Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
STRASZYDŁO
WYSTĘPUJĄ
- Młody, jest tam? - Tak.
ZDJĘCIA
Zimno. Jedziemy.
REŻYSERIA
Jak tam?
Słabo.
Tu siedzi. Bydle.
Miałem nadzieję, że przyjdziesz. Chodź, pogadamy.
Miejcie go na oku.
Kiepsko nam idzie.
Cała nadzieja w tobie.
To krewny Artiemjewych. Z ulicy Brzozowej.
Godzinę wcześniej wrócił z lasu. Pakował broń.
Strzelił przypadkiem.
- Trafił ją w brzuch. - To nie moja sprawa.
Pomóż nam. Tylko ty potrafisz.
Nie uda się.
Jeśli ona umrze, przyjedzie kontrola.
Wszystkich będą sprawdzać.
Lekarka to młoda dziewczyna.
Nie umie jej pomóc.
Mówi, że trzeba ją wysłać do miasta.
Nie uda się.
Nie może jechać do miasta. Umrze w drodze.
Co zrobię, jeśli ona umrze? Dwoje dzieci zostanie z tym draniem.
Ostatni raz cię proszę.
Spróbuj.
Trzeba ją zawieźć do miasta.
Dobra. Wyjdź.
- Ty też wyjdź. - Jasne.
Będzie żyć.
Więcej mnie nie wołaj. Nie przyjdę.
Weź.
Kup jedzenie.
Nie kupuj wódki.
Dowiedziałeś się?
Nie.
Czyli co?
Trzeba szukać w mieście.
Poprosiłem znajomego detektywa. Szuka, powinien dać znać.
- Dobry jest? - Dobry.
Tylko nie kupuj wódki.
203 ruble.
Jeszcze się przepycha.
- Co podać? - Jeden chleb.
- Prosiłam o chleb. - Skończył się.
- Jak to? - Nie ma.
- Przecież jest. - Nie ma.
- Jest chleb. - Nie ma.
- A to? - Mówi, że chleba nie ma.
- Jest chleb. - Nie ma.
Nie rozumiesz? Wynoś się stąd!
- Wal się! - Co?
Spokojnie.
- I co tak leżysz? - Nie przychodź tu więcej!
Wynoś się!
Idziemy!
Dzień dobry.
40 lat na karku,
a dzieci nie ma. Zawsze chcieliśmy je mieć.
Jego sprzęt nie działa.
Byłoby dobrze, gdyby zadziałał.
Próbowaliśmy wszystkiego. Maści, ziół.
Nic.
Jeździliśmy do miasta. Nic nie pomaga.
- Ściągaj spodnie. - Co?
- Ściągaj spodnie. - No już, ściągaj.
- Majtki też. - Jak to tak?
Zdejmuj gacie.
Zabierz ręce.
Zabierz. Zabierz!
Nie bardzo ufamy lekarzom.
Usłyszeliśmy o pani od ludzi.
Mówią, że pani pomaga.
Przyszliśmy, może i nam pani pomoże.
Idź zapalić.
- Nie palę. - Idź do toalety.
- Nie potrzebuję. - Luba, wyjdź.
Luba, znikaj.
Po co przyszłaś?
Proszę, pomóż.
Mówiłam, żebyś nie przychodziła.
Oddam wszystko, co mam.
- Nie uda się. - Proszę, spróbuj.
Tylko ty możesz pomóc.
Nie.
Wiem, że możesz.
- Idź stąd. - Nie pójdę.
Mówiłam, że masz zapomnieć.
No już, idź.
Wychodź.
Witaj.
Obejrzyj babcię.
Idź sobie.
Nie ruszaj mnie.
Co robisz?
Chcesz urodzić psa?
Nie wierzysz?
Nie wierzysz, a ja mogę tak zrobić.
- Puszczaj! Zostaw! - Psa.
- Nie. - Mogę to zrobić.
Odejdź!
Wychodzimy.
Ty! Co tam robiłaś?
- Była w tym domu? - Tak.
Powiedzcie gospodarzowi. Może coś ukradła.
Halo! Hej!
Proszę, przyjdź do nas!
- Dobra kyryimpa? - Dobra.
- Dobrze grasz? - Dobrze.
- A ty umiesz grać? - Nie.
- Chcesz spróbować? - Ja?
- Na twojej kyryimpie? - Tak.
Mogę?
W ten sposób?
Nie zbliżaj się do mojego syna.
Idziemy.
