SULLIVAN CEZAEVİ 23 EYLÜL 1993
Yaklaşık 16 yıl boyunca
Sam'in Oğlu saldırılarıyla ilgili bunaltıcı bir araştırma yürütmüştüm.
Ama bu suçların ardındaki gerçekleri henüz ortaya çıkarmamıştım.
Başından beri "Çocuklar" olarak bilinen gizemli bir tarikatın
Sam'in Oğlu cinayetlerinde önemli bir rol oynadığından şüphelendim.
Ama yine de bir sürü cevaplanmamış soru vardı.
David Berkowitz bu tarikatın içine nasıl girmişti?
O acımasız cinayetlerde tetiği çeken kimdi?
Ve kim hâlâ yakalanmamıştı?
Ve şimdi, bunca yıldır ilk defa
nihayet sebebini anlama fırsatı yakalamıştım.
Bugün, kimseyle görüşmeyen
ve suskunluğunu koruyan David Berkowitz'le görüşecektim.
Bu, Maury'nin uzun zamandır hayalini kurduğu
ve uğruna çok çalıştığı bir andı.
Onun Altın Post'uydu bu.
Kimseyle konuşmayan adamla röportaj yapacaktı.
Herkesin istediği bir şeydi bu ve ben hepsine şahit oluyordum.
David Berkowitz'le tanışmak üzereydik.
Gergindik tabii. Bunu çok istiyorduk. Röportajın nasıl gideceğini bilmiyorduk.
Kiminle konuşacağımızı bilmiyorduk.
Sam'in Oğlu sonuçta. Kim bilir ne ile karşılaşacaktık.
Maury için çok büyük bir olaydı.
Sanki Maury, Holmes'tu ve Berkowitz de onun Moriarty'siydi.
Çarpıcı bir olaydı.
Çok ciddi bir durumdu.
Nihayetinde de geldi.
NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
Yaşanan her şey benim kaderim gibiydi.
Sanki her şey ayarlanmış gibi.
Tüm bunlar kaçınılmazdı sanki.
Kaçınılmazdı.
Ben evlilik dışı doğdum.
Ve…
Annem başkasıyla evliymiş
ve babam da başkasıyla evliymiş.
İkisi de beni istememiş.
Berkowitzler de beni evlerine alıp evlat edinmişler. Beni onlar büyüttü.
Sevgi dolu bir evde büyüdüğüm hâlde
birçok duygusal sorunum vardı
ve başım hep belaya girerdi.
İnanamadık.
Çok kibardı.
Güzel de konuşuyordu.
Hepimiz çılgın bir manyakla tanışmayı bekliyorduk.
Ama sahiden… Bir şeylere hiç tutunamadım.
Hep ızdırap içinde bir insan oldum.
Geçmişine indik.
Çocukken ızdırap içinde hissediyormuş.
Onu karanlığa çeken, çağıran bir şey varmış gibi hissediyormuş.
Beni geceleri dışarı çeken bir şey, bir güç vardı.
Boş boş dolanayım diye.
Ne olduğunu bilmiyorum. Sadece…
Geriye dönüp bakınca, sence neden
ordudan ayrıldığın zaman bazı şeyler yaşandı?
Askerden ayrıldığım zaman benim için büyük bir geçiş dönemi oldu.
Çok hassastım, çok yalnızdım, bomboştum ve…
Nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyordum.
Hayattan hiçbir tat almıyordum.
Birkaç kişiyle tanıştım.
Yakınlardaki bir partideydiler. Tanıştık ve bir süre konuştuk.
Bazıları tıpkı benim gibi boş boş takılıyor gibiydi.
İki muhabbet peşindelerdi.
Temel olarak durum buydu.
Maury, Berkowitz'in olduğu bölgeyi tanıyordu.
Ayrıca Untermyer Park'ı ve orada görülen bazı tuhaf şeyleri de biliyordu.
Berkowitz de bu işin içinde miydi, bilmek istiyordu.
Durumun daha ciddileştiği bir zaman olmuş muydu?
Yonkers'taki Untermyer Park'ta da öyle mi olmuştu?
Evet.
Bir yerimiz vardı, taşlarla daire falan yapmıştık.
Herkes bir taşın üstünde oturup muhabbet falan ederdi.
Çok ıssız bir yerdi.
Dışarıda bir güç, karanlıkta bir varlık
olduğunu hissedebiliyordunuz cidden.
Büyücülük ve kara büyü hakkında gittikçe daha fazla konuşulmaya başlandı.
Ufak dinî törenler yapıyor gibiydik neredeyse.
Bazı hayvanların kurban edildiğine şahit oldum.
Bir yandan itici geliyordu ama diğer yandan da ilgimi çekiyordu.
Bu farklı bir şeydi.
Bizim ufak birliğimiz dışında kimse böyle bir şey yapmıyordu.
Özel falan mı hissettiriyorlardı?
Evet. Kendimizi özel hissediyorduk.
Bir zaman sonra
gruba resmî olarak girmişsin.
Ona tarikatla ilgili detaylar sordu.
Onu nasıl çektiklerini.
Onu törenlere çağırmışlar.
İçine çekilmiş, manipüle edilmiş.
Bence Maury, ormanda dalgasına bakan bir grup çocuğun
büyük bir satanist ağ için çok iyi neferler olabileceğini anlamıştı.
Bir yemin ettim ve şeytana hizmet edeceğime dair
bir kan anlaşması yaptım ve…
O noktada grup liderlerine bir şey vermek zorunda mıydın?
Evet. Ailemin fotoğraflarını vermek zorunda kaldım.
Bana şöyle dendi: "Artık hepimiz kardeşiz.
Bu gruba ihanet edersen aileni indirmek zorunda kalırız, bunu bil."
John Carr ve Michael Carr'ın bu şekilde ölmesi
seni şaşırttı mı peki?
Hayır. Ödenecek bir bedel vardı.
Okülte karışan insanların başına genelde bunlar gelir.
Trajik trafik kazaları olsun,
tuhaf tuhaf kazalar olsun.
Ölüp giderler.
Tüm bunlar yaşanırken
olaylar bir bakıma çığ gibi büyüyor gibiydi, değil mi?
Evet.
Gün gelip de masum insanların öleceği
en ufak şekilde aklımın ucundan geçmezdi hatta.
Sam'in Oğlu saldırıları rastgele olmuş şeyler miydi
yoksa daha çok şiddet istediler de bunları yapmayı önceden planladılar mı?
Bunları düşünmek bile korkunç bir şey ama…
Bu saldırıları veya en azından bu saldırıların çoğunu
büyük bir kurban verme olarak mı gördüler?
Evet.
Sohbeti Maury mi yönlendirmişti? Öyle denebilir mi bilmiyorum.
Maury şöyle şeyler söyledi:
"Bunun olduğu
doğru mu?"
Bu işin peşinde 16 yıl koşmuş kim olsa
ve bunları yapan kişiyle konuşsa…
Maury kendi araştırmasını onaylatmak istedi mi? Tabii ki.
Sekiz saldırıdan oluşan bir dizi suç işlendi.
-Evet. -Hepsini sen mi yaptın?
