KAŻDY KOREAŃSKI MĘŻCZYZNA
MUSI ODBYĆ SŁUŻBĘ WOJSKOWĄ
ZGODNIE Z KONSTYTUCJĄ KOREI ORAZ JEDNYM PUNKTEM,
ARTYKUŁEM TRZECIM USTAWY O SŁUŻBIE WOJSKOWEJ
Słuchaj.
Kojarzysz ten tunel, którym zawsze biegamy?
- W jednostce specjalnej. - W jednostce specjalnej.
- Moje serce biło. - Moje serce biło.
- Po lataniu. - Po lataniu.
- Prawie zmarłem. - Prawie zmarłem.
Pod tym tunelem jest schron.
Tak naprawdę wykopali go Koreańczycy z Północy.
Zwariowane, co?
Jeśli wybuchnie wojna, schowamy się w tunelu,
który wykopała Północ, żeby zinfiltrować to miejsce.
Co za jebany absurd.
Ale chuj z wojną.
Może umrę wcześniej.
Ćwiczymy co wieczór.
Prawda?
Co?
Tak, zgadzam się.
ŻANDARMERIA
A właśnie.
Na przepustce widziałem coś ciekawego.
„Cho Suk-bong, wschodząca gwiazda judo”.
To naprawdę ty?
Tak jest.
Stary.
Dlaczego skończyłeś jak ostatni frajer?
Przepraszam.
Tak po prostu?
Nieważne.
Zobaczymy, na co cię stać.
Co tak odpływasz?
Pocisk przeciwlotniczy, gnoju.
Przygotuj się.
Kumplojeb 1, gotów do strzału!
Co robisz?
Zacznij sobie walić, szmato.
SERIAL NETFLIX
ODCINEK 4: PARADOKS MONTY'EGO HALLA
ZOSTAŁO 565 DNI SŁUŻBY
Co tu robisz? Jak się wydostałeś?
Gdzie mama?
Pojechała po rzeczy taty.
Nie uderzył jej.
A co z tatą?
Kto wie?
Pewnie się upił i upadł.
- A twoje brwi? - Co?
Ja cię chyba zamorduję.
Idź już. Ja zostanę.
Niech mama nie przychodzi.
Wiesz co?
Tak?
Masz pieniądze?
Masz?
Przepraszam.
Powie pan ojcu, żeby trochę ściszył?
Nie chce nas słuchać.
Pani szanowna.
Gnojek nie jest mój.
- Działa mi na nerwy. - Przepraszam.
Boże.
No i co?
Masz pieniądze czy nie?
Jak nie, to idź.
Kogo pobiłeś tym razem?
A ty?
Nie masz za niskiego stopnia, żeby bić?
Wojsko jest teraz w rozsypce.
Tato.
Jak już umrzesz,
to będę się śmiał, obiecuję.
Jasne. Zrób tak.
Świetnie.
KAPRAL HAN HO-YEOL
SKARBIE, WRACAJ, JEMY WIEPRZOWINKĘ
Cześć, Jun-ho.
Co ty tu…
Synku.
Chodź, zjedz mięska.
Dawaj tutaj.
Boże.
Biegłem przy nadbrzeżu i tam go zauważyłem.
Powaliłem go, a on po prostu upadł.
Pewnie w poprzednim życiu byliśmy małżeństwem z szeregowym Anem.
Niezła z nas para, co, skarbie?
Ohyda.
Jun-ho, masz szczęście.
Możesz zapuścić włosy i używać telefonu w wojsku.
Jedz, nie gadaj.
Ale czy to nie jest niebezpieczne?
Ani trochę.
Może to dlatego, że on boksował.
ale dobrze dba o swoje ciało.
Poza tym ma mnie.
Dziękuję.
Proszę dalej opiekować się Jun-ho.
Bez obaw.
Zawsze się zastanawiałem, po kim jest taki przystojny
i taki inteligentny.
