ANTERIORMENTE
Merda!
Atopaches algo?
O programa Odessa. Foi idea de Thomas Godolkin.
O meu traballo é o cúmulo de anos e anos de investigación.
Deus santo!
Podédelos mellorar coa cantidade axeitada de presión.
- Marie! - Marie!
Non serei a túa arma.
Non quero que sexas unha arma.
- Annabeth? - Marie?
Ti es salvación.
Resucitou a súa irmá.
Como o fixeches?
Funcionou.
Código ten un vello nunha cámara hiperbárica na casa.
Cremos que o home que tiña aí era Thomas Godolkin.
Merda!
Esta universidade converteuse nun monumento á mediocridade,
así que a miña misión é facer unha matanza selectiva.
Que carallo…?
Cos meus poderes, podo impedir que me controle.
Igual tamén a vós.
Godolkin podería ser a clave para todo.
Son a única que pode espertar a Godolkin e deter a Código.
Non son el!
Temos que marchar xa.
El é Código.
Queremos deuses na Terra,
non monos de feira.
A ver, a quen lle toca agora?
Vamos, veña.
Perdón polo da alfombra.
Non pasa nada. Seguro…
que non pasa nada.
Como é posible?
Se Código controla a xente, todo este tempo
debeu de estar a controlar a…
Doug. Chámome Doug. Ola.
Non sei que carallo pasa.
Pero se é certo, era Godolkin.
Supostamente, morreu hai 60 anos.
E agora tería uns cen anos.
Por que parece tan novo?
Inxectouse o mesmo V que Soldier Boy e Stormfront.
Chámase V-1.
- Non avellenta. - E ti si?
Eu son a segunda marioneta.
A primeira está morta.
Boas novas, paracetamol.
Malas novas, caducou hai seis anos.
E xeo.
Grazas.
Ai, Deus!
Marie, mira se podes facer algo.
En fin…
Era o 96 ou así e andaba a traballar arranxando reprodutores de vídeo,
e chamoume un tipo.
Fun á súa casa. O doutor Fielder.
E era vello, pero moi amable.
Era coma un avó.
Fíxome moitas preguntas persoais.
Da miña familia e dos amigos. E non sei…
Claro, o tema é que eu non tiña vida.
Meus pais xa morreran.
Non podo volver facelo.
Estou moi…
Polo de Godolkin. Non…
Volvo probar nunhas horas.
Grazas por tentalo.
Logo Godolkin metéuseme na cabeza
e o primeiro que me ordenou foi matar o doutor Fielder.
Esganeino coas miñas propias mans.
Deume moita mágoa.
E eu tentaba resistirme.
Pero era coma estar nunha caixa dentro da miña mente.
Coma ir no asento de atrás do coche.
Se pode controlar a calquera, por que non controlou a Marie
para que o curase hai semanas?
Non pode. É demasiado poderosa.
Non.
Non tal.
Si, tentouno unha chea de veces cando estabas en Elmira.
Pero…
no que non mentiu foi no de Odessa.
Situoute nun nivel moi distinto.
Precisa un médico.
- Pedimos unha ambulancia? - Moi arriscado.
Teño un amigo médico en White Plains. Fíome del.
Lévote alí.
Ide ó campus, sen chamar a atención.
Escoitade. Pase o que pase,
agradézovos a hostia o que fixestes.
Non tedes nin idea.
Cría que non daría escapado xamais.
Deus, isto é…
É magnífico.
Perdiches moito. Xa verás o té de burbullas.
Leva como testículos de lura diminutos que dan moito noxo.
Graciñas.
Hostias, que suaves son.
- Toca. - Xa, teñen moitos fíos.
É todo unha marabilla.
Ti es unha marabilla.
Estabas falto de tocar.
Tantos anos sen sentir.
Era coma vivir nun puto condón.
E agora,
ser quen de volver sentilo todo…
A vida é un milagre.
É.
Tiñas razón.
En todo.
En pórlle Odessa nos fociños a Luz Estelar.
No de que Marie volvese á universidade.
Cada ficha do dominó caeu como dixeches.
Son a puta hostia.
Oe,
déronme un apartamento na Torre.
- Que horror. - Si.
Pero non está tan mal.
É bastante grande.
