โลกนี้ช่างน่าตื่นตาตื่นใจ
เราอาจไม่ทันได้สังเกตเห็น สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิต
แต่หากลองมองให้ถี่ถ้วน
คุณจะเจอโลกที่ยังไม่เคยมีใครค้นพบ
โลกที่วีรบุรุษตัวจ้อย
กับสัตว์ประหลาดตัวน้อยๆ
จําเป็นต้องมี พลังเหนือธรรมชาติอันน่าทึ่ง
เพื่อต่อกรกับภยันตรายมากมาย
ชีวิตดําเนินไปอย่างรวดเร็ว
(บรรยายโดย พอล รัดด์)
ยิ่งเราตัวเล็กด้วยแล้ว
เจ้าชิปมังก์จิ๋วตัวนี้ อายุเกือบหนึ่งเดือน
แต่เขาโชคดี ที่จะมีอายุยืนกว่าปีเดียว
มีอะไรมากมายหลายอย่างให้ค้นหา
แต่เวลามีน้อยเหลือเกิน
ป่าในทวีปอเมริกาเหนือ ถิ่นของเขา กําลังจะเปี่ยมด้วยพลังชีวิต
จากสิ่งมีชีวิตเล็กๆ
และโอกาสที่ยิ่งใหญ่
แต่ชีวิตเจ้าจิ๋วอาจจบลงได้ในพริบตา
ไม่มีเวลาจะนิ่งเฉย
ต้องหนีให้ไว
หัวไว
และจะอยู่รอดไปได้ตลอดปี
(ป่าไม้)
ต้นฤดูใบไม้ผลิ
และป่าแห่งเทือกเขาแอปพาเลเชียน
เพิ่งจะเริ่มเบ่งบาน
ที่นี่มีอาหารมากมาย
ชิปมังก์ตัวเท่าฝ่ามือตัวนึง ต้องการพื้นที่ครึ่งเอเคอร์เท่านั้น
ถั่วนั้นอุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ
มันเป็นเงินตรา ที่ขับเคลื่อนโลกใบเล็กๆ นี้
และในฤดูใบไม้ร่วง พอมันสุกเต็มที่ มันจะร่วงหล่นลงมากลาดเกลื่อน
แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น เขามีอะไรหลายอย่างให้เผชิญ
ชิปมังก์ตัวผู้ที่แก่กว่า แกร่งกว่า อาศัยอยู่ที่นี่ก่อนแล้ว
ถ้าเจ้าชิปมังก์จิ๋วอยากจะอยู่รอด
วันหนึ่งเขาจะต้องยืนหยัดด้วยตัวเอง
แต่การต่อสู้นั้นมีความเสี่ยง
ถ้าบาดเจ็บตั้งแต่ต้นฤดูคงไม่คุ้มแน่
เขาต้องเลี่ยงการปะทะ
โดยการกัดก้อนเกลือกินอยู่นอกอาณาเขต
จนกว่าจะโตพอที่จะไม่ถอย
สําหรับสัตว์ส่วนใหญ่ ฤดูใบไม้ผลิ เป็นเวลาที่จะออกมาหาของกิน
สัตว์ตัวเล็กๆ จะเผาผลาญอาหารได้ไว พวกมันจึงต้องหาอาหารกินบ่อยๆ
หนอนผีเสื้อเป็นจอมตะกละ
พวกนกก็เหมือนกัน
นกหัวขวานอเมริกันเจาะรูเป็นร้อยๆ เพื่อให้ได้น้ําเลี้ยงมากขึ้น
และนกฮัมมิงเบิร์ดที่ตัวเท่า ถั่ววอลนัต ก็ใช้โอกาสนี้เต็มที่
พวกมันบินมาไกลกว่า 5,000 กิโลเมตร เพื่อมาที่นี่
แล้วก็มาทันพอดี กับฤดูแก่งแย่งน้ําเลี้ยง
