Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
PAMIĘCI ÖZGÜRA BAŞARANA…
DOMY ORTAKÖY
Deniz?
- Dasz radę, mamo? - Tak.
Wyjmij te, skarbie.
- Dzień dobry pani. - Dzień dobry.
Aslı tu jest! Zaraz wracam!
Deniz.
Hej! Kiedy przyjechaliście?
Młody!
Nie możesz zapukać?
Daj spokój. Zmieniałam twoje pieluchy.
Sporo się zmieniło. Chcesz zobaczyć?
Oszalałeś? Co ty wyprawiasz?
Dokąd idziesz? A balkon?
- Posprzątaj. Muszę popływać. - Co?
Szykujesz się na igrzyska?
Pani Aslı.
Jaka pani? Naprawdę dorosłeś!
No proszę. Broda i w ogóle.
Pulchne policzki zniknęły.
Jak mam je uszczypnąć?
Super wyglądasz.
Nara!
„Nara”?
Będą z tobą problemy.
- Mama Handan! - O rany!
Witaj!
Też się stęskniłam.
Wiedziałam, że będzie się włóczyć godzinami, więc wpadłam.
Miło z twojej strony. Piękna opalenizna.
Gdy na was czekałam…
Skończyłam. Zaraz będę.
Wciąż tu jesteś?
Nie mogę się przywitać?
Już się przywitałeś. Spadaj.
Jak egzamin?
Zobaczymy.
W lodówce jest pusto.
Szukałem wody.
Jak ci poszło?
Dobrze, bez obaw.
- Myślę, że będę w pierwszej setce. - Tak?
Zobaczymy.
Na pewno będzie świetnie.
Pan Murat!
Smarkula mówi mi per pan.
Myślałam, że nie przyjedziecie.
Czekaliśmy, aż Deniz zda egzaminy.
Angielski.
No co ty.
To mu wychodzi najlepiej.
Egzaminy i oceny są nieważne.
To tylko język. W końcu się nauczysz.
Jak się ma Zeynel?
Z tatą w porządku. Niezbyt często rozmawiamy z mamą.
- Wpadnij, to pogadamy. - Dobra.
Co zrobimy z Denizem?
Jest fajny, schudł, urósł.
Kiedyś był za gruby, żeby biegać.
Wyglądał jak Pacman.
Jakby to było wczoraj.
To była determinacja.
- Jest wyższy. - I dobrze.
Zaproś tatę. Zrobię grilla.
No dobrze.
Sporo schudłeś.
Co tam?
Standard. A u ciebie?
Spoko.
Fajnie.
Tylko nie zabieraj mi czapki, była droga.
Czy to Deniz?
Nie pytaj. Pływa jak zawodowiec.
Deniz? Co się z tobą stało?
Został pływakiem.
Bzykałeś się już?
Nie.
A ty?
No jasne.
Było ostro.
Pinar pyta o ciebie.
Lansuje się jak jakiś celebryta, no nie?
Daj spokój, taki z niego influencer…
No weź, wygląda jak z Instagrama.
- Mógłbyś być artystą. - Może YouTuberem.
Za dużo gadacie.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Rany.
Dobrze mówisz po angielsku.
Powtarzam to mojemu nauczycielowi.
No ale wiesz…
Jakie masz plany?
- Jakie plany? - Na lato.
Chyba pływanie.
- Twoja siostra mi mówiła. - Nie wierz jej.
A ty?
Nuda. Basen,
paskudne hamburgery Bekira
i te głupki, Özgur i chłopaki. Jak co roku.
Może tym razem będzie inaczej.
Niby dlaczego? Bo jesteś wyższy?
Nauczyłeś się pływać, Deniz?
- Utopicie dzieciaka! - Dzieciaka? Jest wyższy ode mnie!
Bardzo zabawne.
Raz, dwa…
- To było zabawne… - …trzy!
Obaj nie żyjecie!
Przyjmijcie to jak mężczyźni!
Chodźcie tu!
Na co to?
Będziemy podrywać dziewczyny.
- Lato to twój czas. - Połóż na stole.
- Co to? - Jesteśmy na diecie.
- Cała rodzina? - Tak!
Ebru!
Kolacja gotowa.
Gdzie ona jest?
Nie mam pojęcia.
- Idę. - Czekaj. Wynieś śmieci.
Mamo, zamęczysz mnie.
Przestań jęczeć.
Wróć przed pierwszą.
- Powiedz to swojej córce. - Powiem.
Nie wracajcie osobno.
- Nawet nie zjadłeś kolacji. - Deniz!
Zabiję cię, gnojku!
Ebru!
Ten kretyn zamknął mnie w łazience.
Waliłam w drzwi, nawet mnie nie słyszeliście!
- Arbuza? - Nie, tato!
Korzystasz z okazji.
Dlaczego musimy na nich czekać?
Nigdy się nie zmienią.
No nie?
Aslı, hej!
- Gdzie byliście? - Coś taka niecierpliwa? Jesteśmy.
- Dzięki Bogu. - A Ebru?
Zgadnij.
Trzeba będzie na nią czekać.
Mówiłam to samo o was.
No właśnie.
Jestem.
Sorki za spóźnienie.
To wszystko przez mojego głupiego brata.
Deniz? A ty?
Czekam na Ahmeta.
Świetnie.
- O pierwszej na plaży. - Zobaczymy.
Nie dotykam tego.
Gramy w piłkarzyki?
Deniz!
- Co? - Piłkarzyki.
Deniz, masz dwie minuty?
- Hej. - Co zrobiłeś z Özgürem?
Pewnie ojciec do niego zadzwonił. Dał mi to.
Cholera! Hasan widział piwo?