Non vivo con ninguén dende nena,
pero podería facerche sitio, se queres.
Ou non, eu que sei.
Nunca te vira así.
Tan vulnerable.
Que baixón, a verdade.
Vai tomar polo cu.
Fasme moi feliz, Jessica.
Claro que irei vivir contigo.
Teremos unha bici estática que non usaremos.
E foderemos coma coellos na mesa de reunións dos Sete.
Gústame o plan.
Pero pensaremos como presentarte a Patriota.
Que non se sinta ameazado.
Non lle van nada as sorpresas.
O que ti queiras.
Só teño que dar unha clase máis.
Agarda. Que?
Primeiro, vou ir mexar.
Nun retrete, non nun cueiro.
Termando da pirola coas miñas propias mans.
Mi ma, o mundo é caralludo.
Dixeches "clase"?
Por que?
Xa sacaches todo o que querías de aquí.
Non todo.
Thomas, teño traballo.
Os dous temos traballo.
Que hai máis importante?
Amosareicho.
Oe, tes alguén a quen poida chamar?
Parentes ou amigos que che axuden?
Supoño que non.
Que lles dirías?
"Ola, queres coidar un tipo que hai 30 anos que non ves?"
Alguén haberá.
Torturei xente.
Tortureinos de verdade.
Non eras ti.
Era Godolkin.
Xa, pero era coma se fose eu.
Estarías orgullosísimo de Andre.
Perdoa, non é por tocar os collóns.
Pensei que o quererías saber.
Cóntamo.
Encantábame ese rapaz.
Cabreaba a hostia a Godolkin.
Sempre atopaba o xeito de amolalo.
E, de feito, Andre atopou o xeito de mexarlle no café.
Aínda non teño nin idea de como.
Convencería un garda para facelo ou algo? Foi…
Foi a puta hostia.
Iso soa ao 1000 % ao meu fillo.
Va que si?
Era a hostia de valente.
Arriscouno todo polos seus amigos.
O teu fillo é o meirande heroe que vin na vida.
Agradézocho moito.
A ver, é evidente.
- Marie ten que marchar. - A onde?
Non sei, pero non pode quedar aquí.
Godolkin quérelle meter a man polo cu.
Metaforicamente. Manipulala.
Podería apropiarse do seu corpo para sempre.
Cámbiate no baño.
Está no corredor.
Vale. Grazas.
Marie, que queres facer?
Farei o que vós queirades.
Non quero a Godolkin na túa testa.
- Iso voto eu. - Xa o tiña aí.
Convenceume de que era a hostia de especial,
de que era a elixida e todas esas parvadas.
E tragueino, cona.
Non son especial.
Nunca serei máis ca unha moza que se fai cortes cando está triste.
O carallo!
Ei.
Se non fose por vós,
estaría vomitando ata a alma e devorando 16 pizzas.
Cago no carallo. Mesmo ao dicilo, parte do cerebro dime:
"Tía, que boa idea. Dálle!"
Ei. Non o vas facer.
Xa o fixen.
En Elmira.
Ti víchelo.
Estamos trastornadas.
Todo o mundo o está.
Pero tamén temos xente
que nos axuda a cargar con este puto peso.
A ver, somos coma unha…
riquiña…
familia de trastornados.
E non nos separamos.
Veña, a ver unha aperta.
Ímonos abrazar? Ai, Deus.
Estamos a nada de facer un trío.
- Non. - Ai, Deus.
Non… Non, grazas.
Entendido.
Vou…Vou cagar.
Habémolo arranxar, vale?
Ei.
Síntoo.
Xa o sei.
De verdade.
Mi madriña.
Síntoo.
Ai, Deus.
Perdóote.
Marie.
Grazas.
O CAMIÑO COMEZA ONDE OS MORTAIS SE FAN DEUSES
Bo día.
Son Thomas Godolkin.
Recoñecerédesme polo busto conmemorativo do campus,
porque todo leva o meu nome
ou polo boato da miña morte.
Hostia puta.
Contáronse moitas mentiras sobre min estes anos,
así que vou aclarar as cousas.
Son un superheroe orgulloso
e quero emendar un erro terrible.
Non é o xeito de dicirllo a Patriota.
Esta universidade, a miña universidade, fallouvos, e iso vai rematar hoxe.