Pewnie po pani.
- Rety, gorące! - Ojej.
Jun-ho? Co z tobą?
Nic się nie stało?
Lepiej się przebrać.
Racja.
Co kapral robi u mnie w domu?
Nie odbierałeś.
Jest jakiś kolejny dezerter?
Wielu poszło na przepustkę i nie wróci.
Pożegnajmy się i zbierajmy stąd.
Możemy iść od razu.
Trzeba się pożegnać.
Nie trzeba.
Jun-ho.
Nie odezwałeś się do matki ani słowem.
Jun-ho.
Nie wracacie?
Bardzo panią przepraszam.
Wypadło coś ważnego, więc musimy iść.
Naprawdę?
Pójdziemy już.
Pożegnaj się z matką.
Dbaj o siebie.
A także…
bądź miły dla dezerterów.
- Mają trudną sytuację. - Czemu nie pytasz?
Dlaczego nie wracam na przepustce.
Dlaczego nie odpisuję na listy.
Myślałam, że jesteś zajęty i…
Dlaczego po prostu…
nie uciekniesz?
Nie mów tak.
Dobrze się odżywiaj.
Daj spokój.
Bierz.
Muszę już iść.
„Do zobaczenia”.
Wolno ci tak mówić.
Wracasz już?
Co z Ho-yeolem?
Ze stresu dostaję kamieni nerkowych.
Chcesz mnie zabić?
Spójrz na siebie.
Nie przywitasz się z mamą? Tyle czasu minęło.
Jun-mok.
Możesz zacząć od nowa.
Tamci, którzy cię nękali, zostaną ukarani w sądzie…
Mamo, zgłupiałaś?
Ten kraj taki nie jest.
Przeniosą tych, którzy zakładali mi maskę gazową.
Do innej jednostki.
Nie będą skazani,
nie trafią do więzienia.
Trafią gdzie indziej, jak gdyby nigdy nic.
Przepraszam.
Pan ma wysoki stopień, tak?
Ja?
Czy to prawda?
Śledztwo jest w toku.
Może być proces.
Czyli że proces może się nie odbyć?
Karygodne!
Rzecz w tym, proszę pani…
Wstąpił do armii, by bronić kraju, ale był bity i nękany.
Dlatego zdezerterował!
Mamo, wystarczy.
Nikt nie poniesie odpowiedzialności?
Proszę, mamo…
Proszę coś powiedzieć.
Dobrze…
Sędzia wojskowy rozstrzygnie.
A sędzia ten…
z pewnością nie ogłosi takiego wyroku,
który byłby w interesie jakiejś jednostki
albo personelu.
Nie ma możliwości.
Widzisz? A nie mówiłam?
Świat się zmienił.
Wszystko się ułoży.
Moje życie stało się łatwiejsze dzięki waszej dwójce.
Żyjemy w innych czasach.
Żandarmeria musi uważać na prawa człowieka
oraz pilnować, żeby nie urazić żołnierzy.
A tak nie powstają silni żołnierze.
Dyscyplina w wojsku na tym traci.
Jeśli wybuchnie wojna, nie będziemy w stanie wykonać misji.
Ale nasza jednostka jest inna.
Wy dwaj świetnie sobie radzicie.
Czuję się spokojniejszy.
A ten gość, co chrapie.
Jak on się zwał, kapitanie Lim?
Szeregowy Choi Jun-mok.
Tak, Choi jakiś tam.
Postanowiliśmy nikomu nie mówić o tym,
co zaszło w jego jednostce, proszę pamiętać.
Ale czy sprawa nie jest poważna…
Racja.
Podobno tamtejszy generał ma niedługo awansować.
Dał mi pan kolejną lekcję.
Kapitanie Lim.
Tak?
Pan uważa na słowa.
Za kogo pan się masz, że tak się wyrażasz?
Przepraszam.