Nie wiem. Ebru tu nie ma?
Przyjdzie. Jak leci?
- Powiedziała, że idzie do apteki. - Do nocnej apteki?
- Chwila! Czy Ebru jest dziewicą? - Zaraz!
Nie może powiedzieć, że się bzyka?
Niech on to powie.
- Spotyka się z Kaanem. - Reşat, przestań.
Nie szkodzi.
Przecież on o nich wie.
Jesteś najlepszy.
Niesamowity.
Mój człowiek.
Na zdrowie.
Özgür chodź, zapozuj dla mnie.
- Aslı, rób fotę. - Proszę bardzo.
Uwaga.
To jest dobre.
Özgür idzie się odlać.
- Kto ze mną? - Ja.
Chłopaki.
Reşat?
To takie oczywiste?
Widać na kilometr.
Nie zaprosił mnie na randkę.
A czemu to on ma zagadać?
Koniec świata bliski, a ty czekasz na jego krok.
- Coś z tego będzie. - Masz rację.
A ty i Emre?
Nie ma mowy.
A może…
Kto? Pelin?
Koleś z apteki?
Burak nawet na ciebie nie spojrzał.
A jeśli spojrzy?
Nic ciekawego nie zobaczy.
Ty go nie podrywasz?
No i co? Wszyscy go znają.
Wszystkie dziewczyny.
Fajnie.
Nie znam go. To na pewno.
Zamknij się!
Mamy cię zeswatać z mądralą?
Gadają tylko o chłopakach.
„Czy ta może być z tym czy tamtym?”
Stara, i tak o nich zapomnisz za dwa miesiące.
Może się nie zapomną.
Nie bądź naiwny.
Zapomniałabyś o swoim pierwszym chłopaku?
Może one by chciały.
Poza tym to dziewictwo jest irytujące.
Jeszcze tego nie zrobiłaś? Trudno.
Brawo! Chcesz medal czy co?
Kto by w to uwierzył?
Kadir.
Co? Odwróć się.
Kto by w to uwierzył?
Kadir İnanir.
No tak. Głupota.
Nawiasem mówiąc, mają to za sobą.
Nie wiem jak Oya, ale Pelin już dawno jest po.
Ebru wystawi mnie tego lata.
To oczywiste.
Znika, gdy tylko kogoś znajdzie.
A ty?
Nie patrz. Nie skończyłam!
Sorki.
Widujesz się z kimś?
Nie, ale nie dlatego tak mówię.
Niektórzy, gdy kogoś poznają, zapominają o całym świecie.
O to mi chodzi.
Co? Nie takie rzeczy widziałam.
To właśnie mówiłem.
- Dziękuję. - Rety, Aslı!
Spotykasz się z dziećmi?
Byłbyś jednym z nich.
Aslı strzela w górny róg!
Gol!
Dla mnie brzoskwinie są pierwsze,
arbuzy drugie,
a śliwki trzecie.
Jasne, śliwki!
Stawiam śliwki na trzecim miejscu.
Najpierw melon, potem jabłka i truskawki.
Aslı?
Jasna sprawa.
Figi, figi, figi.
Figi są okej, ale…
- Masz. - Nie rzucaj nimi.
Dopóki są brzoskwinie…
Nawet pestki są super.
Dawaj.
Daj mi go.
Nie może palić. Biedny.
I nic nie mówi.
Och, Deniz.
Ja dziękuję.
- Idziemy? - Dobra.
Ebru?
- Nie jesteśmy niańkami. - Gdzie ona jest?
Ten może poczekać. Dokąd ma iść?
Aslı, zimno mi. Włożę to.
- Chodź. - Jasne, włóż.
A Deniz?
Dasz to Ebru? Niech przeczyta, gdy zatęskni.
No dobrze.
- Ale nie czytaj. - Dobra.
Do zobaczenia.
Jaki masz plan na jutro?
Idziemy na plażę wcześniej.
Nie chcę siedzieć z rodzicami.
Nie mam nastroju.
Zajmę wam miejsce.
Wiesz co?
Jesteś tygrysem, czymś więcej niż człowiekiem!
- Nara. - Jestem jakąś bestią.
„Kto nie dałby się ponieść w taką noc?”, powiedział poeta.
Deniz, chodź!
Pa, Burak!
Nara.
Miłej zabawy.
To od Aslı.
Spadaj.
Kim jest Burak?
To przyjaciel Kaana.
Kim jest Kaan?
„Kim jest Kaan?”
Przestań gadać i chodź.
Synku?
Mamo?
- Mamo? - Wyglądasz jak homar.
Jadłeś coś?
Która godzina?
- Posmaruj się jogurtem. - To nie działa.
No dobrze.
Może niespanie na słońcu by zadziałało?
Byłoby super.
- Mamo, nie dotykaj! - Koray!
Nasze leżaki są wolne.
- Handan, kochana! - Cześć.
- Jak się masz? - Muszę się nim zająć.
Co ci się stało, buraczku?
Ahmet i ja pojechaliśmy na rower.
Nic mi nie jest.
Dokąd idziecie?
Pochodzić po skałach.
Akrobatyka.
O czym ty mówisz?
To akrobatyka.
Nie mogłabyś zostać ze mną?
Już dobrze, mamo.
- No właśnie. - Dlatego tam idziemy.
Nie będziemy nurkować.
Obiecuję.
- Nie będziemy też skakać. - Idziemy.
Deniz? A ty co będziesz robić?
Możesz się przyłączyć.
No co ty.
Co? Niech idzie z nami.
Nie odczepimy się od niego.
- Wczoraj czekał bez narzekania. - Gdzie?