Con efecto inmediato,
as clasificacións do alumnado poranse a cero.
E o meu seminario avanzado está aberto a todos os estudantes.
Ben, hostia!
Cada un de vós, independentemente dos vosos poderes ou estudos,
optaredes a estar entre os dez mellores,
con todas as promocións e oportunidades de contratos que iso implica.
E estaredes máis preto de formar parte dos Sete.
Alucina.
Axiña recibiredes as invitacións.
Hoxe é un gran día para esta institución.
E uns poucos afortunados terán a oportunidade de seren excepcionais.
Vistes isto?
O que? Non.
Un seminario de Godolkin para todes.
Que carallo fai?
É unha puta trampa, claro.
Xa, pero unha trampa para que?
Para ti.
Daquela que? Quere que Marie vaia para que os salve a todos?
Non pode ir, evidentemente.
O único que sei é que estou farta de ser a puta elixida, así que…
fagamos o que fagamos, farémolo xuntes.
Non sei que planea, pero corren perigo.
Hai que avisar a xente.
Como?
Sei como.
Son Marie Moreau.
Isto é para todos os estudantes da universidade
que cren que subirán nas clasificacións se van ao seminario de Godolkin.
Non o creades.
Non vaiades.
Non paga a pena morrer por ningunha clase ou clasificación.
A vós invitáronvos ao seminario?
Os bebés bondage non poden falar no choio.
Deberíalo saber, Sam, cona.
Rufus, non podedes ir ao seminario. É moi perigoso.
Es a última persoa á que lle faría caso.
O teu puto novato suicidouse.
Estás de puta broma?
Un tipo de mil anos sae da tumba,
toma o mando, e reláxaste en plan Lebowski?
- Que nos vai facer Godolkin? - Quere a Marie,
e fará o que sexa para tela…
Así que non vaiades.
Contra, síntoo, meu, eu non quería facelo así,
pero pola túa seguridade, teño que reterte…
Sen poderes, badanas do carallo!
Lance! Estás facendo trampas…
Que cabrón!
Drogounos.
Tes unha pirola na cara.
Ti tamén, Sam.
- Ei, que hai? - Hostia.
Arre carallo, meu. Non fuches?
O do seminario cheirábame algo mal.
Así que quedei con vós.
Non evitaches que nos pintasen as pirolas?
Quedáronme malladas.
Que vos podo dicir?
Adóronos.
E coñézonos…
moi ben, á perfección.
Sei do que somos capaces os superhumanos
e ata onde podemos chegar.
Ti es Rufus, psíquico.
A verdade, señor, son coma un polímata…
Un psíquico que usa o poder para incapacitar compañeiras
e obter unha gratificación sexual.
- Non, nunca… - Agora non, señor. Xa non ten pirola.
Que vos quede claro,
non se vos convidou a este seminario
por serdes excepcionais,
senón por serdes fracasos.
Non merecedes o don que se vos concedeu.
Non estades á altura desta institución.
Sodes conformistas. Usades os poderes para obter sexo? Ou cartos?
PATRIOTA
Ou uns "gústame"?
Sodes unha vergoña.
E agora teredes que gañar o voso lugar entre nós.
Demostrade que valedes
ou morrede no intento.
Que carallo fas?
Unha proba moi sinxela.
Vou tentar pulsar aquel botón.
E vós tedes que pararme como poidades.
Lisa Henning.
Número 32 da clasificación e vas fatal en Introdución á Improvisación.
Que fas, Daniel?
Metéuseme na cabeza, controlábame.
Paso disto.
Igual o fai mellor o seguinte grupo.
Estaos matando! Non vaiades!
Que os está matando! Estaos matando, hostia!
- Que pasa? - Godolkin, no seminario,
está facendo que se maten entre eles. Está tolo!
- Matanza selectiva. - Que?
Polaridade di que Código quere matar os súperes débiles,
por iso dá o seminario.
Vai masacralos a todos, grupo a grupo.
Agás que vaias salvales ti.
Jordan,
sei que existe a posibilidade,
unha posibilidade enorme de que nunca me perdoes…
por abandonarte.
- Dúas veces. E… - Marie…
perdóote.
Si?
Pero non podemos estar xuntes.