Hepsinde oradaydım.
Ama her birinde tetiği ben çekmedim.
Ama polis her nedense tek kişinin yaptığı fikrine takılıp kaldı.
Gerçi önemli değil çünkü bu suçların bazılarını cidden ben işledim.
Hangisini yaptığının, hangisini yapmadığının
pek de alakası olmadığını düşünebilirsin
ama seni temin ederim, halk için, aileler için, kurtulanlar
ve kurbanlar için çok önemli bu.
Yani…
Bu konunun üstünden hızlıca geçebilir miyiz?
-Peki. -Olur mu?
-Hızlıca geçelim. -Hatırlayabildiğim kadarıyla…
Çoğunu unutmak istiyorum açıkçası. Bu konuda konuşmak istemiyorum.
Ufak bir kedi fare oyununa dönüşmüştü sanki.
Berkowitz ona anlatmıyordu. Bir açılıp bir kapanıyordu.
Ona istediği bilgiyi vermiyordu.
Maury onu zorladı.
Bu suç mahallerinde David…
Sekiz saldırı oldu. Hepsini senin yapmadığını söyledin.
Evet.
Bronx'taki Donna Lauria?
Sen mi yaptın?
Evet.
-Queens'teki Carl DeNaro, Rosemary Keenan? -Hayır.
Joanne Lomino, Donna DeMasi?
Hayır.
-Queens'teki Christine Freund? -Hayır.
-Queens'teki Virginia Voskerichian? -Hayır.
-Queens'tekileri sen yapmadın mı? -Hayır, oradaydım. O alandaydım.
Bronx'a dönelim.
Valentina Suriani ve Alex Esau saldırıları olmuştu.
Sen mi yaptın?
Queens'e dönelim. Bayside'daki Elephas diskonun yakınlarındaki saldırı.
Judy Placido, Sal Lupo. Sen mi yaptın?
Hayır.
Son olarak da ABD tarihindeki muhtemelen en kötü şöhretli
saldırılardan birine geçelim.
Stacy Moskowitz'in öldürülüp Robert Violante'nin kör kaldığı.
Brooklyn'deki.
Sen mi yaptın?
Hayır.
John ve Michael Carr'ın bu grubun bir parçası olduğu doğru mu?
Evet, öyleydi.
Bu saldırılardan birinde John veya Michael Carr'ın
tetiği çektiği oldu mu hiç?
Evet.
Kısacası, bu suç mahallerinin her birinde
birlikte hareket eden birkaç suç ortağı varmış.
-Bazen üç ya da dört… -Ve birkaç tane araç varmış.
-Evet. -Tamam. Ve birden fazla saldırgan.
Evet.
İnanamadık. Atmasını istediği adım buydu.
Berkowitz, Maury'nin araştırmasındaki her şeyi büyük ölçüde doğruluyordu.
Ve ona daha fazla ayrıntı veriyordu.
Ama Maury en çok
Berkowitz'in halka isim vermesini istiyordu.
Ama Carr kardeşler dışında Berkowitz hiçbir şeyi açık etmedi.
Hayır.
Ve ne yazık ki Maury istediği her şeyi alamadı.
Ama Maury kanıtları bulduğunu, onları araştırdığını
ve haklı çıktığını kendi zihninde doğrulamış oldu.
Ve bu olay da suç tarihini yeniden yazmış oldu.
44 kalibrelik revolver.
New York'un en kötü seri katili bu işi tek başına yapmamıştı.
Devasa bir olaydı. Anormal büyük bir meseleydi bu.
Mest olmuştum.
Bu röportaj Inside Edition için hazırlandı.
Harika materyallerimiz vardı.
Sam'in Oğlu adında bir katil. Güzel ve genç kadınları avladı.
New York'ta dehşet saçtı. Polisle ve medyayla alay etti.
Ve yakalandığından beri de hiç konuşmadı.
Şu ana dek.
Öyle bir tepki geldi ki yer yerinden oynadı.
David Berkowitz konuşuyor.
Haber patladı resmen.
Berkowitz'in hastalıklı ve sapkın zihni
onu Sam'in Oğlu olarak 16 yıl önce manşetlere taşımıştı.
Şimdi tekrar döndü.
Sam'in Oğlu komplo teorisi sürüyor.
Bu defa Berkowitz'in yardımıyla.
Bay Berkowitz tek başına yapmadığını söylüyor.
Şeytani bir tarikata üye olduğunu,
cinayetleri başkalarıyla işlediğini söyledi.
O ana kadar yaptığım işlerde gördüğüm en büyük tepkiydi bu.
Şeytani bir tarikata üyeymiş
ve ardı ardına işlenen cinayetlerde yardım almış.
Sekiz saldırıdan oluşan bir dizi…
Programı açtım. O kitabı yazan Maury Terry karşımdaydı
ve Berkowitz'le röportaj yapıyordu.
Hoştu aslında.
Ama daha önce hiç tanışmadığınız iki kişinin
adınızı zikrettiğini duymak da sinir bozucuydu.
Ama her birinde tetiği ben çekmedim.
"Carl DeNaro'yu ben vurmadım." dediğini kendi sesinden duyunca
aklım başımdan gitti. Öyle ki…
Son 35 yıldır beni bu adamın vurduğunu söylüyorlardı.
Akıllara durgunluk veren bir şey.
Bu dosyayı tersine çevirebilecek bir bilgi.
Maury, polisin sıçıp batırdığını kabullenmesini çok istiyordu.
New York polisinin ne yaptığını ve hâlâ da ne yaptıklarını bilmiyorum.
İdareciler hata yaptı bence. Bu vakanın takibini hiç yapmadılar.
Bu olay sebebiyle dosyanın tekrar açılacağını düşünüyorduk.
Maalesef yalnızca polisi öfkelendirmekle kaldı.
Basının bir kısmı bunun karşısında yer aldı.
Hepsi palavraymış. Maury de ben de yalancıymışız.
Berkowitz de yalancıymış ve biz de bu yalana çanak tutmuşuz.
Çünkü kimse, 16 yıl boyunca bu konuda çuvalladıklarını söylesin istemiyorlardı.
Savaş başlamıştı.
Vur, kontra vuruş. Vur.
Kuşatma altında gibiydim. Maury de öyle.
Birden biri şeytani tarikat kitabı yazıyor ve anlatılanlar değişmeye başlıyor.
Kitaplar yazılınca anlatılanların değişmesi ilginç.
Kalkıp da beni eleştirirsen
ve bu makul bir eleştiriyse,
olur, bunu kabul ederim.
Bunu düzeltiriz.
Ama tarikat gibi hikâyeler uydurursan
bunu yemem işte.
Buna sinirlenirim. Şimdi de sinirlendim mesela.
Bence polisin, en azından teşkilatın üst seviyesindekilerin
büyük bir terslik olduğundan şüphelenmesi gerekirdi.
New York Polis Teşkilatı çok güçlü bir kurumdur.
Kötü görünmek istemezler. Tamam mı? Hepsi politik.
Maury Terry'yi defetmek için her şeyi yaparlardı.
İtibarını, inandıklarını, teorilerini falan filan.
Çünkü tehdit altında hissettiler.