Gdy grałam w piłkarzyki. Chodź.
Chodź z nami, Deniz.
Jestem wykończona.
Nie patrzcie na mnie. To Aslı go zaprosiła.
Co on ci zrobił? Zostaw go.
Co ci wybuchło na twarzy?
Bomba.
Moja siostra jest taka zabawna. W domu też.
Kiedy tata uczył ją prasować…
Zamknij się.
- Spaliła żelazko. - Jak to?
- Idiotka wyprasowała kabel. - To był wypadek!
Czemu ojciec uczy cię prasować?
Bez powodu. Jesteśmy rodziną krawców,
ktoś musi być prasowaczem.
Zamknij się!
- Koleś jest zabawny. - Czepia się.
Ale się zmęczyłam!
Nie marudź, Oya.
Trzeba było zostać na plaży.
Nie zabraliśmy cię wbrew twojej woli!
Jesteś irytująca.
Stary, nie opalasz pleców?
Na plecach nie złapało.
Żart za żartem!
Pocę się jak świnia.
- Wskakujemy? - Posiedźmy tu. Po co mamy skakać?
Boisz się!
Ty też byś nie skoczył!
Jak chcecie skakać, skaczcie.
No nie wiem.
Skakaliśmy w zeszłym roku?
Byliśmy na haju.
To naprawdę wysoko.
- Mówiłam. - Piwo?
Ja też chcę.
Przesuń się, Mixi.
Nie psuj zabawy! Skaczemy, dobra?
Nie, ja poleżę na słońcu.
- Dojdę potem. - Daj spokój.
Szliśmy taki kawał, żeby leżeć?
Spójrz. Ciężko się wspiąć z powrotem.
Zapomnij.
Rok temu też nie nurkowała.
To moja wina?
Deniz!
Co robisz? Oszalałeś?
No co? Wskoczyłem.
Jesteś cały?
Nic mi nie jest.
Boże!
- Wejdź prawą stroną. - Podpłyń tam.
- Co za typ! - Przecież umie pływać!
I po co przylazł?
- Deniz! - Trzymam cię, żebyś nie spadła.
Bardzo zabawne.
Uważaj!
- Te skały są ostre. - Dobra.
Już są!
Mixi, chodź!
Życzę szczęścia!
- Daj spokój. Chodźmy razem. - Nie potrzebujesz mnie.
Deniz, proszę.
- Chodź, Aslı. - Ebru!
- Chodź! - Szybko, nie każ mu czekać.
Ale to ci się podoba, prawda?
No dobrze.
Boże.
To idioci.
- Płaszczą się przed nimi. - Kto?
Kaan i jego kumpel.
- Burak? - Możliwe. Nie wiem, jak się nazywa.
Burak.
Twoja siostra celowo nas tu sprowadziła.
Żałuję, że przyszłam.
Dalej! Skacz!
Nie wiem, czym chłopaki tak się podniecają.
- Zeskocz! - Chodź!
Kłócili się, a teraz skaczą jak pingwiny.
Jak woda?
W porządku.
- Trochę fal. - W morzu?
Było mokro?
Aslı!
Chodź! Aslı!
Spójrz na nich. Nie do wiary.
Widzę, że sporo popalasz.
Nie idziesz?
Czemu miałabym z nimi iść?
Zostawili nam wszystko.
Gnojki. Mamy zabrać ich rzeczy.
Dałeś siostrze list?
- Tak. - No właśnie.
Nie czaję.
Nie czytałeś listu?
Zabroniłaś mi.
Powinnam zostawić tu ich graty.
Nie jestem tragarzem.
Ja mogę je wziąć.
Deniz, no weź.
Posmaruj się czymś, za chwilę będziesz fioletowy.
Wciąż siedzisz w słońcu. Brawo.
Dobry Boże!
Mówiłeś, że opaliłeś tylko przód.
Połóż się.
Zakryjmy cię.
Jesteś purpurowy.
- Teraz jestem żółty. - Tak.
Kim chcesz być, gdy dorośniesz?
Nie chcę być jak mój tata.
Nie chcę być zmęczony, gdy dorosnę.
A ja nie chcę być jak moja matka.
Czyli?
Nie chcę,
żeby jakiś dupek zwalił mnie z nóg.
Nie chcę zakładać rodziny tylko po to, żeby ją porzucić.
Mówię serio.
Do twarzy ci.
Akurat.
Bałaś się wysokości czy skoku?
Czyli jedno i drugie.
Ty skoczyłeś bez wahania.
Brawo.
Bałbym się, gdyby to była noc.
Czy to się liczy?
Idiota.
Co byś zrobiła, gdybyś się nie bała?
Nie rozumiem.
Poszłabyś z nimi?
No co?
Co jest?
Chodź. Coś ci pokażę.
Dokąd?
Chodź.
Dalej.
Patrz.
Nie wierzę.
Ale ładnie.
„Figi, figi, figi”. Prawda?
A1, B1, B2, B6.
- Żelazo, fosfor, chlorek. - Bardzo zdrowe.
Tak.
Czytałem o tym.
W liceum na biologii?
Nie, nie w liceum.
Masz piękny uśmiech.
Czerwony burak z pięknym uśmiechem.
- Ja? - Ty.
Pamiętam to z jakichś ćwiczeń pamięciowych.
- Co robisz? - Zamknij oczy.
I obierz figę w myślach.
Zamknij oczy.
- To dziwne. - Zamknij. To taka gra.
Dobra.
Wyobraź ją sobie.
Gdzie zaczyna się obieranie figi?
A potem…
która część jest w twojej dłoni?
Którą część obierasz na końcu?
Jak to brzmi?
Nie otwieraj oczu.
