-May maitutulong ba 'ko? -Hayaan mo na kami.
Sige.
Nandito ka na, G. Hazelwood.
Magandang lugar ang kinauwian mo, 'no?
At tanaw mo ang dagat.
Nurse ka ba?
Guro.
Dati.
Retirado na ako.
Papaliguan at ipag-eehersisyo siya ni Pamela.
Dalawang beses kada linggo, susuriin ko siya at ia-adjust ang gamot.
Ikaw ang bahala sa pagkain niya at sa kahit anong mangyayari.
-Kuha ko. -Nakakakain siya nang mag-isa.
Kung minsan, nagkakalat siya. Bantayan mo at baka mabilaukan siya.
Hirap siyang lumunok. Hiwa-hiwain mo ang pagkain niya o durugin mo.
Siguraduhin mong iinom siya ng sapat na tubig.
Nagbabasa ako tungkol do'n.
Dapat kang magka-gold star. Heto ang mga gamit ni G. Hazelwood.
Dumating sa ospital pagkabenta niya sa bahay.
May iba pa ba akong dapat malaman?
Bawal ang sigarilyo. Pipilitin ka niyang bigyan siya.
'Di kami nagtatabi no'n sa bahay.
Sige.
Tara na, Bobby! Tara na!
Ano 'to?
Akala ko, do'n siya sa bakanteng kuwarto.
'Di siya bilanggo.
Bahay ko 'to, 'di ba?
Diyos ko, napupuno rin ako.
May mga lugar para sa mga baldado.
Nakapasok ka na ba sa mga gano'ng lugar?
Isa pa, pumayag ka.
'Di mo ko tinantanan hangga't 'di ako pumapayag.
Mukhang 'yon ang tamang gawin.
'Wag mong lokohin ang sarili mo. Alam mo kung ba't mo siya dinala rito.
Bakit?
Para parusahan siya.
Kalokohan 'yon.
Ang pag-aasikaso mo sa kanya. 'Yon ang kalokohan.
IKA-31 NG HULYO, 1957
May interesanteng nabanggit dito sa Arts Section.
Isang binibini ang na-shortlist para sa Turner Prize
sa piyesang tinatawag na "Ang Kama Ko."
'Yon nga mismo.
'Di pa naligpit.
Pinag-uusapan daw ng lahat.
Gusto kong makita.
Ikaw ang nagturo sa'king tumingin ng sining.
Natatandaan mo ba?
Yosi.
Hindi ko...
'Di ko maintindihan.
Sigarilyo.
Gusto mong manigarilyo.
'Di raw puwede, sabi ni Nigel.
Na-stroke ka.
Baka ma-stroke ka ulit.
Patrick, hinding-hindi kita puwedeng hayaang--
Alis!
Alis?
Sige.
Tarantado.
Sabi mo, itatanong mo.
-Ikaw ang nakaisip. -Kapatid mo siya.
-'Di ako aasa kay Tom. -'Di ako umaasa.
Ang tipo niya, 'yong maingay, malaki ang dibdib.
Ano sa tingin n'yo, mga binibini? Mababasa ba kayo ngayon?
'Di siya marunong lumangoy.
Marunong ako. 'Di lang ako masyadong magaling.
Gusto niyang magpaturo, Tom, pero masyado siyang mahiyain.
Sylvie!
Eh kung ikaw ang turuan ko?
-'Wag! -Sige na!
-Bagay sila, 'no? -Oo.
Muntik na kitang 'di makilala.
Ang tagal mo nang 'di pumupunta sa bahay.
-Nasa teacher training college ako. -Sabi nga ni Sylvie.
-At nakaistasyon ka... -Sa hilaga.
Masaya ako't tapos na 'ko ro'n.
Pulis na 'ko ngayon.
Balita ko nga. Nakakatuwa siguro.
'Di ka puwedeng mabuhay nang takot sa tubig.
Masyadong malamig.
Magsimula ka sa pool kung gusto mo.
Sige.
Ang lamig.
Sige. 'Pag sinabi ko sa'yong...
Gusto kong pumadyak ka.
Iunat mo braso mo.
At... padyak.
Sige.
Pasensya na!
'Yan.
'Yan. Nakuha mo!
Salamat sa pagtuturo.
Ang galing mo. Ituloy mo lang.
Uuwi na siguro ako.
-Iniisip ko... -O?
Dahil guro ka, mahilig ka sigurong magbasa.
Ewan ko kung paano ko 'yon tatanggapin.
Pero totoo nga siguro.
Pasensya na, hindi, 'di ko...
'Di kasi ako masyadong palabasa.
Pero dapat subukang paghusayin ng tao ang sarili niya.
Sang-ayon ako sa'yo r'yan.
Makakapagrekomenda ka kaya sa'kin ng mga libro?
Bilang kapalit, tuturuan kitang lumangoy nang libre.
Oo, ikalulugod ko.
Na magrekomenda.
Ayos!
Eh kung sining?
Mga libro tungkol sa sining?
'Di ako tumitingin ng sining noon.
Ngayon, sa tingin ko, may mapapala ako ro'n.
Ayos na 'yon.
May naiisip ka bang partikular na artist?
May pintor bang Turner ang pangalan?
Si JMW Turner. Oo.
Ang galing mo talaga.
-Isa pa? -Isa pa.
SUBUKAN ANG LAKAS MO
'Yong pusa.
Heto, sir.
Panalo!
Salamat.
Uy, 'wag.
