Ο πλανήτης Γη είναι τόσο εντυπωσιακός,
που είναι εύκολο να αγνοήσεις τα μικρά πράγματα στη ζωή.
Αλλά κοιτάξτε λίγο καλύτερα...
και θα δείτε έναν ανεξερεύνητο κόσμο.
Έναν κόσμο μικροσκοπικών ηρώων...
και μικρών τεράτων...
που χρειάζονται απίστευτες υπερδυνάμεις...
για να θριαμβεύσουν ενάντια σε γιγάντιες δυσκολίες.
ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Δύσκολο να είσαι μικρούλης...
στη γη των γιγάντων.
ΣΕ ΑΦΗΓΗΣΗ ΠΟΛ ΡΑΝΤ
Σε ποδοπατούν συνεχώς.
Κάποιες φορές συμβαίνουν και χειρότερα.
Μα υπάρχουν μέρη όπου δεν φτάνουν τα μεγάλα ζώα.
Μέρη όπου το να είσαι μικρός αποτελεί πλεονέκτημα.
Καυτοί...
κατάξεροι...
ανεμοδαρμένοι.
Αυτοί οι αμμόλοφοι είναι τόσο εχθρικοί...
που μόνο όσοι είναι αρκετά έξυπνοι...
και αρκετά μικροί...
έχουν ελπίδες να επιβιώσουν.
ΑΜΜΟΛΟΦΟΣ
Αυτά είναι από τα πιο αφιλόξενα εδάφη του πλανήτη.
Οι αμμόλοφοι της ερήμου Ναμίμπ είναι οι πιο μεγάλοι στον κόσμο
κι ακόμη παρασύρονται από τον άνεμο.
Μέσα σε μόλις έξι μήνες, όλο το τοπίο αλλάζει.
Όμως, με κάποιον τρόπο...
μικροσκοπικά ζώα βρίσκουν τον δρόμο τους σ' αυτόν τον απέραντο ωκεανό άμμου.
Ο χαμαιλέοντας Ναμάκουα.
Έχει μέγεθος όσο μια παλάμη.
Δεν δείχνει να προσαρμόζεται καλά στη ζωή στους αμμόλοφους,
σε αντίθεση με άλλα πλασματάκια εδώ.
Μια απορόσαυρα...
με το ένα τέταρτο του μεγέθους του,
μπορεί να διατρέξει τρία μέτρα καυτής άμμου σε ένα δευτερόλεπτο.
Ο χαμαιλέοντας;
Όχι και τόσο.
Τα πόδια του προορίζονται για να αρπάζει κλαδιά.
Όχι άμμο.
Όμως, αυτός ο απίθανος νομάδας περιπλανιέται για μια σημαντική αποστολή.
Να βρει ταίρι...
κάπου εκεί έξω.
Η κίνηση σε αμμώδεις περιοχές είναι ευκολότερη μέσω αέρος.
Οι πτεροκλιδίδες προσαρμόζονται καλά στη ζωή στους αμμόλοφους.
Μα εδώ δεν υπάρχει κάτι να πιουν.
Κάθε μέρα τα μικρά πτηνά ξεκινούν ένα επικό ταξίδι για αναζήτηση νερού.
Ογδόντα χιλιόμετρα παραπέρα...
φτάνουν σ' έναν διαφορετικό κόσμο.
Γεμάτο με μεγάλους, πεινασμένους θηρευτές.
Όπως όλες οι χήνες που συρρέουν εδώ...
αυτό το αρσενικό πρέπει να πιει.
Οπότε, περιμένει.
Ίσα που του φτάνει ο χρόνος για μια γουλιά.
Το αρσενικό επιστρέφει στο ταίρι του, που φωλιάζει στα βράχια.
Οι πιστοί σύντροφοι εναλλάσσονται στο κλώσημα των αβγών,
για να προλαβαίνουν να πιουν νερό.
Όμως, η ζωή θα γίνει σύντομα ακόμα πιο περίπλοκη.
Τα αβγά τους θα εκκολαφθούν.
Οι νεογέννητοι νεοσσοί χρειάζονται νερό, αλλιώς θα πεθάνουν κάτω από τον ήλιο.
Μέχρι το μεσημέρι, η δροσιά γίνεται ζήτημα ζωής και θανάτου.
Αυτήν τη φορά, ο χαμαιλέοντας μπορεί να αντεπεξέλθει πιο εύκολα...
κάνοντας το δέρμα του λευκό, για να αντανακλά τις ακτίνες του ήλιου.
