‎ทุกช่วงเวลา…
‎ที่คุณเอาตัวรอดในชีวิต ทำให้คุณแข็งแกร่งขึ้น
‎มันจะนำสิ่งดีๆ เข้ามา ถ้าฉันอยากเห็นมัน
‎ถ้าฉันอยากได้มัน
‎นาตาเลีย!
‎นาตาเลีย ลาฟัวกาเด เป็นนักร้อง ‎และนักแต่งเพลงจากเวรากรูซ เม็กซิโก
‎นับตั้งแต่เธอเปิดตัวในปี 2003
‎เธอกลายเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีอิทธิพลมากที่สุด ‎ในวงการดนตรีละติน
‎เธอร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ ‎รางวัลออสการ์ของพิกซาร์ ฟิลม์เรื่อง โคโค่
‎เธอได้รับรางวัลแกรมมี่และรางวัลละตินแกรมมี่
‎ทั้งในสาขาอัลบั้มแห่งปีและเพลงแห่งปี ‎ในเพลง "อัสต้า ลา ราอิซ"
‎ซึ่งแปลว่า "สู่รากเหง้า"
‎รากเหง้าในเพลงนี้สื่อความหมายถึงสองเรื่อง
‎คืออดีตของนาตาเลียเอง
‎และพื้นเพและประวัติศาสตร์ภูมิลำเนาของเธอ
‎ผมริชชิเกช เฮียร์เวย์ ‎นี่คือ ซอง เอ็กซโพลเดอร์
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(กัวเตเปค เวรากรูซ เม็กซิโก)
‎ฉันย้ายไปเวรากรูซตอนอายุสองขวบ
‎มันเป็นช่วงที่พ่อแม่ฉันแยกทางกัน
‎แม่ฉันจึงตัดสินใจย้ายที่อยู่ที่กัวเตเปค
‎น่ากินมาก
‎แม่อยากกินทุกอย่าง
‎เพิ่งออกจากเตาใหม่ๆ
‎ร้อนๆ เลย
‎มันไม่ดีต่อลูกเลย
‎ฉันชอบที่นี่
‎มันเรียบง่ายและเป็นกันเอง
‎ชีวิตที่นี่ไม่แพงและมีคุณภาพ
‎อยากเห็นรูปที่เธอมาถ่ายที่นี่เมื่อปีที่แล้วไหม
‎อ๋อ ตอนที่ฉันมาที่นี่กับพ่อ
‎หนุ่มหล่อ หล่อเชียว
‎(ฌาเอล บินาแวร์ เพื่อนของครอบครัว)
‎อ้อ ใช่ คุณถ่ายกับพ่อฉัน
‎กัปตัน
‎พ่อของฉัน ผู้เป็นนักดนตรี…
‎มีภาพที่ฉันเล่นคลาวิคอร์ดของพ่อ
‎ตอนที่ฉันอายุหนึ่งหรือสองขวบ
‎เล่นเพลงของบาคหรืออะไรก็ตาม
‎พ่ออยากให้ฉันเป็นนักเปียโนมาก
‎และฉันก็คิดว่า ‎"ไม่ ฉันไม่อยากเล่นดนตรีคลาสสิค
‎ฉันอยากเล่นเพลงป็อบและเพลงร็อค"
‎("เอน เอล 2000" ในปี 2002)
‎พ่อโกรธฉันมาก
‎เขาบอกว่า "นี่ไม่ใช่ดนตรี"
‎เขาเข้มงวดมาก
‎จากนั้นทุกอย่างก็…
‎นาตาเลียออกอัลบั้มแรก ‎ตอนที่เธออายุเพียง 17 ปี
‎ซึ่งมีเพลงดังอย่าง "เอน เอล 2000"
‎อัลบั้มนี้มียอดขายระดับแพลตินัมในเม็กซิโก ‎และขึ้นชาร์ตอันดับหนึ่ง
‎ทุกอย่างดังมาก
‎มีชื่อฉันอยู่ทุกที่และ…
‎ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
‎วงการเพลงยิ่งใหญ่มากสำหรับฉัน
‎ฉันเด็กเกินไปที่จะรับมือ ‎กับข้อมูลที่มากมายขนาดนั้น
‎มีบางอย่างที่ขาดหายไป
‎ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎แรงบันดาลใจของฉันมันตัน
‎เช่นว่า ฉันแต่งเพลงของตัวเองไม่ได้
‎ฉันเป็นศิลปินเดี่ยว
‎และมีช่วงเวลาที่ประสบความสำเร็จ
‎แต่ในเวลาเดียวกัน ฉันก็ไม่ได้มีความสุขขนาดนั้น
‎และมันไม่ได้ให้ความรู้สึกจริงแท้สำหรับฉัน
‎ฉันจึงจำเป็นต้องถอยออกมาและมีพื้นที่ตรงนี้
‎มีบางอย่างในจิตวิญญาณของฉันป่วย
‎และฉันจำเป็นต้องรักษามัน
‎ฉันรู้ว่าฉันต้องไปให้ไกลจากบ้านมากๆ
‎ในปี 2006 แม้ว่าเธอกำลัง ‎ประสบความสำเร็จอย่างมาก
‎แต่เธอกลับย้ายไปแคนาดา ‎เพื่อพักผ่อนและทำงานทัศนศิลป์ของเธอ
‎และทิ้งวงการเพลงไว้ข้างหลัง
‎เธออายุ 22 ปี แต่สิ่งต่างๆ กลับกลายเป็นว่า ‎เธอไม่ได้หนีจากดนตรีเลย
‎ฉันไปลงเอยอยู่ในบ้านที่เต็มไปด้วยนักดนตรี
‎นักดนตรีที่ยอดเยี่ยม
‎มันเหมือนเป็นหน้าต่างไปสู่โลกอีกใบที่ฉันไม่รู้จัก
‎ดนตรีที่ฉันไม่รู้ว่ามันมีอยู่
‎โฟล์ค
‎บลูส์
‎แอโฟรบีต
‎ฉันก็เลย "ว้าว โอเค
‎มีอีกโลกหนึ่งที่ไม่มีในโลกของฉัน"
‎ฉันเริ่มแต่งเพลงอีกครั้ง
‎และพยายามใช้ดนตรีของฉันเอง
‎ฉันแต่งเพลงโดยใช้เปียโนทุกวัน เล่นเปียโนเอง
‎ฉันเริ่มรู้สึกสบายใจ มีแค่ฉันกับกีตาร์
‎ฉันแค่พยายามหาวิถีของตัวเองในการแต่งเพลง
‎และฉันรู้เลยว่าฉันต้องการให้มันออกมาจากใจ
‎และหลังจากนั้นเกือบปี ฉันบอกตัวเองว่า
‎"บางทีฉันควรกลับไปและพยายามอีกครั้ง
‎แต่คราวนี้ฉันจะใช้วิธีของฉัน"
‎นาตาเลียติดต่อไปหาเพื่อนเก่า ‎ลีโอเนล การ์เซีย
‎เพื่อแต่งเพลงร่วมกัน
‎เขาเป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ‎ที่อัลบั้มมียอดขายหลายล้านชุด
‎ลีโอเนล การ์เซีย เทคหนึ่ง
‎มาร์ก
‎ในตอนนั้นเราเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว
‎ฉันจึงพูดว่า "นี่ คุณช่วยแต่งเพลงกับฉันได้ไหม"
‎และเขาตอบว่า "ได้สิ"
‎เขาถามฉันว่า "รู้รึยังว่าคุณ ‎อยากร้องเพลงเกี่ยวกับอะไร"
‎และฉันตอบว่า "ฉันแค่อยากแต่งเพลง
‎ที่เกี่ยวกับบ้านของฉัน เวรากรูซ
‎ฉันอยากมีเนื้อเพลงที่คอยย้ำเตือน
‎อยู่ตลอดเวลาว่าฉันมาจากไหน
‎ฉันเป็นใครและสิ่งต่างๆ ‎ที่สร้างฉันขึ้นมาให้เป็นคนคนหนึ่ง"
‎"มันเป็นสิ่งที่ผู้คนสามารถเชื่อมโยงได้ ‎ในแง่ที่ยิ่งใหญ่ทางอารมณ์
‎เป็นเพลงที่น่าภาคภูมิใจ"
‎และผมเลยบอกว่า ‎"โอเค ผมจะดูให้ว่าแต่งอะไรได้บ้าง"
‎เขามีทำนองและคอร์ด
‎และจากนั้นเราก็คิดว่า ‎"เราน่าจะทำมันให้เป็นแนวฮัวปังโก้"
‎(กีตาร์โปร่ง ฮัวปังโก้)
‎ผมมีความคิดมากมาย
‎แต่ผมเริ่มต้นด้วยดนตรีแนวฮัวปังโก้
‎มันเป็นจังหวะพื้นบ้านของเม็กซิโก
‎ผมเคยร้องเพลงฮัวปังโก้ตามงานเลี้ยงอยู่เสมอ
‎ผมเรียนรู้มันจากความสัมพันธ์ในครอบครัวของผม
‎เมื่อมีการสังสรรค์หรือเฉลิมฉลองอะไรบางอย่าง
‎จะมีฮัวปังโก้อยู่เสมอ
‎มันเป็นดนตรีที่มีความสุข
‎แต่ในขณะเดียวกันก็มีความจริงจังอยู่ในนั้น
‎เมื่อฟังมันแล้วคุณจะรู้สึกเป็นอิสระ
‎คุณจะเต้นและดื่มด่ำไปกับมัน
‎ผมคิดว่านาตาเลียก็มีฮัวปังก้า ‎อยู่ในดีเอ็นเอของเธอเช่นกัน
‎ผมคิดว่านั่นทำให้เราเชื่อมต่อกัน
‎และรู้สึกว่าเรากำลังทำบางอย่าง ‎ที่มาจากรากเหง้าของเราร่วมกัน
‎นี่คือเพลงที่คุณเล่นในตอนนั้นเหรอ
‎ค่ะ มันเป็นการผสมผสานของสองเครื่องดนตรี
‎อย่างกีตาร์โปร่งและเวอร์ลิตเซอร์
‎และเราสร้างเพลงจากเครื่องดนตรีสองชิ้นนี้
‎มันช่วยให้เราหันเหไปอีกทาง
‎ฟังดูเป็นเพลงป็อบมากขึ้น
‎หนึ่งในกฏของฉันก็คืออย่าจริงจังกับมันนัก
‎เล่นไปเรื่อยและแบ่งปันประสบการณ์
‎ไม่อยากที่จะเข้มงวด
‎และจริงจังกับมัน
‎เพราะฉันเคยเป็นอย่างนั้นมาก่อน
‎ฉันอยากที่จะ…
‎ไม่ต้องคิดว่าเพลงนี้จะได้เล่นทางวิทยุ
‎หรือเพลงนี้จะต้องใช้ในเชิงพาณิชย์
‎มันเป็นอิสระมากขึ้น
‎จากนั้น ลีโอเนลก็ให้ฉันไปที่ห้องอัดเสียง ‎และร้องเพลงนี้
‎ถ้าคุณอยากให้ผู้คนตื่นเต้นและภูมิใจ
‎คุณต้องให้คำพูดบางประโยค บางคำ
‎ที่ทำให้พวกเขารู้สึกเชื่อมโยง ‎ถึงรากเหง้าของพวกเขา
‎และสิ่งที่พวกเขากำลังรู้สึก
‎ฉันลอยข้ามแม่น้ำไปเรื่อยๆ
‎เดินผ่านพงไพร
‎รักดวงตะวัน
‎ในทุกๆ วัน ฉันดึงหนาม
‎ออกจากส่วนลึกของหัวใจ
‎ฉันค้นพบคำพวกนี้ด้วยการร้องมันออกมา
‎มันช่วยให้ฉันเชื่อมต่อได้แน่นขึ้น
‎กับสิ่งที่ฉันกำลังร้อง
‎และความหมายของมัน
‎ในยามค่ำคืน ฉันยังคงจุดไฟฝัน
‎เพื่อชำระล้างทุกความทรงจำด้วยควันศักดิ์สิทธิ์
‎จินตนาการในการเผาไหม้ความฝัน ‎เพื่อชำระล้างทุกความทรงจำ
‎ด้วยควันศักดิ์สิทธิ์ นั่นคือเนื้อเพลง
‎เรานำโคปอล ซึ่งเป็นยางไม้มาเผา
‎และมันจะมีควันนี้ออกมา
‎ว่ากันว่าโคปอลนี้จะช่วยชำระล้างกลิ่นอายของคุณ
‎และชำระล้างพลังงานของคุณ
‎- อะไรทำนองนั้น ‎- ครับ
‎เมื่อฉันเขียนชื่อของเธอ
‎บนทรายสีขาวด้วยพื้นหลังสีน้ำเงิน
‎เมื่อฉันมองไปบนท้องฟ้า
‎เธอปรากฏกายในเมฆสีเทาที่ดูโหดร้าย
‎และบ่ายวันหนึ่ง ฉันจะปีนขึ้นไปบนเนินเขาสูง
‎นึกถึงอดีต เธอจะรู้ได้ว่า
‎ฉันยังไม่ลืมเธอ
‎ใครที่คุณยังไม่ลืม
‎ฉันยังไม่ลืมชีวิตของฉัน ความทรงจำของฉัน
‎ช่วงเวลาที่ลำบากที่สุด ช่วงเวลาที่ดีที่สุด
‎มันเหมือนกับว่าคุณกำลังคุยกับ ‎จิตวิญญาณของสิ่งที่ดีและเลวทั้งหลาย
‎ฉันเคยประสบอุบัติเหตุตอนที่ฉันอายุหกขวบ
‎ฉันอยากจะขี่ม้าเป็นครั้งแรก
‎แม่ฉันเห็นม้า พวกมันตัวใหญ่มาก
‎และเธอบอกว่า "ไม่มีทางที่ลูกจะขี่มันได้"
‎ฉันก็แบบว่า "หนูอยากขี่มันจริงๆ"
‎ฉันตกม้าและจากนั้นฉันก็ถูกม้าเตะ
‎กระบวนการฟื้นตัวค่อนข้างลำบาก
‎มันยากที่ฉันจะมองเห็น เดิน คิด…
‎และทำอะไรสักอย่าง
‎หมอบอกแม่ฉันว่า "เธออาจเรียนไม่จบ
‎หรือเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้"
‎และแม่ของฉันก็บอกว่า "ไม่มีทาง"
‎ดังนั้นเธอจึงเริ่มผสมผสานการบำบัดเข้ากับดนตรี
‎และมันได้ผล
‎มันทำให้ฉันใกล้ชิดกับดนตรีมากขึ้น ‎เพราะมันเป็นยา
‎มันเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของฉัน
‎สำหรับฉัน มันเป็นเพราะช่วงเวลาที่เลวร้าย
‎ฉันจึงเป็นคนแบบที่ฉันเป็น
‎ปกติแล้วคุณจะคิดว่า ‎"ฉันอยากลืมช่วงเวลาเหล่านั้น
‎ฉันไม่อยากคิดถึงมัน"
‎แต่ที่จริงแล้วช่วงเวลาเหล่านั้น ‎สอนคุณได้หลายอย่าง
‎มันสอนคุณมากมายเรื่องการรักตัวเอง
‎มันสอนให้คุณคิดว่า…
‎"ฉันอาจไม่สมบูรณ์แบบ
‎แต่นี่คือฉันและฉันรักตัวเอง" เหมือนกับ…
‎"ฉันปกป้องเธอด้วยวิธีนี้ เธอยังคงอยู่ในตัวฉัน"
‎ฉันปกป้องเธอด้วยวิธีนี้ เธอยังคงอยู่ในตัวฉัน
‎เราต้องการให้มีเสียงทุ้มลึกนี้
‎เหมือนเสียงอิเล็กทริคที่ต่ำกว่าเสียงเบสไลน์
‎หรือเสียงกลอง
‎มันฟังดูเป็นแนวเพลงทริวัลอย่างมาก
‎จากเสียงของกลอง
‎ได้มีการบันทึกเสียงเบสด้วยแต่เราตัดออก
‎เพราะเราอยากให้เพลงนี้
‎มีความรู้สึกที่เรียบง่าย
‎ถ้าเราเก็บเสียงเบสไว้
‎มันจะพรากความรู้สึกนั้นไป
‎เสียงกีตาร์ไฟฟ้าพวกนั้น ‎เล่นโดยกุสตาโว กัวเรโร
‎ซึ่งก็คือมือกีตาร์ของฉัน
‎เราเริ่มแต่งทำนองด้วยเครื่องไซโลโฟน
‎มันฟังดูเพราะมาก
‎เราคิดถึงอิทธิพลแอฟริกัน
‎จากนั้นเราจึงเล่นทำนองนั้นด้วยกีตาร์
‎(เสียงร้องพื้นหลัง)
‎เธอมาพร้อมกับเสียงร้องพื้นหลังที่น่าทึ่ง
‎ทันทีที่ฉันรู้ว่าอัลบั้มนี้จะมีความเป็นตัวเอง
‎ฉันจึงพยายามทำบางอย่างกับเสียง
‎เพื่อให้มันมีโครงสร้าง
‎(ออเคสตร้า)
‎มีนักดนตรีกี่คนที่เล่นในท่อนเครื่องสายนี้
‎เราทำมันกับกลุ่มนักเรียน
‎ที่อยากมีส่วนร่วมกับอัลบั้ม
‎ในห้องอัดเสียงกับโปรดิวเซอร์ ‎คาโชร์โร โลเปซ
‎เราแสดงดนตรีให้เขาฟัง
‎และมันมีมากกว่าร้อยเพลง
‎ที่เหล่านักดนตรีเล่นเหมือนวงออเคสตร้า
‎ไม่ใช่แค่เครื่องสาย
‎ไม่ใช่ค่ะ มีมากกว่านั้นเยอะ
‎โปรดิวเซอร์บอกว่า "คุณกำลังทำให้เพลงเสีย
‎ผมอยากได้ยินเสียงคุณและผมอยากได้ยินเนื้อร้อง
‎งั้นเอาทั้งหมดนี้ออกเถอะ"
‎เราตัดสินใจตัดท่อนเครื่องเป่าออก
‎ท่อนกลอง ทุกอย่างเลย
‎และเก็บท่อนเครื่องสายซึ่งสำคัญที่สุดไว้
‎เพราะนั่นคือความรู้สึก ‎เมื่อคุณบินออกจากอะไรสักอย่าง
‎และคุณผ่านอะไรมากมาย
‎ที่ทำให้คุณแข็งแกร่งขึ้น
‎ฉันอยากให้มีอารมณ์นั้นในเพลง
‎ทันใดจากนั้นเราก็มีเพลง ‎ "อัสต้า ลา ราอิซ" ใช่ไหม
‎แค่… มีเพลง
‎"อัสต้า ลา ราอิซ" ‎เปิดตัวในเดือนมีนาคมปี 2005
