KAŻDY KOREAŃSKI MĘŻCZYZNA
MUSI ODBYĆ SŁUŻBĘ WOJSKOWĄ
ZGODNIE Z KONSTYTUCJĄ KOREI ORAZ JEDNYM PUNKTEM,
ARTYKUŁEM TRZECIM USTAWY O SŁUŻBIE WOJSKOWEJ
SZPITAL WOJSKOWY W SEULU
Świetnie. Dawaj.
Szopie.
Szopie palaczu?
Znajdźmy tego szopa.
Kopę lat.
Wystraszyłeś nas.
Myśleliśmy, że to pielęgniarka.
Smród nie zniknie.
Odeślą cię do jednostki, jak złapią.
Panie piechoto morska, podasz ręcznik?
Nie udawaj, że sam nie palisz.
Dziękuję.
Z tego co słyszałem,
lekarz będzie szukać palaczy.
Spójrzcie na mój koszyk.
Co wy na to?
Jedna rzecz to sklepikowe jedzenie warte 2000 wonów.
Co wy na to? Zgoda?
- Zgoda! - Zgoda!
- Popsikaj mnie! - Już!
Żandarmeria wie, czego trzeba.
No dawaj, psikaj.
Teraz mnie.
Co byśmy bez niego zrobili?
Oficerze Han.
Ja?
Proszę się pakować. Lekarz wzywa.
Już?
Mówi, że macie wracać do jednostki.
Nie widzi, jak cierpię w środku?
Wyjedźmy razem.
Wszyscy tutaj palą.
SERIAL NETFLIX
ODCINEK 2: SEN NA JAWIE
Patrzcie na typa.
ZOSTAŁO 596 DNI SŁUŻBY
Stać.
Co pan tu robi?
Kapitan Lim Ji-seop, nowy asystent. Otwórz bramę.
Czołem. Tak jest.
Czekaj.
Tak?
„Tak”?
Nie jesteś z żandarmerii? Podejdź tu.
Skąd pewność, że nie jestem szpiegiem?
Nie sprawdzisz?
Przepraszam.
Idź do dowódcy i oddaj przepustkę.
Przepraszam!
Nie wpuścisz mnie?
- Raz, dwa, trzy, cztery… - Raz, dwa, trzy, cztery…
O co chodzi?
To on?
Słyszałem, że przyjedzie ktoś z WD.
WD?
Wydział Dochodzeniowy.
Typie, pytam, co to jest.
Jesteście.
Czołem.
Sierżancie Park, co tak długo?
Kapitan Lim Ji-seop, nowy asystent.
Starszy sierżant Park Beom-gu z D.P.
Tak jest.
Cieszę się na współpracę.
Tak. Wzajemnie.
Liczę na pomoc.
Sierżancie Park, wy tu rządzicie, więc proszę mu pomóc.
Tak jest.
Jak idzie wysyłanie żołnierzy do sił specjalnych?
Robimy, co w naszej mocy.
Jeden zemdlał na ćwiczeniach.
- Działamy krok po kroku. - Nie przepracowujcie ich.
Ale dodajmy bieganie po górach.
Dobrze?
Tak jest.
Dobrze.
- Czołem. - No.
Ma pan grać w tenisa z dowódcą plutonu.
To już ta godzina?
Dobra.
Pewnie lepiej porozmawiajcie beze mnie.
Uporządkujcie wszystko.
- Czołem. - Czołem.
Generał też lubi tenis?
Usiądź.
Siadaj śmiało.
Boże.
Cały Wydział Dochodzeniowy?
- Tak. - A co z żołnierzami?
Urzędnik wojskowy w biurze,
a żołnierz D.P. siedzi w koszarach.
Czyli drugiego żołnierza nie ma w koszarach?
Cóż, sprawa wygląda tak…
Oficerze.
Tak?
Gdy przełożony pyta,
należy uporządkować myśli i udzielić odpowiedzi.
Słyszałem, że coś się stało.
Jeden trafił za kraty za pobicie przełożonego.
Jeszcze wyjaśnijcie dlaczego.
Podobno sprałeś Parka Sung-woo.
Dobra robota.
Popisywał się, że jest z D.P.
Ale to twój przełożony, smarku.
Ej, łajzo.
Czołem. Pan pewnie zmęczony.
Nie, to ty jesteś zmęczony.
Widzę krzepę.
Uprawiałeś jakiś sport?
Judo w gimnazjum.
Och, judo?
Tak jest.
- Wykręcałeś jakieś suty? - Nie.