Won, suko!
Widzę, że ci się drzewo skończyło.
Przywieźliśmy z synem z lasu.
Ostatnio zaczął się jąkać.
Może spojrzysz?
Wcześniej było dobrze.
Pewnie go w szkole nękają.
A może taki wiek.
Nie wiem.
Ilja, opowiedz pani, jak pojechaliśmy do lasu.
Rano tu niedaleko byliśmy.
Przywieźliśmy drewno dla siebie i dla pani.
O tym mówię.
Czasem bywa gorzej.
Opowiedz pani, jak się uczysz w szkole,
jak się bawisz z kolegami.
Pietja chodzi do innej szkoły,
ale bawimy się razem.
Jest jeszcze Filip, ale teraz choruje.
Wyjdź.
Nic nie zrobisz? Jesteś tu dzielnicowym.
Od wiosny ci mówię.
Trzeba znaleźć gospodarzy i ich ukarać.
Jeśli nie chcą uwiązać psów,
niech im wkładają kagańce. Albo niech trzymają na łańcuchu.
Tak nie może być!
Prawie mnie pogryzły!
Jeśli nic nie zrobisz, poskarżę się w ministerstwie.
Minister to mój kumpel z klasy.
- Zresztą sama jesteś sobie winna. - Niby dlaczego?
Widziałem, jak drażnisz te psy. Stale to robisz.
Masz mnie za głupią?
To niby moja wina?
- Co za bzdura! - Wszyscy widzieli.
Doniosę na ciebie.
Psa Michaiłowa dźgałaś kijem!
Co tam robiłeś?
Szpiegowałeś mnie?
Zamykaliśmy nielegalny sklep, który sama zgłosiłaś!
Pierwszą skargę złożyłam trzy lata temu.
Ci handlarze na lewo wynieśli się do miasta.
Dorobili się na wódce. Wiedziałeś o tym?
Skoro mowa o psach, patrz, kto przyszedł.
Sio mi stąd.
Do mnie mówisz "sio"? Poważnie?
Uciekaj stąd. Widzisz?
Przegania mnie, jakbym była psem.
- Domagam się szacunku! - Spokojnie.
Znajdę tych właścicieli. Załatwię sprawę psów.
Sama to załatwię. Idę do weterynarza po truciznę.
Rób, co chcesz.
Widzisz? Co dzień to samo.
Drażni psy, a potem przychodzi.
Też bym na nią warczał.
Dowiedziałeś się?
- Czego? - Wiesz czego.
Jeszcze nie.
- Cały czas szukamy. - Od lata tak szukacie.
Nie zrozum mnie źle, ale mam tylko dwie ręce.
Nawet nie wiem, kogo pytać.
Chyba trzeba poszukać gdzie indziej.
Jak mnie potrzebujesz, to od razu przychodzisz.
Spokojnie, znajdziemy ją.
Na pewno jest w mieście. Musi być.
Gdyby była tutaj, moi ludzie już by ją znaleźli.
- A jeśli nie ma jej w mieście? - Na pewno jest.
Gdyby była w którejś wiosce, już byśmy ją mieli.
- Umiesz grać na kyryimpie? - Na kyryimpie?
Jako dziecko się w to bawiłem, w szkole uczyli.
Teraz nie umiem. A ty?
Zapnij rozporek.
Znowu oni.
Patrz, ludzie mają mnóstwo pasożytów. Salmonella.
A ty jesz surowe mięso.
Może dziecko się urodzi z pasożytami?
- Tylko raz jadłam surową wątróbkę. - Nie szkodzi.
Ty nie masz pasożytów, a co dzień jesz surowe mięso.
Co do naszego mięsa. Może sprzedamy resztki?
Nie ma mowy. Oddamy mamie.
Trochę mamie, trochę sprzedamy.
Stój! Czemu wchodzisz poza kolejką?
Przestań. Nich idzie.
- Denerwuje mnie. - Dlaczego?
- Niby leczy ludzi. Oszukuje. - Skąd wiesz?
Za swoje usługi bierze pieniądze i kupuje wódkę.
Nie widziałaś jej pijanej na ulicy?
- A może nie kłamie? - Na pewno kłamie.
- Kłamczucha. - A ty taki specjalista.
Swoje wiem.
Wiecznie jest pijana.
Nie zauważyłaś?
- Spójrz na nią. - Przestań.
Szybciej.
Proszę nie moczyć i przyjść we wtorek. Zdejmę szwy.