Ugryź.
I jak?
Dobra.
Weź jeszcze.
Przepraszam.
Ktoś idzie.
- Aslı, uciekaj! Ktoś idzie! - Co?
Uciekaj!
Spokojnie.
Uspokój się, buraczku!
Przed kim uciekamy?
Bardzo zabawne!
Wdepnęłam w gówno!
Już wystarczy!
Nikt nas nie goni!
Po cholerę uciekaliśmy?
Aslı? Gdzie byłaś?
Nie twój interes.
Chcieliśmy, żebyś pojechała z nami.
Nie bawię się z chłopcami, których nie znam.
Naprawdę? Wiele cię omija.
Uratowałam cię przed tymi kolesiami.
Dziękuję bardzo. Idę do domu.
No dobra. To może dyskoteka dzisiaj?
Ty też idziesz?
Robisz aferę o byle co.
Pójdę z Denizem.
Nie wpuszczą go.
To pójdziemy gdzie indziej.
Ty i te twoje fochy. Poczekaj.
Nie mów nic tacie, jasne?
To się okaże. Aslı! Do zobaczenia!
Proszę pana!
Przecież idę, proszę na mnie spojrzeć!
Przepraszam!
To nic. Temu idiocie się należało. Niepotrzebnie przyjechaliście.
- Miłego wieczoru. - Na razie.
Chłopaki, wszystko w porządku.
Możemy dalej imprezować!
Dalej!
Reşat, Aslı.
Masz dowód?
Coś wymyślimy.
Twoja dziewczyna nieźle tańczy.
Dziękuję.
Deniz, chodź ze mną.
Chodź.
Przepraszam.
- Nie rozumiesz. - Niby czego?
- Nie rozumiem całowania? - Posłuchaj.
O co ci chodzi?
- Idź i całuj, kogo chcesz! Pieprz się! - Posłuchaj mnie!
Ebru!
Dupek!
Pocałował ją na moich oczach!
Nie jest tego wart.
Nie zasługuje na twoje łzy.
To wieśniak!
Nie przesadzaj!
Nie przesadzam, zasługujesz na kogoś lepszego.
Tacy kolesie są beznadziejni.
Mój Boże, Aslı!
Przecież nie mówię, że wyjdę za niego.
Nie wychodź za niego! Ten Burak byłby na twoim ślubie.
Burak?
- Na weselu? - Ja na pewno nie przyjdę.
- Burak? - Tak.
Jak to możliwe, że Burak będzie na moim ślubie?
Tak jest!
Podejdź do okna!
Hej!
Stary!
- Zadzwoń do niej. - Nie wyjdzie.
Podejdź do okna!
Stary…
Cześć.
- Co tam? - Standard.
- Jak się macie? - Spoko.
Świetnie. Zaraz wrócę.
- Co robisz? - Ciekawi cię to, Reşat?
Bolałoby!
Co tam?
Nic nowego.
Nadal boli?
Nie za bardzo.
Oczywiście, że boli, ale nie aż tak.
Zdecyduj się.
Boli.
Pokaż.
Cześć!
Znamy się?
Aslı, tak? Jestem Burak.
My już się poznaliśmy.
Świetnie razem wyglądacie.
Deniz jest dla mnie jak brat.
Tylko mówię. Przemyśl to.
Jak ci się podoba, to śmiało.
Zgoda. Za ile?
- Jest drogi. - Aslı!
Co? To był żart.
Dokąd idziesz?
- Do Ebru i reszty. - Niedługo przyjdzie.
- Jesteś bratem Ebru? - Niestety.
Jesteśmy sąsiadami.
Ale nigdy cię tu nie widzieliśmy.
Nigdy?
Spędzam mało czasu w domu. Kierownictwo ciągle dzwoni ze skargami.
Czyli mój tata.
Twój tata jest kierownikiem?
Nie wiem. Może.
Lepiej się pilnuj.
Nie robimy nic złego. Po prostu dobrze się bawimy.
- Jesteś mile widziana, sąsiadko. - Dzięki.
Ile mam ci zapłacić?
Zawsze próbujesz wszystko kupić?
Jeśli sprzedajesz.
Sprzedaje.
Jest i Burak..
Gadam z twoim bratem.
- A gdzie ten twój gnojek? - Czytałaś jego list?
Pieprzyć go.
Idę popływać.
Jak się nazywa ten koleś z Ebru?
Özgür.
Özgür, zagramy w siatkówkę?
Dalej!
Właśnie!
Brawo!
Podaj do mnie.
Deniz! Stań z tyłu.
Emre! Reşat!
Jesteś fatalny!
Dalej!
Skup się na grze!
Asli.
Na razie.
Co tam?
Ci goście mega mnie wkurzają.
Normalka.
- Ebru, zaczekaj. - Mieliśmy Deniza w drużynie.
- Posłuchaj. - Zdobyłem jedyny punkt,
ale masz rację. Byliśmy słabi.
Co jest?
- Uratuj siostrę, Supermanie. - Śmiało, masz moc.
Śmiało, załatw go.
- Zawołaj go. - Rozwal mu łeb.
- Wiesz? - Nie.
Pomożemy ci, jak nie dasz rady.
To nie była zdrada.
Jesteś silny, bo wyższy?
Będzie dobrze.
- Zostaw go. - Spoko.
Chodźmy.
- Nie. - Powinien iść.
Nie wyrywaj się. Idź, dowal mu.
Proszę, Ebru.
Stary, zawsze będziesz frajerem.
Deniz? Co jest?
Znęcacie się nad dzieckiem?
- Co wy wyprawiacie? - Żartowaliśmy.
To ma być żart?