Όπως πάντα, η απορόσαυρα είναι ένα βήμα μπροστά...
με τις περίτεχνες κινήσεις της.
Η επιφάνεια της άμμου είναι καυτή. Φτάνει τους 70 βαθμούς.
Ένα εκατοστό πιο πάνω, έχει δέκα βαθμούς λιγότερο.
Σηκώνοντας τα μεγάλα πόδια της, ρίχνει γρήγορα τη θερμοκρασία της.
Όταν η ζέστη γίνει ανυπόφορη...
η πλακουτσωτή μύτη της σώζει ζωές.
Μόλις 20 εκατοστά πιο κάτω, έχει 30 βαθμούς.
Η ζέστη δεν ενοχλεί αυτήν τη σφήκα-αράχνη.
Με την ευαίσθητη κεραία της, ανιχνεύει πλάσματα κρυμμένα στην άμμο.
Μικρότερη από έναν συνδετήρα,
μετακινεί πάνω από δύο κουβάδες άμμου για να βρει το θύμα της.
Μια αράχνη χρυσό τροχό.
Το κεντρί της σφήκας προκαλεί παράλυση.
Το τσίμπημα της αράχνης είναι θανατηφόρο.
Όταν συγκρούονται οι μονομάχοι της ερήμου, σπάνια κερδίζει η αράχνη.
Όμως, έχει...
καταπληκτική στρατηγική διαφυγής.
Είναι εκτός οπτικού πεδίου της σφήκας.
Κι εκτός κινδύνου.
Σχεδόν.
Αργά το μεσημέρι...
οι αμμόλοφοι είναι έρημοι.
Η θερμοκρασία στην ατμόσφαιρα φτάνει τους 50 βαθμούς.
Η θερμοκρασία αρχίζει να πέφτει προς το βράδυ.
Ώρα για μια ομάδα νεαρών μπαμπουίνων να εξορμήσει στους αμμόλοφους.
Παιχνιδιάρικοι, περίεργοι...
μα όχι ευπρόσδεκτοι επισκέπτες.
Οι βάτραχοι της ερήμου είναι νυκτόβιοι.
Ξύπνα τους αν τολμάς.
Με μέγεθος ίσο με μπαλάκι του γκολφ...
αλλά με πολύ θράσος.
Υπάρχει χρόνος για έναν υπνάκο ακόμα
προτού τα πλάσματα της μέρας δώσουν τη σκυτάλη στη νυχτερινή βάρδια.
Όσο πέφτει το σκοτάδι...
πέφτει κι η θερμοκρασία.
Η έρημος γίνεται πολυσύχναστη.
Και θορυβώδης.
Νανούρισμα για τους κουρασμένους.
Εγερτήριο για τα νυκτόβια τέρατα.
Και προσκλητήριο σε δείπνο για τους κυνηγούς.
Τα κλαψοπούλια χτενίζουν τους αμμόλοφους, στήνοντας αφτί για μικρά θηράματα.
Μα ένας πιο πονηρός θηρευτής...
γυροφέρνει από κάτω.
Κολυμπάει...
κάτω από την άμμο.
Ο καρχαρίας της ερήμου.
Ο χρυσός τυφλοπόντικας της Ναμίμπ.
Τελείως τυφλός και μικρότερος από αβγό.
Το μεγάλο κρανίο του λειτουργεί σαν δορυφορικό πιάτο
που ανιχνεύει τους ήχους των τερμιτών.
Του δίνουν το νερό και την τροφή που χρειάζεται...
αν πιάσει περίπου 60 κάθε βράδυ.
Πολλοί άλλοι κυνηγοί της νύχτας έρχονται στην πανδαισία φαγητού.
Ο νυσταλέος βάτραχος μετασχηματίζεται σε εξολοθρευτή τερμιτών.
Μα οι τερμίτες δαγκώνουν κι αυτοί.
Με τόσο μεγάλο κεφάλι, δεν μπορεί να τους διώξει εύκολα.
Η άμμος είναι η διαφυγή του τυφλοπόντικα από τους δαγκανιάρηδες τερμίτες...
κι άλλους αθέατους κινδύνους.
Νωρίς το πρωί.
Ο χαμαιλέοντας πεθαίνει της πείνας και έχει παγώσει.
Για να ζεσταθεί, σκουραίνει την πλευρά του σώματός του που βλέπει στον ήλιο.
Έτσι, μέχρι να βγουν τα σκαθάρια...