- Kimochi. - Nie.
Wyluzuj trochę, kurwa.
No i schudnij, dobra?
Tak jest.
Czołem.
Słyszałem, że nic nie jesz.
Bierz szybko.
Dziękuję.
CIASTKO CZEKOLADOWE
GŁOWA DO GÓRY!
Ten żołnierz z D.P. poszedł pić do baru karaoke,
zamiast łapać dezertera.
W tym czasie dezerter zmarł.
A młody pobił starszego?
Zgadza się.
To go wydalcie.
Tak jest. Jak tylko wyjdzie z aresztu…
Nie.
Przełożonego.
Ale chodzi o to…
O co?
Ma jakieś znajomości?
Ojciec Parka Sung-woo, starosta, za miesiąc odejdzie.
Zróbmy to po cichu.
Skupcie się na poprawie wyników.
Zbliża się ewaluacja.
Tak jest.
Dobrze.
Od teraz meldujcie wszystko mnie.
Tak jest.
Co zrobić z Anem Jun-ho?
Z kim?
To nie koniec świata.
Przepraszam.
Co?
Przepraszam.
Za co?
Miałem go sprowadzić…
ale nie dałem rady.
Co z tego?
Słucham?
Pytam, co z tego?
Co teraz zrobisz?
Możesz dalej być w D.P.
A Shin Woo-suk…
Nie zdezerterowałby,
gdyby w ogóle nie był w wojsku.
Czy to ma jakieś znaczenie?
Wypuśćcie go.
Kurwa, nie do wiary.
Jak on wyszedł?
Jun-ho, powiedz mi szczerze.
Obciągnąłeś Beom-gu?
Tak było?
A może dałeś mu dupy?
Patrzcie na tę twarz.
Gnój jebany. Co jest z tym wojskiem?
Co masz na myśli?
Wszystko jest w porządku.
Co się dzieje?
Jestem niewidzialny?
Kapralu Han.
Nie przywitacie się?
To kapral Han. To on zarządza D.P.
- Czołem. - Czołem.
Czołem.
Miło was widzieć.
Kapralu Han, już kapralowi lepiej?
Zaraz umrę.
Mówią, że umieram.
Podobno wydalono Sung-woo.
Mam teraz zająć jego miejsce.
Chyba muszę robić, co mi każą.
Będziesz się obijać jak w szpitalu?
Tak jest. Przyszedłem na świat, żeby się obijać.
Lubię też chipsy krewetkowe.
Sierżancie Hwang. Chyba niedługo cię wypuszczą?
Czemu ciągle zgrywasz ważniaka?
Panie cywilu.
Zero szacunku do przełożonego?
Nie wiedziałeś?
Tuż przed odejściem każdy jest jak cywil.
Wkurzacie mnie, dupki z D.P.
Jeszcze jedno słowo i rozwalę ci gębę.
„Jedno słowo”.
Ty dupku.
Jest 20.30.
Macie jakiś rapowy pojedynek?
Chcę obejrzeć serial, więc mordy w kubeł i siadać.
- Tak jest. - Tak jest.
Dobrze.
Ty musisz być An Jun-ho, mój podwładny.
Gorąca woda rozpuszcza tłuszcz,
a ten roztapia paczkę, co zaburza produkcję hormonów.
Szkodliwe.
Ale pyszne.
Tak dobre, że jem i jem.
Może tak smakuje dzięki tej zaburzonej produkcji hormonów..
Jak sądzisz?
Nie wiem.
Podobno pobiłeś Sung-woo.
Dobra robota.
Spisałeś się.
Byłem chory, wiesz?
Problemy z oddychaniem. Byłem u lekarzy.
Nic nie znaleźli.
Szpital wojskowy też nic.
Ale nie puścili mnie do innego.
Pod moją nieobecność Sung-woo rządził.
A on kocha pić i imprezować.
Dlatego się zrobił bałagan.
Racja.
Nie jestem taki jak on. Robię rzeczy po swojemu.
Od teraz rób to, co ci każę, dobra?
Tak jest.
Nie zadawaj się z typkami z koszar.
Nie obchodzą nas.
Skupmy się na pracy.
Łapmy dezerterów.
Tak jest.
Spokojnie tu, co? Nikt cię nie męczy.
D.P.
Szeregowy An Jun-ho.
Kapral Han Ho-yeol.
Jak zjedliście, to do roboty.
Tak jest.
Nazywa się Choi Jun-mok. Nie ma go od dwóch miesięcy.
Chyba znęcali się nad nim w jednostce, ale nie wiemy jak.
Ostatnio widziano go na stacji w Inczonie.
Chciał popełnić samobójstwo.
Halo!
Nic ci nie jest?
INCZON, PERON PIERWSZY, WAGON 4-2
Jasne?
Skoro minęły dwa miesiące,
nie będzie jego rejestru.
Mamusia mówiła, że tak się łapie dezerterów?
Nie, ciotka.
Gi-yeong.
Starszy szeregowy Heo Gi-yeong.
Daj mu ten nakaz.
Leć po niego.
Tak jest.
Szuflady, trzecia od góry.
Dziękuję.
TYLKO DLA PERSONELU
Podziękuj mi Big Makiem.
Słucham?
Jeśli chcesz podziękować, wróć z Big Makiem.
Z bekonem, dobra?
Starszy szeregowy Heo zawsze jest głodny.
Chodźmy.
Na razie.
Pójdziemy już.
An Jun-ho.
Szeregowy An Jun-ho.
Nie przyzwyczajaj się.
Nie idziesz na piknik.
Tak jest.
Nie pozwól, by ktoś zginął.
Sam też się nie daj zabić.
Czołem.
STOP
Co robisz?
Mam iść sam?
Nie.
- Ale możesz zostać. - Nie.
Poradzę sobie. Idź na czipsy.
- Nie. Nic mi nie jest. - Idź coś zjeść.
Poradzę sobie sam. Wracaj do środka.
Nie lepiej najpierw na stację?
Jeśli chce się zabić…
Trudno powtórzyć, gdy raz się obsrasz.
Słucham?
Nie powtórzy próby tak szybko.
Zaczniemy od podstaw.
Krok…
po kroku.
Raz za razem.
Dobrze. Krok po kroku.
Dzień dobry.
PROŚBA O DOSTĘP DO DANYCH
Jak myślisz, po co ten nakaz?
Nie wiem.
Zazwyczaj
to dzięki niemu sprawdza się historię gier albo wyszukiwarki.
Dezerterzy to maniacy gier
lub beznadziejni romantycy, co ślą maile do lasek.
Ale trzeba by odwiedzić każde miejsce,
napisać prośbę i czekać kilka dni.
Nawet z pozwoleniem musimy wejść na stronę
i płacić za każdą informację.
Kasa napędza świat.
Rozumiesz, co mówię?
Tak jest.
Nie musisz rozumieć.
Słucham?
Słuchaj, szeregowy An.
Co za głupek użyłby dowodu osobistego,
jak już zdezerterował?
Robią nowe dokumenty na inne dane.
Jak myślisz, co trzeba zrobić, żeby go znaleźć?
Trzy, dwa, jeden.
- No… - Nie. Za późno.
Musimy poznać jego znajomych.
Rodzina, dziewczyna, przyjaciele, koledzy, nieważne.
Każdy się nada.
„Nie dzwonił. Dawno go nie widziałem. Nie gadamy”.
Nieważne. Trzeba przesłuchać każdego.
A po co?
Żeby sprawdzić, co on mógł zrobić?
Zła odpowiedź.
Dezerterzy nie robią tego, co zwykle.
Ani niczego przewidywalnego.
Podświadomie czują, że to niebezpieczne.
Nie lubisz placuszków rybnych.
A może na odwrót?
Mamy uniknąć przewidywalności?
Znowu źle.
Myślałem, że jesteś mądry. Gdzie studiujesz?
Nie studiuję.
Co za przypadek. Ja też nie.
DWORZEC AUTOBUSOWY YONGDAM
Może kapral puścić?
Musimy postawić się na ich miejscu.
Sprawdzić, co chcą jeść, kogo chcą odwiedzić.
O czym myślą.
Jak aktorzy z Hollywood.
Wczuwamy się w rolę. Jesteśmy jak nasza postać.
Czyli że zaczynamy od zera?
W sumie tak.
Co jest teraz ważne?
Upór?
Żadnych rozczarowań.
Czemu nie śpisz?
Mówiłem, że trzeba się wysypiać.
Coś mi chodzi po głowie.
Ale dokąd jedziemy?
No…
Do kobiety z jego dziennika.
Wyjaśniłam już wszystko poprzednim razem.
Nie po to tu jesteśmy.
Wyrażę się jasno.
Nic między nami nie było.
Umawialiśmy się miesiąc.
Tylko że Jun-mok miał cię za pierwszą miłość.
Co?
Jun-ho, daj dziennik.
Niestety nie mam.
Nie?
Zapomniał go przynieść.
W wojsku każą nam pisać dziennik.
Taki jakby pamiętnik.
Co z tego?
Twoje imię…
było tam zapisane, Ji-hye.
Co?
Kto?
No więc…
Mówiłem, że nazywa się Hye-jeong.
No tak. Hye-jeong, właśnie.
Dużo o tobie pisał, Hye-jeong.
Prawda?
Co tam napisał?
Nie czytałem dokładnie.
Ale napisał, że się w tobie zakochał na pierwszym spotkaniu.
Że nigdy nie zapomni tamtej chwili.
Jedliście razem jajangmyeon na imprezie, prawda?
Co jeszcze?
No tak, jeszcze…
Napisał, że każda chwila spędzona z tobą
była dla niego bardzo ważna.
Zgadza się.
- Tak o mnie napisał? - Tak.
Naprawdę?
Nie wierzę, że to napisał.
Mam dać znać, jeśli Jun-mok zadzwoni?
Tak, prosimy.
Dobrze. Do widzenia.
Do widzenia.
Wspaniały z pana kłamca.
Kto mówi, że kłamałem?
Miałem go ze sobą.
DZIENNIK ARMIA REPUBLIKI KOREI
Proszę pani, Jun-mok…
Nie pamiętam!
Przyszedł tu na kurczaka raz, jak rzucił pracę.
Galaretka z żołędzi?
Tak, Choi Jun-mok.
Od miesięcy go nie widziałam.
Może stracił wiarę.
Z drogi!
O kim oni mówią?
Poszedł do wojska?
Tak.
Oby szybko wrócił.
- Widziałeś go kilka dni temu? - Gdzie?
Gdzie to było?
W sklepie na stacji metra.
Cześć, Jun-mok.
Jong-min.
Jesteś na przepustce?
Co?
Tak.
Był jakiś ponury?
Nie wiem.
Nie sądzę.
Mój najmłodszy syn ma miękkie serce.
Gdzież on jest?
Nie może spać byle gdzie, bo jest taki wrażliwy.
A jeśli jest tak wystraszony,
że zrobi sobie krzywdę?
Proszę pani, do tego nie dojdzie.
Sprowadzimy go, zanim coś się stanie.
Chwila.
Moment.
To niewiele.
Przypominasz mi Jun-moka.
Nie trzeba. Wojsko daje nam pieniądze.
Ależ oczywiście.
Dobrze je wykorzystamy. Obiecujemy znaleźć Jun-moka,
Proszę się nim zająć.
BRAK BARIEREK NA POPRZEDNICH DWÓCH STACJACH
Ten Choi Jun-mok jest cały?
Jun-ho, czujesz jogurt?
Z kaprala kurtki.
- Dobrze sfermentował. - Pewnie zgnił.
Jak dawno wyszliśmy?
Dwanaście dni temu.
Kogoś jeszcze nie znamy?
Spotkaliśmy wszystkich jego znajomych z liceum.
Spokojnie, Jun-mok żyje.
Skąd ta pewność?
Jeszcze nie zadzwonił.
Dziewięciu na dziesięciu dezerterów dzwoni do matki przed śmiercią.
„Cześć, jestem Choi Jun-mok.
Mam 177 cm. Ważę 70 kg.
Wzrok 1,2, ale przez astygmatyzm czasem noszę okulary.
Moja średnia ocen to 2,7,
ale miałem szczęście pójść na uczelnię mimo kiepskich wyników.
Chodzę z innymi do kościoła, pograć w tenisa stołowego
i wstąpiłem do wojska zaraz po rozstaniu z pierwszą miłością na studiach.
Chcę być urzędnikiem i nazywają mnie Galaretką z żołędzi”.
Skąd ta galaretka?
Jego imię wymawia się podobnie.
Poza tym nie ma charakteru.
„Właśnie. Nie mam charakteru. Znajdźcie mnie”.
Ktoś dzwoni.
PIES SIERŻANT
Bezpieczne połączenie, kapral Han Ho-yeol.
Macie coś?
Pracujemy nad tym.
Bo taką macie pracę, gadzie.
Pytam o postępy.
Zbieramy informacje.
Żartujesz sobie?
Żądam czegoś!
Co on tak krzyczy?
Co tam mruczysz, gadzie?
Nic. Znajdziemy go.
Już wiem, jak znęcano się nad nim w jednostce.
Jun-mok bardzo głośno chrapie.
Założyli mu maskę i nie dali spać.
Co za wariaci.
Coś jeszcze?
Użył karty wojskowej i kupił makaron z czarnej fasoli.
Restauracja Ilpoomhyang, Ilsan, 11.30.
Nawet nie zapisuj.
Jak nic nie macie, to wracajcie.
Tak jest. Czołem.
Każe nam wracać?
Zabije nas, jeśli wrócimy z niczym.
Ile pieniędzy nam zostało?
Mieliśmy 200 000 wonów, poszło na jedzenie i transport.
A teraz…
Zostało nam 7 800 wonów.
Użyję mojej tajnej broni.
SAUNA CAŁODOBOWA
Przemierzamy kraj na piechotę.
Tak się złożyło,
że bankomat nie działa i nie możemy pobrać kasy.
Jeśli pan nas wpuści,
zapłacimy jutro z samego rana.
Skąd jesteście?
Słucham?
Skąd przyszliście? Podróżujecie na piechotę.
Przeprowadziliśmy się z Yeongwolu, nie znamy konkretnych…
Gdzie dokładnie? Ja jestem z Yeongwolu.
To miejsce nazywa się Deokpo…
Ja jestem z Deokpo. Gdzie dokładnie?
Przy rzece Donggang.
Co?
Jak się minie jednostkę wojskową…
Tamto wielkie pole ziemniaków, niedaleko spływów?
- Jestem najmłodszym synem w rodzinie. - Tak?
Wspominam o tym, bo te ziemniaki to stare dzieje.
Wszystkie zostały zniszczone.
Burza zniszczyła, nie sprzedaliśmy.
Tata był załamany…
z powodu tajfunu Maemi.
Co?
Dwa lata temu był tajfun Bolaven.
Mój młodszy brat…
doznał urazu głowy, gdy tajfun uderzył w miasto.
Proszę pana.
Przemierzamy kraj na piechotę.
Tak się złożyło, że bankomat nie działa…
Jeśli pan nas wpuści, zapłacimy…
AN JUN-HO
Jak pójdziesz teraz spać, to obudzisz się o północy.
Usnę, kiedy zechcę.
Jak wolisz.
Wcześniej byłeś świetny.
Powinieneś zostać aktorem.
Poproszę o autograf.
Może już wystarczy…
Proszę!
A jak nie przestanę?
Co zrobisz?
- Rety. - Nie chcę przestawać.
Cholera.
Proszę bardzo!
A masz!
- Czy to nie dziwne? - Co?
Po co pojechał do Inczon, żeby popełnić samobójstwo?
Bo tam nie ma barierek.
Na dwóch poprzednich stacjach też ich nie było.
Proszę spojrzeć.
Kolega Choi Jun-moka widział go na stacji Sangildong.
STACJA SANGILDONG
A ta chińska restauracja, do której poszedł…
Przystanek końcowy.
To obok stacji Daehwa.
Te dwie stacje…
Obie są ostatnie.
Pewnie smakosz.
Lubi szukać dobrego żarcia.
Szukał odpowiedniego jedzenia tuż przed próbą samobójczą?
Czemu tak mówisz?
Jest jeszcze coś dziwnego.
Choi Jun-mok był zawsze widziany późno w nocy.
Stacja Inczon, 23.50.
Komisariat w Sangildongu, 00.15.
Stacja Daehwa, 23.30.
Wychodzi tylko nocą.
Wampir.
Jej.
Może kapral chociaż spróbuje…
Patrz tu.
Sprawdziłem strony, na jakie wchodził przed i po wojsku.
Nie mówił kapral, że to kosztuje?
Tak, matka Jun-moka dała nam pieniądze.
Taki był jego najczęstszy login.
„Black”, ale bez „c”.
Choi Jun-mok ma urodziny 14 września.
No.
Ale ten login się nie logował.
Więc sprawdziłem „blakmagic”.
Patrz, mam 470 wyników.
Sprawdziłem każdy login
i porównałem z danymi osobowymi.
Patrz.
BLAKMAGICMAN
GYEONGGI-DO BUCHEON-SI WONMI-GU
Numer wygląda znajomo?
Cztery, osiem, pięć, dziewięć…
Mam dać znać, jeśli Jun-mok zadzwoni?
- Hye-jeong? - Bingo!
Czyli wpisał „111” bez powodu i użył…
czterech ostatnich cyfr numeru dziewczyny?
Nie jestem tego pewien.
Lepsze to niż jedzenie przy próbie samobójczej.
Tak myślisz?
OBIBOK
Serio?
Bezpieczne połączenie, kapral Han Ho-yeol!
Oszalałeś, gadzie?
Nie.
- O co chodzi? - No cóż…
Potrzebny nam kolejny nakaz.
An Jun-ho już zabrał.
Nie, inny. Dla kogoś innego.
Choi Jun-mok stworzył tożsamość,
używając numeru byłej?
Tak mogło być?
Zgadza się.
Masz dowody?
Jestem pewny.
Właściwie Jun-ho jest.
Chyba pieprzysz głupoty.
Jak się nie uda, mnie wywalą, a was zabiją.
Tak jest. Razem nas zwolnią!
Ty dupku!
Szeregowy Heo Gi-yeong.
Czołem.
A, proszę.
Przepraszam.
Potrzebny nam nakaz na cywila.
Jasne.
Śmiało.
Dobrze.
Dziękuję.
Dobra.
PROŚBA O NAKAZ
Co się stało? Zbyt łatwo się zgodziłam?
Nie.
Musicie być pewni, skoro prosicie.
Wydaj nakaz sierżantowi Parkowi.
Dobrze.
Coś jeszcze?
Nie, dziękuję. Czołem.
Czołem.
Kutas jebany…
Słuchaj.
Wyślij lokalizację żołnierzom D.P.
Powiedz, że nie żartowałem.
Jak go nie złapią, są martwi.
Wszystko będzie dobrze. Nie martw się.
Dobra? Spokojnie.
Tak jest.
Zapamiętałeś prawa Mirandy? Nie popełnij błędu z nerwów.
Dobrze.
Denerwuje się kapral?
Pewnie, głąbie.
Zawsze będę się denerwował.
Dzień dobry. Panowie członkowie?
Nie, jesteśmy z żandarmerii wojskowej.
Jest tu tylne wejście?
Nie ma.
Przepraszam.
Czego chcesz?
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Smakowało? Zabiorę.
Ej, wy dwaj!
Skończcie te wygłupy albo zgłoszę, że utrudniacie pracę.
Cholera.
Boże.
Czego chcecie?
Kim jesteście?
Przepraszamy.
Przepraszam. Wyglądasz jak mój przyjaciel Jun-mok.
- Pomyślałem, że to Jun-mok. - Ludzie.
Przepraszam za kłopot.
Wepchnę fotel z powrotem.
Wracaj do spania.
STACJA SINDORIM
Żadnych rozczarowań. Nie ma co się rozczarowywać.
Wampir…
Wracamy do punktu wyjścia. Damy radę.
Gdzie on jest?
Chyba wiem, gdzie jest Choi Jun-mok.
Co?
Obudź tego kumplojeba.
To wampir.
Znajdowano Choi Jun-moka na ostatnim przystanku w nocy,
kiedy zamykają metro.
Nie jechał tam w żadnym celu,
a po prostu usnął po drodze?
A co z próbą samobójczą?
Halo!
Wyspałeś się?
Gdzie ja jestem?
Na ostatnim przystanku.
Drugiej linii metra.
Dobra.
Czyli to koniec.
Przepraszam.
O czym myślisz?
Po prostu…
że tak tu wygodnie.
Co wy robicie?
Sadzimy drzewa.
Co?
To nie Dzień Drzewa.
Generał kazał nam je posadzić.
Według niego koszary są puste.
Skąd macie to drzewo?
Tak…
Wykopaliśmy je stamtąd.
Tak jest.
Żołnierz sił specjalnych. Nie umiesz porządnie?
Masz dół kopać, a nie ziemię pieścić.
- Takie trudne? - Kurwa, jaka jazda.
Jak poszło?
Aresztowaliśmy go.
Naprawdę?
Gdzie?
Znaleźliśmy go na ulicy.
Ty dupku.
Ale dobra robota. Wracajcie.
Tak jest. Czołem.
McDonald’s.
Dla Heo Gi-yeonga.
Wiem.
Jajka?
Chcesz jedno?
Chyba nie lubisz jajek.
Niedobre, rety.
Dobry wieczór.
Tak.
Dobrze, chwileczkę.
Twoja dziewczyna.
Moja dziewczyna?
Hye-jeong.
Mamo.
Przepraszam, mamo.
Przepraszam.
CELA 5
Mogę pożyczyć zapalniczkę?
Wszystko gra?
No…
sam nie wiem.
Nie.
Pytam, czy wszystko gra,
po tym, jak kogoś zabiłeś.
GOŚCINNIE WYSTĄPIŁ: LEE JOONG-OK
Napisy: Cezary Kucharski