ZAKŁAD KARNY W SULLIVAN, 23 WRZEŚNIA 1993
Przez prawie 16 lat
prowadziłem koszmarne dochodzenie
w sprawie zabójstw Syna Sama.
Ale odkrycie ostatecznej prawdy o tych zbrodniach
wciąż było przede mną.
Od początku podejrzewałem,
że tajemnicza sekta zwana „Dzieci”,
odgrywała kluczową rolę
w morderstwach syna Sama.
Ale wciąż było wiele pytań bez odpowiedzi.
Jak Berkowitz związał się z tą sektą?
Kto pociągnął za spust w każdym brutalnym zabójstwie?
Kto nadal jest na wolności?
A teraz po raz pierwszy od tylu lat
miałem szansę zrozumieć dlaczego.
Dziś poznam nieosiągalnego i milczącego
Davida Berkowitza.
O tej chwili Maury długo marzył
i ciężko na nią pracował.
To było złote runo.
Facet, który z nikim nie rozmawia,
udzieli mu wywiadu, o który wszyscy prosili.
A ja to obserwuję.
Spotkamy się z Davidem Berkowitzem.
Jesteśmy zdenerwowani. Chcemy tego.
I nie wiemy, jak to się potoczy.
Nie wiemy, z kim będziemy rozmawiać.
To Syn Sama. Bóg wie, co zobaczymy.
Dla Maury’ego to była wielka rzecz.
Trochę jakby Maury był Holmesem,
a Berkowitz jego Moriartym.
To było mocne przeżycie.
Cholernie poważna sprawa.
I oto jest, wychodzi.
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Wydawało się, że wszystkie wydarzenia były moim przeznaczeniem.
Jakby wszystko było z góry przygotowane.
Jakby to wszystko było nieuniknione.
Po prostu nieuniknione.
Jestem z nieprawego łoża.
Moja matka była żoną kogoś innego,
a ojciec mężem kogoś innego,
więc mnie nie chcieli.
Berkowitzowie wzięli mnie do siebie,
adoptowali i wychowali.
I choć dorastałem w kochającym domu,
miałem wiele problemów emocjonalnych
i zawsze popadałem w kłopoty.
Nie wierzyliśmy.
Był uprzejmy.
Ładnie się wysławiał.
Spodziewaliśmy się szalonego maniaka.
Ale nigdy nie umiałem się ogarnąć.
Zawsze byłem bardzo udręczony.
Sprawdziliśmy jego pochodzenie.
Jak czuł się udręczony jako dziecko.
Czuł, że coś go woła, wciągając w mrok.
Była jakaś siła,
która ciągnęła mnie w noc, by się włóczyć.
Nie wiem, co to było. To po prostu…
Dlaczego uważasz,
że coś się stało po wyjściu z wojska?
Kiedy skończyłem służbę,
przeżyłem wielką zmianę.
Byłem bardzo wrażliwy, samotny, pusty i…
nie miałem poczucia kierunku.
Po prostu nic nie miałem z życia.
Poznałem pewnych ludzi.
Byli na imprezie w pobliżu.
Spotkaliśmy się i rozmawialiśmy.
Niektórzy ludzie
żyli raczej z dnia na dzień, jak ja,
szukając towarzystwa.
To w sumie wszystko.
Maury znał okolicę Berkowitza.
Wiedział też o Untermyer Park
i o dziwnych rzeczach,
które można tam zobaczyć.
Chciał wiedzieć, czy Berkowitz był w to zamieszany.
Czy w pewnym momencie rzeczy przybrały poważniejszy obrót?
Tam w Yonkers w Untermyer Park?
Tak.
Mieliśmy miejsce, gdzie był krąg i skały.
Każdy mógł usiąść na skale
i pogadać gdzieś tam na pustkowiu.
Czuć było tam jakąś siłę,
jakąś obecność w ciemności.
Słyszeliśmy coraz więcej rozmów o czarach
i czarnej magii.
Odprawialiśmy rodzaj małych nabożeństw.
Zacząłem być świadkiem ofiar ze zwierząt.
W pewnym sensie odpychało mnie to,
ale też fascynowało.
To było coś innego.
Nikt inny tego nie robił
poza naszym małym kręgiem ludzi.
Sprawiali, że było wyjątkowe?
Tak. Czuliśmy się wyjątkowi.
Nadszedł czas, kiedy otrzymałeś
oficjalną inicjację w grupę.
Pytał go o detale dotyczące sekty.
Jak go w nią wciągnęli.
Zapraszali na ceremonie.
Został wciągnięty, zmanipulowany.
Maury chyba zrozumiał,
że banda dzieciaków bawiących się w lesie
może być świetnymi wasalami
dla szerokiej, satanistycznej sieci.
Złożyłem przysięgę i podpisałem cyrograf,
że będę służyć diabłu i…
Musiałeś coś wtedy dać przywódcom grupy?
Tak, zdjęcia mojej rodziny.
Powiedziano mi,
że jesteśmy braćmi i siostrami:
„Jeśli zdradzisz grupę, musisz zrozumieć,
że dorwiemy twoją rodzinę”.
Zaskoczyło cię,
że John i Michael Carr tak skończyli?
Nie. Za wszystko trzeba płacić.
Zwykle ludzie uwikłani w okultyzm
giną w wypadku samochodowym.
Dziwny wypadek
i po nich.
Więc to wszystko, co się działo
przypominało śnieżną kulę
staczająca się z góry, prawda?
Tak. Nigdy nie przyszłoby mi do głowy,
że pewnego dnia zginą niewinni ludzie.
Zabójstwa Syna Sama
po prostu się wydarzyły czy to były…
Czy chcieli więcej przemocy
i je zaplanowali?
Trudno nawet pomyśleć
o czymś tak okropnym, ale…
Postrzegali te zabójstwa,
lub większość z nich,
jako ostateczną ofiarę?
- Coś w tym rodzaju? - Tak.
Czy Maury go nakierowywał?
Nie wiem, czy tak to nazwać.
Maury pytał:
„Czy to naprawdę się wydarzyło?”.
Gdybyś tkwił w tym 16 lat
i rozmawiał z tym, kto to zrobił…
Czy Maury chciał, by potwierdził jego śledztwo? Oczywiście.
Doszło do serii ośmiu ataków.
- Tak. - Brałeś udział we wszystkich?
We wszystkich.
Nie pociągałem za spust za każdym razem.