'Wag ngayon. D'yan ka lang.
Magaling.
Kumusta, Bobby?
Ano ba sa tingin mo ang ginagawa mo?
Akin na 'yan!
Patrick. Tumigil ka.
Baka magkasunog.
-Ano? -Nasa'n si Tom?
Nasa'n si Tom?
Ipinapasyal niya si Bobby.
Hindi.
Lumalangoy siya.
-Hindi! -Ayaw ka niyang makita!
Ayaw nga niyang lumapit sa kuwarto mo.
Mukhang 'di niya ako mapapatawad sa pagdadala sa'yo rito.
Sa museo?
Sigurado akong nakapunta ka na rito.
Oo.
Pero nailibot ka na ba nang personal
ng Direktor ng Mga Gallery ng Western Art?
Hindi. Paano mo...
Saksi siya sa aksidenteng nirespondehan ko.
'Di seryoso. Pero nagkausap kami, at inimbitahan niya ako sa pribadong tour.
Naisip ko, mas matutuwa ro'n si Marion kaysa sa'kin.
Pansinin mo 'yong pagtama ng liwanag sa mga alon.
Pakiramdam mo, hahampas sa'yo o lalamunin ka.
Sinusubukang pukawin ni Blake ang pandama, pati ang kaluluwa.
Kita ang matinding damdamin sa gawa niya.
Kailangan mo lang magpaubaya.
Ngayon, isa ito sa mga paborito kong painting.
Ang Raising of Lazarus ni Jan Lievens. Kasabayan siya ni Rembrandt.
Nakakamangha.
Mismo.
Maraming salamat.
Nasiyahan kami.
'Di ko alam kung libre kayo sa Biyernes. May mga ticket ako sa recital.
-Samahan n'yo ko. -'Di pa ako nakakapunta sa recital.
Pero si Marion ang bahala.
Siyempre.
Magkita tayo. Alas siyete.
Salamat.
Ang bait naman niya at inimbitahan pa tayo.
-Sayang, 'di tayo makakapunta sa library. -Ayaw mo bang pumunta?
-Puwede kong sabihin sa kanya. -Hindi. Masasaktan siya.
Wala siguro siyang kaibigang kaedad natin kung inimbitahan niya tayo.
Sa tingin ko, interesado lang siya sa'yo.
'Wag kang loko-loko.
-Gusto ko ang wine. Naaalala ko ang Rome. -Madalas ka bang bumiyahe?
Pinapapunta ako ng museo sa Italy para kumuha ng mga bagong piyesa.
Naglalaan ako ng ilang araw para makapaggala ako.
Ikaw ba?
'Di pa ako nagkakaroon ng pagkakataon. Ewan kung magkakaroon.
Pero pinapangarap mo siguro. Walang mangyayari kung 'di mo papangarapin.
Mangarap ka, Marion! Sige.
Venice siguro.
Romantiko ka.
Ewan ko.
Sa isip ko, ang Venice, parang ibang mundo.
Totoo nga.
Ako, gusto kong makita ang Inang Russia.
Tagpuan ng paborito kong nobela, ang Anna Karenina.
-'Di ko pa nababasa. -Dapat mong basahin!
Pinakamalungkot na kuwentong pag-ibig sa literatura.
At pinakatotoo,
dahil malungkot lahat ng kuwentong pag-ibig, 'no?
Sana naman, hindi.
Tumagay tayo.
-Para kay Marion. -Hindi. Para sa'ting lahat.
-Para sa'ting lahat. -Sa'ting lahat.
-Cheers.
'Di makakapunta si Pamela. Ako ang magpapaligo sa'yo.
Biyernes pa siya makakapunta. Kailangan mong maligo.
Maniwala ka. 'Di rin ako masaya rito.
Makakakuha ka nito kung magpapakabait ka.
Maganda ang hugis dome sa itaas,
na karaniwan sa arkitekturang Indian.
Ang payapa, 'no?
Itinayo ito para gunitain
ang matatapang na sundalong Indian noong Great War.
Gawa ito as marmol galing Italy.
Inangkat galing Sicily.
Ayos lang ba kung sabayan kita?
Oo.
Pumunta kami sa opera.
Si Verdi. Ang ganda.
At kasama na naman kayo ni Patrick?
Nabalitaan niyang pangarap kong pumunta noon pa.
Kaya nagpumilit siya.
Ano?
Gaano katagal na kayong magkakilala ni Tom?
Mula noong tag-init.
At diniskartehan ka na ba niya?
Maginoo si Tom. Ano'ng pinapalabas mo?
Kasi...
Ang dalas n'yong magkakasamang tatlo.
'Di nagseselos si Tom?
Ba't siya magseselos?
Mukhang mas bagay kayo ni Patrick.
Magkapareho kayo ng mga interes.
Sigurado ka bang si Tom ang gusto mong makasama?
Aaminin ko, ang guwapo ni Patrick.
-Pero... -Pero?
Kay Tom,
wala akong pakialam sa edukasyon, o grammar, o asal.
Kung dumidighay siya 'pag nagbi-beer o nakakatulog siya sa opera,
na nangyari, at sobrang naasar si Patrick.
Sa lahat ng 'yon...
perpekto siya.
Siya si Tom.
Nasagot ba no'n ang tanong mo?
Mukhang ang sinasabi mo, in love ka.
At si Tom?
Matutuwa kang malaman
na magkikita kami ngayong weekend. Kaming dalawa lang.
Ikaw ang nagyaya?
Siya.