O que?
Marie, non vai funcionar.
Sempre acabamos igual.
- Non. - E non quero anoxarme contigo.
Pero encantaríame que fósemos amigues.
Jordan, para. E se…?
Marie!
Viches o tipo espido?
- Annabeth, tiveches máis visións? - Ningunha nova.
Vale, preciso que saias de aquí.
Non estás a salvo.
Levo toda a vida fuxindo das visións.
Se cadra trabuqueime, poida que deba correr cara a elas.
Correr cara a que? Non podemos deixar que a manipule.
- Ei, tíes! - Ei!
- Buscabámosvos. - Temos unha idea.
Ves iso?
Controlábaos a todos.
Antes non daba controlado máis de dous á vez.
Xesús. Que sede teño.
Que fas?
Foi fantástico.
Traballo duro.
Ata algo aterrador. Pero canta adrenalina.
Canta presión.
Thomas, contéstame.
Aprender.
Aplícome os meus principios.
Acelero a miña evolución.
- Por que? - Por nós.
Mentira.
Isto non forma parte do noso plan.
Non, non é mentira. Fágoo polo noso futuro.
Cando sexa poderoso abondo,
serei quen de controlala.
A Moreau? Para que?
Pois…
se son quen de controlar un dos bebés de Odessa,
serei quen de controlar o outro.
A Patriota.
Non.
Non tes motivos.
Teño todos os motivos.
Mira esta universidade.
Mira estes exemplos patéticos do que deberían ser seres superiores.
E non é só aquí. É en todas partes.
- Xa. - En Vought.
E a culpa de que non avanzásemos en tanto tempo tena Patriota.
Mira o que te estás a facer.
- Mira o brazo. - Que pinta un fodegolfiños
coma Profundo nos Sete?
Ou a tola das armas de Petarda?
Patriota é tan fráxil e tan débil, cona,
que non tolera a competencia.
E temos que conformarnos coa mediocridade
e aplaudir ridiculeces.
Acabouse.
Non. O noso plan.
A segunda fase, lembras? Da que Patriota é unha parte fundamental.
Seino…
pero o meu plan é moito mellor.
Thomas, non quero poñer isto en risco.
Con todo o que levamos pasado, con todos os obstáculos que superamos,
quero que fagamos isto xuntos.
Contigo, todo.
Ti non queres o mesmo?
Cómprenos música.
Só digo que o final non estaba moi logrado.
Matas a raíña alieníxena,
que evitaría que eclosionasen máis ovos,
porque o seu alento ten moito amoníaco que alimenta os sacos ovíxeros.
Isto viuse na segunda película.
Si. Xa, non. Se ten sentido.
A ver, enténdoo.
Claro, os do estudio dirían:
"Cómpre sementar a secuela."
Pero paréceme facerlles un feo aos seguidores,
e ademais non está moi ben escrito.
Oe, agora falas?
Escuro, xa podes marchar.
Ola. Vin ver que tal estaba.
Que lisques, hostia.
Vale.
Foi unha honra, meu.
Sabenza, non facía falla encerrarme.
A ver,
como xa dixen,
é un tremendo malentendido.
- Levaba ese tipo ao hospital… - Curoute.
Non…
Non tes hemiparesia no lado dereito
nin tremores na man dereita.
Foi un erro.
Eras máis forte cando eras débil.
Non hai ninguén máis poderoso ca un home que non ten nada que perder.
Querías a túa muller?
Que?
Foi cáncer, non? E logo perdiches o teu fillo.
Quen querería sufrir tanta dor?
Non vou falar contigo da miña muller nin do meu fillo.
Vas morrer igual, Polaridade.
Só que non hoxe.
Aínda que non é que importe.
Todo acaba igual.
Vance, onde está a seguinte clase?
Vance!
Pasade. Sobra sitio. Veña.
Está claro que fun moi brando con vós.
Vai haber que aumentar a presión.
Vance.
Traio outra estudante para o seminario.
Marie, chegas cedo.
Non estamos preparados para ti.
Podes volver dentro dunha hora ou dúas?
Se os deixas marchar a todos,
non te matarei.
Pois éche unha oferta moi xenerosa.
Que dicides, rapaces?
Por certo, entendo perfectamente o de usar as mans.