Ale policja z jakiegoś powodu
trzymała się jednoosobowego scenariusza.
Choć to nieważne,
bo popełniłem kilka z tych przestępstw.
Możesz myśleć, że to nieważne,
czy coś zrobiłeś czy nie, ale gwarantuję,
że dla społeczeństwa, rodzin,
ocalałych i ofiar to jest ważne.
Tak. Cóż…
Więc przebrnijmy przez to szybko.
- Tak. - Dobrze? Przebrniesz przez to?
Z tego, co pamiętam…
Naprawdę chcę o tym zapomnieć.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Może bawili się trochę w kotka i myszkę.
Berkowitz nie chciał mówić. Wymigiwał się.
Nie dawał mu potrzebnych informacji.
Maury go naciskał.
Na miejscach zbrodni, David…
Było osiem ataków. Mówisz, że nie dokonałeś wszystkich.
Tak.
Donna Lauria w Bronksie?
To ty?
Tak.
Carl DeNaro, Rosemary Keenan w Queens?
Nie.
Joanne Lomino, Donna DeMasi?
Nie.
Christine Freund w Queens?
Nie.
Virginia Voskerichian w Queens?
Nie.
- W Queens nie popełniłeś zbrodni? - Nie. Byłem w pobliżu.
W Bronksie były zabójstwa
Valentiny Suriani i Alexa Esau. To ty?
W Queens przy dyskotece Elephas w Bayside.
Judy Placido, Sal Lupo. To ty?
Nie.
I wreszcie
jedna z najbardziej niesławnych strzelanin
w historii Stanów Zjednoczonych:
zabójstwo Stacy Moskowitz
i oślepienie Roberta Violante
na Brooklynie.
To ty?
Nie.
Czy to prawda, że John i Michael Carr
byli częścią tej grupy?
Tak, byli.
Czy John lub Michael Carr
pociągali za spust w tych atakach?
Tak.
Więc na każdym z tych miejsc zbrodni
było wielu wspólników działających razem.
- Czasem trzech lub czterech. - I wiele pojazdów.
- Tak. - I wielu strzelców.
Tak.
Nie wierzyliśmy. Tego chciał.
David Berkowitz
potwierdził całe jego śledztwo.
I podał mu więcej szczegółów.
Ale Maury przede wszystkim chciał,
żeby Berkowitz wymienił nazwiska.
Ale oprócz braci Carr, Berkowitz milczał.
Nie.
I niestety
nie dostał wszystkiego, czego chciał.
Ale Maury utwierdził się w tym,
że znalazł dowody,
zbadał je i miał rację.
I wiecie co? To zmienia historię przestępstw.
Bulldog kalibru .44.
Najgorszy seryjny morderca w Nowym Jorku
nie działał sam.
To olbrzymia rzecz!
To totalna afera.
Byłem zachwycony.
Wywiad przygotowano dla Inside Edition.
Wiedzieliśmy, że mamy mocny materiał.
Zabójca zwany Synem Sama.
Polował na piękne, młode kobiety.
Terroryzował Nowy Jork.
Drwił z policji i mediów.
Odkąd go złapano, milczał.
Do teraz.
Reakcja była jak odpalenie pocisku.
David Berkowitz mówi.
Wszystko wybuchło.
Chory, pokręcony umysł Davida Berkowitza
przywiódł go na okładki gazel 16 lat temu
jako Syna Sama.
Teraz wraca.
Więc teoria spiskowa Syna Sama ożyła
dzięki pomocy samego Davida Berkowitza.
Berkowitz mówi, że nie jest sam.
Mówi, że należał do satanistycznej sekty
i że inni zabijali razem z nim.
Nie spotkałem się z większą reakcją
na mój materiał.
Był członkiem satanistycznej sekty
i pomagano mu w popełnianiu morderstw.
Było osiem…
Włączyłem to i słyszę Maury’ego Terry’ego,
autora książki,
przesłuchującego Berkowitza.
Fajnie, ale też trochę niepokoi,
gdy twoje nazwisko
jest na ustach dwóch osób,
których nigdy nie spotkałeś.
Nie pociągałem za spust za każdym razem.
Gdy usłyszałem go mówiącego:
„Nie strzelałem do Carla DeNaro”,
byłem oszołomiony. To było jak…
Facet, o którym ci mówili
przez ostatnie 35 lat,
że do ciebie strzelał…
To niepojęte.
Te informacje mogą zmienić tę sprawę.
Maury pragnął, by policja przyznała,
że spieprzyli sprawę.
Nie wiem, co zrobiła nowojorska policja.
Nadal tego nie wiem.
Czuję, że władze popełniły błąd.
Nie kontynuowali tej sprawy.
Myśleliśmy, że na tej podstawie
sprawa zostanie wznowiona.
Niestety to tylko oburzyło policję.
Część prasy zaczęła się wycofywać:
„To bzdury. Maury kłamie. Ja kłamię.
Berkowitz kłamie, a my mu to ułatwiamy”.
Bo nie chcą słyszeć,
że przez 16 lat partolili sprawę.
To była wojna.
Bum. Uderzenie. Kontratak. Uderzenie.
Byłem jak oblężony. Maury też.
Ktoś pisze książkę
o satanistycznych sektach
i narracja się zmienia. Nie wiem.
Ciekawe, jak narracje się zmieniają pod wpływem książek.
Gdy mnie krytykujesz
i ta krytyka jest słuszna,
dobrze, zaakceptuję ją.
Naprawimy to.
Ale kiedy wymyślasz historie typu sekta,
to ja ich nie kupuję.
To mnie denerwuje. Tak jak teraz.
Myślę, że policja,
przynajmniej na najwyższych szczeblach,
musiała podejrzewać, że coś tu nie gra.
NYPD to potężna organizacja.
Nie chcą źle wyglądać. Jasne?
To wszystko polityka.
Zrobiliby wszystko,
by podkopać Maury'ego Terry'ego.
Jego reputację, wierzenia czy teorie,
bo czuli się nimi zagrożeni.
Nie chcę używać wulgaryzmów,
ale to nonsens.
Jakby śledczy z policji,
który przyjęli teorię samotnego strzelca,
bardzo się przed tym bronili.
Przyjrzeliśmy się tej sekcie.
Badaliśmy różne rzeczy.
Popełnił te zbrodnie sam.
Był w to zamieszany pewien detektyw.
Był nemezis Maury’ego.
Nazywał się Coffey.
