Noc.
Ciemny świat, który skrywa ponad połowę zwierząt na naszej planecie.
Dotychczas kamery pozwalały tylko przelotnie spojrzeć na ich życie.
Ale dzięki technologii nowej generacji
możemy zobaczyć noc tak jasno jak dzień.
Dzięki kamerom sto razy bardziej czułym od ludzkiego oka...
możemy teraz uchwycić piękno nocy...
w kolorze.
Obce krajobrazy.
Dziwne istoty ożywające w ciemności.
Niespotykane zachowania.
Możemy teraz śledzić życie zwierząt
w ostatniej prawdziwej dziczy na Ziemi.
W nocy.
ZIEMIA W NOCNYCH BARWACH
Zachód słońca nad Wybrzeżem Szkieletowym w Namibii.
NARRATOR
Miejscem spotkania afrykańskiej pustyni z Oceanem Atlantyckim.
Wygląda na pozbawione wszelkich form życia.
Ale przez parę miesięcy każdego roku
tutejsze plaże przejmują oceaniczni goście.
Kotiki karłowate.
Co wiosnę ponad pół miliona przybywa na brzeg, żeby się rozmnażać.
Wydaje się, że to idealne miejsce, żeby wychować nowo narodzone młode.
W wieku zaledwie paru tygodni
ten maluch jest całkowicie zależny od matki.
Przez cztery pierwsze miesiące
będzie odżywiał się tylko jej wysokokalorycznym mlekiem.
Ale karmienie głodnego młodego to wyczerpująca praca.
Dlatego matki muszą regularnie wracać do oceanu po jedzenie.
Często znikają na wiele dni z rzędu.
Zostawiają wtedy młode...
same w domu.
Ale zmierzch to niebezpieczna pora.
Para szakali czaprakowych.
Mamy nie mogą ich teraz ochronić...
młode muszą więc radzić sobie same.
Ich jedyną obroną są ostre zęby.
W ciągu dnia młode potrafią zwykle przepędzić szakale.
Ale kiedy światło zaczyna gasnąć, role się odwracają.
Po zmroku szakale dysponują elementem zaskoczenia.
To będzie dla tych młodych długa i niebezpieczna noc.
Nigdy nie mogliśmy oglądać dramatów,
które rozgrywają się po zmierzchu wzdłuż tego wybrzeża.
Teraz jednak nowa technologia
pozwala nam odsłonić jego tajemnice...
jak nigdy przedtem.
Przez parę pierwszych godzin po zmroku kolonia kotików jest hałaśliwym miejscem.
Wśród tego zgiełku samotne młode nawołuje swoją mamę.
Ale obecni tu dorośli go nie pocieszają.
Kotiki karłowate troszczą się tylko o własne potomstwo.
Musi same o siebie zadbać.
Na szczęście na plaży jest pełno młodych, których mamy wyruszyły na połów.
W blasku księżyca wszystkie się tłoczą, tworząc kotikowe przedszkole.
To dla młodych najlepsza szansa na ochronę.
Mają powody, żeby mieć się w nocy na baczności.
Na brzegu stoi zakopany w piasku wrak statku.
Jest teraz kryjówką najsilniejszej sfory szakali na tej plaży.
Ponad 95% ich diety
stanowi jeden składnik: młode kotików.
Te niepokojące wycie to wezwanie do rozpoczęcia polowania.
Nocne kamery po raz pierwszy
filmują szakale podczas nocnego ataku.
Dorosłe kotiki są za duże, żeby się z nimi mierzyć.
Dlatego sfora zakrada się do serca kolonii w poszukiwaniu młodych.
Dla naszych oczu...
młode są ukryte w ciemności.
Ale szakale doskonale widzą w nocy,
co pozwala im wyszukać każdą okazję.
Śpiące młode.
Ponieważ w pobliżu jest dorosły,
tym razem szakale odstępują od ataku.
Ale inne młode zawędrowało daleko od bezpiecznego przedszkola.
I zostało dostrzeżone.
Jego jedyną szansą jest morze,
gdzie szakale za nim nie wejdą.
Szczęśliwa ucieczka.
Z dala od fal,
ze strony pustyni, nadlatuje dźwięk dziwnego chóru.
Schowani przez cały dzień przed upałem,
mali mieszkańcy pustyni wychodzą chłodną nocą ze swoich jam.
Samiec gekona szczekającego szuka miłości.
Ale w ciemności trudno jest znaleźć partnerkę.
Dlatego szczeka.
Tej samicy spodobał się ten odgłos.
Ale żeby pójść za głosem serca...
musi zaryzykować życie.
Pająk Leucorchestris arenicola.
Łowca gekonów...
kąsa jadowicie i śmiertelnie.
W kompletnych ciemnościach wykrywa ofiarę poprzez delikatne wibracje piasku.
Jest za szybka dla pająka, który wycofuje się do podziemnej nory.