Ağzımı bozmak istemiyorum ama zırvalık.
Tek bir tetikçi olduğu teorisini kabullenen polis dedektifleri
fazla savunmacı davranıyor gibiydi.
Tarikat eylemlerini araştırdık. Pek çok farklı şeyin üzerinde durduk.
Tüm o suçları tek başına işledi.
O vakayla ilgilenen bir dedektif vardı.
Maury'nin düşmanı gibiydi.
Adı Coffey'di.
Bana kalırsa, ölene dek de bunu savunacağım, o tek başına hareket etti.
Joe Coffey'nin Maury Terry'ye karşı çok düşmanca bir yaklaşımı vardı.
Maury'yi kötü göstermek için elinden geleni yapardı.
Berkowitz'e kendi fikirlerini söyletmesi
kesinlikle eminim ki düpedüz sahtekârlıktan ibaretti.
Coffey haklı olduğuna kalıbını basıyordu, Maury haklı olduğundan emindi.
Çıkmaz bir durumdu.
New Jersey 489 WABC'desiniz.
Araştırmacı muhabir, yazar Maury Terry.
Bu tüyler ürpertici sohbete katılmak isterseniz 2-1-2 8-7-7 WABC'yi arayın.
Buyur Joseph.
Tamam. Bay Terry, size bir sorum var.
-Buyurun. -O vakada görev alan bir dedektiftim.
O vakadaki dokuz operasyondan sorumlu yardımcı dedektiftim.
Bu Joe Coffey değil mi?
Evet, öyle. Neyin peşinde olduğunuzu biliyoruz.
Halkı kandırıyorsunuz ve bunu da biliyorsunuz.
Halkı kandırmak söz konusuysa
bunu yapan 1977'deki Omega emniyet gücüdür.
Gerçeğe ulaşmak isteyen ben, Queens BS ve diğer araştırmacılar değil.
-Polis delillerle hareket eder. -Ben de öyle Joe.
-Kurallarla. -Ben ve Queens'teki Santucci de öyle.
John Santucci de başka bir hikâye. Herkesin kendince bir fikri var.
Santucci kendince fikir mi yürütüyor yani?
-Profesyonel bir araştırmacı değil mi? -Değil.
Makamı bunu duyduğuna sevinecektir.
-Joe. -Buyurun.
Maury Terry'yi bir tehlike olarak mı görüyorsun?
Alakası yok. Bence halk, bu sahtekârlığın farkında olmalı.
Kitabı okudun mu Joe?
-O çöpü okumam. -Şey, ben…
-Beş para etmez. -Okumalısın.
Kurgu okumayı sevmiyorum.
Haklı olduğundan emin olduğunda,
doğru hedeflerin peşinde olduğundan emin olduğunda
başkaları sana hiç itimat etmeyip dinlemeyi bile reddedince…
Maury, eski bir New York polisi Berkowitz'in yalan söylediği iddiasında.
Bune cevabın nedir?
Sakladıkları, korudukları bir şey var.
Bence en zor kısmı da bu.
Elinde kanıt var ama o kanıtlara bakmıyorlar bile.
Bu onu yıldırdı.
Hâlâ hayatta olan katiller, liderler, suç ortakları var.
Ama Maury pes etmezdi
ve haklı olduğunu kanıtlamak için iki katı çaba gösterecekti.
PARK CEZASI DOSYAYI ÇÖZDÜ
Sam'in Oğlu'ndan bir itiraf almıştım.
En ünlü cinayet dizilerinden birinde birkaç suç ortağı olduğunu itiraf etmişti.
Diğer birçok gizemli ölümden de sorumlu gibi görünen
ülke çapındaki bir satanist ağının varlığını da ortaya çıkarmıştım.
Ama yine de adalet çarkları dönmeyi reddediyordu.
Yetkililer başardıklarıyla yetinme niyetindeyken
ben değildim.
Sam'in Oğlu'nun öldürdüğü ve sakatladığı kurbanlar.
Sisman, Platzman, Arlis Perry
ve evet, Carr kardeşler bile bir cevabı hak ediyordu.
Katilleri hâlâ serbestti.
Kaosa ve cinayetlere devam etmek için özgürdü.
Onları adalete teslim etmek için yardıma ve müttefiklere ihtiyacım vardı.
David Berkowitz'in "Carl DeNaro'yu vurmadım." dediğini duyunca
ilk şokun ardından, o dosyanın tekrar açılmasını sağlamak istedim.
Bu işe karışmış olan diğer insanları bulup
kendim ve birçok insan için son nokta koyulsun istedim.
Bana gelip "Şu programa, şu söyleşiye çıkar mısın?" derlerdi.
Genelde haber programları olurdu.
Bu seferkinin sunucusu Geraldo Rivera'ydı. "Olur." dedim.
"57'nci Cadde'ye çıkıp Kennedy'ye gidebilir misin?" dedi.
"Bir araba gönderip seni Secaucus'a getireceğiz."
İçeri girince barmen beni eski bir dostuymuşum gibi karşıladı.
"Carl'sın, değil mi?" dedi.
"Evet."
"Seni biriyle tanıştırmalıyım." dedi.
Şöyle baktım, yanımda duran bir adam vardı.
Elini uzattı ve "Carl, seni Maury'yle tanıştırayım. Maury, bu da Carl." dedi.
Bu adam henüz gözümde kahraman değildi
ama kitabını okuduktan sonra bir sürü sorum oluşmuştu.
Maury'nin alkolü sevdiği belliydi ve çok iyi anlaştık.
"Araştırmaya katılmak ister misin?" dedi.
"Elbette." dedim.
Bilgi alışverişi yapıp haberleşmeye karar verdik.
Tabii Maury'nin cep telefonu ve bilgisayarı yoktu.
Evde sabit hattı vardı.
Bana bir şeyler göndermeye başladı.
Adresler, isimler.
"Bu adresi bir araştır. Bu binanın sahibi kim?"
Kurbanken çırağı oldum.
Bildiğim kadarıyla,
ki çoğunu da Maury Terry'nin kitabından öğrendim,
bir komplonun varlığına inanıyorum.
Birden fazla kişinin bunu yaptığına inanmamak için salak olmak gerek.
Bu duruma ayak uydurup
Maury'nin yakın dostlarından biri olmam uzun sürmedi.
Maury, araştırmasına yardım etmeleri için birçok arkadaş toplamıştı.
Maury'nin ayak işlerini yapıyorlardı.
Maury Terry'yle, okült suçlarla ilgili
polislere verilen bir seminerde tanıştım.
Yonkers'taki özel soruşturma biriminde dedektiflik yapıyordum.
Tabiri caizse, okült ve tarikat tipi eylemler konusunda uzmandım.
Berkowitz, şeytani bir tarikatın üyelerinin
altı gencin öldürülmesine yardım ettiğini iddia ediyor.
Sam'in oğlu cinayetlerine dair halk arasında çok fazla konuşma dönüyordu.
İnsanlar bu durumun hâlâ mevcut olmasından korkuyordu.
Zamanın Yonkers Belediye Başkanı "Bu dosyayı kapatmak istiyorum." dedi.