Jeśli o mnie chodzi, działał sam.
I będę w to wierzył do śmierci.
Joe Coffey miał bardzo wrogą relację
z Maurym Terrym.
Joe Coffey robił wszystko,
by Maury wyglądał źle.
Pozwolił Berkowitzowi
na szerzenie idei,
które według mnie są całkowicie fałszywe.
Coffey przysięgał, że ma rację, a Maury wiedział, że to on ma rację.
Patowa sytuacja.
Z New Jersey 489, radio WABC.
Dziennikarz śledczy i pisarz Maury Terry.
Jeśli chcesz wziąć udział
w tej mrożącej krew w żyłach rozmowie,
dzwoń na 212877 do WACB. Josephie?
Tak…
Panie Terry, mam pytanie.
- Słucham. - Byłem śledczym w tej sprawie.
Byłem sierżantem odpowiedzialnym za dziewięć operacji w tej sprawie.
Czy to nie Joe Coffey?
Tak.
Dokładnie wiemy, kim pan jest.
Świadomie okłamuje pan społeczeństwo.
Jeśli ktoś okłamywał społeczeństwo,
to robiła to grupa zadaniowa Omega
w 1977 roku, a nie ja,
prokurator okręgowy Queens
lub śledczy szukający prawdy.
Policja zajmuje się dowodami.
- Ja też, Joe. - Przepisy.
Ja też i John Santucci w Queens.
John Santucci to inna historia.
Każdy ma prawo do swojej opinii.
Więc John Santucci ma tylko swoją opinię?
- Nie jest zawodowym śledczym? - Na pewno nie.
Jego biuro będzie zachwycone.
- Joe. - Tak?
Czy czuje się pan zagrożony tymi…
Nie. Uważam tylko,
że ludzie powinni wiedzieć,
że to oszustwo.
Przeczytał pan tę książkę?
Nie czytam takich śmieci. To śmieć.
Powinien pan ją przeczytać.
Nie lubię czytać fikcji.
Gdy wiesz, że masz rację,
że masz zaszczytne cele,
a inni odmawiają ci wiarygodności
i nawet nie słuchają…
Maury, były nowojorski policjant twierdzi,
że Berkowitz łże jak z nut.
Co pan na to?
Mają coś do ukrycia, coś chronią.
To najtrudniejsze.
Gdy masz dowody,
a oni nawet na nie spojrzą.
To go frustrowało.
Niektórzy zabójcy wciąż żyją.
Wciąż żyją przywódcy i wspólnicy.
Ale Maury był nieustępliwy
i podwoił wysiłki.
Miał udowodnić, że ma rację.
MANDAT ROZWIĄZUJE SPRAWĘ
Wyciągnąłem zeznania od Syna Sama, w których przyznał się do współudziału
w najsłynniejszych seryjnych morderstwach w historii.
Odkryłem istnienie
ogólnokrajowej sieci satanistycznej
odpowiedzialnej za wiele innych
tajemniczych zgonów.
Ale mimo to
szale sprawiedliwości się nie przechyliły.
Gdy władze chciały spocząć na laurach,
ja nie.
Zamordowane i okaleczone ofiary Syna Sama:
Sisman,
Platzman,
Arlis Perry,
a nawet bracia Carr,
zasługiwały na odpowiedzi.
Ich mordercy wciąż byli na wolności
i mogli kontynuować chaos i zabijanie.
Potrzebowałem pomocy, aby postawić ich przed sądem,
Potrzebowałem sojuszników.
Gdy Berkowitz powiedział:
„Nie postrzeliłem Carla DeNaro”,
po pierwszym szoku
moim celem było wznowienie sprawy.
Chciałem znaleźć innych,
którzy byli w to zamieszani
i zamknąć sprawę dla siebie
i wielu innych osób.
Zwracają się do mnie:
„Chcesz wziąć udział w tym wywiadzie?”.
Zwykle to tylko wiadomości.
Ale to był Geraldo Rivera.
Zgodziłem się.
Zapytał, czy mogę przyjść do Kennedy’s
na 57. ulicy.
„Weźmiemy auto.
Zabierzemy cię do Secaucus”.
Wchodzę, a barman wita mnie
jak starego przyjaciela.
Pyta: „Carl, prawda?”.
„Tak”.
„Muszę cię komuś przedstawić”.
Patrzę, a obok mnie stoi facet.
Wyciąga rękę i mówi:
„Carl, poznaj Maury’ego. Maury, oto Carl”.
Ten facet nie był jeszcze moim bohaterem,
ale po przeczytaniu jego książki
miałem mnóstwo pytań.
Maury lubi dobre drinki,
więc dobrze się rozumiemy.
Pytał, czy chcę wziąć udział w śledztwie.
Powiedziałam, że zdecydowanie tak.
Umówiliśmy się na wymianę informacji
i pozostanie w kontakcie.
Oczywiście Maury nie ma komórki
ani komputera.
Ma tylko telefon stacjonarny.
Więc zaczął wysyłać mi rzeczy:
adresy, nazwiska.
„Dowiedz się czegoś o tym adresie. Do kogo należał ten budynek?”
Z ofiary zmieniłem się w protegowanego.
Z tego co wiem,
większość z książki Maury’ego Terry’ego,
na pewno wierzę, że istnieje spisek.
Trzeba być idiotą,
żeby nie wierzyć we współudział.
Szybko się zaaklimatyzowałem
w kręgu Maury’ego.
Maury zebrał wielu przyjaciół
do pomocy w śledztwie.
Połazili trochę tu i tam dla Maury’ego.
Poznałem Maury’ego Terry’ego
na seminarium dla policjantów
zajmujących się przestępstwami sekt.
Byłem detektywem w Yonkers
w specjalnej jednostce śledczej.
Byłem „ekspertem” od okultyzmu
i tym podobnych.
Berkowitz twierdzi, że członkowie satanistycznej sekty
pomogli w zabójstwie sześciu młodych osób.
Dużo się mówiło o zabójstwach Syna Sama.
Ludzie bali się, że to się wciąż dzieje.
Burmistrz Yonkers powiedział, że chce zamknąć sprawę.
Dał mi zielone światło,
żebym odkrył prawdę.
Zaczęliśmy z Maurym składać sprawę w całość.
Poznałem Maury’ego Terry’ego
w Kennedy’s na West 57th Street.
Zapytał: „Słyszałeś o Synu Sama?”.
„Tak, słyszałem”.
Maury Terry lubił pić.