Szukając miłości, szczekające gekony wiele ryzykują.
Ale warto to ryzyko podjąć.
Nocą to pustynne wybrzeże kryje inne niespodzianki.
Piasek pochłonął nie tylko statki...
ale też całe miasta.
Stara, opuszczona osada górnicza,
nawiedzana przez dziwne nocne duchy.
Hiena brunatna, znana tubylcom jako nadbrzeżny wilk.
To pierwszy raz, kiedy możemy zobaczyć
nocne życie tych zwierząt.
Ruiny opuszczonego kasyna służą małej rodzinie jako kryjówka.
Matce...
i jej dwóm córkom, nastoletnim hienom.
Młode nie jadły przez cały dzień.
Są głodne.
I marudne.
Ta dziwna nocna walka jest znana jako zapasy na pyski.
W ten sposób młode hieny sprawdzają nawzajem swoją siłę.
Kiedy młode się ścierają, ich matka musi dostarczyć jedzenie.
Hieny brunatne uważa się za padlinożerców.
Ale na tym odcinku linii brzegowej nauczyły się też polować
na młode kotików.
Teraz po raz pierwszy
możemy pokazać, jak ciemność pomaga im złapać ofiary.
Bez naszych kamer...
dostrzeżenie hieny jest prawie niemożliwe.
Chowając się w cieniu...
nie goni kotików...
tylko czeka, aż same do niej podejdą.
Są ledwo poza jej zasięgiem.
Ale warunki wkrótce zmienią się na korzyść hieny.
Po północy
znad oceanu nadciąga pas gęstej mgły, który zasłania księżyc.
Teraz kotikom jest jeszcze trudniej zauważyć hienę.
Zmienia pozycję między skałami...
i czeka.
W końcu znalazła idealny cel.
Jej mocne szczęki załatwiają sprawę.
Zdobycz wkrótce przyciąga niechcianą uwagę.
Szakale, desperacko szukając jedzenia, otaczają ją w stosunku 20 do 1.
Ale nawet cała sfora nie może się mierzyć z tym silnym nocnym łowcą.
Tej nocy polowanie się już skończyło.
O pierwszym brzasku...
sfora szakali wraca do swojej kryjówki we wraku.
A w kolonii kotików zaczyna panować poruszenie.
Tłocząc się razem, znaczna większość przetrwała noc.
Jedno młode słyszy znajome nawoływanie.
Mama wróciła.
W końcu zostanie nakarmione.
Za kilka miesięcy młode urosną na tyle, że będą mogły opuścić te plaże...
i zacząć następny rozdział życia na morzu.
A Wybrzeże Szkieletowe Namibii znów będzie spokojne.
ZIEMIA W NOCY
SFILMOWANA W CIEMNOŚCI
Najtrudniejszym wyzwaniem dla ekipy Ziemi w nocy
było sfilmowanie nieuchwytnej hieny brunatnej,
co wiązało się z wkroczeniem do opuszczonego miasta.
Jesteśmy jedynymi ludźmi w promieniu wielu kilometrów.
ASYSTENTKA PRODUCENTA
W nocy jest tu dość strasznie.
Upiorne wrażenie wzmogło się,
kiedy stanęli twarzą w twarz z dużą hieną.
Ale blisko.
Nikt nie wiedział, czego oczekiwać po tych drapieżnikach,
nawet badaczka hien, doktorka Ingrid Wiesel.
Latami obserwowałam je w ciągu dnia.
PROJEKT BADAWCZY POŚWIĘCONY HIENIE BRUNATNEJ
Ale ich zachowanie w nocy może być inne. Jestem bardzo ciekawa tego materiału.
Filmujący w ciemności dron pozwolił ekipie zbadać zrujnowane budynki
i zastanowić się, gdzie najlepiej ustawić kamery.
W starym kasynie odkryli kryjówkę.
To niesamowite.
Dwadzieścia lat badałam tu hieny,
a dopiero pierwszy raz pracuję z ekipą, która może filmować w nocy.
Obserwując je przez parę tygodni,
ekipa często była zaskoczona nocnymi zachowaniami hien.
Niektórych wcześniej nie widziała nawet Ingrid.
Dziś nagraliśmy niesamowity materiał.
Nie do wiary.
Ale najbardziej zainteresowało ją,
jak sąsiedzi hien, szakale, włączyli się do akcji.
Te szakale naprawdę dokuczają tej hienie.
Myślę, że w nocy zdarza się to częściej.
Jeden szakal odważył się nawet
podstępnie napaść na kryjówkę hien.
To nie był dobry pomysł.
Świetnie zobaczyć, co robią w nocy. To coś wyjątkowego.
Pracując z badaczami i najnowszą technologią,
ekipa mogła nagrać nieznane wcześniej chwile
w życiu tych skrytych nocnych zwierząt.
Napisy: Marzena Falkowska