่มาก
‪เลื่อนจานนี้ออกไป
‪ฉันรู้ว่าเลย์ลาชอบกินทูลัมบา
‪ร้านนี้ทำอร่อยมาก
‪รับรองว่าทุกคนไม่เคยกินของที่ไหนที่อร่อยเท่านี้
‪- ขอบคุณมากนะ ‪- เสิร์ฟแบบนี้มันใช่เหรอ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪เสิร์ฟแบบนี้เดี๋ยวนูริเยก็หาว่าเรา ‪ไม่มีความเป็นเจ้าบ้านที่ดีหรอก
‪- เธอไม่คิดแบบนั้นหรอก ‪- ไม่เอาน่า
‪- ฉันจะคิดอย่างนั้นทำไม ‪- นูริเยรู้จักเราดี
‪- แต่ว่า… ‪- ฉันไม่ใช่คนแปลกหน้าสักหน่อย
‪กินเลย
‪- ทูลัมบานี่แหละของโปรดฉันเลย ฉันสาบาน ‪- เหรอ ไม่เห็นรู้เลย
‪- รู้แต่ว่าเลย์ลาชอบกินมาก ‪- ฉันก็ชอบ
‪- สั่งไปเมื่ออาทิตย์ก่อนแล้ว ‪- อร่อยมาก
‪ร้านนี้ดังมาก คนต่อคิวซื้อกันเลยนะ
‪- ได้เงินเดือนก้อนแรกมา ซื้อให้เรากินด้วยนะ ‪- อร่อยสุดในคอนยา
‪ยายฉันเคยขนมนี้ช่วงเทศกาลศาสนา
‪แม่ฉันก็เคยทำขนม ไม่ใช่ทูลัมบานะ แต่คล้ายๆ
‪อร่อยมาก
‪อ๋อ จำได้ๆ
‪- เธอเอาอะไรไม่รู้โรยข้างบนด้วย ‪- อินทผลัม
‪(แด่เซย์ตินกอย…)
‪คำบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์