Gusto mo ng isa pa?
Halos 'di ko pa 'to nagagalaw.
Tama.
Kumusta si Sylvie?
Gano'n pa rin.
Ayos ka lang ba?
Tara na. 'Di tayo makakapag-usap dito.
Labas!
Ano ba'ng problema mo?
Ano?
Ba't 'di tayo makainom bilang normal na magkasintahan? O makasayaw?
Gusto kitang dalhin sa isang lugar.
Ayos lang ba?
Maikukuha ba kita ng inumin?
Ano'ng gusto mo?
Whiskey?
Cognac?
Brandy?
-Bahay ba 'to ni Patrick? -Oo.
Nasa London siya. Binigyan niya 'ko ng susi para magamit ko 'pag wala siya.
Sabi mo, gusto mo ng...
Whiskey.
-Cheers. -Cheers.
Ikaw ba 'to?
Ang ganda, 'di ba?
Mga ordinaryong tao raw ang may pinakamagagandang mukha.
-Nag-pose ka ba para dito? -Gano'n kami nagkakilala ni Patrick.
Sinabi ko sa'yo.
Ang sabi mo, nag-report siya ng aksidente.
'Di pa tapos ang tour. Tara.
Ginandahan ko para sa'yo.
Maganda 'to.
Gusto kong sabihin sa'yo...
Itanong sa'yo.
Ang hirap sabihin.
Subukan mo lang.
Gusto kitang maging asawa.
-'Di ako magaling dito. -Ni hindi nga ako sigurado na...
Wala akong ginawa dati kasi sa tingin ko, takot ako.
Sa'kin?
Sa pagtanda.
Ang pagpapakasal, malaking hakbang 'yon.
At mukhang nahuhumaling ka kay Patrick...
Hindi. 'Di 'yon totoo, Tom. 'Di talaga 'yon totoo.
Kasi... 'Di ko inakalang interesado ka sa'kin. 'Yon lang.
Lito lang tayo, 'no?
Mukha nga.
Pag-iisipan mo ba?
Napakasuwerte.
Sunod-sunod ang panalo.
Oras na para sa gamot niya.
Nagsalita siya ngayon.
-Alam mo kung ano'ng sabi niya? -Hindi.
"Nasa'n si Tom?"
'Yon ang tanong niya.
Diyos ko, Marion. Ano ba'ng kailangan mo sa'kin?
Mula no'ng dumating siya, ni minsan, 'di mo pa siya nakikita.
Wala akong balak.
-Kung 'di ka masaya, paalisin mo na siya. -'Di ka seryoso.
-Oo! Sinabi ko no'ng una pa lang. -May utang tayo dahil sa nangyari.
Tantanan mo na. Matagal na nating naayos 'yon.
'Di natin inayos. 'Di na lang natin pinag-usapan.
Ayoko nang makarinig ng isa pang salita. Maglalaro ba tayo o hindi?
Paano? Paano 'to nangyari?
-Naku naman. -Kasal dapat ako
kasama ang lahat ng magandang bagay na dala no'n. Ngayon, tingnan mo 'ko.
Walang pagmamahal.
Maayos ang lahat hanggang no'ng dinala mo siya rito.
Matagal nang 'di maayos ang mga bagay-bagay.
Kung 'di natin susubukang ayusin, o kahit... Sa'n ka pupunta?
-Sa bar, para matahimik. -At ano'ng gagawin ko?
Paano ako matatahimik?
-Paalisin mo siya. -Hindi.
Gusto mo siyang mawala? Paalisin mo.
Ika-29 ng Hulyo, 1957.
O?
May naaksidente. Matandang babae. Puwede mo bang puntahan?
'Di ko inakalang kakailanganin kong maghanap ng pulis.
Ano ba 'yan?
Ayaw ka niyang hintayin. Galit daw siya sa pulis.
Narinig ko na 'yan.
'Di malalang aksidente, 'no?
Pasensya na talaga at naabala kita.
'Di 'yon abala, sir. Tama ang ginawa mo.
Isa pa, 'di mo alam kung ano ang mangyayari sa ganito.
Salamat, G...
-Hazelwood. -Officer Burgess.
Bibigyan kita ng card ko.
Wala akong masyadong pasensya sa mga nakaasul na uniporme.
Noon pa man, ayoko sa pagkabrusko nila.
'Yong pagtingin nila mula itaas pababa,
'di nila maitago ang pagkamuhi nila.
Pero iba ang lalaking 'to.
Sumigla siya nang makita ang card ko.
Sa museo ka nagtatrabaho?
'Di pa raw siya nakakapunta sa pinakadakilang institusyon sa Brighton,
kahit sa field trip.
Nagkatigdas ako.
Niyaya ko siyang pumunta sa museo bilang panauhin ko.
Mukhang interesado siya.
'Di pa ako tumitigil sa kakaisip sa kanya.
Guwapo siya, oo.
Pero meron pa.
Walang muwang pero gustong makaalam.
Gusto ko siyang iguhit,
pero baka 'di niya maintindihan.
Muntik ko nang makalimutang inosente pa rin ang ilang tao.
G. Hazelwood?
May pulis na naghahanap sa'yo.
Maghintay kamo siya.
Ang guwapo niyang pulis.
Nando'n siya.
Nakilala ko siya kahit mula sa likod.
Ang maganda niyang ulo.
Ang pantay na guhit ng kanyang mga balikat.
Ang gandang painting n'yan.
Sa katunayan, obra maestra 'yan.