İstediğim gibi hareket edip gerçeği öğrenmemi istedi.
Böylece Maury'yle verileri toplamaya başladık.
Maury Terry'yle ilk tanışmam
57'nci Cadde'deki Kennedy isimli mekânda olmuştu.
"Sam'in Oğlu'nu duydun mu hiç?" dedi. "Evet. Duydum." dedim.
Maury sağlam içerdi ama alkolik değildi.
Ama Maury içtiğinde bu vakadan bahsedip dururdu.
Aşağı yukarı ayda bir kez cuma akşamları Kennedy'de buluşurduk.
Bu vakayı çözmeye çalışan tüm arkadaşları ve destekçilerine
"Pine Sokağı Çetesi." derdi.
Berkowitz, Pine Sokağı'nda oturduğu için.
Ama bir de Sherlock Holmes bağlantısı vardı.
Yani o kulübe üye olmak havalı bir şeydi.
-Yıllarca kanalizasyonda çalıştım. -Bir lağım faresi hep lağım faresidir.
Haritalarda olmayan yer altı mezarlarından ve tünellerden bahsediyor.
-Doğrudan… -Şeytanın mağarasına iniyormuş.
Şeytanın mağarası.
Direkt su kemerine çıkıyormuş.
O zamanlar sigara içerdim. Orada oturup sigara içerdik.
"Şuna bak, buna bak."
Eğlenceli günlerdi.
Berkowitz'i Untermyer Park'ta bir grup insanla gören
bir tanık var elinde.
Bingo.
Maury, adaletin yerine getirilmesini istiyordu.
Bence Maury herkesin bildiğinden daha büyük bir şey yakalamıştı.
Gayriresmî Pine Sokağı Çetesi gücümüz yeni ipucunu kontrol etmeye
ve her yeni çıkan ayağı araştırmaya devam ederken tüm günlerimizi
gerçeği ortaya çıkarmaya adamıştık.
SÜREÇ UNTERMYER PARKI
ÇOCUKLAR
Yonkers'ta bu vakanın geçmişinin derinlerine inmeye başladık.
Daha fazla araştırılması gereken şeyleri ortaya çıkardım.
Berkowitz'in hiç kadınlarla çıkmadığı söyleniyordu.
"Bunu hiç yapmadı. Yalnız biri."
Araştırmalarımda onun sosyal biri olduğunu gördüm. Sosyal bir kelebek.
Untermyer Park'taki grubu inceleyince
kız arkadaşını buldum.
Bir sürü de arkadaşı varmış.
Hepsi Untermyer'da takılırmış.
Hepsi de uyuşturucuya
ve sekse falan bulaşmışlardı.
Kendilerine "Çocuklar" diyorlarmış. Sokaktakiler onlara böyle diyordu.
Yaşlı kişiler vardı.
Bazıları sadece numaradan oradaydı.
Berkowitz'in yaşadığı
Pine Sokağı'nda oturan bir eleman vardı.
Carrları tanıyordu
ve sarı bir Volkswagen'i vardı.
Stacy Moskowitz'in öldürüldüğü yerin yakınlarında
sarı bir Volkswagen görülüp takip edilmiş. Berkowitz'in aracı Ford'du.
Bir bağlantısı var mı ve karakola getirip konuşabilir miyiz diye merak ettim.
Sonunda onun izini bulup
onunla konuştum.
Çok paranoyak biriydi.
"Peşimde birileri var." dedi.
Ağzını açarsa öldürüleceğinden deli gibi korkuyordu.
PEŞİNDE BİRİLERİ VARMIŞ
İki gün sonra kendini öldürdü.
Başka biriyle görüştünüz mü?
Çoğu hemen avukat tuttu.
Benimle konuşmadılar.
Kimse bu vakaya bulaşmak istemedi.
Ama John Paul isminde biri çıktı karşımıza.
O zamanlar lise birinci sınıftaydım.
Hemen başta John Carr bana yanaşmıştı.
Başlarda her şey oyun gibi gelmişti.
Ayinler falan işte.
O kadar ciddi bir durum yoktu, tamam mı?
Ama bir ara biri bu grubun başına geçti
ve tamamen farklı bir yöne götürdü.
Untermyer Park'ta oldu bunlar.
O geceki kabul töreninde 30 ila 40 arası kişi vardı.
Çok yavaş şekilde ilahi söylemeye başlayıp
yoğunluğunu arttırdılar.
Çok soğuk, mermerden mi ne yapılmış
bir platformun önüne getirildiğimi hatırlıyorum.
Köpeklerin öldürüldüklerini duyduk.
Duyduğum en korkunç şeylerden biriydi. Asla unutmayacağım.
Neyin gerçek neyin uydurma olduğunu anlamakta zorlanıyordum.
Çocukken bu grubun bir parçası olduğunu iddia ediyordu.
Anlaşılan bazıları pornografiye de bulaşmıştı.
Maury porno ayağını incelemeye başladı.
Çok sayıda gayriresmî görüşme sayesinde Çocuklar'ın varlığını doğrulayabildik
ve pornografiyle uyuşturucu ticaretine bulaşanları tespit ettik.
Ron Sisman'ı düşünmeden edemiyordum.
Tarikatın öldürdüğü iddia edilen fotoğrafçıyı.
Maury Terry'yle çalışırken faili meçhul vaka ekibine seçildim.
İncelemem istenen ilk vakalardan biri
1981'in Cadılar Bayramı gecesi öldürülen
Ron Sisman'la Elizabeth Platzman'ın çifte cinayetiydi.
Bölge dedektiflerinin soruşturmasından bir şey çıkmamıştı.
Vaka çözülmemişti.
Ama bu iki kişiyi kimin öldürdüğünü öğrenmek istedim.
Maury Terry, bir snuff film yüzünden öldürüldüklerine inanıyordu.
Stacy Moskowitz cinayetinin filmi.
Maury, Ron Sisman'ın o gece bir karavanda olduğunu
ve cinayetin gerçekleştiği yeri görecek mesafede
park etmiş olduğunu söylemişti.
Bir sokak lambasının altındaydı.
Ve Brooklyn'de araçlarının içindeki
Stacy Moskowitz ve Robert Violante'nin gerçek vurulma anlarını çekmişti.
Biz de gidip Sisman'ın ailesiyle görüştük.
Sisman'ın karavanı olduğunu öğrendik.
Ve Sisman'ın ailesi, kız arkadaşlarını dairesinde çekebilmek için
bir Betamax ödünç aldığını söyledi.
Soruşturma sırasında teyit edilmişti bu.
Yani istediği takdirde rahatlıkla bir snuff film çekebilirdi.
Şu anda snuff film teorisini destekleyecek ek kanıtlarım olsa da
beni çok daha karanlık bir gerçekle tanıştıracak muhbiri bulmak üzereydim.
Maury bana Jesse Turner adında bir adamdan bahsetmişti.
Jesse Turner, Maury Terry'ye hapishaneden bir mektup yazmıştı.
Sisman-Platzman cinayeti hakkında bilgi sahibi olduğunu söylemiş.
Biz de Talladega, Alabama'daki federal hapishanede tutulan
Jesse Turner'la görüşmeye karar verdik.