Nie był alkoholikiem, ale kiedy pił,
mówił o tej sprawie.
Około raz w miesiącu
spotykaliśmy się w piątek w Kennedy’s.
Kolegów i współpracowników,
którzy pomagali mu rozwiązać tę sprawę,
nazwał „Urwisami z Pine Street”.
Z Pine Street,
na której mieszkał Berkowitz.
Ale miało to też pewien związek
z Sherlockiem Holmesem.
To było jak klub,
do którego fajnie jest należeć.
…wiele lat pracował w dziale kanalizacji.
Raz szczur tunelowy, zawsze szczur tunelowy.
Opowiadał o katakumbach i tunelach,
których nie ma na mapach.
- Schodził prosto na dół… - Do Jaskini Diabła.
Do Jaskini Diabła.
Biegnie prosto do akweduktu.
Paliłem wtedy.
Siedzieliśmy tam, paląc.
„Spójrz na to, na tamto”.
To były fajne dni.
Jest świadek, który widzi Berkowitza
w Untermyer Park z innymi ludźmi.
Bingo.
Maury chciał,
by wymierzono sprawiedliwość.
Wierzę, że Maury odkrył coś większego
niż ktokolwiek wiedział.
Nasza nieformalna grupa
Urwisów z Pine Street badała nowe tropy
i sprawdzała każdy nowy aspekt sprawy,
poświęcając całe dni,
by odkryć prawdę.
PROCES, UNTERMYER PARK
DZIECI, YONKERS , STAN NOWY JORK
W Yonkers zaczęliśmy zagłębiać się
w kontekst sprawy.
Odkryłem całą litanię rzeczy,
które wymagały głębszego śledztwa.
Ludzie mówili, że Berkowitz nigdy nie umawiał się z kobietami:
„Nigdy tego nie robił”, „To samotnik”.
W czasie śledztwa odkryłem, że ma
cechy osoby towarzyskiej, hulajduszy.
Przyjrzałem się grupie w Untermyer Park
i znalazłem jego dziewczynę.
Miał wielu przyjaciół.
Spędzali razem czas w Untermyer.
Brali narkotyki, mieli seks i tak dalej.
Nazywali siebie „Dziećmi”.
Tak to nazywali ludzie z okolicy.
Byli tam starsi ludzie.
Niektórzy po prostu udawali.
Był jeden gość,
który mieszkał pod tym samym adresem na Pine Street, co kiedyś Berkowitz.
Znał Carrów.
I jeździł żółtym volkswagenem.
Podobno ktoś zobaczył i gonił żółtego volkswagena
niedaleko miejsca mordu Stacy Moskowitz.
David Berkowitz jeździł fordem.
Zastanawiałem się, czy miał z tym jakieś związki
i czy udzieli nam wywiadu.
W końcu go namierzyłem
i porozmawiałem z nim.
Miał totalną paranoję.
Powiedział: „Chcą mnie dorwać”.
Był przerażony,
że jeśli zacznie mówić, zginie.
…ŻE CHCĄ GO DORWAĆ…
Dwa dni później zabił się.
Rozmawiał pan z innymi?
Większość odmówiła rozmowy bez adwokata.
Nie chcieli rozmawiać.
Nikt nie chciał być powiązany z tą sprawą.
Ale natknęliśmy się na jedną osobę,
Johna Paula.
Zaczynałem wtedy liceum.
Dość szybko podszedł do mnie John Carr.
Myślę, że na początku była to tylko zabawa
z ceremoniami druidów i tak dalej.
Nie było to nic poważnego.
Gdzieś po drodze ktoś przejął dowodzenie
i zmienił kierunek działania.
To było w Untermyer Park.
Tamtej nocy na inicjacji
było jakieś 30 czy 40 osób.
Zaczęli inkantować powoli
i intensywność śpiewu narastała.
Pamiętam, jak postawiono mnie
przed tym bardzo zimnym marmurem
czy platformą
i słyszeliśmy, jak mordują psy.
To jedne z najstraszniejszych odgłosów,
jakie słyszałem. Nigdy ich nie zapomnę.
Trudno mi powiedzieć, co było faktem,
a co fikcją.
Twierdził,
że jako dziecko należał do tej grupy.
Podobno niektórzy z nich
zajmowali się pornografią.
Maury zaczął patrzeć na to
z perspektywy pornografii.
Dzięki licznym wywiadom udało nam się
potwierdzić istnienie Dzieci
i odkryć członków powiązanych
z pornografią i handlem narkotykami.
Ciągle myślałem o Ronie Sismanie,
fotografie, którego podobno zabiła sekta.
Maury Terry przydzielił mnie
do nierozwiązanych spraw.
Jedną z pierwszych spraw,
której miałem się przyjrzeć,
było podwójne zabójstwo Rona Sismana
i Elizabeth Platzman
z Halloween 1981 roku.
Pierwsze śledztwo detektywów z komisariatu
zaszło donikąd.
Sprawa pozostała nierozwiązana.
Jednak chciałem się dowiedzieć,
kto zabił tych ludzi.
Maury Terry wierzył, że powodem morderstwa
był film ostatniego tchnienia.
Filmu z zabójstwa Stacy Moskowitz.
Maury powiedział mi,
że Ron Sisman był tamtej nocy
w furgonetce zaparkowanej w miejscu,
skąd mógł widzieć morderstwo.
Prosto pod latarnią.
I sfilmował zabójstwo Stacy Moskowitz
i Roberta Violante
w samochodzie na Brooklynie.
Rozmawialiśmy z rodziną Sismana.
Ron Sisman miał furgonetkę.
Rodzina Sismana powiedziała nam,
że pożyczył Betamaxa,
żeby filmować dziewczyny w mieszkaniu.
Potwierdzono to w śledztwie.
Mógł więc z łatwością nakręcić
film ostatniego tchnienia.
Choć miałem teraz dowody na poparcie
teorii filmu ostatniego tchnienia,
wkrótce znalazłem informatora,
który objawił mi dużo mroczniejszą prawdę.
Maury mówił mi
o facecie zwanym Jesse Turner.
Jesse Turner napisał
do Maury’ego Terry’go list z więzienia.
Powiedział, że ma informacje
o zabójstwie Sismana i Platzman.
Postanowiliśmy porozmawiać z Turnerem
w więzieniu federalnym w Talladedze w Alabamie.
Nie słyszałeś nigdy mojego nazwiska?