Kita mo?
May panlasa pala ako sa sining.
Sa panlasa, alam mo lang kung ano ang pakiramdam mo sa isang bagay.
Ano ang pakiramdam mo r'yan?
Ramdam mo ang mga alon.
Kung gaano kalakas.
Parang lumalangoy 'pag maalon.
Kapana-panabik.
At nakakatakot.
Tama.
'Wag mong sabihin sa mga taga-istasyon na takot ako sa painting.
Alam mo, amateur artist ako.
Nagpipinta ka?
Gumuguhit gamit ang lapis.
Ng mga ordinaryong tao sa Brighton.
Kunduktor ng tren, barista, mga gano'n.
-Perpekto kang subject. -Ako?
-'Di pa ako nakakapag-model. -Wala lang 'yon.
Pero ayos lang sa'king matuto pa tungkol sa mga painting.
Sa sining.
Kahanga-hanga 'yon.
Talaga? Bakit?
Kasi dapat subukang paghusayin ng tao ang sarili niya.
Nandito na 'ko.
Magandang gabi, Patrick.
Rudy.
Si Tom. Pinsan ko.
Kumusta?
Ayos naman, salamat.
Pinsan?
Ayaw mo sigurong sabihin kong pulis ka.
pulis ka na magpapagawa ng portrait mo.
Wala namang mali ro'n, 'di ba?
Ang ganda ng bahay mo.
Salamat.
Dinala ko ang uniporme ko
sakaling gusto mong isuot ko para sa portrait.
Oo. Ayos 'yon.
Ba't 'di ka magbihis?
Gusto mo ba ang pagiging pulis?
-Oo, sa tingin ko-- -'Wag kang mag-iba ng pose.
Pasensya na.
Sa tingin ko.
Ano'ng gusto mo ro'n?
Parte ba 'to ng proseso?
'Di kita maiguguhit kung 'di kita kilala.
Tama.
Gusto kong malaman na may naitutulong ako sa publiko.
Nagbibigay-proteksyon.
Kung 'yan ang ambisyon mo, mukhang mas magaling ka kaysa sa mga katrabaho mo.
Paano?
Mukhang mas...
bukas ang isip mo kaysa sa mga nakasalamuha kong pulis.
Talaga ba?
Oo. 'Di ako masyadong naglalalapit sa mga pulis.
'Di dapat matakot sa pulis kung nasa tama ka naman.
-Siyempre-- -Ang krimen ang nagdadala ng problema.
Kailangan naming harapin 'yon. 'Di ko alam kung maganda ba 'tong--
'Di pa kita naalok ng inumin. May gusto ka ba?
Sige, beer, kung meron ka.
Wala akong beer.
Eh kung mas matapang? Iinom ako ng Scotch.
Ikaw, Officer Burgess?
Scotch, salamat.
At Tom nga pala.
Tom.
Tumigil ka, sanggano!
-Ano? Nakakatawa ba 'ko? -Ano'ng "sanggano"?
Sige na nga, 'di ako pulis-London.
Mas bagay naman 'to sa'yo.
At ang gaspang ng tela.
Parang ako.
Hindi, malayo sa'yo.
Maganda ba akong subject?
Kahit na kinakabahan ka...
oo.
Nakatulong ang Scotch. Pero 'di ko kailangan ng tatlo.
Baka akala mo, lasinggero ako.
'Di ba puwedeng magsaya ang pulis kung 'di siya naka-duty?
Tama ka.
Ipapaskil mo ba talaga ang portrait ko sa museo?
Balang araw...
Balak kong makapag-show.
Isipin mo 'yon.
Nasa museo ang mukha ko.
Sa tingin mo, ayos ba talaga?
Sa tingin ko...
maganda.
Pasensya na.
Ayos lang.
'Di ko alam kung ano'ng nangyayari.
-Patrick, 'di ako-- -'Wag kang magsalita.
Baka hindi dapat.
Ayos ba?
-Tom. -Tingnan mo nga ang pinto?
Siguraduhin mong walang tao.
Walang tao.
Paano mo 'to ginagawa?
Ang alin?
Ang mabuhay nang ganito.
Nabubuhay ang tao ayon sa kakayanan.
'Di ko kaya.
Ang hirap maging mag-isa.
'Di ko alam kung makikita ko pa ulit ang pulis ko.
Nakatira tayo sa kalunos-lunos na panahon,
kung saan kailangan pang magtago nang parang kriminal,
para lang mapawi ang kalungkutan.
Buti na lang, kaya may mga lugar tulad ng Argyle.
Patrick, kumusta ka ngayong gabi?
Puwede na, Miss Brown.
Parang ako.
Scotch, gaya ng lagi?
Ano'ng iinumin mo?
Dry martini.
Dry martini nga.
Tig-isa kami.
Tumigil kayo!
Tigil!
Mga bayot.
Hawakan mo siya!
-Nakakadiri... Halika rito. -Tayo.
Arestado ka.
Nasa daan ako...
Gusto mo pa rin ba akong iguhit?
Kung gusto mo.
Kung gusto ko?
Akala ko, 'yon ang gusto mo.
Ang iguhit ang portrait ko, isang ordinaryong tao.
'Di 'yon ang gusto mo, 'no?
-Lasing ka. -Niloko mo 'ko tungkol sa pagpunta rito.
Alam mo ang gusto mo. Kaya mo ako pinapunta rito, 'di ba?
-Sagutin mo 'ko! -Suntukin mo 'ko, sige!
