Jeśli miną dwa tygodnie, nie czekaj dłużej.
Dowód wzmocni Sojusz.
- Laurent zniknął. - Ktoś go porwał.
Przeprowadzimy próbę.
Ale trzeba się zająć Darylem, gdy tu wróci.
Niebawem doświadczymy czegoś wspaniałego.
- Obiecałam chronić Laurenta. - Zabierzemy go.
To przedsmak tego, co oferuje Maison Mere.
Powrót porządku.
Wiedziałam, które oczy mówią prawdę, a w których jest kłamstwo.
Zakonnica, chłopiec i Amerykanin.
Powiesz mi, gdzie są.
Mona Lisa to najcenniejszy obraz w historii.
Ubezpieczony na miliard funtów.
Autorem jest Leonardo da Vinci…
- Stary! - Proszę o spokój!
Wy tak na serio?
Nie stój tak, tylko bierz się do pracy.
Leniwa krowa.
Proszę zrobić przejście.
Bardzo proszę!
Proszę zrobić przejście.
Przepraszam.
Nie pozwól suce tak do siebie gadać.
- Podobno jej mąż ma raka. - I to niby twoja wina?
Będziesz na spotkaniu?
Postaram się.
Nie, Marion. Nie staraj się, tylko wpadnij.
Przepraszam.
W piątek pracujemy normalnie. Strajk zaczyna się w sobotę o dziewiątej.
Weekend będzie koszmarem bez zespołu sprzątającego.
Przygotuję ulotki do rozdania turystom.
Turystów interesuje selfie z Moną Lisą, a nie francuska służba zdrowia.
Marion, to strajk generalny.
Tylko po co?
Będziemy gościć w wiadomościach, a potem rząd wróci do dymania nas.
Twój pesymizm w niczym nie pomaga. Spróbuj się zaangażować.
Co jest?
Co jest, do cholery?
- Pewnie kolejny alarm bombowy. - No to trochę tu zabawimy.
Minęły dwie godziny.
Co się dzieje? Ludziom już odbija.
Nie wiem.
Nie można użyć wejścia dla personelu. Odcięli cały budynek.
Mamy zabarykadować się w domach i czekać.
Idę do głównego wejścia, ale wszędzie roi się od policji.
Raczej mnie nie wpuszczą.
Spotkamy się na zewnątrz. Poczekaj tam.
- Przy piramidzie? - Tak. Poczekaj na mnie.
Tu jestem!
Tutaj! Co się dzieje?
Nie przepuszczą mnie.
Idź od tamtej strony.
- Spróbujmy. - Nikogo nie wpuszczamy.
Proszę spokojnie czekać na instrukcje.
- Nie wolno. - Tam jest mój mąż.
Nie może pani wyjść.
- Nie wolno. - Proszę.
Proszę się cofnąć.
- Z drugiej strony. - Dobra.
- Będzie dobrze. Słyszysz? - Nie słyszę cię.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Nie!
Co w niej widzisz?
Słucham?
Co według ciebie wyraża jej mina?
Wygląda na smutną.
Być może.
Podziwiana przez miliony, ale nigdy tak naprawdę nie dostrzeżona.
Ale ja dostrzegam w jej uśmiechu tajemnicę.
Coś skrywanego.
Jesteś nowa.
Dopiero co tu przybyłam.
Skąd?
Ze wschodu.
Przybyłam do Paryża 13 lat temu jako turystka i już zostałam.
To oryginał.
Z Luwru.
Gdy świat zaczął się sypać, chroniono sztukę, a nie ludzi.
Skąd pewność, że to oryginał?
Bo sama go zdjęłam z pieprzonej ściany.
Co to ma być?
Gulasz z soczewicy.
Pachnie jak gówno.
Pójdę po mopa.
Nie.
- Chyba rozumiesz, że jedzenie jest cenne? - Tak, proszę pani.
Czyli możesz zjeść je z podłogi.
No dalej.
Smacznego!
Wybacz. Nie toleruję gnębienia słabszych.
Marion Genet. Witaj w Maison Mere.
.:: GrupaHatak.pl ::.
facebook.pl/GrupaHatak
ŻYWE TRUPY: DARYL DIXON – KSIĘGA CAROL 2x03: Niewidzialny
Napisy: Igloo666 Korekta: freese
Następna osoba.
Możesz iść.
Następna osoba.
Kuchnia.
Ty do stajni.
Z życiem.
Ty do kuchni, ja do stajni.