Sama zdejmę.
- Czemu nie może pani... - Wyleczyć siebie?
To tak nie działa.
- Co z tą kobietą? - Nie wiem.
I tak ją zabrali.
Też mi uzdrowicielka.
- Sama do lekarza chodzi. - Pilnuj żony.
- Dziecko nie jest twoje. - O co jej chodzi?
Co? Coś ty powiedziała?
Stiopa!
Co ty robisz? Przestań!
Dość tego! Zostaw ją!
Pobił cię.
Może go zamknę na 15 dni?
Nie.
Powiem chłopakom, dołożą mu, jak trzeba.
Nie.
Koledzy z miasta się spisali.
Mam adres.
Lepiej go zgnieć i wyrzuć.
Albo spal.
Sama zdecyduj.
- Macie wannę? - Co?
Chcę się umyć.
Tak.
Kława rodzi.
Oddychaj, Kława. Oddychaj.
Oddychaj. Wdech nosem, wydech ustami.
Oddychaj.
Teraz przyj!
Jest woda.
Spróbuj się odprężyć i oddychaj.
Wyjdźcie stąd. Wszyscy. Już.
Spokojnie.
Nie zrób dziecku krzywdy. Oddychaj.
Już niedługo. Już prawie.
Nie walcz z tym.
Robisz krzywdę dziecku.
To prawie koniec.
Uspokój się.
Bądź dobrą mamą.
Wychodzi! Chodźcie tu!
Chodź do mnie.
- Widziałam, że masz kyryimpę. - Tak.
- Mogę pożyczyć? - Tak.
Głupiec.
Dzień dobry. Widzę, że jest wolne miejsce.
Siadaj.
- Po co jedziesz do miasta? - Na kontrolę do lekarza. A ty?
Pomóc synowi znaleźć akademik, pogadać.
- Jak u was bicie? - Krowa już.
- Niedługo źrebak. A u was? - U nas już wszystko.
Akurat mięso synowi wiozę. I nie tylko mięso.
- Po co ona się do miasta wybiera? - Ciekawe.
- Jesteś od Iwana? Z wioski? - Tak.
- To ty dzwoniłaś? - Tak.
Chodźmy.
Rękawiczki.
- Zimno, co? - Ciepło, tylko pochmurno.
Do zimy jeszcze daleko.
Pracuje u ciebie dziewczyna, Andżela Ustinowa.
Zawołaj ją. Chcemy pogadać.
Ustinowa? Nie znam.
Nie chrzań. Sierota, czarne włosy.
Czarne włosy?
Kto to?
Weronika, zawołaj ją, to zajmie pięć minut.
Zgoda.
Mam nadzieję, że nie zabieracie jej na posterunek.
Ostatnio musiałam płacić, żeby ją wyciągnąć,
plus tobie i twojemu szefowi.
- Nie jestem milionerką. - Spokojnie, nie zabiorę jej.
Dobrze, dzwonię.
- Tylko szybko ją wypuść. - Wypuszczę.
Narija? Powiedz Andżeli, żeby zeszła.
Tak, tylko szybko.
Podobno w wiosce jest uzdrowicielka. To ty?
Nie.
Idzie twoja córka. Przyjrzyj się dobrze.
Nie. To nie ona.
Jak to nie ona?
Andżela Ustinowa, urodzona 14 lutego 2002.
Do 14 roku życia przebywała w domu dziecka.
Skazana z paragrafu 158 na dwa lata więzienia.
- Jesteś pewna, że to nie ona? - To nie moje dziecko.
To nie może być ona.
- Przyjrzyj się dobrze. - To nie moja córka.
Nie moje dziecko.
- Dokąd idziesz? - To nie ona.
Czekaj!
Stój!
- O co chodzi? - Jak tam?
- Spokojnie, nie ma klientów. - Wsiadaj.
- Nie czepiaj się. - Wsiadaj, mówię.
- Znowu? - Już.
Szybko, przerwa mi się kończy.
Moje dziecko.
Skąd jesteś?
Poszczęściło ci się dzisiaj?
Masz gotówkę? Pożycz trochę.
Ja wezmę.
- Masz więcej? - Byłem pierwszy.
Coś jeszcze?
Czekaj, dupku!
Chcesz z nami zostać? Mieszkamy tu.
- Na pewno? - Tak.
Przyszłaś.
Ile czasu już tak leży?
Dwa lata.
Nie wtrącaj się.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Karolina Kremplewska