-'Di mo dapat ako pinilit. -Ikaw ang unang humawak sa'kin.
'Di ko dapat ginawa 'yon. Mali 'yon.
Mali ba sa pakiramdam?
Pakiusap...
'wag.
Naisip mo na bang magpakasal?
May kasintahan ako noon.
Si Michael.
Limang taon kaming nagsama.
Ano'ng nangyari?
Binugbog siya ng mga sanggano at namatay.
Diyos ko.
Paano mo nakakayanang maging mag-isa?
'Di ako nag-iisa, 'di ba?
Kailangan nating mag-ingat.
Ano? Walang katao-tao.
Puwede kang lumabag.
Ako, hindi.
Para sa pulis, napakaromantiko no'n.
Dapat kong sabihin sa'yo...
Balak kong magpakasal.
Gano'n ba?
-Kailangang magpakasal ng lalaki. -'Di lahat.
No'ng isang araw, pinatawag ako ng sarhento.
Sabi niya, ang galing ko raw.
Tapos, sabi niya, "Dapat kitang balaan.
Nahirapang umangat dito sa dibisyon ang ilang binata."
Sa tingin mo ba, patas 'yon?
Sa babae.
-Ano? -Na papakasalan mo siya bilang...
Ang tawag ko, proteksyon.
'Di lang 'yon ang dahilan.
Gusto ko siya.
At balang araw, gusto ko sanang magkaanak.
'Wag!
Nagpapaalam ka na ba sa'kin?
Hindi. Hindi...
Gusto mo ba 'kong tumigil?
Hindi.
Ano palang gagawin natin?
Kaya mo bang makihati?
Kung 'yon ang kailangan.
Bobby! Halika na!
Halika, Bobby!
Halika na!
-Ang ganda ng seremonya. Perpekto. -Talaga?
At kayong dalawa ang pinakamagandang mag-asawang nakita ko.
Binili ni Patrick ang suot ni Tom.
'Di na natin siya makikitang suot 'yan. Nakakatawa raw ang hitsura.
-Napakasaya ko para sa'yo. -Salamat.
Napili pala akong magsalita.
Nasa'n ang maganda nating bride?
Para 'to kina Tom at Marion,
ang perpektong sibilisadong mag-asawa.
Sina G. at Gng. Burgess.
G. at Gng. Burgess!
Tom, dapat mo 'atang halikan ang bride.
Ang ganda mo.
Salamat.
Papatayin ba natin ang ilaw?
Oo.
Pasensya na.
Ayos lang ba?
Oo, Tom.
Gagalingan ko sa susunod.
Nasiyahan ako.
May regalo ako sa'yo.
Ano?
Diyos ko, Tom!
Nakita mo sana ang mukha mo.
Kumusta? Nandito na 'ko, gaya ng ipinangako.
-Tom, tulungan mo nga ako rito? -Patrick?
Nangako akong ipagluluto ko kayo ng masarap na pagkain para sa kasal.
-'Di ba sinabi sa'yo ni Tom? -Hindi.
Sigurado akong nasabi ko.
Ngayong gabi lang.
Tapos, tatantanan ko na kayo.
-Mukhang napakasaya mo. -Oo.
Ang galing magluto ni Patrick, 'no?
-Nakakabilib. Beef bourguignon. -Ibibigay ko sa'yo ang recipe.
Ipagluto mo si Tom pagkatapos niyang manghuli ng mga kriminal.
Iinuman ko 'yan.
Parang 'di ko kaya 'yang ganyang kasosyal.
Kalokohan. Magaling kang magluto.
At sa tulong ni Patrick, magiging gourmet ka, sigurado ako.
Pero dahil sa mga lesson plan at staff meeting,
wala pa 'ko sa bahay pagdating mo.
-'Di ko 'yon gusto. -Balak mong magturo pa rin?
Sana.
Mabuti. Kung masaya ka sa trabaho mo, ba't mo kailangang isuko?
Sasabihin ko sa'yo kung bakit.
Nasa bahay dapat ang ina kasama ng mga anak niya.
Tom, 1958 na. May trabaho ang mga edukadang tulad ni Marion.
Diyos ko. Nasorpresa ako na makaluma ang tingin mo--
Ano ba'ng alam mo ro'n?
-Kasi-- -Wala kang alam sa mga bata.
O sa pagiging magulang o kasal.
Kaya 'wag mong sabihin sa'kin kung ano dapat ang tingin ko ro'n!
'Wag ka ngang--
Patawad.
Ginalit ko talaga, 'no?
Pinagkaisahan natin siya.
Kampi ako sa'yo.
Kasal na kami ngayon ni Tom.
Kailangan namin 'tong ayusin nang kami lang.
Ayos lang.
-Baka kailangan ko nang umalis. -Hindi.
-Nasa'yo na ang mga gamit mo? -Nasa kotse.
Salamat ulit sa lahat.
Walang anuman.
-Pakisabi na lang kay Marion. -Sige.
Umalis na si Patrick.
Ipaalam ko na lang daw siya.
Alam mo sa tingin ko, Gng. Burgess?
Ipagluluto kita ng almusal, para maiba.
Gusto mo ba 'yon?
Marion?
Ano'ng problema?
Ako ang maglilinis. Wala kang kailangang gawin.
Gusto kong umakyat tayo.
Sige.
Ang ganda, 'di ba?
Patrick.
'Di ka nagkakakain.
Nag-aalala ako.
May maitutulong ba a'ko sa'yo?
