Ο πλανήτης Γη είναι τόσο εντυπωσιακός,
που είναι εύκολο να αγνοήσεις τα μικρά πράγματα στη ζωή.
Αλλά κοιτάξτε λίγο καλύτερα...
και θα δείτε έναν ανεξερεύνητο κόσμο.
Έναν κόσμο μικροσκοπικών ηρώων...
και μικρών τεράτων...
που χρειάζονται απίστευτες υπερδυνάμεις...
για να θριαμβεύσουν ενάντια σε γιγάντιες δυσκολίες.
Μικροσκοπικός κόσμος
Επί 150 εκατομμύρια χρόνια...
ΣΕ ΑΦΗΓΗΣΗ ΠΟΛ ΡΑΝΤ
η νησιωτική Μαδαγασκάρη ακολουθεί τη δική της μοναδική διαδρομή.
Όσοι ναυάγησαν σ' αυτόν τον χαμένο κόσμο
εξελίσσονται με περίεργους και εκπληκτικούς τρόπους.
Αυτά τα πολύτιμα βροχοδάση είναι το σπίτι εκπληκτικών πλασμάτων...
που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στη Γη.
Τα μικρότερα απ' αυτά...
είναι τα πιο εντυπωσιακά.
Μια μικροσκοπική τενρεκίδα.
Μέχρι τώρα, την καθοδηγούσε η μητέρα της.
Μα έγινε τεσσάρων εβδομάδων.
Με ύψος μόνο τέσσερα εκατοστά...
θα ακολουθήσει τον δικό της δρόμο.
Σ' αυτό το μυστηριώδες δάσος,
τα ζώα διαθέτουν μυστικά όπλα...
ειδικές δεξιότητες...
κι έξυπνα αμυντικά μέσα.
Για να επιζήσει εδώ έξω,
η μικροσκοπική τενρεκίδα πρέπει να ανακαλύψει την υπερδύναμή της.
ΒΡΟΧΟΔΑΣΟΣ
Δύσκολη εποχή για να περιπλανιέται μόνη.
Δεν έχει βρέξει ακόμη φέτος.
Το δάσος είναι ξερό.
Η τροφή σπανίζει.
Κι όσο πιο πολύ την αναζητούν τα ζώα...
τόσο πιο πολύ εκτίθενται σε κινδύνους.
Οι δενδρόβιοι βόες στήνουν ενέδρες.
Οι σαρκοβόρες φόσες κυριαρχούν στο έδαφος του δάσους.
Τα μικροσκοπικά πλάσματα πρέπει να μείνουν ασφαλή...
και να εξαφανιστούν όσο μπορούν.
Αυτό το θανατηφόρο κρυφτό πυροδότησε μια εξελικτική κούρσα εξοπλισμών.
Όλο και πιο ευφυείς μεταμφιέσεις...
για να αντιμετωπίσουν όλο και πιο θανατηφόρες απειλές.
Υπάρχουν κυνηγοί εδώ, με τόσο οξεία όραση...
που εντοπίζουν ακόμα και τα πιο καμουφλαρισμένα πλάσματα.
Ένας χαμαιλέοντας-πάνθηρας.
Με όραση πέντε φορές πιο ισχυρή από την ανθρώπινη...
κι εύρος επιτήρησης σχεδόν 360 μοιρών...
δεν του ξεφεύγουν και πολλά.
Αυτό που μοιάζει με ξερό φύλλο...
είναι μια μάντις-φάντασμα.
Η όραση του χαμαιλέοντα συντονίζεται με την κίνηση.
Αν η μάντις δεν κουνηθεί, ίσως επιβιώσει.
Μα πρέπει να τραφεί κι εκείνος.
Ο χαμαιλέοντας κλειδώνει...
κι εξαπολύει το θανατηφόρο όπλο του.
Από 0-100 χλμ. την ώρα σε ένα εικοστό του δευτερολέπτου.
Ελάχιστα έντομα γλιτώνουν από τον αόρατο πάνθηρα.
Και λίγες σαύρες είναι ασφαλείς από την κρανοφόρο βάνγκα...
ειδικά όταν κυνηγά για δύο.
Η τενρεκίδα είναι λίγο αγκαθωτή για το μικρό της.
Μα το γκέκο με φυλλοειδή ουρά θα ήταν εξαίσιο γεύμα.
Αν μπορέσει να το πιάσει.
Αυτή η πανούργα μικρή σαύρα είναι πραγματική καλλιτέχνις στη διαφυγή.
Επιλέγοντας το κατάλληλο κλαδί για να γίνει ένα με το χρώμα της...
και με την υφή του δέρματός της...
αποκτά έναν μανδύα που την κάνει αόρατη.
Στα δάση της Μαδαγασκάρης κρύβονται
κάποια από τα πιο αινιγματικά πλάσματα του πλανήτη.
Μα αν εντοπίζονται δύσκολα...
δύσκολα εντοπίζει και το ένα το άλλο.
Με μέγεθος όσο ένας συνδετήρας,
αυτός είναι ένας από τους μικρότερους χαμαιλέοντες στον κόσμο.
Μια αρσενική μπρουκέσια.
Σε αποστολή να βρει ταίρι.
Με τον κίνδυνο να τον περιτριγυρίζει,
είναι υπομονετικός...
ακινητοποιείται μετά από κάθε βήμα, για να μη γίνει αντιληπτός.
Είναι τόσο δυσδιάκριτοι χαμαιλέοντες, που μόνο με υπερδυνάμεις βρίσκουν ταίρι.
Βλέπει πράγματα που δεν μπορούν να δουν άλλοι.
Την ακτινοβόλο λάμψη ενός θηλυκού.
Το σώμα της εκπέμπει υπεριώδες φως...
μόνο για τα μάτια του.
Ο εντοπισμός θηλυκού είναι πολύ δύσκολος.
Το να την προσεγγίσει...
θα είναι ακόμα πιο δύσκολο.
Μιας και δεν έχει εντυπωσιακή παραλλαγή...
η τενρεκίδα κρύβεται υπογείως.
Το μικρό λαγούμι τής προσφέρει ασφάλεια μέχρι να φτάσουν οι βροχές.
Και με λίγη επίπλωση...
είναι κατάλληλο και για οικογένεια.
Οι σαρανταποδαρούσες της Μαδαγασκάρης δεν ασχολούνται με κρυψώνες.
Με τόσο δηλητήριο, οι πιο πολλοί θηρευτές δεν τις αγγίζουν.
Περιφέρονται ελεύθερες στο βροχοδάσος.
Τις περισσότερες φορές.
Η τοξίνη της σαρανταποδαρούσας δεν μπορεί να βλάψει τόσο μεγάλο λεμούριο.
Μα είναι το ιδανικό εντομοαπωθητικό.
Μ' αυτό ξεφορτώνεται τα παράσιτα από τη γούνα του.
Οι λεμούριοι έχουν ανακαλύψει, επίσης, μια μάλλον περίεργη παρενέργεια.
Μια μικρή δαγκωματιά...
απελευθερώνει πιο πολλή τοξίνη.
Σε μικρές δόσεις...
φαίνεται πως έχει ψυχοτρόπες ιδιότητες.
Οι σαρανταποδαρούσες αφήνονται ελεύθερες σχετικά αλώβητες.
Όμως, έχοντας ανέβει ψηλά, οι λεμούριοι...
θα αργήσουν να κατέβουν από εκεί.
Το σκοτάδι παρέχει κάλυψη...
στην τενρεκίδα που βγαίνει για κυνήγι σκουληκιών.
Τρώει περίπου 50 κάθε βράδυ.
Έχει πολύ αδύναμη όραση. Για να τα βρει, χρησιμοποιεί την ευαίσθητη μύτη της.
Μα ο δενδρόβιος βόας έχει ακόμη πιο εκλεπτυσμένη όσφρηση.
Εντοπίζει τα θύματά του, δοκιμάζοντας τον αέρα με τη διχαλωτή του γλώσσα.
Μόλις βρεθεί εντός βεληνεκούς, επιλέγει λειτουργία ανίχνευσης θερμότητας.
Θερμοευαίσθητες εσοχές στο στόμα του ανιχνεύουν τα θερμόαιμα πλάσματα.
Ακόμα και οι πιο φονικοί θηρευτές έχουν κακές νύχτες.
Ίσως τα καταφέρει καλύτερα αν πάει λίγο πιο ψηλά.
Μα η τύχη της τενρεκίδας μεγαλώνει.
Ένα αρσενικό.
Οι τενρεκίδες μπορούν να ζευγαρώσουν μόλις στην ηλικία των δύο μηνών.
Αυτός ο ποντικολεμούριος έχει ήδη μωρά.
Είναι ένα από τα μικρότερα πρωτεύοντα θηλαστικά.
Προφυλάσσει τα μωρά στις πιο μικροσκοπικές τρύπες του δέντρου.
Εξαρτώνται από τη μητέρα τους για όλα.
Άρα εκείνη χρειάζεται πάρα πολλή ενέργεια.
Και ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνει.
Είναι λίγο ψηλά, αλλά ο ποντικολεμούριος πηδά σε οκταπλάσιο ύψος από το δικό του.
Με τα τεράστια μάτια του...
βρίσκει τον δρόμο του στο σκοτάδι.
Όμως την πιο εντυπωσιακή νυχτερινή όραση
την έχει ένα πλάσμα που κυνηγά στο έδαφος του δάσους.
Οι δρακόμορφες αράχνες έχουν όραση 2.000 φορές πιο ισχυρή από τη δική μας.
Έχουν τα μεγαλύτερα μάτια απ' όλες τις αράχνες.
Υφαίνει δίχτυ, όχι ιστό.
Και περιμένει.
Τώρα μπαίνει στο παιχνίδι το ένστικτο της αράχνης.
Κάθε βράδυ,
στο εσωτερικό των ματιών της αναπτύσσεται ειδική στοιβάδα για να βλέπει στο σκοτάδι.
Όταν κοιτάζει μπροστά, είναι καλή κυνηγός, μα η περιφερειακή όρασή της είναι ασθενής.
Τη νύχτα, το σατανικό γκέκο βγαίνει από την κρυψώνα του και κυνηγά σκαθάρια...
και αράχνες.
Ψηλότερα, ο ποντικολεμούριος βρήκε αυτό που έψαχνε.
Ανθοκορίδες.
Αυτά τα περίεργα πλασματάκια μιμούνται πέταλα και ξεγελούν τους θηρευτές.
Δεν θέλει, όμως, να φάει τις ίδιες.
Τρέφονται από τους χυμούς των δέντρων κι απελευθερώνουν σταγόνες ζάχαρης.
Σνακ πολλών θερμίδων για μια πολυάσχολη μαμά.
Όμως, δεν είναι όλα τόσο γλυκά απόψε.
Ένας μεγαλύτερος, πιο τρομακτικός κυνηγός της νύχτας.
Το άι-άι.
Στην ιστορία της εξέλιξης, είναι τέρας του Φρανκενστάιν σε λεμούριο.
Αφτιά σαν νυχτερίδας.
Δόντια σαν ποντικού.
Και δάχτυλο μάγισσας.
Το χτυπά, για να ακούσει τον κούφιο ήχο της τρύπας στο δέντρο.
Δεν κυνηγά ποντικολεμούριους.
Ψάχνει κάτι ακόμα μικρότερο.
Προνύμφες.
Το στραβό δάχτυλό του είναι άριστο εργαλείο εξαγωγής.
Στο βροχοδάσος αυτό, ανταμείβεσαι όταν έχεις τον τρόπο σου...
όσο περίεργος κι αν είναι.
Το φως της ημέρας αποκαλύπτει...
μια άδεια φωλιά.
Μα η βάνγκα έχει επενδύσει τόσα πολλά, που δεν τα παρατάει.
Όχι πολύ μακριά από τη φωλιά, το μωρό της είναι ακόμη ζωντανό.
Κάποιοι νεοσσοί, όταν κινδυνεύουν, φεύγουν από τη φωλιά, κι ας μην πετούν.
Η μαμά θα το ταΐζει μερικές μέρες ακόμα, μέχρι να ανεξαρτητοποιηθεί τελείως.
Επιτέλους...
ήρθε η εποχή των βροχών.
Το νερό μεταμορφώνει το βροχοδάσος.
Φέρνει νέα ζωή.
Και νέα τροφή.
Όσο μεγαλώνουν τα φύλλα, αλλάζει κι η μόδα στην παραλλαγή.
Όμως, κάποια πράγματα στο δάσος δεν αλλάζουν ποτέ.
Όσοι επιβίωσαν μέχρι τώρα αντιμετωπίζουν ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο.
Όταν επιστρέφουν οι βροχές, εντείνεται ο αγώνας για ζευγάρωμα.
Αρσενικά σκαθάρια-καμηλοπαρδάλεις παλεύουν για τα μάτια ενός θηλυκού,
χρησιμοποιώντας τον μακρύ λαιμό τους σε τουρνουά κονταρομαχίας.
Οι μάχες των μικρών πλασμάτων σπάνια έχουν τραυματίες.
Μα τα πράγματα αγριεύουν όταν συγκρούονται χαμαιλέοντες-πάνθηρες.
Παίρνουν ζωηρά χρώματα.
Αυτό δεν είναι παραλλαγή.
Είναι το χρώμα του πολέμου.
Οι μάχες τους για εδαφική κυριαρχία είναι κρίσιμες για την κατάκτηση θηλυκού.
Ο νικητής ανακηρύσσει το δέντρο δικό του.
Ο χαμένος πρέπει να ψάξει αλλού.
Η νίκη στη μάχη είναι μόνο η αρχή.
Η εξεύρεση συντρόφου απαιτεί ακόμα μεγαλύτερη μάχη.
Η μικρή μπρουκέσια προοδεύει.
Τόσο κοντά...
μα τόσο μακριά.
Η βάνγκα.
Πρέπει να βαδίσει πιο προσεκτικά από ποτέ.
"Δεν υπάρχει κάτι εδώ".
Μόνο δύο λαθραίοι χαμαιλέοντες που συναντιούνται στα κρυφά.
Βρήκαν ταίρι. Τώρα πρέπει να δημιουργήσουν τη νέα γενιά.
Ένα θηλυκό σκαθάρι-καμηλοπάρδαλη προσέχει τα αβγά του όσο καλύτερα μπορεί.
Το αρσενικό φυλάει σκοπιά...
όσο εκείνη αποθέτει ένα αβγό στην πτύχωση του φύλλου.
Μετά χρησιμοποιεί τον λαιμό της.
Σε μια επίδειξη απίστευτης δύναμης,
η υπερμαμά τυλίγει και καμουφλάρει μια κούνια, δέκα φορές το μέγεθός της.
Και την κρύβει...
σε κοινή θέα.
Η μικρή τενρεκίδα ήταν ακόμη πιο απασχολημένη.
Μόλις τέσσερις μήνες αφότου έφυγε από τη μαμά της, το λαγούμι είναι γεμάτο.
Ένα τσούρμο τριών μικρών.
Οι τενρεκίδες δεν είναι ό,τι πιο χουχουλιάρικο...
αλλά τις πρώτες δύο εβδομάδες της ζωής τους,
αυτά τα αγκαθωτά πλασματάκια αγκαλιάζονται σφιχτά για να ζεσταθούν.
Και μένουν κοντά το ένα στο άλλο καθώς εξερευνούν το δάσος για πρώτη φορά.
Η μαμά έχει πλέον την αναγκαία εμπειρία για να προστατεύσει την οικογένειά της.
Όμως, πάντα ένα...
απομακρύνεται πολύ.
Το μικρό ξέρει ενστικτωδώς να κρύβεται.
Μα η μαμά πρέπει να φέρει πίσω το μικρό χωρίς να το καταλάβει η φόσα.
Τρίβοντας ειδικά αγκάθια στη ράχη της,
στέλνει μυστικό μήνυμα επιστροφής.
Ο υψίσυχνος ήχος ταξιδεύει κάτω από τη βλάστηση.
Οδηγεί το χαμένο μικρό της...
πίσω στην ασφάλεια.
Τελικά, η μικροσκοπική τενρεκίδα έχει κι αυτή υπερδύναμη.
Τα μικροσκοπικά ζώα της Μαδαγασκάρης εξελίχτηκαν με παράξενους τρόπους.
Για να τα καταφέρουν...
σ' αυτόν τον παράξενο κόσμο.
Όμως, σε μία απειλή, είναι ανήμπορα.
Η αποδάσωση έχει μετατρέψει το άλλοτε πυκνό βροχοδάσος...
σε έναν διαρκώς συρρικνούμενο και κατακερματισμένο κόσμο.
Το 80% του δάσους έχει ήδη χαθεί.
Όμως, σιγά σιγά...
μπορούμε να αναστρέψουμε το κύμα της καταστροφής...
και να αρχίσουμε να ξαναχτίζουμε αυτόν τον χαμένο κόσμο.
Υποτιτλισμός: Έφη Μούκα