I dobrze, bo obaj z Julienem dorastaliśmy na farmie.
Może też trafi do stajni.
Twój Daryl lubi konie?
Te stalowe.
- Słucham? - Nieważne.
Wątpię, bym znalazła go w kuchni.
- Co tu się dzieje? - Szykują się do ataku na Sojusz Nadziei.
Ale nikt nie wie, gdzie mają bazę.
- Dokąd ich zabierają? - Sprawdźmy.
Nie, proszę. Nie rozumiem.
Dziękujemy za wasz wkład.
Dwadzieścia miligramów.
Mierzcie czas przemiany.
Co on im wstrzykuje?
Krążą plotki o eksperymentach.
Podobno stąd się wzięli spaleni.
Wymknęli im się spod kontroli.
Genet tworzy silniejszą odmianę.
Super, właśnie tego świat potrzebuje.
Mniejsza dawka. Potrzebujemy żołnierzy, których będziemy w stanie kontrolować.
A jeśli przyprowadzą tu Juliena albo Daryla?
Nie zdążą.
Odejdźcie!
Chyba że chcecie być następni.
- Przepraszam. - Już idziemy.
- Odnajdę ich. - Pójdę z tobą.
Nie, w dwie osoby jest zbyt ryzykownie. Zajrzyj do stajni.
Udawaj, że coś robisz. Znajdę cię. Idź już.
Proszę, wysłuchaj mnie.
Obdarz mnie swoim zrozumieniem i nieskończonym współczuciem.
Nigdy o nic Cię nie prosiłam, ale robię to teraz.
Czuwaj nad Laurentem.
Obdarz mnie odwagą, abym mogła go chronić.
Śniadanie.
Dziękuję.
Wiem, że to nie twoja wina.
Losang mówi, że to tymczasowe. Przetrwanie ugryzienia zapewni nam dowód.
Wiem.
Tak będzie lepiej.
Laurent!
Gdzie on jest?
Zamierzają zabić Laurenta!
O co chodzi, siostro Sylvie?
Gdzie jest Laurent?
Chodź ze mną.
- Zabierzcie ją. - Puszczaj. Zamierzają zabić Laurenta!
- Puszczaj! - Sylvie!
Laurent!
Stój!
- Uspokój się. - Sylvie!
Wytrzymaj. Tak będzie lepiej.
Przestań to powtarzać! Zabijecie go!
Gdzie on jest?
Proszę, zejdź.
Porozmawiajmy.
Nie rozumiecie. On go zabije!
Zostawcie ją! Odsuńcie się od niej!
Sylvie!
Jej wiara była słaba.
Jeszcze kawałek.
Powtarza to od godziny.
Znajdzie to miejsce.
- Myślisz, że spodoba mi się w Ohio? - Tak.
Zimy są do dupy, ale latem jest naprawdę przyjemnie.
Wędkowanie w strumieniach. Wszędzie otaczają cię świetliki.
Świetliki?
Znalazłem!
A nie mówiłam?
- Dotrzemy tak na samą górę. - No dobra.
- Już czas. - Jestem gotowy.
Nie wątpię.
Całkiem ciężki. Co mam zrobić, gdy tam się znajdę?
Bądź sobą. Chłoń tę energię.
Wszyscy cieszą się na wieść, że podejmiesz swoją duchową misję.
- Merci. - Też nie mogę się doczekać.
Dlatego jesteś właśnie kimś takim. Błogosławieństwem dla nas wszystkich.
W twoim wieku byłem nieśmiały.
Bardzo się stresowałem.
Na recitalu fortepianowym popuściłem w majtki.
Mnie to nie grozi.
Chciałbym, aby Isa i Daryl tu byli.
Wypij to.
To cię odpręży.
- Korzeń waleriany z miodem. - Jestem już odprężony.
Wiem, że tego nie potrzebujesz, ale i tak wypij.
Drodzy przyjaciele!
Nadeszła ta chwila.
Przybyliśmy z Francji, Niemiec i Hiszpanii.
Przybyliśmy tu jako pielgrzymi, by dołączyć do tej społeczności.
Połączyła nas wiara w to, co ma dopiero nadejść.
Za nami długa i ciężka podróż.
Niektórzy z nas czasem wątpili.
Zwątpienie to rzecz naturalna.
Musieliśmy być cierpliwi.
Aby udowodnić, że na końcu tunelu czeka światło.
Przyszłość, w której ugryzienia głodnych nie będą stanowić dla nas zagrożenia.
Pora oddalić te wątpliwości i wypełnić serca nadzieją.
I wspólnie uczcić moc płynącą z naszej jedności i miłości.
Wszyscy jesteśmy ludźmi.
I nawet les affamés,
których już nie odzyskamy, mają w sobie wspomnienie miłości.
Kto lepiej potwierdzi naszą wiarę w Laurenta niż ktoś,
kogo dopiero co straciliśmy, a kto bardzo go kochał?
A teraz jej miłość zapewni zbawienie nam wszystkim.
Koniec tej szopki, chujku.
Super. Chodźcie.
Szybciej, Laurent.
Chodźcie.
Tutaj!
Uciekajcie tą samą drogą.
- Nie bez ciebie. - Ja z tobą zostanę.
Musicie razem pomóc mu zejść.
Młody, ogarnij się. Potrzebuję twojej pomocy.
Zabierz ich do naszej kryjówki, dobrze?
Do jaskini w lesie, w której trenujemy.
Pamiętasz, gdzie to jest?
Posłuchaj.
Jaskinia w lesie.
Przy tych skałach?
Tak.
Zabierz ich. Dasz radę.
Dajcie mi jeden dzień. Jeśli nie wrócę, uciekajcie dalej.
- Odnajdę was. - Dobrze.
Chodźcie.
- Zatrzymajcie go! - Dalej!
Poczekajcie tutaj.
Idź. Tylko po cichu.
Stój!
Kurwa!
Przydzielili mnie do pomocy. Byłam świadkiem wczorajszego zajścia.
Widziałam, jak traktuje cię ten dupek.
Stać.
Dobra, właźcie.
Bonjour.
Gulaszu?
Znacie angielski?
Amerykanin.
Szukam Amerykanina.
Nazywa się Dixon.
Szukam Amerykanina. Widziałaś jakiegoś?
Dixon.
Daryl Dixon.
Co powiedziałeś?
Znasz go?
Już go miałem, ale go puściłem.
I taka była tego cena.
Wiesz, gdzie jest?
Dlaczego miałbym ci mówić?
No cóż.
Bo nie wierzę w przypadki.
Nie bez powodu cię znalazłam. To musi być znak.
Ja nie wierzę w znaki.
Proszę.
Daryl Dixon…
to mój brat.
Tylko on został mi z rodziny.
Już zjedli. Musimy iść.
Jestem Carol.
A ty?
Codron.
Proszę, pomóż mi.
Przebyłam naprawdę sporą drogę.
Został mi tylko on.
Jeśli się spóźnimy, ukarzą nas wszystkich.
Jest…
Na wybrzeżu Normandii znajduje się twierdza na wyspie.
Chodźmy!
Pośpiesz się.
Jeśli Genet znajdzie go pierwsza, Dixon skończy martwy.
To może być tylko jedno miejsce.
Wzgórze Świętego Michała. To kilka godzin jazdy stąd.
Pojedź ze mną.
Nie mogę.
Nie bez Juliena.
Przykro mi. Ja muszę ruszać.
Powodzenia, Remy.
Wzajemnie.
Bonjour.
Ocknąłeś się.
Nie ruszaj się.
Musisz odpoczywać.
I słuchać.
Nie tak chciałem to rozwiązać.
Liczyłem, że cię przekonamy i zmienisz swoje podejście, ale…
Ale nie.
Pewnie ciężko jest żyć bez wiary.
Bez wartości, której można się trzymać.
Po prostu trwać na bazie samych reakcji.
Człowiek samotny w świecie to iście smutny widok.
Spierdalaj na drzewo.
Może łatwo jest odrzucić wiarę, żyjąc tylko dla siebie.
Ja poświęciłem swoje życie całej społeczności.
Odpowiadam teraz za jej bezpieczeństwo.
Wiara i nadzieja to nasz tlen i woda. Składniki niezbędne do przeżycia.
Przez te ostatnie lata ich zapasy znacznie uszczuplały.
Laurent je uzupełni.
Publiczny pokaz skrytego w nim światła pozwoli naszym ludziom iść przez mrok.
Nie macie pojęcia, co robicie.
Medytowałem.
Modliłem się.
I zdałem sobie sprawę z tego, że kluczem jest nasza miłość do Laurenta.
Dlatego prosimy go o ten dowód.
Prawdziwe znaczenie wiary odkrywamy wtedy, gdy ryzykujemy wszystkim.
A co, jeśli się mylisz?
Jeśli się mylę…
życie straci sens.
No dobrze…
przyjacielu.
Gdzie jest chłopak?
Nie skrzywdzę cię.
Cholera.
Spokojnie.
No dalej.
No proszę.
Witam ponownie.
Przepraszam.
Informacja jest towarem.
Tylko tak mogłem uratować Juliena.
Na pewno zrobiłabyś to samo dla Daryla.
Sabine odwiezie was do Paryża.
Do wskazanego przez was miejsca.
Chodźmy.
Za drzwiami jest dwóch Bojowników.
Usiądź sobie.
Niezłe.
Za młynem mamy małą winnicę.
- Czego chcesz? - O to samo chcę spytać ciebie.
Mogę też wysłać cię do atelier.
Widziałaś niektóre z naszych eksperymentów.
Dzieją się tam paskudne rzeczy.
Jaki w tym cel?
Chcemy stworzyć nowy gatunek affamé. Żołnierzy, którymi można sterować.
Pomogą przywrócić porządek na świecie.
No tak. Wojna, która położy kres wojnom.
Żadna nowość.
Dobra, dość tych kłamstw. Jak się tu dostałaś?
Przyleciałam tu przedwczoraj z Ameryki.
Naprawdę?
Zmanipulowałam niewinnego człowieka, by przyleciał tu ze mną swoim samolotem.
Kłamiąc, że szukam córki.
Musieliśmy zatrzymać się na Grenlandii,
gdzie prawie został dawcą spermy,
a mnie prawie zabiło dwóch szurniętych ekologów.
I dlaczego szukasz Dixona?
By go zabić.
Musiał wyrządzić ci coś naprawdę złego.
No cóż.
Wszyscy potrzebujemy une raison d'être.
Nie masz pojęcia, co zrobiłam, by dotrzeć tak daleko.
Naprawdę to rozumiem.
Ces douleurs, nasze cierpienie…
My kobiety musimy nauczyć się odpuszczać.
Mężczyźni nie mają z tym problemu.
Zdecydowanie.
Ale musimy umieć sobie wybaczyć.
Za wszystkich, których straciłyśmy.
Możemy próbować.
Daryl Dixon dołączył do grupy religijnych fanatyków.
Naprawdę?
Zawsze liczył tylko na siebie.
Pomogłaś nam namierzyć ich bazę.
Twierdza na wyspie w Normandii, o której powiedział ci mój były towarzysz.
Rano wyślę tam konwój.
Chcesz zabić Dixona własnoręcznie?
Zabiorę cię do niego.
- Odpocznij. Jutro znów spróbujemy. - Spierdalaj.
Wkrótce cię złamiemy.
Do jutra, kowboju.
Zatrzymaj się.
Pracowałam tu jako woźna.
Na początku tylko nocami. Byłam tam praktycznie sama.
Zamiatałam podłogi galerii wypełnionych religijnymi obrazami.
Zastanawiałam się, czemu najwięksi artyści ciągle przedstawiali taką samą przemoc.
Po pojawieniu się les affamés spędziliśmy tam tydzień.
I to tam obrazy zaczęły nabierać dla mnie sensu.
Jeden szczególnie przykuł moją uwagę.
Le Déluge.
Rodzina desperacko walcząca z potopem.
Zrozumiałam, że wszystkie te apokaliptyczne interpretacje
pomagają zrozumieć chaos i destrukcję, jakie sprowadza na siebie ludzkość.
To też urojenie…
że istnieje jakaś siła wyższa, która może polepszyć nasz byt.
Modlitwy nam nie pomogły.
Ani wtedy, ani teraz.
- Każdy potrzebuje nadziei. - Tak, ale nie o nią chodzi w religii.
Chodzi o kontrolę.
- O trzymanie ludzi w ryzach. - Właśnie.
- Czasami może się do tego sprowadzić. - Zwiedzeni przez wizję nadziei.
Sojusz Nadziei uważa, że my, masy, malutcy i niezauważalni,
jesteśmy głupcami.
Że mogą kontrolować nas swoimi bajkami.
Pokażemy im, że się mylą.
Dłużej nie mogłem czekać. Nie ma po nich śladu.
To nie twoja wina.
Ani trochę.
Sylvie nie żyje. Isa być może też.
Wszystko przez zmyśloną historię o mnie.
Jeśli Isa zdoła uciec, odnajdzie nas w Paryżu.
Najgorsze, że to lubiłem.
- To, że mieli mnie za wyjątkowego. - Bo jesteś wyjątkowy.