- Przestań płakać. - Pierdol się!
- Ochrzaniłam ich i zrobię to znowu. - Idź już.
Nie denerwuj się.
Deniz?
- Idź. - Co jest?
- Już dobrze, Aslı. - Co się stało?
Synu?
Nic nie zjesz?
Myślę,
że powinniście przeprosić Deniza.
Nic nie zrobiliśmy.
- Jesteś pewien? - Tak.
Pomyśl jeszcze raz.
Zobaczymy, co będziemy robić.
Emre, co to ma być?
Przepraszam.
Co się dzieje?
Nic.
Nie pozwolisz chyba dręczyć się tym idiotom?
To dupki. Serio.
Spoko.
To pierwszy.
Połóż tutaj, jest mój.
Słuchaj, stary.
- Przyjdziesz dziś do Kiraz? - Kiraz?
Muzyka na żywo i w ogóle.
- Możliwe. - Będę czekał.
Dalej, Burak, kończmy tę grę.
Już idę.
Czyli chcesz przegrać podwójnie.
- Chcesz, żebym… Cholera! - Boże!
- Nie gadamy? - Nie.
- Ignorujesz nas? - Oczywiście, że nie.
Gdzie Ebru, Deniz?
Miała jakieś plany z mamą.
Cała rodzina nas olewa.
Aslı, twoje rzeczy są tutaj. Idziemy.
W porządku!
Chcesz iść dzisiaj do Kiraz?
Dobra.
Możemy iść.
Może lepiej zdejmij koszulę?
Wychodzę.
Wynieś śmieci, synu.
Wychodzę, a ty mówisz o śmieciach.
Ebru może wynieść.
Ebru nie idzie z tobą?
Dokąd idziesz, przystojniaku?
- Spotykam się z Ahmetem i chłopakami. - Dobrze. Musisz znać swoje miejsce.
Godzina policyjna o 1.00!
Miał na sobie wodę kolońską taty.
- Żartujesz. - Musiał opróżnić całą butelkę.
- Deniz? - Cześć!
- Co tam? - W porządku.
Jesteś sam?
Cóż, ja…
Znasz Ebru.
- Spóźni się na… - No tak.
Typowe.
Wejdźmy, nie czekajmy na nich.
Jasne.
Sąsiadko!
- Burak? - Chodź!
Siadajcie. Co słychać?
Spoko.
Czego się napijecie?
- Piwo. - Nie.
Mam coś lepszego. Już się robi.
- Dobra. - To knajpa kumpla. Czasem tu przychodzę.
Burak, teraz ty!
- Co słychać? - Standard.
U mnie też spoko.
Musimy porozmawiać.
Nie wiem, gdzie jest Ebru.
Nie z nią, z tobą. Powinniśmy porozmawiać.
Dawaj.
Nie mogę dodzwonić się do twojej siostry. Powiedziała, że ją zdradziłem.
A zdradziłeś?
No wiesz…
Trochę.
To nic wielkiego.
Czemu kobiety takie są?
Rozumiesz je w ogóle?
Są skomplikowane.
- Tak. - Prawda?
Ebru to twoja siostra. Ale…
Ebru jest trudna.
Masz rację!
Słuchaj, jesteś dla mnie jak brat.
Pomóż mi.
No dalej.
Deniz.
Idziemy już?
Özgür i chłopaki nas wystawili.
Zapomnij o nich. Przyszliby, gdyby chcieli.
Dobrze jest, jak jest.
Ale Ebru nie ma.
- Myślałeś o naszej sytuacji? - Jakiej sytuacji?
- Wiesz, że on chce pogodzić się z Ebru? - I?
Wyświadcz bratu przysługę.
Daj mi to.
Byłeś dla niej dupkiem.
Totalnym.
- Jeśli będziesz się zachowywać, może… - Słowo honoru!
- Spokojnie, mistrzu. - Podekscytowałem się.
No dobra,
może jest jeszcze inna opcja.
Śmierć?
Niczego od was nie chcę.
- Nikogo nie zapraszałem. - Co?
Tylko ciebie.
Myślisz, że to hotel?
O czym myślisz?
O niczym.
Niemożliwe. Rekord świata to trzy sekundy.
Rekord w czym?
W myśleniu o niczym.
To chyba nie tylko samice.
- Spojrzę jeszcze raz. - Dobra.
Okazał się nurkiem.
Lubi się popisywać.
Nie dam się nabrać.
Słusznie.
On mnie nie interesuje, ale…
Ale co?
Co chcesz usłyszeć?
Czego trzeba, by cię oczarować?
Oczarować?
A kogo chcesz czarować, chłopcze?
„Oczarować”!
Co tam?
Nic. Powietrze, woda, ziemia.
Ogień. Nie zapominaj o ogniu.
Te też podsycają ogień.
Ogień miłości. Afrodyzjaki.
Daj jednego.
Smaczne, prawda?
- Smakują ci? - Tak.
Spokojnie, kowbojko.
Dlaczego? Może mnie złapiesz.
Może nie.
Twoja strata.
Dobrze, że mamy rękawice. Inaczej pokłułyby nas kolce.
Nie powinniśmy zabrać Ebru i chłopaków?
Pewnie znowu się kłócą. Nie mam ochoty ich słuchać.
Ebru będzie mnie dręczyć. „Czemu mnie nie zabrałeś?
„Dlaczego mnie zostawiłeś?” Nie zniosę tego.
Trzeba było o tym wcześniej pomyśleć.
Dobra, ruszajmy.
No już.
No dobrze.
Ebru?
Kaan, przestań.
Kurwa mać!
Czyli pogodzili się.
- Proszę. - To nie koniec świata.