Mas gusto mo ba sa home?
Pangit sa kanila, pero kung 'di ka masaya rito...
Gusto mo na bang bumalik?
Oo.
Sige.
Ika-25 ng Mayo, 1958.
Ngayong kasal na sila, ramdam kong lumalayo na siya.
Tom...
'Wag mong sirain.
Paano ko 'yon gagawin?
'Pag itinanong mo ang susunod.
Alam mo kung gaano katagal mula no'ng huli tayong nagkita? Kung ilang araw?
Aalis na 'ko.
Sige na. Ilang minuto pa.
Inaasahan ako ni Marion pagkatapos ng shift ko.
Isa pang minuto.
Gusto niyang magkaanak.
Magiging mabuti kang ama.
May ibibigay ako sa'yo.
Regalo.
Gabay sa Venice?
Pupunta ako sa susunod na buwan para sa museo.
Ba't 'di ka sumama sa'kin?
Sa Venice.
Ikaw lang at ako.
'Di kailangang mag-alala sa oras at magmadali.
'Di kailangang magtago.
O magsinungaling.
-'Di ka ba matutuwa ro'n? -Kasal ako.
Kahit kasal, may karapatang maglakbay.
May ibang nangingisda kasama ng mga kaibigan.
Dapat asawa muna ang isama sa bakasyon bago ang kaibigan.
Pero 'di ito bakasyon.
Magbabayad ng assistant ang museo,
at iniaalok ko sa'yo ang posisyon.
-Totoong posisyon? -£35 ang suweldo.
-Halos isang buwang sahod ko 'yon! -Mabuti.
Magbu-book ako ng suite sa isa sa mga paborito kong hotel.
At ano'ng sasabihin ko kay Marion?
-'Di ko kaya. -Ako ang magsasabi sa kanya.
'Wag mo siyang sasaktan, Patrick.
Mabuti talaga siyang tao.
Sumunod kayo sa'kin.
Ang ginagawa mo sa kanta, sayaw...
pumunta sa picture house.
Papanoorin natin ang Punch and Judy ro'n.
'Yon ang sining. Nakakaantig, nagbibigay- inpirasyon, gaya ng bawat painting dito.
Sige, nag-enjoy ba kayo?
-Opo! -Oo? Mabuti.
Bibigyan kayo ng tig-iisang lollipop ni Miss Stewart, ha?
Paalam na.
Nakakatuwa ang araw na 'to.
Nag-enjoy ang mga bata. Ibabalik ko na sila sa eskwelahan.
Balak ko palang bigyan ng trabaho si Tom.
-Ano? -'Di makakasama ang Assistant Curator.
Muntik na akong magkansela bago ako tinulungan ni Tom.
-Pasensya-- -Ang biyahe namin sa Venice.
Si Tom ang magiging assistant ko sa pagkuha ng mga bagong piyesa.
Maraming bibitbitin sa istasyon. Gagalingan niya.
Sisiguraduhin kong maganda ang bayad sa kanya.
'Di ba niya nabanggit?
Siyempre.
Salamat at ayos lang sa'yo.
Oo naman.
Tara na, mga bata.
Marion?
Pupunta ka sa Venice kasama ni Patrick.
'Di pa ako nakakapagpasya.
Ba't 'di dapat ako sumama?
Manyak si Patrick.
Kalokohan 'yon.
Halata naman, Tom, sa lahat maliban sa'yo.
Mali ka!
Gusto mong makakita ng manyak? Sumama ka sa istasyon. Papakitaan kita.
May nilalagay sila sa mukha, pampapula at alahas. Mukhang tanga.
At nasa paglalakad nila.
-Kita mo sa malayo pa lang. -Sige.
Naiintindihan ko na.
May trabaho siya sa Venice. Babayaran ako.
-Sinisira niya ang kasal natin. -Alam mo?
Iniisip ko nang marumi ang utak mo.
'Di ko alam ang gagawin.
-May kailangan akong gawin. -Sasabihin ko sa'yo ang gagawin natin.
'Di na natin pag-uusapan.
Pupunta ako sa kabilang kuwarto.
Ayusin mo ang sarili mo.
Magtsatsaa tayo at kakalimutan na natin 'to.
Marion? Umayos ka.
Nakakahaling itong pag-ibig.
Naaawa ako sa mga taong 'di alam kung paano umibig nang ganito.
Buong linggo ka nang nababagabag.
May problema. Kailangan mong sabihin.
Wala si Tom.
Wala?
Kasama niya... si Patrick.
Nasa Venice sila, nangongolekta ng mga piyesa para sa museo.
Bakla si Patrick.
Mag-ingat ka sa pagsasabi ng ganyan.
Nasa Venice siya kasama ng asawa ko.
At si Tom?
Sa tingin ko...
hinihikayat siya ni Patrick.
Ano'ng gagawin ko?
Gagawin?
Kailangan ko siyang tulungan. Asawa niya ako.
-Tulungan siya? -Na magbago.
Dapat magbago siya!
Marion, makinig ka sa'kin
Pasensya na sa sasabihin ko sa'yo, pero ito ang pinakamabuti kong magagawa.
'Di siya magbabago.
At mas maigi para sa inyong dalawa kung tatanggapin mo 'yon.
Kailangan niya 'tong isuko!
-'Di niya kaya. -Itigil mo ang pagsasabi n'yan!
Magbabago siya.
Sa tulong ko.
'Di 'yan totoo.