Non é que sexa funcional, pero…
parece que lle pega.
- Jordan, xa! - Hostia!
Mi ma!
Deus!
Suxéitao, Ally!
Harper, dálle!
Funcionou?
Teño o poder del.
Estouno controlando. Manda carallo!
Ei, xente.
Estounos a controlar eu?
Si!
Deixa de controlalos.
Cago na hostia, funcionou.
Hai que sacalos de aquí.
En 50 segundos volverá á normalidade. Bulide!
- Todos fóra! - Veña. Hai que liscar.
Veña, vamos.
Salvástesme, macho.
Veña.
Vencémoste.
Todes.
Ata es inútiles.
Grazas.
Sabes cal é a clave da evolución?
- Presión. - Presión.
Así se fan os diamantes.
Marie?
Ai, Deus.
É isto.
Esta é a visión.
Marcha, Annabeth.
Non, Annabeth. Queda.
Sóltaa!
Amigues.
Toca tomar decisións difíciles.
A maioría sodes espécimes perfectos
de excelencia supercapacitada.
Pero, sendo completamente sincera,
es a peor presaxiadora que coñecín na vida.
E nin sequera estudas aquí, rula.
Puto cabrón!
Voute matar.
E o único peor cá debilidade…
é a traizón.
Traizoastes a vosa especie.
Non hai sitio para vós nesta universidade…
nin no mundo que vai vir.
Marie!
Iso foi por Andre.
Grazas polo adestramento, mamón.
Veñen de Vought.
Non hai tempo. Marchade xa.
Vought precisa un pandote para Godolkin, por outro masacre no campus.
Non hai humano que culpar
e xa cren que seguides a Luz Estelar.
Non. A ver,
eu xa probei o de fuxir.
Todes nós. Non imos a ningures.
Que ben que aprendésedes leccións, pero non hai tempo para discutir.
Non tedes tempo.
Tedes que crerme. Quedar non é unha opción.
Tedes que marchar. Xuntes. Xa!
Volveremos?
Non contes con iso.
Ven connosco.
Teño que quedar.
Logo é unha misión suicida.
Era…
unha misión suicida, antes.
Pero agora,
non sei como vou saír adiante sen Andre,
pero vouno facer.
Estará comigo mentres eu viva.
Emma,
tesme que deixar.
Saberás de min.
Prométocho.
Estaría moi orgulloso de ti.
- Non podo marchar. Miña irmá… - Claro.
Ármaa de carallo.
Podemos parar? Preciso tomar o aire.
É por esta estrada.
Non o creo, Emma. Fixo que estabas no meu peto.
É máis ao oeste, estou segura.
A ver. Alguén sabe como contactar con Stan Edgar?
Nin puta idea, pero axiña vou ter que ir ao baño.
- Eu vou xa. - E eu.
Que inxusto, hostia. Está moi feo.
Ti e Sam levádesvos moi ben…
Non.
Non teño nada con Sam.
Non teño nada con ninguén.
Seguro que non queres
quedar na casa de Pam?
Godolkin está morto.
Ninguén te busca. Podes seguir coa túa vida.
Quéreste desfacer de min?
Quero que esteas a salvo.
E igual non é así se vés connosco.
Comigo.
Quedo.
Precisades toda a axuda posible, así que…
A túa?
A das visións que son unha puta merda?
Pasácheste.
Xa o veremos.
Es unha heroína, Marie.
Que carallo pasa?
Está aquí.
Hostias! Luz Estelar.
Chámalle Annie.
Ola, souben o de Godolkin.
A puta Sabenza filtrou o de Odessa e tragueino.
De non o descubrirdes, teriamos un problema de carallo.
Impresionástesme.
A min e a moitos.
Seriádesnos útiles.
Para que?
Unídesvos á resistencia?
Xa temos unha especie de resistencia.
Sería coma unha fusión ou así.
Como nos atopaches?
Busca en cuadrícula.
Trescentos km cadrados arredor da universidade.
Levoume… 30 minutos.
A ver, o tema este
de que esteades aquí laretando sen agocharvos,
non o vou permitir.
Agora sodes rebeldes, cona.
Que se vexa.
Subtítulos: Marina do Albardeiro
Supervisora creativa: Abraham Díaz López