‎และเป็นอีกครั้งที่นาตาเลียมีอัลบั้มอันดับหนึ่ง ‎ในเม็กซิโก‎ ‎ด้วยยอดขายระดับดับเบิ้ล แพลตินัม
‎โรลลิ่ง สโตน เม็กซิโกยกย่อง ‎ให้เธอเป็นนักแต่งเพลงและนักดนตรี
‎คนสำคัญที่สุดของละติน อเมริกา
‎ในทัวร์ เธอยังคงให้เกียรติ ‎ประวัติศาสตร์ของประเทศ
‎โดยการแสดงดนตรีเฉพาะในโรงละคร ‎ที่มีอายุอย่างน้อย 100 ปี
‎การแสดงสดของแนตในเพลงนี้
‎ไพเราะจับใจอย่างไม่น่าเชื่อ
‎มันจับใจคุณเพราะสิ่งที่เธอทำ ‎เมื่อคุณดูเธอแสดงสด
‎เพราะสำหรับผม การแสดงสดสร้างศิลปินที่ดี
‎เล่นเลยไหม
‎มาเล่นกันเถอะ
‎มาเล่นเพลง "อัสต้า ลา ราอิซ" กัน
‎มานี่สิ
‎โลส โคโฮลิเตส!
‎โลส โคโฮลิเตสเป็นกลุ่มนักดนตรี ‎ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่
‎ที่เล่นดนตรีแนวซอนฮาโรโช
‎ดนตรีพื้นบ้านแบบดั้งเดิมจากเวรากรูซ
‎ฉันโอบอุ้มเธอไว้ในตัวฉัน
‎สู่รากเหง้า
‎และเพื่อให้เธอเติบโตขึ้น
‎เธอจะได้มาอยู่ที่นี่
‎ถึงแม้ฉันจะซ่อนตัวเองอยู่หลังเขา
‎ตามหาไร่ที่เต็มไปด้วยต้นอ้อย
‎ไม่มีทางหรอก แสงจันทร์ของฉัน
‎ที่เธอจะจากไป
‎นาตาเลียเป็นผู้ที่มีความเชื่อมโยงกับเรา
‎ด้วยความรักในดนตรีของเวรากรูซ
‎และเธอได้สร้างสะพานเพื่อให้ดนตรีแบบดั้งเดิม
‎เป็นที่รู้จักในที่ที่ไม่เคยเป็นที่รู้จักมาก่อน
‎แน่นอนว่าในเวรากรูซ พวกเราต่างก็รักเธอ
‎และโดยเฉพาะตอนนี้ที่เราอยู่บนถนนสายนี้
‎เพื่อค้นหาดนตรีที่ทำให้เรามีตัวตน
‎มีหลายคนคิดว่ามันเป็นเพลงรัก
‎หรือมีบางคนมาบอกฉันว่า
‎"นาตาเลีย ฉันชอบเพลงนี้มาก ‎ 'อัสต้า ลา ราอิซ' มันสื่อได้ถึงพ่อของฉัน
‎เขาเพิ่งตายไปและเพลงนี้สื่อถึงพ่อของฉันได้
‎ขอบคุณมาก"
‎มันไม่ใช่ความหมายที่แท้จริงของเพลง ‎แต่ก็ตรงในระดับหนึ่ง
‎เพราะทุกสิ่งที่พ่อของคุณเป็นสำหรับคุณ
‎คุณจะเก็บมันไว้ตลอดกาล
‎แม้ว่าเขาจากไปแล้ว แต่เขาจะยังอยู่กับคุณ
‎ขอบคุณมากครับ
‎ขอบคุณคะ ขอบคุณคุณด้วย
‎สำหรับการบำบัด
‎ฉันจะร้องไห้แล้ว
‎และนี่คือเพลง "อัสต้า ลา ราอิซ" ‎โดยนาตาเลีย ลาฟัวกาเด แบบเต็มเพลง
‎คำบรรยายโดย เบญจพร กวินทร์