Niektóre rzeczy są prawdziwe, bo w nie wierzymy.
Wiara ułatwia w ten sposób życie.
Nie przeżyłbym ugryzienia dzięki wierze.
Losang posunął się za daleko.
Ale to nie twoja wina.
Wszyscy mu uwierzyliśmy.
Nie Daryl.
On nigdy w to nie wierzył.
Nie!
Wszystko dobrze.
Dobranoc.
Co się stało?
Gdzie jest Laurent?
Rozdzieliliśmy się. Laurentowi i Fallou udało się uciec.
O niczym im nie powiedziałem.
- Ja też nie. - Nic mu nie będzie.
Jakoś do niego dotrzemy.
Prześpijmy się trochę.
Zbierzmy siły, żeby jutro się stąd wyrwać.
Opowiedz mi coś.
Ale co?
Chcę tylko posłuchać twojego głosu.
Był sobie pewien gość.
Opuścił dom, szukając czegoś.
Nie był nawet pewny czego.
Znalazł się daleko od domu.
I nie mógł wrócić.
A zależało mu tylko na powrocie.
Nie dbał o nic więcej ani nikogo innego.
Biedactwo.
Ale pewnego dnia coś się zmieniło.
Zmiana bywa dobra.
Dépaysant.
Opowiedz mi o świetlikach.
To jak malutkie Dzwoneczki z Piotrusia Pana.
Krążą sobie po niebie. Znacie we Francji Dzwoneczka?
Tak.
La fée Clochette.
Ratuje Piotrusia.
Myślę, że Laurentowi naprawdę spodoba się w Ameryce.
Mógłby tam chodzić do szkoły.
Być normalnym dzieciakiem.
A co ja będę tam robić?
Co tylko zechcesz.
Możesz spać do późna.
Chodzić na długie spacery.
Podziwiać zachody słońca nad rzeką.
Brzmi to nieprawdopodobnie.
Miałaś rację.
Coś tu znalazłem.
Kocham cię.
Siostro Isabelle.
Musimy porozmawiać.
Nie ma wam nic do powiedzenia.
To dobre miejsce.
Blisko, ale bez ryzyka wykrycia.
Trochę za szybko z tym działamy.
- Dopilnuj, by byli gotowi… - Próbuję, ale…
Nie próbuj, Sabine, tylko to załatw.
- Co się dzieje? - Szykujemy się do ataku.
Zostań przy mnie. Historia dzieje się na naszych oczach.
Widzę, jak bardzo cierpisz. I chcę ci pomóc.
Cokolwiek byś nie czuła i jakkolwiek nie byłabyś skołowana.
Chodź. Pomódlmy się razem.
Nigdzie z tobą nie idę.
Daj mi szansę wszystko wyjaśnić.
Nie zasługujemy na to oboje po tym, co razem przeszliśmy?
Zabierz ją.
Dokąd ją zabieracie? O niczym nie wie!
Wie, że służymy wyższemu celowi.
Wiem, gdzie jest dzieciak. Zabiorę was do niego.
Isabelle zawsze była otwarta na drugiego człowieka.
Ale dla ciebie nie ma już nadziei.
Jest w Prowansji! Mogę was tam zaprow…
Isabelle!
Zostaliście wybrani do tej misji,
bo niebawem staniecie się moim najwierniejszym,
najbardziej zażartym i walecznym oddziałem.
Jestem wam ogromnie wdzięczna.
Wiele lat badań,
cierpliwości i zaangażowania doprowadziło nas do tego dnia.
To właśnie tu i teraz dokonacie najbardziej szlachetnego poświęcenia,
kładąc kres fałszywej nadziei promowanej przez tyranię Sojuszu!
Za wolność, równość i braterstwo.
Przejdziecie do historii jako bohaterzy.
Zapamiętani na zawsze.
- Przemieniacie ich? - Dla większego dobra.
Szykowaliśmy się od miesięcy. Jesteśmy gotowi.
A ty?
Daję ci to, czego pragniesz.
Zabijesz swojego znajomego.
Zostawcie mnie!
Puszczajcie!
Do dzieła!
Napisy: Igloo666 Korekta: freese
To nie dowód siły, tylko desperacji i barbarzyństwa.
Jakbym słyszał Daryla.
Nie w głowy.
Powiedz, gdzie jest chłopak.
Nie chcę go stracić.
.:: GrupaHatak.pl ::. facebook.pl/GrupaHatak