Kapitan podejmuje decyzje za całą organizację.
Zrozumiano?
Tak jest.
Pijmy.
Też się wystraszyliśmy.
Chłopaki całą noc szukali w górach i nic.
Zauważono coś dziwnego?
Nasza jednostka podlega korpusowi.
Ważne, żeby wszystko było jasne.
Wiecie, jak to jest.
Po ćwiczeniach brak sił na nękanie.
Jak komuś odwali, to strzeli do kogoś.
Z sierżantem nikt nie zadzierał.
Dwa razy był przykładnym żołnierzem.
Ktoś miał kłopoty z sierżantem Heo
albo często się z nim kłócił?
No tak.
Sierżant Heo…
ciągle wisi mi kasę ze sklepiku.
Chi-do naprawdę kochał pieniądze.
Naderwał mięsień barkowy, ale nadal chciał zjechać.
„Zjechać”?
Ćwiczymy zjazdy z liny ze śmigłowców cztery razy do roku.
Płacimy żołnierzom 155 000 wonów za szkolenie, bo jest niebezpieczne.
Nie wiem, na co idzie jego kasa.
Zebraliśmy wypłaty i się założyliśmy.
O co?
O różne rzeczy.
Piłka nożna. Gra w yut. Kto wygra w The Music Trend.
Lekarz ostrzegał Chi-do,
że może uszkodzić rękę, jeśli wtedy zjedzie.
A on zapytał:
„Jaka jest szansa?”.
To sierżant Heo zaczął zakłady.
Zawsze wszystko zabierał.
Jak to?
No tak, cóż…
Sierżant Heo nigdy nie przegrał zakładu.
Sierżancie Heo, jesteś zawodowym hazardzistą?
Czy twoim ojcem jest może Heo Yeong-man?
„Ręka szybsza jest od oka”.
Zawsze jestem ostrożny, ale ty ciągle wygrywasz.
Mówiłem, żeby wcześniej skończyć.
Skąd wytrzasnąłeś czwórkę?
Słuchajcie.
Nigdy mnie nie pobijecie.
Wiecie dlaczego?
Patrzcie.
Są troje drzwi.
Otwórz te właściwe,
a masz przepustkę na sześć dni.
Yeong-sik, wybierz drzwi.
Okej, Yeong-sik wybrał drzwi numer jeden.
A potem dowiedział się, że trójka to nie to.
Zapytam jeszcze raz.
Yeong-sik, zostaniesz przy drzwiach numer jeden?
Czy przejdziesz do drzwi numer dwa?
Zostanę przy pierwszych. Nie chcę zmieniać.
Dlaczego?
Bo mogę cię oszukać?
Czy nie chcesz zmienić na złe?
Tak czy inaczej ma 50% szans.
Te lub te.
Tak myślisz?
Dobrze. Oto odpowiedź.
Robią tak za byle 150 000 wonów?
Oczywiście.
Moja miesięczna wypłata to 122 500 wonów.
Ja bym nie robił.
Choćby płacili 468 000 wonów.
Nigdy.
Czyli skorzystał z tej całej ciężko zdobytej kasy
i po prostu zniknął.
„Zniknął”?
Tak, odleciał w siną dal.
Tylko szaleniec uciekłby na takim odludziu.
Ale on zdaje się być racjonalny.
Nie.
Nie powiedziałbym, że racjonalny. Coś w nim jest.
Był zdeterminowany.
Jak to?
Jeong Hyeon-min poszedł na przepustkę
i nie wrócił ze zwykłego widzimisię,
bo bawił się, popijał trochę.
A ten był dość zdeterminowany,
żeby przeskoczyć przez drut kolczasty.
Tak sobie myślę.
Był zdeterminowany, by zbiec z góry.
PRZERWAĆ PRZEBUDOWĘ
Był nawet zdeterminowany,
by ukraść ubrania z domu cywilów.
Okej?