Adımı daha önce hiç duymadın mı?
Dün elime geçen Sisman vakasına dair mektubuna dek adını hiç duymamıştım.
Bir pazar sabahı onunla iki saat oturup konuştuk.
Kıyamet Süreci Kilisesi'nin üyesi olduğunu söyledi bize.
Onlarla ara sıra görüşürdüm.
-"Onlarla" derken kimi kastediyorsun? -Süreç'le.
16, 17, 18 yaşlarındayken çok yalnızlık çekiyorsun.
Biri de kalkıp kendini önemli hissettiriyor işte.
Anlıyorum. Gerçekten.
-İstedikleri her şeyi yapabiliyorlar. -Anlıyorum.
Ron Sisman ve Elizabeth Platzman'ı
bizzat tarikatın öldürdüğünü söyledi bize.
Sisman-Platzman cinayeti
iğrenç ve manyakça bir arayış sebebiyle oldu.
Snuff film peşindelerdi.
Bunu bir mahpustan duyunca şüpheyle yaklaşıyorsunuz tabii
ama Maury de daha önce bunu söylemişti. Snuff film peşinde olduklarını.
Film de Ron'ın evindeymiş.
Aradıkları şeyi bulabilmek için de
evin altını üstüne getirmişler gibi duruyormuş.
Tarikatın daha fazla kaos yaratmak için böyle bir filmi kullanabileceğini söyledi.
Tarikatın amacı da buymuş.
Hepsi kıyamet denemelerinin bir parçasıydı.
Rastgele ve organize şiddet içeren yoğun eylemler.
Bir çeşit terörizm.
Evet, aynen öyle.
Artık olaylar biraz daha anlamlı gelmeye başlamıştı.
Maury Terry, bu suçlara karışan neredeyse herkesi araştırmıştı.
Her birinin de Süreç Kilisesi'yle bir bağlantısı vardı.
David Berkowitz'in, Manhattan'daki Kilise'ye bağlı olup
oraya gidenlerle Untermyer Park'ta buluştuğunu biliyorduk.
Kilise'nin bir sürü dereceleri var
ve sokaklardan gelen insanlar
bu hareketin en büyük fanatikleriydi.
Bu harekete en adanmış kişilerdi.
Bence Berkowitz onlara bu şekilde bulaştı.
Ona bir inanç sistemi sundular.
Berkowitz de onlara yardım etmek için tetikçi oldu.
David Berkowitz'in birini öldüreceğini düşündüğünü sanmıyorum
ama bu işlere bir kez bulaştın mı bunlar olabiliyor.
Berkowitz röportajımdan sonraki dört yılda bulduğum her ipucunun peşine düşmüştüm.
Ve artık David'in mektuplarındaki
ve kamera önündeki imalı cevaplarındaki ipuçlarını anlamıştım.
Hayır.
Çocuklar'ı epey araştırdım
ve ülkenin dört bir yanına yayılmış sonsuz bir cinayet ağını ortaya çıkardım.
Böylesine iğrenç suçları araştırmak çok zor olmuştu
ve birçok fedakârlıkta bulunmuştum.
Ama artık buna tamamen bir son vermenin vakti gelmişti.
Elimde bulgular olsa da
NYPT'yi harekete geçmeye mecbur bırakacak çürütülemez bir kanıt bulmalıydım ki
nihayet huzur bulabileyim.
Böylece kameramı yanıma alıp David'in yanına gittim tekrar.
BERKOWITZ RÖPORTAJI
O zamanlar New York'taki Kanal 7, ABC'de yerel bir muhabir olarak çalışıyordum.
New York'ta 35 yıl suç haberleri yapmıştım.
Bazıları çok büyük vakalardı.
NYPT'yi çok iyi tanırım.
Sokakta işlerin nasıl yürüdüğünü bilirim.
Kaç tane haksız mahkûmiyet vakasıyla karşılaştığımı sayamam.
NYPT, görgü tanıklarını ve şüphelileri zorlayarak
sahte itiraflar uydurup yalan söylerdi.
New York'un en kötü şöhretli vakası…
Maury Terry çalışmalarımı biliyordu ve benimle görüşmek istedi.
Maury'yi de bir sürü insana yaptığım gibi saniyesinde reddedebilirdim.
Maury dışlanmıştı ve asla kabul görmedi.
Ama elindeki bilgiler çok sağlamdı.
Yonkers'taki parkla ilgili kurduğu bağlantılar.
Bu grup, 1970'lerin ortasında sık sık Untermyer Park'ta buluşurmuş.
Ve insanları konuşturabilirdi.
Berkowitz ona güveniyordu. Maury onun dış dünyaya açılan kapısıydı.
O sıralar David Berkowitz tek başına hareket etmediğine dair
sansasyonel iddialarda bulunuyordu.
-Benim ilgimi çeken şey de bu. -Kayıttayız.
İşin içinde başkaları var mıydı? Peki ya polis soruşturması?
Kamera hazır mı?
Büyük bir başarı elde etmişti.
Herkesin istediği röportajı yapıyordu.
Bir program hazırladık
ve röportajın yapımcısının da Maury olmasını kabul ettik.
Peki bu nasıl olacak? Inside Edition gibi bir şey mi?
Yoksa sadece bir saatlik bir bölüm mü çekeceksiniz?
-Ya da iki. -İki mi? Çokmuş.
Çokmuş çünkü o zaman bu konulardan
çok bahsetmiş oluruz.
-Tasdiklenmesi gereken çok şey var. -Ama uzarsa insanların ilgisi kaybolur.
Herkesin senin kadar ilgisini çekmez bu.
Çok uzarsa yani.
Ayrıca bu konulardan bahsetmek de pek hoş değil.
Ama röportajda çok net olarak anladım ki
Maury Terry kendi konuşmak istediklerini gündeme getirecekti.
Stacy Moskowitz ve Robert Violante saldırısına karışan kişilerden bahsedelim.
Kurbanın arabasının olduğu yerin karşısına ve biraz arkasına park etmiş
kırmızımsı veya pas renkli bir minibüs gören bir tanık vardı.
O minibüsün bu vakayla bir ilgisi var mı?
Evet, gruba
aitti.
O minibüste üç kişi olduğunu gösteren bir bilgi var elimde.
Doğru mu?
Üç kişi olabilir. Hatırlayamıyorum.
Minibüs neden oradaydı?
Kamerayla kayıt altına alınıyordu.
Bir başkası için filme almak isteyen biri vardı.
O tip bir şeydi.
Yani o minibüsten Stacy Moskowitz ve Robert Violante'nin
vurulma anını çekip snuff film mi yaptılar diyorsun?
Öyle de denebilir. Evet.
O minibüsteki kişilerden birinin,
muhtemelen kamerayı kullanan kişinin
adı Ronald Sisman mıydı?
Evet.
Evet, onu tanırdım.
O gece minibüste miydi?
Evet, doğru. Filme falan almak istiyordu.
En başından beri
röportajda neler döndüğünü anlamak zordu.
David Berkowitz'in olanlar hakkında pek de detay sahibi olmadığını gördüm.