ο χαμαιλέοντας είναι έτοιμος.
Λάθος αρχαρίου.
Αυτό το είδος σκαθαριού έχει τόσο αηδιαστική γεύση,
που ο χαμαιλέοντας δεν κάνει άλλη φορά το ίδιο λάθος.
Ένα μαύρο σκαθάρι έχει μπροστά του απίστευτα μεγάλο ταξίδι.
Τα 350 μέτρα στην άμμο είναι πάρα πολλά για ένα σκαθάρι όσο ένα καπάκι μπίρας.
Όμως, η προσπάθεια αξίζει.
Κάποια λίγα πρωινά οι αμμόλοφοι καλύπτονται από ομίχλη.
Ακριβώς αυτό που περίμενε το μικρό μας σκαθάρι.
Στα λακκάκια της πλάτης του συμπυκνώνεται η υγρασία...
και ρέει προς το στόμα του.
Δημιουργεί νερό από το τίποτα.
Πίνουν νερό ίσο με το μισό τους βάρος.
Τα σκαθάρια που κατεβαίνουν τον λόφο...
είναι πολύ πιο ζουμερά από αυτά που ανεβαίνουν.
Ο χαμαιλέοντας δεν προσαρμόζεται τόσο καλά όσο άλλα είδη.
Αλλά αν δεν μπορείς να τα κερδίσεις...
ας τα φας.
Οι νεοσσοί της πτεροκλιδίδας εκκολάπτονται.
Ακόμη και στη λίγη ηλιοφάνεια του πρωινού, χρειάζονται τη σκιά της μαμάς τους.
Σε λίγο, θα κάνει τόση ζέστη που χωρίς νερό θα πεθάνουν.
Ο μπαμπάς είναι η μόνη τους ελπίδα.
Βρήκε μια νέα τρύπα με νερό και με λιγότερους μεγάλους θηρευτές.
Αλλά για ένα τόσο μικρό πουλί...
ακόμα και η συναναστροφή με αγαθούς γίγαντες είναι επικίνδυνη.
Η μεταφορά νερού στους νεοσσούς είναι ακόμα πιο δύσκολη.
Ένα διπλοσάινο...
ήρθε να κυνηγήσει τους διψασμένους.
Για να σώσει τα μικρά του, ο πατέρας διακινδυνεύει τη ζωή του.
Με τα ειδικά, απορροφητικά πούπουλα στην κοιλιά της,
η αρσενική πτεροκλιδίδα απορροφά αρκετό νερό για να γεμίσει ένα σφηνάκι.
Θα το μεταφέρει στα μικρά του.
Πτήση επιστροφής δύο ωρών, με πλήρες φορτίο.
Πάνω στην ώρα.
Τα μικρά πίνουν την πρώτη σταγόνα νερού από τα φτερά του μπαμπά.
Πρέπει να κάνει το ίδιο επικίνδυνο ταξίδι κάθε μέρα επί δύο μήνες,
μέχρι τα μικρά του να πετάξουν.
Η αποστολή του χαμαιλέοντα τον οδήγησε στον θάμνο Νάρα.
Ωραίο σημείο για να βρει σκιά.
Και με λίγη τύχη...
ένα θηλυκό.
Είναι αυτή η στιγμή του;
Για να δείξει τα αισθήματά της, αλλάζει χρώμα...
και χορεύει.
Μάλλον δεν είχε ακριβώς αυτό στο μυαλό της.
Μα εκεί έξω, δεν βρίσκεις εύκολα ταίρι.
Ίσως πρέπει να συμβιβαστεί.
Το θηλυκό δεν μένει εκεί.
Σε λίγο, θα γεννήσει αβγά.
Το αρσενικό είναι ικανοποιημένο...
αλλά τελείως εξαντλημένο.
Πενήντα πέντε εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης
είχαν ως αποτέλεσμα τις πιο απίστευτες προσαρμογές στην έρημο.
Με επιμονή και ευφυΐα...
τα μικροσκοπικά πλάσματα θριαμβεύουν στους έρημους αμμόλοφους της Ναμίμπια.
Μετά από μήνες στην άμμο, βγαίνει ένα μωρό μικρότερο από πασσαλάκι του γκολφ.
Η παρακαταθήκη του χαμαιλέοντα συνεχίζεται.
Οι προκλήσεις είναι απίστευτα πολλές.
Καλύτερα να κάνει ένα βηματάκι κάθε φορά.
Υποτιτλισμός: Έφη Μούκα