Jeśli mnie nie przyjmą, to po mnie.
Aslı, może to tobie się udało.
Nie pokłócili się?
Pogodziliśmy ich. Niestety.
Naprawdę?
Myślę, że wszyscy zdacie.
Aslı – na pewno. Ale my niekoniecznie.
Ile ci zostało?
- Mam jeszcze dwa lata. - Porozmawiamy za trzy.
Może nie pójdę na studia.
Co zamierzasz?
Uczymy się od lat.
- Po liceum nie ma pracy. - Kto by taką chciał?
Studia gwarantują pracę?
Można dobrze zarobić.
Idźcie na studia, ja jeszcze pomyślę.
Pan wszechwiedzący.
- Zasłużył na mordobicie. - Już próbowaliście.
Aslı, twój kochaś idzie.
Özgür! Przestań!
No co?
- Bawi cię to? - Tak.
Nie śmiejcie się.
To ode mnie.
- Naprawdę? - Mam więcej.
Dzięki.
Aslı, wychodzimy.
- Pa! - Do zobaczenia.
- Na razie. - Graj.
Już prawie 1.00. Nie powinniśmy też iść?
Nie powinniśmy zostawiać Ebru samej.
Teraz ty.
Proszę.
Deniz?
Mogę się napić kawy?
- Kawy? - Tak.
Lepiej powiedz, że jesteś pijana.
No dobrze.
Zagrajmy.
Nie jestem w tym dobra.
Rzucamy stąd.
Chwileczkę, muszę się wzmocnić.
- Proszę. - To twoje.
- Wezmę czerwone. - Czerwone?
Tak.
Nieźle.
Farciara.
Cholera!
Z dziewczyną, którą poznał w zeszłym tygodniu.
Nie ma mowy.
Jesteśmy. Potrzymaj.
Jasne.
- Dziękuję za dzisiaj. - Bardzo proszę.
No dobrze.
- Na razie. - Do zobaczenia.
Kolego?
Posiedzimy u mnie?
Chodź.
Chcesz nas zabić?
Może odwrotnie.
Będziesz miał więcej przeżyć.
Bez granic. Nieskończenie.
Aż do końca.
Weźmy taki przykład. Moi rodzice zbudowali ten dom, ale ja w nim mieszkam.
Jutra może nie być.
Możesz umrzeć jutro.
Jeśli umrę,
Ebru nie będzie smutna.
Będzie.
Przez kilka dni, a potem będzie żyć dalej.
Czas pozwala zapomnieć.
Co jest między tobą a Aslı?
Nie spuszcza cię z oka.
Prawie jak torebki.
Flirtujecie ze sobą. Prawda?
Chodzi ci o dzisiejszy wieczór?
Nie, to było tylko po to, żeby ich wkurzyć.
Założyli się.
Aslı ci o tym powiedziała?
Aslı to ładna dziewczyna.
Bardzo ładna.
To prawda.
A ty?
Też jestem ładny.
Widzisz?
Czyli całowaliście się.
To nie był prawdziwy pocałunek.
Moglibyśmy się całować…
i wiele więcej.
Twoja siostra się nie hamuje.
Więc teraz jesteście parą?
Traktujesz to zbyt poważnie.
Nie wiem.
Daj spokój.
No już.
Żartowałem. Chodź.
Nie rozmyślaj o tym. To nie ma znaczenia.
Co zrobiłeś?
Odpuszczę, ale nie mogę się ogarnąć.
Czy to się liczy?
Pewnie!
Martwiliśmy się!
Nie miałam pojęcia, co robisz.
Czy żyjesz, czy nie.
- Słuchasz mnie? - Słucham.
Nic nie powiesz, Murat?
Co mam powiedzieć? To śmieszne.
- My też tacy byliśmy. - Ty wciąż jesteś.
Nie rozumiem.
To wracanie do domu nad ranem podpatrzył u ciebie.
Szkoda, że poznał te dzieciaki.
Wielka szkoda!
Jak się masz?
Bez zmian.
Co tam?
Standard. Co u ciebie?
Normalnie.
Coś nie tak?
Nic. Zamówiłem coś do jedzenia.
Nie zapytasz mnie?
O co?
„Jesteś głodna? Mam ci coś zamówić?” I w ogóle.
Jesteś głodna? Mam ci coś zamówić? I w ogóle.
Pyszne.
Obrzydliwy burger Bekira.
Smacznego.
Co powiesz o wczorajszej nocy?
A ty?
No cóż.
Było inaczej.
Hej.
- Witaj. - Cześć.
- To ajran? - Skąd.
Specjał Buraka.
Wybacz.
Co to?
Alkoholowa ochrona przed chlorowaną wodą.
Nie powinieneś przychodzić na basen.
Nikt cię nie zmuszał.
A może jednak?
Nie.
Przychodzę z darami, a ona mnie beszta. Mówiłem, że możemy się spotkać.
Może gdzieś popłynąć.
Ale chciała przyjść na basen.
Po co komu basen,
kiedy mamy morze?
Cały się gotujesz, co?
Zobaczyłem znajomą.
Co tam, Pinar?
Standard.
Jakie masz plany na wieczór?
Idę z rodzicami do znajomych.
A jutro?
Przyjęcie z okazji egzaminu mojego brata.
- Przyjęcie. - Tak.
A ty?
Nie przyjdziesz?
No cóż, Özgür i ja się nie dogadujemy.
Ale przyjdę. Zobaczymy.
Co chciałeś mi powiedzieć?
Chciałem cię zaprosić na randkę.
Chciałabyś?
Jasne.
Dobra. To do zobaczenia.
Na razie.
Ahmet! Co ty wyprawiasz?
Stary! Chodź, twój burger już czeka.
Zamówiłem jeszcze jednego.
Za dużo jesz, Deniz.
Nie wracaj do bycia Pacmanem.
Dokąd się dziś wybierzemy?
Dzisiaj będę w domu. Jutro zaszalejemy.
A czemu nie dzisiaj?
- Jutro rano jadę z tatą do miasta. - Możemy jechać dziś.
Daj spokój.
Wyniki egzaminu.
Racja.
Jakie plany na jutro?
A o czym rozmawialiśmy?
Mówiliśmy, że będziemy świętować razem.
Czyżby?
Prawda, Deniz?
Mamy rodzinną kolację.
Jaką rodzinną kolację? Ebru nie będzie.
- Jak to? - Wystawiła nas. Jedzie na Kos z Kaanem.
Kos?
- Mama jej nie puści. - Puści, jeśli się dostanie.
Nie ma mowy.
Wybrała słabe uczelnie, przyjmą ją.
Czyli Kaan gadał o Kosie.
Szacun.
Mądry ruch.
Deniz, też chciałbyś przyjść? Wszyscy będą.
Do ciebie mówię.
Wpadnij. Wszyscy tam będą.
Zastanowię się.
Dobrze.
Zastanów się.
Muchy się zleciały.
Herbata jest zimna.
No i co?
Ebru? Jest źle?
Nie szkodzi. Spróbujemy za rok.
Dostałam się na zarządzanie, więc nie będzie potrzeby!
Moja córeczka!
Brawo, kochanie!
Wiedziałam!
Co chcesz robić?
Nie wiem. Może pojadę na Kos.
Jak to?
Idiota z ciebie.
Nie ruszaj stopą.
Możesz powiedzieć mamie:
„Potrzebujemy nowego miejsca, żeby się migdalić”.
Cicho! Nie bądź dupkiem.
Dorosłeś.
Naprawdę.
Tata zrobił rezerwację w restauracji, więc nie wychodźcie dzisiaj.
- No co? - Nic.
Mamo, mamy plany na wieczór.
Ze znajomymi.
W porządku. Możecie iść po kolacji.
Zjemy kolację.
- Rzadko świętujemy całą rodziną. - To nie fair wobec innych.
Zaprosili nas. Obiecaliśmy, że przyjdziemy.
Powinniśmy pójść.
Dobrze. Powiedz tacie.
Okej.
Wrócimy późno.
Nie przeginaj.
- Nie ma za co. - O mój Boże!
Jesteś moim lwem, tygrysem i mistrzem wśród braci!
Co myślisz o Aslı?
Co?
Byłam u niej, ale nie otworzyła.
Wybrała tylko jedną uczelnię. Myślę, że jest zdruzgotana.
Dziękuję, że tu jesteś.
Nie idziesz świętować?
Nie.
Masz na coś ochotę?
Pociąć się?
No nie.
Chcesz iść gdzie indziej?
Pewnie.
Chodźmy gdzieś.
Sami.
- Tylko my. - Tak.
Chodźmy.
Dom mnie przygnębia.
Deniz?
Dokąd idziesz?
Mama prosiła o kilka rzeczy, więc…
- Nie przyjdziesz? - Przyjdzie.
Tak. Przyjdziemy z Ebru.
Długo będziesz czekał na Ebru.
Nie pogratulujesz mi?
- Gratulacje. Medycyna, prawda? - Dzięki.
- Na razie. - Do zobaczenia.
Na razie.
Co jest? Wsiadaj.
Cześć!
Dokąd jedziemy?
Od teraz nie chcę wiedzieć, dokąd jadę.
Odpuściłaś.
Tu Radio Reks. Przy mikrofonie Melih Alaca.
Spełniamy prośby naszych słuchaczy.
Mój przyjaciel z Bodrum, Burak Gumus, poprosił o piosenkę dla Aslı.
Hej, Aslı. Mam nadzieję, że nas słuchasz.
„Kır Zincirlerini” Tarkana.
Dla cierpiących na bezsenność i dla Aslı od Buraka.
Tarkan, „Kır Zincirlerini”.
Może zwolnijmy?
Zrobimy coś innego.
Pomilczymy.
- Co robisz? - Burak!
Co robisz? Chcę widzieć, dokąd jedziemy.
Chwileczkę.
Przestań.
Uważaj!
Spokojnie. To koniec.
- Minęła minuta i już. - O czym ty mówisz?
Spokojnie, już dobrze.
Pięknie, prawda?
To był nasz cel.
Światła się zepsuły.
Mama marudziła, że tata nigdy ich nie naprawił.
Nie wiem, czy nie umiał,
czy był leniwy.
Ten wypadek
wydarzył się na tej drodze.
Ten,
o którym myślicie, ale boicie się zapytać.
Nie szkodzi.
To normalne.
Chcecie zapytać, jak zginęli moi rodzice.
Ale nie możecie pytać o to, jak zginęli.
Zapytalibyście, jak ich straciłem, prawda?
Ale to nie tak.
Stracić można klucze.
A później je znaleźć.
Ale nie można znaleźć ludzi.
Ludzie umierają.
Kumacie?
Moi rodzice nie żyją.
Już ich nie ma.
„Co byś zrobiła, gdybyś się nie bała?”
Pamiętasz?
Dalej, Aslı! Chodź!
Chodź!
Ale zimna!
Myślałam, że się boisz.
Spróbuj jeszcze tego.
Nie, jestem prawie pijana.
Co z tego? Tak jest lepiej.
Dobra. No weź!
Daj mi to.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Daj mi to.
Deniz? Dokąd idziesz?
Nigdzie. Przyniosę patyki.