Znam je z listu w sprawie Sismana,
który dostałem wczoraj.
Spędziliśmy z nim dwie godziny
w niedzielę rano.
Powiedział, że był członkiem
Kościoła Procesu Sądu Ostatecznego.
Spotykałem się z nimi czasami.
To znaczy z kim?
Z Procesem.
Kiedy masz 16, 17, 18 lat,
jesteś sam, rozumiesz?
I ktoś sprawia, że czujesz się ważny.
Rozumiem. Naprawdę.
Więc mogą robić, co chcą.
Naprawdę.
Powiedział nam, że Ron Sisman
i Elizabeth Platzman
zostali zabici przez sektę.
Zabójstwo Sismana i Platzman
to chore, cholerne polowanie
na pieprzone pisanki.
Szukali filmów ostatniego tchnienia.
To, co słyszysz od kryminalisty,
bierzesz z dystansem,
ale o tym wcześniej mówił Maury.
Chcieli tego filmu.
Film był w mieszkaniu Rona.
Mieszkanie wyglądało jak po kradzieży,
bo sprawdzali, czy znajdą, czego szukają.
Powiedział, że sekta użyje takiego filmu,
by spowodować większy chaos.
O to chodziło tej sekcie.
To było częścią prób przed apokalipsą.
Intensywne akty losowej,
zorganizowanej przemocy.
Forma terroryzmu.
Dokładnie.
Teraz sprawy nabierają sensu.
Prawie każdy zamieszany w zbrodnie,
które badał Maury Terry
ma powiązania z Kościołem Procesu.
Wiemy, że David Berkowitz spotykał się
w Untermyer Park z ludźmi zaangażowanymi
w Kościół Procesu na Manhattanie.
W Kościele jest wiele stopni.
Są ludzie z ulicy będący ostoją ruchu,
jego prawdziwym pieprzonym sercem i duszą.
Myślę, że to związało z nimi Berkowitza.
Zaproponowali mu system wierzeń.
W ten sposób stał się ich strzelcem,
by im pomagać.
Nie sądzę, że Berkowitz uważał,
że kiedyś kogoś zabije,
ale gdy wszedłeś na tę ścieżkę,
te rzeczy się dzieją.
W cztery lata od wywiadu z Berkowitzem
zbadałem wszystkie możliwe tropy.
Teraz rozumiałem wskazówki z listów Davida
lub jego zawoalowanych odpowiedzi.
Nie.
Zagłębiłem się w Dzieci
i odkryłem niekończącą się sieć morderstw
rozciągającą się na cały kraj.
Śledztwo w sprawie tych okropnych zbrodni
było trudne.
I wiele mu poświęciłem.
Ale nadszedł czas, by je zakończyć.
Raz na zawsze.
Miałem fakty,
ale potrzebowałem niepodważalnego dowodu,
który w końcu zmusiłby
nowojorską policję do działania,
żebym mógł znaleźć spokój.
Uzbrojony w kamerę wróciłem do Davida.
WYWIAD Z BERKOWITZEM, 1993
Pracowałam wtedy dla Channel 7,
ABC w Nowym Jorku jako lokalna reporterka.
Zajmowałam się przestępczością
w Nowym Jorku 35 lat.
Kilkoma największymi sprawami.
Znam dobrze NYPD.
Wiem, jak działają na ulicy.
Nie wiem, w ile niesłusznych skazań
byłam zaangażowana,
gdzie nowojorska policja stosowała przymus
wobec świadków i podejrzanych,
dorabiała zeznania i kłamała.
Najsłynniejsza sprawa zbrodni
w Nowym Jorku…
Maury Terry wiedział, czym się zajmuję
i zwrócił się do mnie.
Mogłam oddalić Maury’ego w sekundę,
bo mam wielu ludzi.
Maury był z zewnątrz i nigdy nie udało mu się przebić.
Ale jego informacje były konkretne.
Kontakty, które nawiązał
w sprawie parku w Yonkers.
Grupa często spotykała się
w Untermyer Park w połowie lat 70.
Umiał nakłonić ludzi do mówienia.
Zdobył zaufanie Berkowitza.
W zasadzie był jego strażnikiem.
Wtedy Berkowitz sensacyjnie stwierdził,
że nie działał sam.
To mnie zainteresowało.
Filmujemy…
Byli inni? A co ze śledztwem policyjnym?
Kamera gotowa?
Zgoda Berkowitza to wielki sukces.
To był wywiad, na który wszyscy czekali.
Zmontowaliśmy tę serię i zgodziliśmy się,
żeby Maury był producentem wywiadu.
Jak to będzie wyglądać?
Tak samo jak Inside Edition
czy zrobisz z tego godzinę?
Lub dwie.
Dwie to dużo.
To dużo, bo to będzie oznaczało dużo…
gadania o wielu rzeczach.
Mamy dużą dokumentację.
Ale jeśli jest za długie, tracisz ludzi.
Ludzie nie są tak zainteresowani jak ty.
Jeśli będzie za długie.
Mówienie o tych rzeczach
nie daje dużo radości.
Ale w wywiadzie jasno zobaczyłam,
że Maury Terry miał swój cel.
Pomówmy o biorących udział w zabójstwie kalibru .44
Stacy Moskowitz i Roberta Violante.
Był świadek, który widział
czerwoną lub rdzawą furgonetkę
po drugiej stronie ulicy od auta ofiary,
kawałek za nim.
Czy ta furgonetka ma związek ze sprawą?
Tak, należała do…
grupy.
Mam informacje, że były w niej trzy osoby.
To prawda?
Może trzy. Nie pamiętam.
Po co furgonetka?
Cóż…
Trochę filmowano.
Ktoś chciał to sfilmować dla kogoś…
czy coś takiego…
Czyli twierdzisz, że kręcili z furgonetki
film ostatniego tchnienia
z zabójstwa Stacy Moskowitz
i Roberta Violante?
Może można to tak nazwać.
A może ktoś z tej furgonetki,
prawdopodobnie filmujący kamerą,
nazywał się Ronald Sisman?
Tak.
Tak, znałem go.
I był tej nocy w tej furgonetce?
Tak. Chciał coś sfilmować.
Od samego początku
trudno było zrozumieć,
co się dzieje w tym wywiadzie.
Nie widziałam,
żeby Berkowitz ujawniał wiele szczegółów.
Berkowitz był powściągliwy w słowach.
Nie wiem czemu.
Nie chciał w to wchodzić.