Berkowitz konuşma açısından ketum davranıyordu.
Neden bilmiyorum. O konulara girmek istemedi.
Belki suça karışan diğer kişileri gammazlamaktan çekiniyordu.
Belki de bunları yeniden yaşamak istemedi. Ama Maury ondan gerçeği istiyordu.
Sam'in Oğlu cinayetlerinden tarikat mı sorumluydu?
Yoksa başka bir şey mi dönüyordu?
Başka bir grup vardı, daha elit bir grup.
Daha gizli, daha nüfuz etmiş. Anlatabildim mi?
Süreç mi? Britanyalı Süreç tarikatından mı bahsediyorsun?
Evet. Doğrudur.
O hâlde çok şaşırtıcı bir şey söylüyorsun.
Yani 44 kalibre saldırılarının planları uygulamaya konulduğunda
bu işin içinde Süreç liderleri de vardı, öyle mi?
Evet.
Süreç Kilisesi'nden kimlerin karıştığı konusunda
muğlak konuşuyordu.
Biraz yönlendirmeli bir röportaj oluyordu.
Kötü şöhretli biriyle ilgili de bazı söylentiler var.
Charles Manson'ın Süreç'le bağlantılı olduğuna dair.
Süreç üyeleri ya da liderleri Manson hakkında seninle
veya gruptaki başkalarıyla konuştu mu hiç?
Bir bağlantısı olduğunu duymuştum, evet.
Berkowitz'in tek yaptığı
Maury Terry'nin anlattıklarına boyun eğmek miydi, bilemiyorum.
Arlis Perry adındaki genç hanımın vakasını hatırlıyor musun?
Evet.
Birkaç yıl önce yazılı olarak şöyle bir şey göndermiştin:
"Avlandı, takip edildi ve katledildi. Kaliforniya'ya dek izi sürüldü."
Arlis Perry'ye böyle olduğunu mu duydun?
Evet, doğrudur. Evet.
Şöyle düşündüğümü hatırlıyorum: "Doğruyu söylemiyor."
Diğer teorilere hiç inanmamıştım.
Söylediği şeylerin gerçek bir değeri yoktu.
Maury'nin duymak istediklerini söylüyordu.
Süreç bugün de devam ediyorsa,
ki ediyor,
halk bu Süreç grubundaki gibi insanlardan korkmalı mı?
Maury çok saldırgandı ve bir noktadan sonra biraz fazla
polis gibi davranıyordu. Bu, onu korkutuyor olabilirdi.
Başka ne tür suçlar işlediler?
Yoğun uyuşturucu kaçakçılığı ve çocuklarla ilgili diğer şeyler.
Çocuklarla ilgili derken ne demek istedin? Ne tür bir işin içindeydiler?
Onu zorlayıp duruyordu. Hiç durmadan üstüne gidiyordu.
Bir dakikadan sonra sorgu gibi görünmeye başlamıştı.
Bu itibarına zarar verdi bence.
Süreç'in çocuk pornografisi yaptığını mı söylüyorsun?
Öyle mi? Çocuk mu pazarlıyorlardı?
Onu severdim ama delirmişe benziyordu artık.
Diğer eylemlerden bahsedelim.
Affedersiniz. Biraz ara verelim.
Başka ne tip işler yapıldı? Başka hangi suçları işlediler?
-Üzgünüm, olabildiği kadar uzun tuttum. -Tamam.
Bunları sürekli tekrar tekrar anlatamam. Çok acı verici.
Beni çok etkiliyor. Sanki…
Maury bir şekilde onaylanmaya çalışıyordu hep.
Bu röportajla birlikte eğer herkes
Maury'nin bu işin içinde bir tarikat olduğu teorisini benimserse
gazetecilik itibarının bir şekilde parlayacağına inanıyordu.
24 yaşındaki Yonkerslı postacının tutuklanmasıyla polis,
New York tarihinin en sansasyonel vakasını çabucak kapatmıştı.
Ama çözmüşler miydi? David Berkowitz'e göre öyle değil.
Sam'in Oğlu konuşuyor.
Bu programı hazırladığımızda
insanlardan aldığım en büyük tepki şu oldu:
"Bir ihtimal olabilir."
Ama Maury'nin istediği bu değildi.
İnsanların David Berkowitz olayına bakış açısı değişmemişti.
Ve bu defter kapanmıştı artık.
Ama bence Maury bu vakayı takıntı yapmıştı.
Bazı vakalara takıntı yapan insanlar gerçeği görmek istemez
ama bazen gerçekler gün gibi ortaya çıktığında
"Düşündüğüm gibi değilmiş, geri çekilmem gerek." demek lazımdır.
Maury dediğim dedik biriydi. Hayır cevabını kabul etmezdi.
1998'de iki yıllık araştırmamın ardından bir rapor hazırladım.
Özet yazdım, şemalar çizdim
ve Queens Bölge Savcılığı'na bir sunum yaptım.
New York'un tüm otoriteleri,
bölge savcısı ve New York Polis Teşkilatı oradaydı.
Yarısını tanımıyordum.
Tüm bilgileri ortaya koydum.
Araştırmam sırasında bu saldırılara en az beş farklı kişinin karıştığını bulmuştum.
Bu bilgi, görgü tanıklarından gelmişti. Şüphelilerin kim olduğunu söyledim.
Süreç Kilisesi'nden bahsettik. Kanıtları kovalamaları yeterliydi.
Tek istediğim şey kaynaktı.
Bir buçuk saatlik sunumdan sonra şöyle dediler:
"Çok teşekkür ederiz. Haber vereceğiz."
Ama hiçbir haber almadım.
Elimdeki bilgiler hakkında bir rapor yazdım.
David Berkowitz'in Süreç Kilisesi'yle ilgisi olduğuna dair.
New York'un Güney Bölgesi'ne verdim.
New York Polis Teşkilatı'na verdim.
Tüm bunları nasıl toparladığımı açıkladım.
Öncelikle raporumu Joe Borrelli'ye götürdüler.
NYPT BAŞKOMİSERİ
24 ila 48 saat içinde
"O dosyayı kapat." dendi bana.
"Ofisten çıkar. Konu kapandı."
NYPT'yi karalamak istemem ama başkalarıyla pek iş birliği yapmıyorlar.
Talep ettiğim New York polis kayıtlarına erişmeme
asla izin verilmedi.
Adli tıp raporlarına da suç mahalli raporlarına da bakamadım.
En baştan engellenmiştim.
Hepsi politikti.
Birçok kişi bu vakadan çıkar sağladı.
Ve bilindiği üzere
siyaset siyasettir.
Böylece bitti yani.
Maury çok üzgündü.
Benimle konuşmadığı günler oldu. Bazen bir e-posta gönderip şöyle derdi:
"Geri dönüp vakayı bu defa gerçekten çözmeye ne dersin?"
Bu olayın tüm gerçekliğini ortaya çıkaramadığı
ve başka ilgilenen olmadığı için yıkılmıştı âdeta.
"Herkes görsün diye açıkça anlattım." derdi.
"Kimse görmedi ve kimse umursamıyor."
Bu onu incitti.
NYPT de herkesi aptal gibi gösterdi.