Tacy zdeterminowani jak Heo Chi-do uciekają, bo mają powód.
Bardzo wyraźny.
Jaki?
Zapytajmy.
Panowie to kto?
Dzień dobry. Jesteśmy z żandarmerii.
Czy to dom pana Heo Chi-do?
Heo jakiego?
To pewnie tutaj. Heo Chi-do, tak?
Lokal zarejestrowany jest na jego babcię.
Powinna się przeprowadzić. Tu jest niebezpiecznie.
Proszę pani.
Chyba babcia go wychowywała.
Proszę pani.
Boże. Znowu się pani posikała?
To już wiosna?
Kwitną kwiaty?
O rety.
Nie trzeba.
Ależ w porządku.
Rety.
Chi-do!
Boże mój, kochany.
- Nie jestem Chi-do. - Kiedy przyjechałeś?
Jadłeś coś?
O rety.
Wzięła pana za wnuka.
- Zjesz zupę z kimchi? - Ale dlaczego szukają panowie jej wnuka?
Coś się stało?
Cóż, sierżant Heo Chi-do…
Chi-do?
Co?
No cóż, on…
Zajmujemy się wręczaniem nagród
dla wzorowych żołnierzy.
„Wzorowych żołnierzy”?
Sierżant Heo jest na liście.
Chcemy zaskoczyć rodziny żołnierzy.
Dajemy prezenty im zamiast samym żołnierzom.
Rozumiem.
- Świetnie. Musi być pani dumna. - Boże.
Wspaniale, mój drogi szczeniaczku.
Jun-ho.
Tak?
Co to było?
Też dostanę niespodziankę?
Nie chciałem, żeby się martwiła.
Dlaczego?
Współczujesz jej.
Chorzy nie znoszą współczucia.
Przepraszam.
Przestań z tą empatią, dobra?
Został tylko ten dom.
Zaraz.
Mieliśmy tu tylko posprzątać.
Musimy jeszcze uporać się z tamtym miejscem.
Co robimy?
Co masz na myśli? Co możemy zrobić?
Ej! Idźcie gdzie indziej, co?
Nie przeszkadzajcie!
Nie chcemy wam wchodzić w drogę.
Po prostu kogoś odwiedzamy.
Kogo? Tę wariatkę w tym małym domu?
Przepraszam bardzo.
Skąd ją znacie?
Słyszałem, że ma wnuka. To ty?
- Tak, jestem tym wnukiem, dupku. - Odbiło ci?
Dobra, rozumiemy.
Wybaczcie kłopot. Chodź już.
- Idziemy. - Co robisz? Podnieś to.
Ej!
Jogurtowa pani
Mogę prosić o jogurt?
Dzień dobry, możemy porozmawiać?
Zna pan Heo Chi-do, prawda?
Tak…
Dawno go nie widziałem.
Bo było tak,
że odszedł i wstąpił do wojska.
Wiele firm szukało nowych pracowników.
Chwila.
Szukali nowych pracowników dorywczych?
Chi-do dostał się na studia z najlepszymi ocenami.
Dostał stypendia od rządu i od szkoły.
Ale było mu mało, więc jeszcze pracował
jako kasjer, bibliotekarz i ktoś tam jeszcze.
To wtedy Heo Chi-do wstąpił do armii,
a u jego babci zdiagnozowano demencję.
Co do Heo Chi-do…
Czy on uprawiał hazard na studiach?
„Hazard"? Chi-do?
Nie, to nie w jego stylu.
Myli się pan. To bardzo pilny i pracowity człowiek.
Mamy zagadkę.
A może…
widział pan to?
Są troje drzwi. Dwoje prowadzą donikąd.
Wybiera się jedne,
a potem odrzuca inne czy coś takiego.
Paradoks Monty’ego Halla.
Chi-do go uwielbiał.
Monty’ego jak? Co to jest?
Chodzi o zmianę decyzji.
Proszę wyjaśnić.
Liczy się tu statystyka.
Mamy troje drzwi do wyboru i wybieramy jedne.
Mamy jeden do trzech szans, że trafimy na właściwe.
PARADOKS MONT’EGO HALLA
Ale gdy dowiemy się, że jedne są złe i możemy wybrać inne,
nie mamy szans pół na pół.
Mamy dwa do trzech.
Szansa odkrycia, czy to dobre drzwi,
może ulec zmniejszeniu przez naszą początkową decyzję.
Chodzi o to, by zmienić początkową decyzję.
Zgadza się.
Zmiana wyboru zmienia wszystko.
Lecz większość osób popełnia błąd, nie zmieniając wyboru
przez brak zaufania lub strach.
A gdybyśmy…
podstawili nasze codzienne życie pod ten paradoks?
Dodalibyśmy jedną zmienną.
WĄTPLIWOŚĆ
„Wątpliwość”.
Tak to działa, gdyż naszymi umysłami i emocjami
nie rządzi prawdopodobieństwo.
- Jak się odezwie, pan dzwoni. - Do widzenia.
Jun-ho, nie zrozumiałem ani jednego słowa.
Jak wybierzesz złe drzwi, to te wybrane są nieważne?
- Czy są ważne… - Kapral też nie łapie?
Przepraszam.
Powinni panowie odebrać.
Przestańcie mnie szukać.
Heo Chi-do?
Wrócę, gdy nadejdzie pora.
My też chcemy wrócić do jednostki.
Ale będziemy mogli dopiero wtedy, kiedy cię znajdziemy.
Nie rozumiesz, prawda? Idźcie już.
Dokąd?
Jak on nas znalazł?
Heo Chi-do…
Sierżancie Heo!
Czemu masz taką wielką szkołę?
Nie wbiegaj na górę!
Chi-do!
Heo Chi-do!
Chi-do, wracamy do domu.
Szach mat! No weź!
To tutaj?
Chwila.
Chyba coś słyszałem.
- Coście za jedni? - Co jest?
Skąd oni tutaj?
Co to za typy? Co oni tu robią?
Gnojek z tego Chi-do.
Przepraszam. Naprawdę.
- Pomyłka. - Nie podglądamy.
Proszę nie krzyczeć.
- Przepraszamy. - Przepraszamy.
Boże, mój pęcherz.
Jak się pali przy bolącym pęcherzu…
Zamknij się, zboczeńcu.
To była pułapka…
Twoja twarz to pułapka, zjebie.
Że też dostałem skargę z żeńskiego akademika.
- Przepraszamy. - Przepraszamy.
Wynocha.
Czemu to takie dziwne?
Poradzimy sobie.
Od razu lepiej.
Sierżancie Hwang, za sześć dni skończy sierżant służbę!
Miłego wieczoru!
- Miłego wieczoru! - Miłego wieczoru!
Sierżant Heo Chi-do…
„Ekonomia…”
Ej, łajzo.
Szeregowy Cho Suk-bong.
Dobrze.
Ej, Jun-ho.
Tak.
Przepraszam.
Ale nie przyniosłem tego.
Nie szkodzi, rozumiem.
Chwila…
Nowy.
Szeregowy Kang Byeong-su!
Moi podwładni i twoi przełożeni za koszarami.
Tak jest!
Ludzie.
Szeregowy Cho, co się dzieje?
Stać prosto, skurwiele.
Kto dołączył w grudniu?
Szeregowy Kang Byeong-su!
Szeregowy Shin Gwang-seop!
Szeregowy Jeon Eun-seok!
Wiecie, kim on jest?
- Przepraszam! Nie wiem. - Przepraszam! Nie wiem.
Na ziemię, dupki.
Październikowi.
- Szeregowy Kim! - Szeregowy Cho!
Już nie trzeba.
Czego, gnojki, nauczyliście podwładnych?
Żeby rekruci nie znali imion przełożonych?
Pojebało was?
Przepraszamy!
To się nie powtórzy!
Powiedz coś.
Nowi rekruci.
- Szeregowy Shin! - Szeregowy Jeon!
Wstawaj.
Otrzepcie dłonie.
Hyeon-min i Jeong-in.
Przyłóżcie się.
- Tak jest. - Tak jest.
Przełożeni chcą dla was jak najlepiej.
Wracajcie do środka.
Co robisz?
Przepraszam.
Ale nas też często bito.
Lepiej przestać…
Ty zbyt wiele nie oberwałeś! Nie było cię tu, odkąd jesteś w D.P.
Przepraszam.
Mimo wszystko…
Szeregowy Kang Byeong-su.
Niedługo stąd wychodzę, więc nie zamierzałem się wtrącać.
- Na ziemię, łajzo. - Szeregowy Cho Suk-bong.
Ty dupku…
Chciałeś być surowy dla świeżaków?
Nie.
- Sierżancie Hwang, proszę przestać… - Kto pozwolił ci mówić?
Bawimy się w wojsko?
- Nowy, stań tu. - Szeregowy Kang Byeong-su.
Szybciej, gnojku.
Jun-ho.
Szeregowy An Jun-ho.
Uderz go.
Szeregowy Kang Byeong-su.
Jun-ho.
Szeregowy An Jun-ho.
Uderz go.
Szeregowy Kang Byeong-su.
Jun-ho.
Myślisz, że przestanę?
Uderz go.
Ale wy głośni jesteście. Co to za zbiegowisko?
Twój chłopak, kurwa.
Gnoju, nie masz szacunku dla przełożonych.
- Za mną. - Kapralu, chwila…
- Kapralu, my tylko… - Zamkniesz się?
- Chodź. - Kapralu Han.
Kapralu Han, co kapral?
Ja tylko…
Czy masz przełożonych
w nosie, ty gnojku?
Dupek! Aż trudno uwierzyć.
Stań prosto i zaciśnij zęby! Zamknij się!
Co zrobiłeś źle? Mów, gnoju!
Przepraszam!
Tyle wystarczy.
Kapral Han zaraz go zabije.
Dupek wciąż domaga się szacunku, mimo że prawie go tu nie ma.
Chodźmy spać.
Ale mnie wystraszył.
Chyba sobie poszli.
Jun-ho.
Przestań pakować się w kłopoty.
Bo będą cię nękać nawet po tym, jak Jang-soo odejdzie.
Przepraszam.
Niepotrzebnie. Nie zrobiłeś nic złego.
Po co sprowadzamy tych wszystkich dezerterów?
Wracają do tego gówna.
Rozumiem, czemu uciekają.
Co robisz?
Proszę zaczekać.
Ale z ciebie Sherlock.
Czego szukasz tym razem?
Jego pierwszy wybór to rzucić studia i pójść do armii.
„Panie Heo. Porzuciłeś swoją babkę,
idąc do wojska?”
Gdyby porzucił babcię,
nie martwiłby się, że podjął złą decyzję.
- Masz rację. - Ale…
Może chciał chronić babcię?
Zmienną była demencja jego babci?
Nie, wstąpił do wojska, jak już miała demencję.
Dobra.
A jeśli zmienną…
było wyburzenie domu?
Dobra. Jeden.
Zaciągnął się, by chronić babcię.
Dwa.
Nagle okazało się, że chcą zburzyć jego dom.
Trzy.
Może porzucił armię,
bo wybrał się gdzieś,
skąd lepiej mógłby chronić babcię.
- Dezercja. - Dezercja.
Chwila.
Heo Chi-do do nas dzwonił.
Skąd wiedział, kim jesteśmy?
Co takiego?
Że też to przegapiłem.
Cholerni zboczeńcy.
- Szeregowy An Jun-ho. - Kapral Han Ho-yeol.
Kiedy oni wrócili?
- Minęło 14 godzin i 25 minut. - Słyszeliście?
Tylko tyle minęło.
Znaleźliśmy sposób,
by sprowadzić Heo Chi-do.
Pomysł Jun-ho?
Jesteście pewni?
Jesteśmy pełni entuzjazmu.
Ale mnie pęcherz zabolał. Chyba mam kamienie.
Myślę…
że mamy ponad 50 procent szans.
W takim razie zabiję was w połowie.
Szybka robota i wracamy.
Postaraj się, smarku!
Pora coś zjeść!
Ej!
Idziemy jeść.
Dzięki za jedzenie.
Co tam? Smakuje jak jedzenie z wojska?
Ale to męczące.
Przepracowałeś tu kilka miesięcy?
Sierżancie Heo Chi-do.
Cholera.
Jestem z żandarmerii.
Jebany…
Sierżancie Heo Chi-do.
Jesteś aresztowany za dezercję.
Jak…
Jak?
Miejsce, gdzie z bliska mógłbyś chronić babcię.
To jest to miejsce.
Po co człowiekowi tyle pieniędzy,
żeby tylko zniszczył swój dom?
Muszę wysłać babcię do ośrodka.
Choćby jutro zniknął twój dom…
WALKA Z EKSMISJĄ
Pokonałeś drut kolczasty…
schodziłeś z góry dziesięć godzin
i uciekłeś przed oddziałem poszukiwawczym.
Czy szansa na powodzenie była stuprocentowa?
Przepraszam,
ale czy mogę teraz zobaczyć babcię?
Kwiaty…
Kwitną kwiaty?
Muszę iść zobaczyć kwiaty.
Babciu.
Boże drogi, Chi-do.
Boże, mój kochany.
Mój mały szczeniaczku.
Wielkie nieba. Boże drogi.
Coś ty taki zmęczony? Ledwo studia zacząłeś.
Jesteś dumą okolicy. Boże mój.
Dobrze cię tam karmią, prawda?
Nie tęskniłeś za mną?
Czemu tak długo cię nie było?
Masz dużo nauki, prawda?
Nie przemęczaj się.
Tylko ty mi zostałeś.
Chi-do…
Wrócę wiosną, babciu.
Razem pooglądamy kwiaty.
Mam pytanie.
Jak wstąpienie do wojska
miało ochronić twoją babcię?
Martwiłem się wtedy…
że zrobię coś złego.
Ale to skomplikowane.
To wszystko
przez tego kinola…
Paradoks Monty’ego Halla.
Właśnie tak.
Ile jeszcze musisz zarobić?
Słucham?
Jakieś dwa miesiące. Potem mogę ją oddać do ośrodka.
Dalej nie rozumiem
tego całego problemu Monty’ego Halla.
Ale wydaje mi się,
że to coś takiego, nie?
Coś o zmiennych.
O to chodzi, tak?
Dać możliwość zdecydowania?
Proszę.
Idź.
Masz posłać babcię do ośrodka,
a potem sam się zgłoś.
Dziękuję.
Zgubiliście go? Ale jak?
Na zewnątrz.
Dobra.
Dobra robota. Wracajcie tu.
Czemu go puszczamy?
Co?
Taki miałem kaprys.
Nie panuję nad impulsami.
A jeśli sam nie wróci?
Mamy szansę pół na pół, co?
Albo tak, albo nie.
A nie dwie trzecie?
Halo?
Mamo, to ja.
Cześć, Jun-ho.
Cześć.
Jedliście już?
Wstawać! Wszyscy na nogi!
O co chodzi?
Myślę, że Cho Suk-bong…
zdezerterował.
SZEREGOWY CHO SUK-BONG
GOŚCINNIE WYSTĄPIŁ: KWON HAE-HYO
Napisy: Cezary Kucharski