Może martwił się, że donosi na innych.
Może nie chciał tego znów przeżywać.
Ale Maury domagał się od niego prawdy.
Czy właśnie ta sekta była odpowiedzialna
za morderstwa Syna Sama?
Czy może chodziło o coś innego?
Była tam inna, bardziej elitarna grupa
ukryta i wpleciona w nią, wiesz?
Proces? Mówisz o sekcie Procesu z Wielkiej Brytanii?
Tak.
Mówisz, i jest to jest zdumiewające,
że przywódcy Procesu byli wśród zebranych,
gdy plany morderstw kalibru .44
były wprowadzane w życie?
Tak.
Był niejasny w kwestii Kościoła Procesu,
kim byli uczestnicy…
To był sugestywny wywiad.
Krążyły opowieści
o pewnej niesławnej osobie…
Charlesie Mansonie.
Że miał związki z Procesem.
Czy członkowie lub przywódcy Procesu
rozmawiali o Mansonie
z tobą czy z resztą grupy?
Słyszałem o jakiejś współpracy.
Nie wiem, czy Berkowitz nie uległ
narracji Maury’ego Terry’ego.
Pamiętasz sprawę
młodej kobiety zwanej Arlis Perry?
Tak.
Wiele lat temu wysłałeś książkę z notatką:
„Ścigana, prześladowana i zabita. Śledzona do Kalifornii”.
Czy to właśnie słyszałeś o Arlis Perry?
Tak.
Pamiętam, że pomyślałam:
„Nie mówi prawdy”.
Nie kupowałam tych różnych teorii.
Cokolwiek mówił,
nie miało to żadnej wartości. Było…
Mówił Maury’emu, co chciał usłyszeć.
Jeśli Proces istnieje dzisiaj, a istnieje,
to czy społeczeństwo powinno być zaniepokojone takimi grupami?
Maury był agresywny do tego stopnia,
że widziałem go jak policjanta,
który może go wystraszyć.
Jakie inne przestępstwa popełniali?
Ciężki handel narkotykami
i inne rzeczy z udziałem dzieci.
„Z udziałem dzieci”. To znaczy?
Czym się zajmowali?
Ciągle go naciskał i naciskał.
W pewnym momencie
wyglądało to jak przesłuchanie.
To szkodziło jego wiarygodności.
Mówisz, że Proces produkował
pornografię dziecięcą?
O to ci chodzi? Dostarczał dzieci?
Kocham go, ale wyglądał na wariata. Wiesz?
Pomówmy o innych działaniach…
Przepraszam. To dobry moment na przerwę.
Co robili? Jakie inne przestępstwa popełniali?
- Przepraszam. Dam wam maksimum czasu. - Okej.
Nie mogę wciąż tego roztrząsać.
To zbyt bolesne.
Sprawia, że… Jakby…
Maury zawsze próbował zdobyć akceptację.
Myślał, że ten wywiad,
jeśli wszyscy zgłębią jego teorię
o zaangażowaniu sekty,
w jakiś sposób wpłynie
na wiarygodność dziennikarską.
Po aresztowaniu 24 -letniego pracownika poczty z Yonkers
policja szybko zamknęła najbardziej sensacyjną sprawę
w historii nowojorskiej przestępczości.
Ale czy ją rozwiązano? Według Davida Berkowitza nie.
Syn Sama mówi.
Gdy zmontowaliśmy tę serię,
przeważającą reakcją ludzi było:
„To możliwe”.
Ale Maury nie tego chciał.
To nie zmieniło narracji
na temat Davida Berkowitza.
A potem było po wszystkim.
Ale myślę, że Maury miał obsesję
na punkcie tej sprawy.
Ludzie, którzy mają tendencję do obsesji,
nie chcą widzieć rzeczywistości,
a czasem prawda w oczy kole
i musisz powiedzieć:
„To nie tak, jak myślałem. Muszę ustąpić”.
Maury był bardzo uparty.
Nie akceptował odmowy.
W 1998 roku, po dwóch latach śledztwa,
przygotowałem raport,
streszczenie, schematy blokowe
i zrobiłem prezentację
w biurze prokuratora okręgowego w Queens.
Przyszły władze Nowego Jorku,
prokurator okręgowy, policja.
Nie znałem połowy ludzi.
Przedstawiłem wszystko,
co odkryłem podczas dochodzenia.
W strzelaninach brało udział
co najmniej pięć osób.
Według naocznych świadków.
Wymieniłem podejrzanych.
Mówiliśmy o Kościele Procesu.
Można prześledzić dowody.
Prosiłem tylko o środki.
Po półtorej godziny prezentacji mówią:
„Dziękujmy. Będziemy w kontakcie”.
Nigdy więcej się nie odezwali.
Napisałem raport na temat moich informacji
na temat związków Davida Berkowitza
z Kościołem Procesu.
SATANISTYCZNA SEKTA SPOTYKAŁA SIĘ
Dałem go Południowej Dzielnicy,
dałem nowojorskiej policji.
Wyjaśniłem, jak wszystko było powiązane.
Najpierw zabrali to do Joego Borrellego.
W ciągu 24 do 48 godzin
powiedziano mi: „Zamknij sprawę.
Opuść biuro. Sprawa zakończona”.
Nie chcę oczerniać nowojorskiej policji,
ale są kiepscy we współpracy.
Nigdy nie dali mi dostępu do akt policji,
o które prosiłem.
Nie miałem danych medycyny sądowej,
danych z miejsca zbrodni.
Od początku miałem związane ręce.
To była sprawa polityczna.
Wiele osób zrobiło karierę na tej sprawie.
A… polityka to polityka.
I taki był koniec.
Maury był bardzo przybity.
Bywały dni, gdy ze mną nie rozmawiał,
gdy wysyłał mi e-maile:
„Czemu nie wrócisz
i nie rozwiążesz tej sprawy?”.
Denerwowało go to,
że nie może dotrzeć do prawdy
i że nikt inny nie był tym zainteresowany.
Powiedział: „Ujawniłem to dla wszystkich.
Nikt nic nie obejrzał. Nikogo to nie obchodzi”.
To go bolało.
NYPD zrobiło z wszystkich idiotów,
jakobyśmy byli
szalonymi teoretykami spiskowymi.
Zrobił, co zrobił,
bo związał się z satanistyczną sektą,
a dowody na to są przytłaczające.
Nie tylko moje czy Berkowitza słowa.