Bir avuç manyak komplo teorisyenleriymişiz gibi.
Satanist bir gruba bulaştığı için yaptı bunları.
Bunu gösteren kanıt da aşırı fazla.
Bunu ne sadece ben diyorum ne de sadece Berkowitz diyor.
Maury, bu insanlar yaptıklarını sürdürürse başkalarının zarar göreceğini düşünüyordu.
Ama polisin bunu araştırmaya niyeti yoktu.
Hak ettiği itibar verilmedi ona.
Ona çatlak deniyordu.
Bence ortada psikopat bir katil var ve çok da manipülatif.
Bu saçma hikâyeye inandırarak Bay Terry ve diğerlerini parmağında oynatıyor.
Buna tek kelimeyle karşılık vereceğim. Kanıt.
Araştırıp öğrendikten sonra o beyanda bulunun.
O ana kadar Greg, bu vaka seni aşar bence.
Asıl seni aşar. Seri katillerle ilgileniyorsun.
Ben ise meslek olarak seri katillerle ilgilenip durdum
ve bu işler öyle olmuyor.
Maury biraz rayından çıkmıştı.
Bana bazı haberler yaptırmaya çalışıyordu
fakat ben kabul etmiyordum.
Arabaya binmeye, bir şey yapmaya korkuyorum.
Dehşet saçarak, hepsi genç sevgililer olan 13 kişiyi vurup altısını da öldürdü.
Elinde çok fazla bilgi vardı.
Üzerinde çalıştığı şeyde çok fazla değişken vardı.
Charles Manson dâhil olmak üzere sözde dinî tarikatın beş mensubu…
Nereye dönseniz
takip edilecek başka bir yol, başka bir konu çıkıyordu.
Yapımcı Roy Radin'in Southampton'daki 72 odalı malikânesinde verilen partide…
Olayın tarikat bağlantısına fazla değer veriyordu.
Her yerde görmeye başlamıştı.
Mesela Arlis Perry'de.
Cinsel saldırı için iki mum kullanılmış.
Demişti ki "Güvenlik görevlisinden şüpheleniyorum.
Güvenlik görevlisinin tarikatla bağlantısı olmalı.
O kadını öldüren o."
Ama bana herhangi bir detay veremedi. Kanıt falan yoktu.
Çok karmaşıktı.
Bazı bağlantıların teoriden ibaret olduğunu düşünmüştüm.
Maury o teorilerle ilerlemeyi seçti.
Kötülükle savaşmayı çok erdemli görür oldu.
Önce şeytani tarikatlardı.
Sonrasında sübyancılarla ve çocuk tacizcileriyle devam etti.
Olay bir ağa dönüştü.
Ve o ağ gittikçe büyüyordu.
Hepsi de okültte birleşiyordu.
İnsanları bu vakayla ilişkilendirirken
"A, B'yi tanıyordu. Bu yüzden C ve D'yi de tanıyordur." falan derdi.
Kötü insanlar kötü şeyler yapar.
Ortada şeytani bir güç olmasına gerek yok.
Darmadağın olmuştu artık.
Onunla hemfikir olmazsanız onun için biterdiniz.
"Maury, bu senin vakan değil." derdim.
"Evet, benim." derdi. Ben de "Benim vakam." derdim.
"Ne yaptın ki?" derdi. "Başımdan vuruldum ya?"
Rastgele ve organize şiddet eylemleri.
Bazen onun için endişelenirdim ama Maury'yi vazgeçiremezdiniz.
Bu harekete en adanmış kişilerdi.
Maury su gibi alkol tüketmeye başlamıştı. Eskiden eşlik edebiliyordum
ama artık yapamıyordum. Günde iki paket sigara içiyordu.
Bir sürü arkadaşını kaybetti ve içine kapandı.
-Bu ülkede milyonu aşkın satanist var. -Takıntıya dönüyordu.
-Çocukluğumda bile şeytan bana ulaşıyordu. -Ve elden ayaktan düştü.
Beni geceleri dışarı çeken bir şey, bir güç vardı.
Dinî tarikat.
-"Tanrım, yardım et." diye bağırıyordu. -Bunlar kurgu değil, gerçek.
"Maury, kanıtlarını ne kadar iyi sunarsan sun
halk sana asla gerçek anlamda inanmayacak."
Bir işe varınızı yoğunuzu verdiğinizde sizi bitirip tüketme tehlikesi vardır.
Kötülüğün var olduğu karanlık bir dünyayı araştırdığınızı düşünün.
Neden var olduğunu anlamıyorsunuz.
"Bu karanlık nereden geliyor?" diye didiklemek istiyorsunuz.
Bazen de sınırı aşabiliyorsunuz.
Maury gerçeği bulduğuna inanıyordu. Elinden geleni yapmaya çalıştı.
Ama belki de o yoldan nasıl döneceğini bilemedi.
Maury nihai bir sonuca varamadı.
Üçüncü kaleye ulaştı ama sayı yapamadı.
Ne yaparsa yapsın insanların inanmayacağını kabullenemedi.
Ne kadar uğraşırsa uğraşsın.
2010'da New York'ta yaşarken
Onunla Walgreens'te karşılaştım
ama tanıyamadım.
Çok kilo vermişti.
Saçları kulaklarının üstündeydi
ve normalde asla takmadığı bir beyzbol şapkası takıyordu.
O…
İyi olduğunu düşünüyordu.
Biraz hayal dünyasında gibiydi.
Bence kanıtlar David Berkowitz'in tek başına hareket etmediğini
ve başkalarıyla iş birliği yaptığını gösteriyor.
Bu durumun ona büyük zarar verdiğini dış görünüşünden anlayabilirdiniz.
15 yıl dedektiflik yaptım.
Stresin bedene etkisini, verdiği hissi iyi bilirim.
Maury Terry çok büyük bir stresten muzdaripti.
Maury sempati peşinde değildi.
Yaptığı çoğu şey Maury'yle ilgili değildi.
Peşinde olduğu şeyle ilgiliydi.
Maury'nin her vakadaki amacı o hikâyeyi canlı tutmaktı.
"O hikâye canlı tutulmalı çünkü hâlâ dışarıda
bu tür suçları işleyen insanlar var ve adalete teslim edilmeliler."
Çok acı çekti ve bir noktadan sonra bunu saklayamadı.
Sağlığından hiç bahsetmezdi.
Ama kalbinin zayıfladığı belliydi.
Oksijen kullanıyordu.
Bence hayatının son birkaç ayı bilhassa çok zor geçti
çünkü öleceğini biliyor olmalıydı artık.
Öldüğü gün onunlaydım.
Bana en son, davayla ilgisi olan bir avukatla iletişime geçmemi söyledi.
Dedim ki "Maury, merak etme." Ben…
Ölümüne birkaç saat kala başkalarını düşünüyordu hâlâ.
Şu an aklıma gelince bile hüzünleniyorum.
Öyle bir insandı işte.
Son nefesinde bunları düşünüyordu.
Onun karakterini gösteriyordu bu.
Ve öylece bitti. Birkaç saat sonrasında öldü.
Cenazeye gittim.