Dobra.
Co, do diabła?
Dość tego!
Nie wiem, co jeszcze mam zrobić!
Ile razy mam to tolerować?
Nigdy nie myślicie o matce? Ile razy jeszcze to zrobicie?
Mam tego po dziurki w nosie!
Zmusiłam was, żebyście tu mieszkali?
No dobrze.
Droga wolna!
Już was tu nie chcę! Wynocha!
Kiedyś też chciałem dorosnąć.
Potem, jakiś czas temu,
chciałem, żeby było po wszystkim.
Miałem dość.
Ale kiedy się urodziliście…
coś się zmieniło.
Czasy się zmieniły.
Dorastanie się zmieniło.
Czy było ciężko? Tak.
Krzywdy, utrata bliskich.
Ale zawsze jest coś do odkrycia.
Nie znam się na wędkarstwie.
Taka prawda.
Ale to bez znaczenia.
Mogę tu pobyć ze sobą.
Wypływam.
Słucham mojego wewnętrznego głosu.
Naprawdę słucham.
Słucham, co mówi.
Jak się czuję?
Gdzie mnie boli? Czy jestem szczęśliwy?
Co się dziś wydarzyło?
Co się stało wczoraj?
Nie zwracamy uwagi na takie rzeczy.
Nie zwracamy uwagi, ale ciało do nas mówi.
Jeśli umiesz słuchać, ciało mówi do ciebie.
Czujesz się lepiej.
Bardziej dbasz o siebie.
Widzisz wyraźniej.
To studnia bez dna.
Naprawdę.
Studnia bez dna.
Co tam?
Standard. A u ciebie?
Spoko.
Chcesz coś zimnego?
Wiesz, czemu cykady ćwierkają?
Nie wiem, ale są wkurwiające.
Dziwne stworzenia.
Są pod ziemią przez 17 lat.
Wychodzą na ostatnie cztery tygodnie na gody.
Jasna cholera! A potem?
Te, które kopulowały, umierają.
- Dziwne, prawda? - A reszta?
To właśnie te.
Do września już ich nie będzie.
Trzeba było mówić wcześniej.
Niesamowite.
Can, wiesz, czemu cykady ćwierkają?
Ty też o tym?
Ahmet o niczym innym nie mówi.
To taki nasz ziviziv.
Co to jest „zivziv”?
Jedziemy do Adonisa? Na koniec lata.
Jedźmy.
Zobaczymy.
Jak to jest, że te światła nie przeszkadzają samolotom?
Dlaczego nie możemy wejść?
Ten gość wygląda spoko, ale my? Jak wyglądamy?
Boże.
- Idziemy z tobą. - Będziecie musieli poczekać.
Nie wejdziecie. Co tu w ogóle robicie?
I tak nie wejdziecie.
Odbiło nam. Parking!
Pinar, przestań jęczeć.
Bla, bla.
Jesteśmy frajerami.
Niby czemu? W środku jest głośno.
A my tu sobie gadamy, widać Adonisa. Pomyśl o tym w ten sposób.
Ahmet, ty łosiu!
Napijmy się, to humor ci się poprawi. Śmiało.
Dalej.
Ale pali!
- Dawaj, Pinar! - Dobra!
Nie za dużo.
Już myślałam, że znów mnie wystawisz.
Przepraszam.
Serio.
- W porządku? - Zaczęła się impreza z pianą!
Skąd to leci?
Deniz, do dna. Nie będziemy gorsi.
I to rozumiem.
Elegancko tu.
Pali!
Stary, to już przesada.
Kto wymyślił imprezy z pianą?
Będziemy obrzydliwie bogaci. Wchodzimy w biznes mydlany.
Mehmet Bubbles.
Nie domknęli pralki!
Panie Dj! Głośniej!
Cześć.
Co tutaj robicie? Wejdźcie do środka.
Tu jest spoko.
W przyszłym roku też przyjedziemy. Świetna atmosfera.
Mnie już wystarczy.
Przyszłam się tylko przywitać.
Świetnie wyglądacie.
Nie wchodźcie do środka.
Mehmet, stary. Więcej basu!
Mehmet! No i przestał.
Co robisz?
Co to ma być?
Całujemy się.
Całujecie się.
On ma dziewczynę.
A ona ma chłopaka. I co?
Super! Jak to jest?
Fajnie?
- Nie przeginaj. - Nie!
Dość tego.
Dość?
Nie rób scen. Tylko się całujemy. Zobacz!
Co ty robisz?
- Uspokój się. - Co robisz?
- Co ty wyprawiasz? - Deniz, co robisz?
Skurwielu! Co ty wyprawiasz?
Jesteś cały? Co się stało?
Nic mi nie jest.
Jak to nic? Z Denizem wszystko okej?
Nie możemy teraz odebrać telefonu…
Automatyczna sekretarka.
Nie umiem rozmawiać z maszyną.
Zadzwoń później.
Nielotny ptak. Trzy litery.
Koniec długich wakacji, co?
Nie, tato! Mamy jeszcze dwa dni.
Spóźniłaś się.
Ale
ja byłem za wcześnie.
- Chyba tak. - No.
Chyba żartujesz.
Bardzo śmieszne.
Wcale nie.
Po prostu nie chcę zapomnieć.
Czego?
Włóż tutaj.
- Chodź, Ebru. - Jestem.
To od Aslı.
Aslı ma…
komórkę.
A skoro zaczynam studia,
też będę jej potrzebować.
Zobaczymy, czy mi się przyda, a potem pomyślimy o twojej.
- Gotowi? - Tak.
To w drogę.
Ruszamy.
Halo?
Napisy: Paulina Korzeniewska