Maury uważał,
że dalsza działalność tych ludzi
wyrządzi krzywdę innym.
A policja nie chciała się tym zająć.
Nie dali mu wiarygodności, na jaką zasługiwał.
Nazywano go świrem.
Myślę, że mamy psychopatycznego zabójcę,
który umie manipulować
i gra na panu Terrym i innych jak na skrzypcach,
sprzedając mu tę niedorzeczną historię.
Odpowiem jednym słowem: dowody.
Proszę się z nimi zapoznać i potem wygłaszać takie słowa.
Do tego czasu, Greg,
myślę że jest pan tutaj amatorem.
To pan jest amatorem. Mamy do czynienia z seryjnym zabójcą.
Zajmowałem się zawodowo
seryjnymi mordercami
i to się po prostu nie zdarza.
Maury’ego trochę poniosło.
Próbował mi coś proponować,
a ja nie chciałam się tym zajmować.
Boję się wyjechać samochodem, coś robić…
W obłędzie przemocy postrzelił 13
i zabił sześć osób, młodych kochanków.
Miał tyle informacji.
Tyle aspektów spraw, nad którymi pracował.
Pięciu członków tak zwanej sekty religijnej,
w tym Charles Manson…
Za każdym zakrętem
była kolejna droga i kolejny wątek.
Podczas szalonej imprezy weekendowej
w 72-pokojowej rezydencji producenta Roya Radina w Southhampton…
Maury przykładał zbyt dużą wagę
do aspektu sekty.
Zaczął ją wszędzie widzieć.
Przykładem jest Arlis Perry.
Dwie świece wykorzystano do napaści seksualnej.
Powiedział, że podejrzewa ochroniarza.
Że musiał mieć związki z sektą
i że to on ją zabił.
Ale nie umiał podać szczegółów.
Nie było dowodów.
To było takie zawiłe.
Według mnie
niektóre powiązania były teoriami.
Maury trzymał się ich i je badał.
Stał się bardzo prawy w ataku na zło.
Najpierw były to satanistyczne sekty.
One doprowadziły do pedofili,
dręczycieli dzieci…
Urosła z tego sieć.
I stawała się coraz większa.
Połączona w całość przez okultyzm.
Kojarzył ludzi ze sprawą i mówił:
„A. znał B. Dlatego musi znać C. i D.”.
Źli ludzie robią złe rzeczy.
To nie ma nic wspólnego z siłą diabła.
Miotał się.
A jak się z nim nie zgadzałeś,
odsuwał się od ciebie.
Mówiłem: „Maury, to nie twoja…”.
„Nie, to moja sprawa”.
Mówiłem: „Nie, moja”.
„Więc co zrobiłeś?”
„Dostałem kulą w głowę”.
Akty losowej zorganizowanej przemocy.
Czasem martwiłem się o niego,
ale nie mogłem go od tego odciągnąć.
Prawdziwe pieprzone serce i dusza tego ruchu.
Maury zaczął pić jednego za drugim.
Kiedyś nadążałem za nim, ale już nie mogłem.
Zaczął palić dwie paczki dziennie.
Stracił wielu przyjaciół
i zamknął się w sobie.
Ponad milion satanistów w tym kraju.
Zmierzał ku obsesji.
Już w dzieciństwie szatan się za mną kontaktował.
I to zaczęło go niszczyć.
Była jakaś siła,
która ciągnęła mnie w noc.
Sekta religijna.
Krzycząc: „Boże, pomóż”.
To nie fantastyka naukowa. To prawda.
„Maury,
społeczeństwo nigdy panu nie uwierzy.
Bez względu na to,
jak silne przedstawi pan dowody”.
Gdy wkładasz w coś swoje serce,
istnieje niebezpieczeństwo,
że to cię pochłonie.
Patrzysz na mroczny świat,
w którym istnieje zło.
Nie rozumiesz, dlaczego istnieje.
Więc szukasz odpowiedzi,
skąd ten mrok pochodzi.
I czasem możesz przesadzić.
Maury czuł, że zna prawdę.
Próbował zrobić, co mógł.
I może już nie wiedział, jak zawrócić.
Maury nie mógł wyciągnąć
ostatecznego wniosku.
Dotarł na półmetek, ale nie do celu.
Nie mógł zaakceptować,
że cokolwiek zrobi,
ludzie mu nie uwierzą.
Bez względu na jego wysiłki.
W 2010 roku, gdy mieszkałam w Nowym Jorku,
spotkałam go w Walgreens i nie poznałam.
Bardzo schudł.
Włosy opadały mu na uszy,
miał baseballówkę, której nigdy nie nosił.
Po prostu…
Myślał, że nic mu nie jest.
Naprawdę miał pewne urojenia.
Myślę, że są przytłaczające dowody na to,
że David Berkowitz nie działał sam
i inni z nim współpracowali.
Widać było,
że to odbiło się na jego zdrowiu.
Przez 15 lat byłem detektywem.
Wiem, co stres robi
z twoim ciałem i emocjami.
Maury Terry cierpiał z powodu stresu.
Maury nie szukał współczucia.
W większości z tego, co robił,
nie chodziło o niego.
Chodziło o to, czego szukał.
Maury w każdej sprawie chciał,
by przetrwała:
„Ta historia musi pozostać żywa,
bo wciąż są ludzie,
którzy popełniają takie zbrodnie
i powinni zostać za nie osądzeni”.
Cierpiał, aż nie mógł już tego ukryć.
Nigdy nie mówił o swoim zdrowiu,
ale widać było, że serce mu słabnie.
Podawano mu tlen.
Myślę, że ostatnie miesiące jego życia
były bardzo trudne,
bo musiał wiedzieć, że umiera.
Byłem z nim w dniu jego śmierci.
Ostatnią rzeczą, jaką mi powiedział, było:
„Skontaktuj się z prawnikiem,
który był częścią sprawy”.
Powiedziałem, żeby się nie martwił.
Zostało mu kilka godzin życia
i martwił się o innych.
Robię się smutny, gdy o tym pomyślę.
Taką był osobą.
W ostatniej godzinie…
Dosłownie na ostatnim oddechu.
To wszystko o nim mówi.
I tyle. Zmarł kilka godzin później.
Przyleciałam na pogrzeb.
W trumnie
wyglądał lepiej niż kiedykolwiek.
Naprawdę.
Wyglądał lepiej niż kiedykolwiek.
Był dobrze ubrany.
Powitajcie Maury’ego Terry’ego.
Jeden człowiek połączył fakty
w nową wersję morderstw:
reporter Maury Terry.
Moim pierwszym gościem jest Maury Terry.
Dołącza do nas Maury Terry,
autor The Ultimate Evil.
Mam nadzieję, że ta historia przetrwa
i że ktoś dalej ją poprowadzi.
Poświęcił bardzo dużą część swojego życia
na badanie tej historii.
Oddał za nią inne rzeczy,
które mogły przynosić mu radość.
Potem zdaliśmy sobie sprawę,
ilu osobom pomógł.
Ludzie przychodzili do nas i mówili:
„Jestem ofiarą
i nikogo to nie interesuje.
Nikt nie słuchał. Nikt nie wierzył,
ale Maury potraktował mnie poważnie
i zawsze będę za to wdzięczny”.
Angażujesz się w sprawę
i staje się twoim życiem.
Oddał czemuś swoje serce i duszę.
Wszystko, co miał.
I to nie miało końca.
To się nie skończyło. On się skończył.
ZABÓJCA DO POLICJI: „ZNÓW TO ZROBIĘ”
Maury próbował zrozumieć to szaleństwo,
odpowiedzieć na odwieczne: „Dlaczego?”.
Dobrze go wychowaliśmy.
Dlaczego ktoś miałby zastrzelić Stacy Moskowitz i Roberta Violante
w alei kochanków na Brooklynie?
Dlaczego grupa dzieci-kwiatów miałaby zadźgać ciężarną Sharon Tate?
Dlaczego Arlis Perry miałaby zostać
brutalnie napadnięta w kościele?
Że zwierzę mogłoby zgasić życie
młodej dziewczyny…
Grzebiąc w pudłach Maury’ego, myśleliśmy,
że znajdziemy odpowiedź
w jakiejś ostatniej wskazówce.
Nazwisko, numer,
przeoczony fakt.
Zamiast tego znaleźliśmy coś innego.
Najbardziej przekonującym dowodem
była własna historia Maury’ego.
Tragicznej podróży człowieka w otchłań.
Zginęli niewinni, młodzi ludzie.
Nie wiem, czy jutro to nie będzie moja żona lub córka.
Maury głęboko wierzył w to,
co ścigał.
To był jego Graal.
Tylko Maury naciskał na policję.
Oczywiście mówili,
że jest świrem od spisków.
I czasem ja też tak myślałem.
Ale miał rację częściej, niż się mylił.
Postrzelono mnie w tył głowy.
- Gdzie? - O tutaj.
I włożono tu płytkę.
Więc w końcu w co wierzysz?
Na sto procent
David Berkowitz do mnie nie strzelał.
Ale jeśli chcesz użyć miernika prawdy,
zło ostateczne, prawda…
To jest czyste kłamstwo
a to czysta prawda.
Jest tutaj.
Jego historia
nie wskazuje na wielki spisek,
ale tylko na dużo mroczniejszą prawdę,
że czasem świat jest ciemnym
i zagubionym miejscem,
a dobro i zło istnieją.
Ale tylko w sercach
i umysłach nas wszystkich.
Wydaje się,
jest pewne zainteresowanie tą sprawą i…
Myśli pan, że to zdrowe zainteresowanie?
- Morderstwami? - Tak.
Maury nie osiągnął wszystkiego, czego chciał.
Niech Bóg błogosławi jego duszę.
Umarł, nim zdążył.
Ale to może nie jest takie ważne.
Był dziennikarzem.
To była jego pasja. To kochał.
Maury i ja mieliśmy filozofię:
„Powiedz im, czego nie wiedzą”.
Nieważne ile ma lat dany temat.
Znajdź o nim coś nowego.
To go napędzało.
Rzucono nam wyzwanie,
by udowodnić nasze informacje i posunąć się dalej.
Przyjmujemy wyzwanie.
I mógł to udowodnić czy nie,
to wciąż cholernie dobra historia.
28 CZERWCA 2018 ROKU 30 KILOMETRÓW OD UNIWERSYTETU STANFORDA
- Witam, panie Crawford. Jak się pan ma? - Nieźle, ale…
Otworzy pan nam drzwi?
Jasne. Tylko coś nałożę.
- Okej. - Zrobię to szybko.
- Chwileczkę. - Dobrze. Dziękuję.
Ubrał się pan?
Mam jedną nogę w bieliźnie.
Powiedz, że mu pomożecie.
Panie Crawford, pomożemy panu.
Nie, w porządku.
Tam jest broń. Broń!
Panie Crawford, proszę odłożyć broń.
Proszę odłożyć broń.
Czemu tu przychodzicie?
- Strzał? - Patrol jeden, strzały na Camden Avenue.
- Nikomu nic się nie stało? - Ktoś dostał?
Nikt. Torres też nie.
A teraz inna ważna historia.
Koniec całe dekady nierozwiązanej sprawy.
Arlis Perry miała 19 lat
w chwili brutalnej śmierci.
Znaleźli ją nago od pasa w dół
na tyłach kościoła.
Od lat toczy się debata,
czy to zabójstwo było częścią
satanistycznego rytuału.
Szeryf hrabstwa Santa Clara skończył konferencję prasową.
Z dumą ogłaszamy,
że rozwiązaliśmy 43-letnią sprawę.
Stephen Blake Crawford, 72-latek,
był strażnikiem na Uniwersytecie Stanforda
w czasie morderstwa.
Crawford był podejrzewany od początku.
Niedawno udało nam się
powiązać DNA Crawforda z miejscem zbrodni.
Dziś nasi detektywi wydali nakaz,
a gdy zapukali do drzwi Crawforda,
zabił się.
Podczas przeszukiwania mieszkania
znaleziono kilka interesujących rzeczy.
W jego szafie było pudełko
z ważnymi dokumentami,
a w nim książka The Ultimate Evil.
To książka o seryjnych zabójcach.
Kościół Procesu Sądu Ostatecznego rozwiązano w 1974 roku.
Dwa lata przed zabójstwami Syna Sama Kościół Procesu zaprzeczył związkom
z Charlesem Mansonem i Rodziną Mansona.
Żadnych członków kościoła ani stowarzyszonych grup
nie aresztowano w związku ze sprawą Syna Sama.
Po dziś dzień Urwisy z Pine Street
kontynuują pracę Maury’ego
w poszukiwaniu odpowiedzi.
Napisy: Anna Wiśniewska