'Pag naiisip ko silang magkasama, nasusuka ako.
Nakakadiri. Mali 'yon.
Kung gano'n pala, mali rin ako.
Ano'ng kinalaman mo ro'n?
Diyos ko. 'Di mo ba alam?
Kung nakikita mo lang sana ang mukha mo.
Ikaw...
May tao sa buhay ko.
Na mahal ko.
Tulad ng pagmamahal mo kay Tom.
Kanina lang, kilala mo ako,
tapos ngayon, parang ibang tayo na 'ko sa'yo.
Ano'ng nagbago?
Hindi 'yon natural.
At ano sa kasal n'yo ang natural?
Hinga pa ulit.
G. Hazelwood, may ginoong gusto kang makita.
Pulis.
G. Hazelwood, puwede ka ba naming makausap?
PULISYA
Dito.
May nahuli na naman.
Marion!
Tom?
-Tom? -Naaresto si Patrick!
-Dinala nila siya. -Ano?
Tiningnan niya 'ko nang parang 'di niya ako kilala.
Dahan-dahan. Sabihin mo--
May nagsumbong sa kanya! Malamang, tagamuseo.
-Diyos ko. -May nahagilap silang
nagsabi na may nangyari sa kanila sa likod ng Argyle.
Makinig ka. Kaya natin 'tong kalimutan. Simulan natin ulit ang kasal natin.
'Di 'to tungkol sa kasal natin!
Makukulong si Patrick at malilintikan ako.
Bakit ikaw?
Kung alam nila ang kay Patrick, baka malaman nila--
Totoo?
Kayo ni Patrick.
Oo, totoo!
May magsasabi na ngayon.
Malalaman nila ang lahat at 'yon na.
Malalaman ng lahat ang...
Patawad.
Alam kong binigo kita. Nagsinungaling ako.
Ano'ng gagawin ko?
-Walang makakaalam. -Paano nila 'di malalaman?
Kasi 'di sasabihin sa kanila ni Patrick.
'Di mo alam ang galaw ng mga pulis.
'Di gagawin sa'yo 'yon ni Patrick.
Ayos lang 'yan.
Ihahanap natin ng abugado si Patrick.
'Yong magaling.
At kung kailangan, tetestigo ako.
Patawad talaga.
Patawad.
Patawad talaga.
Inilibot ni G. Hazelwood sa museo ang klase ko.
At no'ng pumunta kayo, may dahilan ka ba para maniwala
na mapanganib si G. Hazelwood para sa mga estudyante mo,
o may negatibo siyang impluwensya sa kanila?
Sa kabaliktaran, nagustuhan siya ng mga bata.
Naniniwala ka ba na kayang gawin ni G. Hazelwood
ang mga inaakusa sa kanya?
Ang kahalayan sa publiko
at pagsasapanganib ng moralidad?
Hindi, wala.
Salamat.
Gng. Burgess.
Kilala mo ba si G. Hazelwood sa ibang paraan,
bukod sa trabaho?
Oo.
Kaibigan ko siya.
Malapit ba siyang kaibigan ng asawa mo?
Itinuturing namin siyang kaibigan ng asawa ko.
Pero malapit sila ng asawa mo, 'di ba 'yon totoo?
Napakalapit kaya magkasama silang bumiyahe papuntang Italy?
May trabaho si Patrick.
-May trabaho ba ang asawa mo ro'n? -Tinulungan niya siya.
Tinulungan?
Oo.
Gng. Burgess, may babasahin akong sipi mula sa mga diary ni Patrick Hazelwood,
na nakuha sa apartment niya no'ng inaresto siya.
Medyo kumplikado ang ilan.
Galing ito sa pahinang may petsang ika-31 ng Hulyo, 1957.
"Nakilala ko siya kahit mula sa likod.
Ang maganda niyang ulo.
Ang pantay na guhit ng kanyang mga balikat.
Buhay na buhay ang pulis ko sa aking harapan."
Gng. Burgess?
Sino ang "pulis ko"?
Wala akong ideya.
Baka maalala mo sa isa pang sipi.
Galing ito sa mas huling petsa.
"Nagkikita kami tuwing hapon, o kung makakatakas siya, tuwing gabi.
Pero 'di pa niya nakakalimutan ang guro. Kahapon, isinama niya siya sa museo.
Mapang-angkin siya.
Hinawakan niya ang mga balikat niya sa bawat pagkakataon.
Kung alam niya lang na mga kamay ko
ang may hawak sa mga balikat ding iyon noong nakaraang gabi
no'ng ang pulis ko at ako ay..."
Titigil na 'ko rito dahil medyo bastos na ang susunod na talata.
Gng. Burgess, guro ka, 'di ba?
-Oo. -At ano ang trabaho ng asawa mo?
Gng. Burgess?
Pulis.
Pakilakasan mo.
Pulis.
Magkita tayo sa kotse.
Gng. Burgess.
Kumusta?
Nakita mo si Nigel at ang kaibigan niya?
Ilang kalye ang layo ng bahay nila.
Ano'ng problema?
Wala. Ayos lang ako.
Nagpapatingin ako sa psychiatrist...
na mabait na nag-alok sa'kin ng tulong para magbago.
Ang bait niya, 'no?
Ano'ng nangyari sa mukha mo?
Kulungan 'to, Marion.
Ang bago kong tahanan.
Nang dalawang taon nga.
Kumusta ang pagkain?
Ayokong pag-usapan ang pagkain! Ikuwento mo sa'kin si Tom.