Tabutta,
her zamankinden iyi görünüyordu.
Gerçekten öyleydi. Her zamankinden daha iyi görünüyordu.
Güzelce giydirilmişti.
Karşınızda Maury Terry.
Bir adam, bu katliamların yeni bir yüzünü ortaya çıkardı.
Muhabir Maury Terry.
Bugünkü ilk konuğum Maury Terry.
Şimdi de yanımızda Ultimate Evil'ın yazarı Maury Terry var.
Umarım bu hikâye burada bitmez.
Umarım biri bunu alıp devam ettirir.
Hayatının çok büyük bir kısmını
bu konunun peşine düşmeye adamayı seçti.
Bunu yapmak için de hayatta büyük keyif alabileceği
diğer şeyleri yapmaktan vazgeçti.
Kaç kişiye yardım ettiğini sonradan fark ettik.
Bize gelip şöyle diyenler oldu:
"Mağdur durumdaydım ama kimse ilgilenmiyordu.
Kimse dinlemiyordu. Kimse inanmıyordu.
Ama Maury beni ciddiye aldı ve ona sonsuza dek minnettar kalacağım."
Bir vakaya bulaştığınızda hayatınızı ele geçirir.
Bu işe canı yürekten sarıldı, elinden gelen her şeyi yaptı.
Ama sonu gelmedi.
Bitmedi. Sadece kendisi bitti.
KATİLDEN POLİSLERE: 'TEKRAR YAPACAĞIM'
Maury, cevaplanamayan "Neden?" sorusuna, bu deliliğe bir açıklama bulmaya çalıştı.
İyi biri olarak yetiştirmiştik.
Neden biri, Brooklyn'deki âşıklar tepesinde Stacy Moskowitz'le
Robert Violante'yi vursun?
Neden bir grup çiçek çocuğu hamile Sharon Tate'i bıçaklamıştı?
Arlis Perry neden bir kilisede acımasızca katledilmişti?
Bir hayvan, genç bir kızın canını çekip aldı.
Maury'nin kutularını karıştırırken
son bir ipucunda aradığımız cevabı bulacağımızı sandık.
Bir isim, bir numara,
gözden kaçan bir bulgu.
Onun yerine başka bir şey bulduk.
Maury'nin en inandırıcı delili en nihayetinde kendi hikâyesi oldu.
Bir adamın, uçurumun eşiğine yaptığı trajik yolculuk.
Masum, genç insanların canları alındı.
Karımın, kızımın başına da gelir mi bilmiyorum.
Maury peşinde olduğu şeye
canıgönülden, sonuna kadar inanıyordu.
Bu onun beyaz balinasıydı.
Maury polis teşkilatının üzerinde baskı kuran tek kişiydi.
Ona komplo manyağı demeleri çok normal tabii.
Bazen ben de öyle düşünüyordum.
Ama gerçek şu ki yanıldığından daha çok haklı çıkmıştı.
Kafamın arkasından vuruldum.
-Nereye? -Tam şuraya.
Ve bir platin takıldı.
Peki sonuç olarak neye inanıyorsunuz?
David Berkowitz'in beni vurmadığına yüzde yüz inanıyorum.
Şu şekilde anlatayım:
The Ultimate Evil'ı bir gerçeklik düzleminde ölçecek olursak
ve buraya katıksız yalan
şuraya da asıl gerçek dersek kitap burada kalır.
Hikâyesi büyük bir komploya işaret etmese de
daha karanlık bir gerçeğe işaret ediyor.
Dünyanın bazen karanlık ve başıboş bir yer olduğuna.
Hepimizin kalbinde ve zihninde
iyiliğin de kötülüğün de var olduğu gerçeğine.
Sokaktaki insanların bu davaya ilgisi var gibi görünüyor ve biz…
-Sizce bu sağlıklı bir ilgi mi? -Cinayete olan ilgi mi?
Evet.
Maury istediği her şeyi elde edemedi.
Ruhu şad olsun.
Başaramadan önce öldü.
Ama bu o kadar da önemli olmayabilir.
O bir gazeteciydi.
Bu, onun tutkusuydu. Gönül verdiği şeydi.
Maury'yle bir felsefemiz vardı.
"Bilmediklerini anlat."
Hikâyenin ne kadar eski olduğunun önemi yok. İçinden yeni bir şey çıkar.
Onu tetikleyen buydu.
Bir zorlukla karşı karşıyayız.
Elimizdeki bilgileri destelemek ve ilerlemek için.
Bu zorluğu göğüsleyeceğiz.
Bunu kanıtlasa da kanıtlamasa da
yine de çok iyi bir hikâyeydi.
28 HAZİRAN 2018 STANFORD ÜNİVERSİTESİ'NDEN 32 KM ÖTEDE
-Merhaba, Bay Crawford. Nasılsınız? -Çok iyiyim ama…
Kapıyı açar mısınız?
Tabii. Üstümü giyineyim.
-Tamam. -Hemen geliyorum.
-Bir saniye. -Tamam, sağ olun.
Üstünüzü giydiniz mi?
İç çamaşırımı giyiyorum.
Yardım edeceğini söyle.
-Bay Crawford, size yardım edelim. -Hayır, gerek yok.
Tabancası var. Tabanca!
Bay Crawford, silahı bırakın.
Neden buraya geliyorsunuz?
-Ateş mi edildi? -Camden Bulvarı'nda ateş edildi.
-Yaralanan var mı? -Kimse vuruldu mu?
Kimse vurulmadı. Torres iyi.
Diğer haberimize geçiyoruz. yarım asırlık faili meçhul vaka çözüldü.
Arlis Perry vahşice öldürüldüğü sırada 19 yaşındaydı.
Belden aşağısı çıplak bedeni kilisenin arkasında bulunmuştu.
Yıllardır bu cinayetin
şeytani bir ritüelin parçası olup olmadığı tartışılıyordu.
Santa Clara Şerifi basın toplantısını tamamladı.
43 yıllık faili meçhul vakayı çözdüğümüzü bildirmekten büyük onur duyuyoruz.
Stephen Blake Crawford, 72 yaşında.
Cinayet sırasında,
Stanford Üniversitesi'nde güvenlik görevlisiydi.
Crawford başından beri şüpheliler arasındaydı.
Kısa süre önce Crawford'ın DNA'sını suç mahallinde bulduk.
Bugün dedektiflerimiz arama emriyle
Crawford'ın kapısını çaldıklarında Crawford kendini öldürdü.
Daire aranırken birkaç tane ilginç şeyle karşılaştık.
Birincisi, dolabında önemli evraklar bulunan bir kutuydu
ve içinde de seri katilleri anlatan
The Ultimate Evil adında bir kitap vardı.
Kıyamet Süreci Kilisesi
Sam'in Oğlu saldırılarından iki yıl önce 1974'te dağıldı.
Charles Manson ve Manson Ailesi'yle bağlantıları olduğunu reddetti.
Ne kilise mensupları ne de bağlı gruplar Sam'in Oğlu vakasından dolayı tutuklandı.
Bugün bile Pine Sokağı Çetesi
cevap bulma yolunda Maury'nin çalışmalarını devam ettiriyor.
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna