POPRZEDNIO...
Znasz studenta Chrisa Montgomery’ego?
Oskarżyłaś Chrisa o to, że cię napastował seksualnie.
Oskarżyłaś go?
Przerazi cię, jak mało wiem o fotografii.
Będzie super. Bree zadba o ciebie.
- Dlatego je wybrałam. - Nie rób tego.
- Czego? - Nie proś ludzi, aby...
mnie niańczyli.
Powiedz, jeśli uznasz, że to głupie, ale może powinnyśmy się pocałować...
To nie jest głupie.
Widziałam, jak wyszła z biura Olivera.
- Bree. - Amanda.
Naprawdę było mi jej żal.
Zróbmy zdjęcie.
Często o nim myślisz?
Mam dość zaskoczeń ze strony bliskich.
- Wszystko w porządku? - Nie.
Pomogę ci.
Teraz ujęcie, jakbyś gardziła ludzkością.
Czemu się śmiejesz?
Chyba mam atak paniki.
Chcę kupić od ciebie leki przeciwlękowe.
Znam tego dilera, Alexa.
Każesz mi wybierać między tobą a Bree. To chore.
To oczywiste, kogo wybierzesz.
Wybieram Bree.
Przespałam się z Evanem tylko dlatego, że mnie porzuciłeś.
Ale nie zrobiłam nic tak zrytego jak ty.
- Jak się czujesz? - Chyba...
Jestem bardzo zły.
Źle to wygląda.
Lucy?
- Co robisz? - O czym ty mówisz?
Wszyscy cię widzą.
ZAKŁAMANIE
„ODPUKUTUJ”
- Cześć. Masz chwilę? - Rany, punkt dziewiąta.
- Czekałaś na zewnątrz? - Jesteś zajęta?
Nie, wejdź.
Myślałam o tobie.
Fajnie. Chciałam porozmawiać...
o przyszłorocznym programie dla pisarzy w Hiszpanii.
Mogę jeszcze złożyć podanie?
Nie wiedziałam, że chcesz studiować za granicą.
Bo nie rozważałam tego, ale myślę, że byłoby dobrze
pobyć daleko stąd i znaleźć się w zupełnie nowym otoczeniu.
- Termin upłynął w zeszłym tygodniu. - Dobrze.
Ale daj mi do piątku próbkę pisarską zgodną z regułami programu,
a zatwierdzę twój wniosek.
Hej.
Dzień dobry.
Nie mogę oddychać.
Może dlatego, że spałaś w dżinsach niczym psychopatka.
Pożyczyłabym ci jakieś dresy.
Coś czuję, że śpisz tylko w słodkich, jedwabnych sukienkach.
Co dziś robisz?
Nic takiego. Mam zajęcia, a potem spotykam się z Wrigleyem.
Sytuacja jest złożona
i żadna z nas nie chce skrzywdzić Wrigleya.
Nie chcesz tego powtarzać?
Nie o to mi chodzi,
ale chyba możemy spokojnie poczekać, aż wyjaśnimy, co nas łączy.
Nie musimy teraz podejmować decyzji.
Jasne.
Przepraszam.
Za co przepraszasz?
Nie wiem. Za to, że mam chłopaka i wszystko komplikuję.
Nie wygłupiaj się.
Wciąż próbuję zapomnieć o Stephenie i zeszłym semestrze.
- A Wrigley cię potrzebuje. - Wiem o tym.
Też powinnam iść na zajęcia.
Stanowczo.
Ja też.
Zadzwonię.
Napiszę SMS-a.
Szok, że już kończymy studia. Minęły jak z bicza strzelił.
- Nie dla mnie. - Jasne.
- Przykro mi. - Nie o to mi chodziło.
Stephen się odzywał?
- Nie. Czemu? - Z ciekawości.
Nocował u mnie, ale wyszedł, zanim wstałem.
Zerwał z Lucy.
- Już? - Był w kiepskim stanie.
Nic mu nie jest. Stephen nic nie czuje.
Ale między wami gra? Po tym wszystkim z zeszłego semestru?
Tak. Spoko.
Ale uświadomiłem sobie,
że czasem łatwiej odpuścić, jeśli chodzi o Stephena.
Skoczę do miasta po kilka rzeczy.
Ale spotykamy sie przed imprezą narciarską?
- Nie, jestem umówiony z Molly. - Dobra.
To nie tak. Jest luz.
Sprzedała ci plaskacza. Jaki luz?
- Nie podrywam jej. - Tym razem o tym wie?
Waliłem prosto z mostu.
Sama jest sobie winna, jeśli myśli, że to coś innego.
Dobrze.
Mam dość przejmowania się uczuciami innych.
Jako jedyny.
Dobra.
Na razie.
Na pewno pieprzy tę pierwszoklasistkę?
- Tak. - Gość ma coś z głową.
Najdziwniejsze jest to...
- Zabrzmi to podle... - Mów.
Amanda wydawała się taka słaba i zakompleksiona.
Dręczy mnie myśl, czy dlatego Oliver wybrał też mnie.
- Też taka jestem. - Oczywiście, że nie.
- Nie. - Wcale!
- Nie powiedziałam wam najgorszego. - Co?
Poznali się na przyjęciu Marianne,
gdy byłam z nim w pralni.
- Nie gadaj. - Co się stało w pralni?
Bree, fuj.
Co chcesz zrobić? Damy mu popalić?
Zmasakrowaliśmy już jego samochód.
Zboczona Marianne pewnie już wie o Amandzie,
więc co nam pozostało?
Napisz mu, że masz opryszczkę.
To by znaczyło, że ją mam.
Powiedz, że jesteś w ciąży i chcesz urodzić.
Pokręcone i bardzo mi się podoba.
Nie mogę.
Mały Bartholomew potrzebuje ojca.
- Będę miała syna. - To prawda.
- Wyczuwam takie rzeczy. - A Jasper?
- Nie. - Jasper to imię dupka.
- Nie. - Dobra, Crispin.
- Zdrowie Crispina. - Za Crispina!
To zdrowe dla dziecka.
Za Crispy’ego.
Chrispy.
Dobrze.
Napiszę szybko. Sprawdzę, gdzie jest Wrigley.
Stephena tam nie będzie, prawda?
Nie, według Wrigleya nie ma go na uczelni.
Dobrze przechodzisz to rozstanie.
Nie pozwolę mu
niczego mi popsuć.
Jestem z ciebie dumna.
Dzięki.
No i każdy przez jakiś czas powinien być sam na studiach.
Byłam już singielką na studiach.
Tak? Bo mam wrażenie, że skaczesz z kwiatka na kwiatek.
Miałam tygodnie bycia singielką.
Nie mówię, żebyś nie sypiała z ludźmi. Powinnaś.
Ale może rób to mniej zobowiązująco.
Cześć.
- Hej. - Cześć.
Co tak długo?
Ile potrzebowałeś worków, aby to zebrać?
Dwadzieścia trzy. Byłem w dwóch sklepach.
Jakie to słodkie.
- Wybacz, że byłem dupkiem. - Nie musisz przepraszać.
Przybyła wasza zacna eskorta do domku narciarskiego.
Świetny strój.
Cześć, tu Sadie. Zostaw wiadomość.
Ostatnie rozmowy
Cześć, tu Sadie. Zostaw wiadomość.
Wszystko gra?
Tak.
Max, prawda?
- Tak. - Wiedziałem, że skądś cię znam.
Znamy się?
Tak, często przychodziłem tu z moją dziewczyną.
Fajnie. No to witam.
ROZMOWA PRZYCHODZĄCA...
- Sadie. - Musisz przestać do niej dzwonić.
- Mamo. - Źle znosi te rozmowy.
Dlaczego masz jej telefon?
Bo wróciła z uczelni na weekend.
Nie musisz zabraniać jej rozmów ze mną.
Nie chce z tobą rozmawiać.
Powiedziała mi, co się stało, gdy cię odwiedziła.
O dziewczynie, która ją napadła. O twojej okropnej wiadomości na poczcie.
Chciałbym z nią porozmawiać.
Przykro mi, ale nie. Przechodzi teraz trudny okres.
- Dużo się u niej dzieje. - Co to znaczy? Co się dzieje?
Jej oceny się pogorszyły i straciła część stypendium.
Być może wróci do domu.
Sądzę, że to może jej się przysłużyć.
Zbliżyłyśmy się do siebie.
Uwielbia tę szkołę.
- Muszę kończyć. - Chwila. Mamo?
Tak?
Mogę przyjechać do domu na kilka dni? U mnie też kiepsko.
Raczej nie. Przykro mi.
- Raz, dwa, trzy. - Czekaj!
Nie!
- Raz, dwa, trzy. - Przestań!
Dobra, dobra.
Raz, dwa, trzy.
Udało się?
Dobrze. Waylon, spadówa.
Przepraszam.
Smakujesz jak tequila.
- Idę się napić. - Dobra.
- Wydaje się cudowny. - Tak.
Siema.
To ci po prostu wisiało w szafie?
- Tak. A co? - Bo jest seksowne.
Alex zaraz tu będzie.
Kto to jest Alex?
Diler Bree.
Jest też moim przybranym bratem.
Co?
- Studiuje z nami? - Na magistra.
Rany.
Wiem.
Stephen przyjdzie?
- Nie. Zerwaliśmy ze sobą. - Co?
Już?
- Ma się świetnie. - Doskonale.
Tak.
- Alex. - Hej. Co tam?
To jest Alex.
- Jak się masz? - Hej.
Dobrze.
Wiedziałeś, że to Bree, gdy byłyśmy w twoim aucie?
Tak, od razu.
- Skąd? - Tak po prostu.
Te dołeczki.
Ma cholernie urocze dołeczki.
Dobra.
Poszukam łazienki.
- Przykro mi z powodu Stephena. - Nic się nie stało.
Przecież dopiero się zeszliście.
Po prostu... On już kończy uczelnię.
Miałam sporo na głowie. Ciężko to wytłumaczyć.
To przestało mieć sens, ale decyzja dotyczyło obu stron.
Mów, że nie chcesz o tym rozmawiać.
Diano, tutaj.
Nie, dziękuję.
- Diano! Hej. - Hej!
Postaw mnie.
- Cześć. - Hej.
Musimy pogadać.
- Nie sądzę. - Słuchaj.
- Nie sądziłem, że się rozstaniecie. - On ci tego nie daruje.
- Będzie ci to wypominał. - Chciałem być szczery.
Szczery? To wyjaw prawdę Bree.
- Słabe to było. - Nie zachowuj się, jakbym był tam sam.
Wiem, że nawaliłem. Zgoda.
Uwierz, cholernie tego żałuję, ale Bree ani myśli do mnie wrócić.
Jestem jej eksem.
Ty jesteś jej najlepszą przyjaciółką. Kto jest gorszy, ja czy ty?
Pippa i Wrigley są ze sobą najdłużej.
- Cześć. O czym rozmawiacie? - O naszym przeklętym życiu miłosnym.
Nie tyczy się to Pippy i Wrigleya. Pewnie wezmą ślub.
Za dziesięć lat wszyscy tutaj zapomną o sobie.
Radykalne stwierdzenie.
Studia to najmniej poważna część życia.
- Zaufaj mi. - Mam nadzieję, że to prawda.
Jaka była Bree jako dziecko?
Taki mały tyran.
Poważnie?
Zmuszała każdego do posłuchu.
Mam wrażenie, że mało się odzywałam.
Pewnie było inaczej, gdy się poznaliśmy.
Potem zrobiło się cicho.
- Muszę siku. - Jasne.
- Umiem sobie radzić. - Co?
Ostatnio w akademiku powiedziałeś,
że jedni radzą sobie lepiej od innych.
Jasne.
Dlaczego to powiedziałeś?
Czy to ważne, co myślę?
Nie, ale jestem ciekawa.
Zawinęłaś się jak burrito z padliny i miałaś atak paniki.
Tak mi wyszło.
Pokłóciłam się z moim chłopakiem. Z eksem.
To był intensywny związek.
Jasne.
Związki na studiach nie bywają intensywne?
Na pewno to się zdarza.
Zresztą raczej nie bawię się w związki...
- Nie bawisz się w związki? - Nie na tym etapie życia.
Dobra.
Spędzę tu kilka lat, to przejściowe.
Nie przywiązuję się do ludzi, których już nie spotkam.
Mam to za sobą.
- Lepszy ze mnie przyjaciel niż partner. - To co? Praktykujesz ascezę?
Nie. Uprawiam seks.
Każdy powinien.
Ale nie z dziewczyną, która coś czuje.
A co? Chcesz, żebym cię przeleciał?
Żartuję. Wyluzuj.
- Jestem wyluzowana. - Jasne, widzę.
Czemu stoisz w rogu sam jak palec?
- Wcale nie. - Dobra.
Wszystko gra?
Czemu pytasz?
Mam dużo na głowie. Ten semestr był jak dotąd dziwny.
Ułożysz to sobie.
Tak, wiem.
Czyli znowu jesteś z Molly?
Ładna dziewczyna.
Tak, jest śliczna.
Jedno twoje słowo, a przestanę z nią rozmawiać.
Ale ty już to wiesz.
Pójdziemy?
Czyli jesteś typem, któremu nie wadzi niezręczna cisza?
Trafiłaś w punkt.
Zaraz wracam.
Co?
Lecisz na Alexa?
Co? Nie, to twój brat.
- A skąd. - Wciąż nie.
Jakby co, masz moje pełne poparcie. Nie będzie to dziwne.
Pippa ma rację. Odbij sobie.
Alex w ogóle nie jest mną zainteresowany.
- Wszyscy się tobą interesują. - Dobra.
Byłoby idealnie.
Coś przelotnego.
Alex na pewno nie zostanie twoim chłopakiem.
- Jesteś pijana. - Wciąż mam rację.
Postanowiłam, że to normalne i nie będzie niezręcznie.
Zdecydowanie jest niezręcznie.
- Masz poczucie winy? - Tak.
Ale głównie dlatego, że czuję się mało winna.
Uroczo wyglądasz.
Dzięki. Ty też.
Pippo, piwny ping pong. Gramy.
- Ty też. Brakuje gracza. - Nie przepadam za piwnym pongiem.
Dla ciebie to ma sens, ale to teraz nieistotne.
Idź tam. Wy dwoje przeciwko Pippie i mnie.
Cześć.
- Diano, czyń honory. - Dobrze.
Boże, to mi niespodzianka.
Nie daj się zastraszyć. Fuks nooba.
Bez stresu. Czemu jesteś taka spięta? Odpręż się.
- Wciąż dobrze? - Tak.
Wiesz co?
Znasz moją dziewczynę. Poznałeś ją.
- Naprawdę? - Tak. Lucy Albright.
- Jasne. - Dzięki. Na razie.
- Prawdziwa z niej suka, co? - Nie mówiłeś, że to twoja dziewczyna?
Rzeczywiście, mówiłem.
Mogę jeszcze jednego?
Chyba wystarczy ci woda.
Dzięki za zaproszenie.
- Pewnie. Dzięki, że byłeś. - Spoko.
Wiem, że imprezy bractw bywają lamerskie.
To była noc jak ze snów.
Powodzenia.
Powodzenia?
Kiepsko wyszło.
Chcesz za nim pobiec.
- Jestem żałosna? - No raczej, ale nie szkodzi.
Idę z tobą.
Dobrze.
To jak...
Przepraszam.
- Co? - Ciebie to na pewno kręci?
- Wlazłaś na mnie. - Tak.
Odpowiedziałeś na SMS-a, gdy siedziałam na tobie okrakiem.
Pilna sprawa.
Na pewno chcesz, abym tu była?
Wydajesz się miła,
ale chyba potrzebujesz teraz dużo pozytywnego wzmocnienia.
Ja ci tego nie dam.
Nie znam nikogo bardziej negatywnego.
Byłeś dla mnie wredny przez cały wieczór.
Może tego właśnie szukasz.
Czemu miałabym chcieć, by ktoś był wredny?
Nie wiem.
To ty chciałaś tu przyjść, więc...
Może powinnam iść.
Jasne, kumam.
Nie chcę, abyś robiła coś, na co nie masz ochoty.
Przepraszam.
- Hej. - Wyglądasz okropnie.
I tak się czuję.
Zjadłeś 500 cukierków?
Droczę się z Pippą.
Dobrze, że nie jesteś sam w tym semestrze. Nie pokrzyżuję ci podrywu.
Tak.
Gdzie byłeś? Evan się martwił.
Jaki słodziak. Na mieście.
- Chciałem pomyśleć. - Jasne.
Rozmawiałem z moją koszmarną matką. Żadnej poprawy.
Przykro mi.
Nie zrozumiałbyś. Masz normalnych rodziców.
Czy ja wiem?
Ten tekst już chyba odpada.
Moje życie jest o wiele gorsze niż twoje.
No tak. Masz rację.
To takie ciężkie, nie być teraz dupkiem wobec mnie?
Spoko.
Znajdziesz kogoś innego, na kim się wyżyjesz.
- Nie powinnam była iść z Alexem. - Dlaczego nie?
Bo to dziwne. Dorastaliście razem.
Boże, nie. Praktycznie cię wypchnęłam.
- Nie. - Jak było?
Dziwnie.
Nie, było w porządku.
Spoko. Alex jest naprawdę...
Miałam powiedzieć „miły”, ale on nie jest zbyt miły.
Intensywny, ale dobry facet. Przechodzi ciężki okres.
Wybacz, że cię wypchnęłam.
A skąd. Wyraźnie czegoś szukałam.
Słodki był ten tekst, że byłaś małym tyranem.
Mała Bree z batem w ręku.
Tak. Ale też dziwne.
Nie tak
siebie pamiętam.
Wspomnienia mają to do siebie, że są pourywane.
Wiesz, jaka byłaś w dzieciństwie?
Tak.
Tylko dlatego, że mama co święta kazała nam
oglądać rodzinne filmiki.
- Czemu Stephen do mnie dzwoni? - Nie odbieraj.
Jest wkurzony z powodu rozstania.
Pewnie chce się gdzieś wyładować.
To dlaczego wybrał mnie?
- Bo jest jebnięty. - Dokąd idziesz?
Powiem mu, żeby zostawił moich przyjaciół w spokoju.
Dobrze. Wciąż dzwoni.
- Nie odbieraj. - Jasne.
Zadzwonię później.
Co robisz? Dlaczego dzwonisz do Bree?
Aby powiedzieć jej, że zerżnęłaś Evana.
Głupek.
- Czemu to robisz? - Jesteś zła.
Ty też na tym stracisz. Evan już się do ciebie nie odezwie.
On mnie gówno obchodzi.
- Nieprawda. - Dobra.
Proszę, nie rób tego. Nie wyżywaj się na Bree.
Nie błagaj.
Dobrze. Wiem, że jesteś wkurzony.
Mówiliśmy sobie wredne rzeczy, wcale tak nie uważam.
- Wisi mi to. - Proszę cię.
Chciałam, aby nam się ułożyło.
Naprawdę. Nie chciałam wybierać.
Zmusiłeś mnie.
Jesteśmy tu, bo kazałeś wybierać między tobą a Bree.
- Kazałem ci też zerżnąć Evana? - Błagam. Wciąż cię kocham.
Proszę cię.
To nic nie zmieni. Tylko się ośmieszasz.
Dlaczego to robisz?
Chcę cię zranić i nie wiem, jak inaczej to zrobić.
A Macy?
- Kto? - W kulki sobie lecisz? Macy.
Ta współlokatorka,
która po pijaku wjechała w drzewo?
Powiem wszystkim.
- Co im powiesz? - Że z nią sypiałeś.
Że byłeś z nią w aucie, gdy zginęła.
- Nie mam auta. - Byłeś w jej aucie.
Nie wiem, o co ci biega.
Powiem im to, co mi powiedziałeś.
- Mam kwiat, który jej narysowałeś. - Kwiat? Ty siebie słyszysz?
W twoich ustach to jakoś pasuje.
Nie rób z siebie jeszcze większej wariatki.
Nie kochasz mnie.
Za nic nie chcesz, aby przyjaciele zobaczyli, jaką suką...
Dobra!
Chcesz mnie skrzywdzić? Proszę bardzo. Zrób, co chcesz.
Możesz mnie upokorzyć w jakikolwiek inny sposób.
Tylko, proszę, zostaw w spokoju Bree.
Rzecz w tym, że nie ma nic innego.
Powiedz, że to ja napisałam list.
- Dobra? - Każdy ma w dupie ten jebany list.
No to coś wymyślę. Coś kurewsko upokarzającego.
Sama to powiedziałaś. Nie ma między nami znaku równości.
Nie zrobiłaś nic aż tak złego. Tak mówiłaś.
Wracaj do domu. Muszę porozmawiać z Bree.
Skłamałam w sprawie napaści seksualnej.
Brat Lydii. Mówiłam, że zaatakował mnie, bo zrobił to komuś innemu.
Nie chciała się przyznać, więc wzięłam to na siebie.
Dosyć to straszne.
To było okropne.
Wyjaw wszystkim, że skłamałam.
- Wszystkim. - Oleją to, jeśli ja to powiem.
Bo oczerniam cię jako twój były.
Musisz wyznać, że kłamałaś.
Dobrze. Zrobię to.
Nie garstce ludzi. Musisz się przyznać przed wszystkimi.
Mam to wrzucić na Facebooka?
Co tylko chcesz.
Proszę, zostaw Bree w spokoju.
- Nie. - Jak to nie?
Zrobię to teraz. Napiszę. Proszę.
Powinnaś to nagrać.
- Co? - Tak.
Powiedz, że skłamałaś, albo wyjawię Bree, że zerżnęłaś Evana.
Nie mogę.
Stephen.
Nie.
Tu Bree. Zostaw wiadomość.
- Cześć, Bree, tu Stephen... - Dobra.
Chciałem tylko...
Skąd wiem, że i tak nie powiesz Bree?
W sumie to nie wiesz, ale jaki masz wybór?
Masz rację, nie chcę zepsuć relacji z Evanem.
Jeśli to rozgłosisz, ludzie mnie znienawidzą.
W głębi duszy wiesz, że to zasłużona kara.
W porządku.
Usiądź na łóżku.
Przesuń się w prawo.
Tyle wysiłku dla Bree?
Nie mogę jej zranić.
Mów.
Czuję się okropnie.
Nie. Powiedz, że musisz przeprosić.
Mów wyraźnie.
Już.
Muszę przeprosić, bo zmyśliłam historię o napaści seksualnej.
Napaść seksualna to niejasny termin. Nazwijmy to gwałtem.
Kłamałaś o gwałcie.
Jeszcze raz.
Muszę przeprosić, bo kłamałam w sprawie gwałtu.
Chciałam chronić przyjaciółkę.
- Nie. - Stephenie.
Zrobiłaś to, aby zwrócić na siebie uwagę.
Jeszcze raz.
Mów.
Muszę przeprosić...
wszystkich.
Co z tym zrobisz?
Może nic.
A może wieczorem wyślę to wszystkim studentom.
Albo w przyszłym tygodniu. Albo za rok.
Jestem spokojniejszy, że to mam.
Cześć.
- Cześć. - To miejsce trzyma mnie na nogach.
Powinnam brać Adderall, jak każdy.
Pisałam do ciebie.
- Wybacz, byłam zajęta. - Ja też.
W tym semestrze wykładowcy byli dużo surowsi.
Ten starszy facet, o którym ci mówiłam, twierdzi, że zima
wprawia kadrę w zły humor.
- Pogoda jest taka sama co roku. - Chyba żartował.
Wybacz. Nie chcę o nim słuchać.
Myślę, że źle robisz.
Nie powinnaś o tym rozpowiadać innym.
Sypiasz z czyimś mężem.
Ohyda.
WYSYŁAM...
WYSŁANO
Jak tam?
W porządku.
Wszystko się spieprzyło.
Coś się stało?
Tak.
Sadie może stracić stypendium.
Moja mama nie zdoła tego opłacić, więc pewnie wróci do domu.
Mój tata mógłby to zrobić.
Potrzebne są czesne za cały rok.
Czyli 50, 60 tysięcy?
Nie, 28.
- Pestka. Zadzwonię do niego wieczorem. - Mówisz, jakbyś stawiał lunch.
Łatwizna. Ogarnę to.
Kurwa.
Nie wiem, co powiedzieć.
Bardzo dziękuję.
Ale jesteśmy kwita.
Tak.
Jest dobrze.
Zapomniałbym. Potrzebuję zwrotu kluczy do domu.
- Hej. - Mogę wejść?
Jasne.
Uważasz, że jestem żałosna.
Nawet cię nie znam.
W porządku. Możesz tak myśleć.
Muszę przeprosić wszystkich.
W zeszłym semestrze skłamałam o gwałcie.
Powiedz, jaka jestem żałosna.
Chciałam zwrócić na siebie uwagę.
Jesteś kurewsko żałosna.
Wymyśliłam więc historyjkę o Chrisie Montgomerym,
ale to nie miało miejsca.
Co jeszcze?
Chciałam wzbudzić współczucie.
Jesteś zerem.
Nagrałam to...
Jesteś pieprzonym zerem.
Wiem.
...aby powiedzieć, że jest mi bardzo przykro.
Napisy: Przemysław Stępień