Kumusta siya?
Nakahanap siya ng trabaho.
Nagtuturo pa rin ako.
Kaya, kaya naman namin.
'Di mo ba siya mapapapunta? Kailangan ko siyang makita.
-'Di ko kaya-- -Pakiusap. Kailangan ko siyang makita.
Bawal maghawakan.
Tatanungin ko siya.
Pero alam mo sigurong 'di siya puwedeng pumunta.
Patawad.
Natutuwa ka siguro sa lahat ng 'to.
Ba't naman ako matutuwa?
Nanalo ka.
Patrick.
Walang nanalo.
Sana 'di mo 'yan ginawa.
Wala nang silbi sa'kin ngayon, 'di ba?
Pinuntahan ko si Patrick.
Kinumusta ka niya.
Ba't ka pumunta?
Tinalikuran na siya ng lahat.
Tom, may kailangan akong malaman.
Ma... mahal mo ba si Patrick?
-Diyos ko naman-- -Hindi, mahalaga 'to.
Mahal mo ba siya?
Mahal kita.
'Di ko kayang mawala ka sa'kin.
'Wag na natin siyang banggitin.
Ano 'to?
Kailangan kitang kausapin.
-Lalabas ka? -Tom, pakiusap.
Sinubukan kong tulungan si Patrick,
pero lagi niya akong inaaway.
-At lagi kang galit. -Lintik naman--
Hayaan mo 'ko.
Dinala ko siguro dito si Patrick kasi talagang nalulungkot ako.
Ano'ng sinasabi mo? Lagi naman akong nandito.
Wala ka rito. 'Di ka naging akin. 'Di para sa sarili ko.
Lagi siyang nasa buhay mo. Nasa buhay natin.
Itigil mo ang kalokohang 'to.
Maupo ka. Gagawa ako ng tsaa natin. Sabi mo, 'di tayo nag-uusap?
-Sige. Mag-uusap tayo. -Aalis na 'ko.
-Ano? -'Di ko kayang dumito. Ikamamatay ko.
Ibinalik mo siya sa buhay natin. Ginulo mo ang lahat.
At ngayon, aalis ka? At ano'ng gagawin ko?
Minsan lang, Tom, baka alagaan mo ang sarili mo.
Balik tayo rito. Kung paano ko sinira ang buhay mo.
Hindi.
Pero nagsinungaling ka sa'kin.
Mula no'ng nagkakilala tayo. Tuloy-tuloy. Minahal mo si Patrick.
-At mahal mo pa rin siya. -Tumigil ka.
Tumigil ka na.
Noon pa man, sinisisi ko ang sarili ko dahil pinaglayo ko kayo.
At 'di ko naisip, ano'ng napalampas ko?
Hindi, 'di ako makikinig.
Isinumbong ko si Patrick sa museo.
Ako ang nagsumbong.
No'ng nasa Venice kayong dalawa, para akong trinaydor.
Tapos, dumating 'yong postcard mo.
Parang tinutuya mo ako.
Hiyang-hiya ako.
Tapos, naisip ko,
may magagawa ako para mabawi ka at mailigtas ang kasal natin.
Nagpadala ako ng anonymous na liham sa superbisor ni Patrick.
Patrick Hazelwood ang pangalan ng lalaki.
Sabi ko, may personal akong kaalaman na bakla si Patrick.
At naisip ko, ayaw niyang makasalamuha ng mga tagatangkilik ng museo
ang gano'ng klaseng tao, lalo na ang mga bata.
Kinabukasan, pinagsisihan ko, at pinagdusahan ko 'yon mula no'n.
Sinubukan kong bumawi sa nagawa ko sa pagtestigo para sa kanya.
Pero alam mo ang nangyari.
Kaya nagpasya ako na ang magagawa ko na lang,
samahan ka para malampasan ang gulong ginawa natin.
At naisip ko, "Ngayon, akin na siya.
Mapapasa'kin na siya."
Pero hindi.
Winasak mo siya.
Winasak natin ang isa't isa.
'Di dapat kita niloko.
'Di 'yon tama.
Pero 'di ko masabi sa'yo.
Baka iniwan mo 'ko,
at ginusto naman kita.
Pero ginusto ko rin siya...
Nand'yan ang number ni Nigel, sa counter.
At ng parmasista.
-'Di ka seryoso. -'Di natin napapasaya ang isa't isa.
-Siyempre, oo. -Hindi, Tom.
Nand'yan ang dagat. Ang paglangoy mo.
Ni hindi ko nga gusto sa Peacehaven!
Noong naisip ko ang pagreretiro ko, ang nakita ko, mga museo, teatro,
mga Sabado't Linggo sa... Parang gano'n.
Ano'ng gusto mo? Magmakaawa ako para 'wag kang umalis?
-Sige, nagmamakaawa ako sa'yo. -Tom, pumapalya na si Patrick.
Sa tingin ko, gagaling ba siya, pero 'di na ako makikialam.
Puwede mo siyang dalhin sa home, pero sana, 'di mo 'yon gawin.
Sana, hayaan mo siyang dumito at mahalin mo siya. 'Yon ang kailangan n'yo.
-At aalis na 'ko. -Pero--
-Do'n muna ako sa kapatid ko-- -'Wag kang umalis.
'Di ko kaya...
'Di ko kayang mabuhay nang mag-isa.
Tom, 'di ka nag-iisa.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Alyssa Lesaca
Mapanlikhang Superbisor Reyselle Aura Ruth Revita