ขณะที่ป่าส่วนใหญ่ เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต
สัตว์ตัวหนึ่งยังคงหลับลึก
มันขดตัวอยู่ภายในพื้นที่ ที่เล็กกว่าถ้วยวางไข่
เจ้าหนูกระโดดจําศีลมาแปดเดือนแล้ว
ตอนนี้เธอเสี่ยง ที่จะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
เธอต้องอดตายแน่ถ้านอนนานเกินไป
สองในสามของหนูจําพวกนี้ มักเป็นแบบนั้น
ในทางตรงกันข้าม เพื่อนบ้านของเธอไม่เคยหยุดพักเลย
พวกมันมีหลายร้อยปากท้อง ที่ต้องหาเลี้ยง
ก็เหมือนมดชนิดอื่นๆ พวกมันขยัน
แต่สิ่งที่ทําให้พวกมันพิเศษ ก็คือถิ่นที่อยู่ของมัน
พวกมันเล็กจิ๋วมาก ขนาดเท่าเม็ดทรายเท่านั้น
ลูกโอ๊กแก่ๆ หนึ่งลูก บรรจุพวกมันได้ทั้งฝูง
ดูจะเป็นที่ซ่อนตัวที่สมบูรณ์แบบ
แต่เอาอาหารของสัตว์อื่นมาทําเป็นบ้าน อาจไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก
ในป่านี้มียักษ์เดินย่องอยู่
ไก่งวงป่า
ถึงเวลาต้องคุ้มกันตัวอ่อน และเตรียมตัวให้พร้อม
มันอาจจะหวาดเสียวหน่อย
อย่างน้อยลูกโอ๊กก็เป็นบ้านที่ทนทาน
และถูกออกแบบมาให้กลิ้งได้
ฤดูร้อนมาถึงป่าอย่างรวดเร็ว
มันดูเขียวขจีและอุดมสมบูรณ์
ทว่าเจ้าชิปมังก์จิ๋ว ยังคงใช้ชีวิตอย่างลําบาก
ลูกโอ๊กนั้นยังไม่สุกดี
และเพราะว่าเขาไม่มีถิ่นของตัวเอง
เขาจึงจําต้องออกหาอาหาร ในอาณาเขตของตัวผู้รุ่นพี่
แต่เขายังไม่พร้อมจะสู้
ต้องไปปั้นกล้ามก่อน
เวลาเข้าตาจน ชิปมังก์จะลองกินแทบทุกอย่าง
อาจกินกระทั่งตัวทาก
หรืออาจจะไม่
แถมอยู่ตรงนี้นานไม่ได้ด้วย
ข้างบนมีตัวอันตรายอยู่
และในอนาคตก็จะมีเพิ่มอีกตัว
ตอนนี้ลูกเหยี่ยวนกเขาท้องขาว ยังแทบยืนไม่ขึ้น
อย่าว่าแต่บินเลย
คงอีกสักพัก กว่าเธอจะออกล่าชิปมังก์ได้
ด้านล่าง มีอะไรแปลกๆ กําลังฟักตัวออกมา
จากที่เป็นตัวอ่อนมาสองปี
ด้วงกว่างเฮอร์คิวลีส ที่มีขนาดเท่าลูกกอล์ฟก็ปรากฏ
เขากําลังรีบร้อนอย่างหนัก
เพื่อจะขึ้นสู่ที่สูง และได้สิทธิ์ผสมพันธุ์
แต่จะเดินไปทําไมล่ะ
ในเมื่อเราบินได้
หนึ่งในแมลงที่ตัวหนักที่สุดในโลก
กล้ามเนื้อปีกของเขา จะต้องถูกอุ่นเครื่องเต็มที่
ก่อนที่เขาจะออกบินได้
ตอนนี้เดินก่อนจะปลอดภัยกว่า
แต่ภารกิจที่ต้องใช้กําลังมหาศาลนี้ ดูง่ายไปเลยถ้าเทียบกับงานของด้วงงวง
เธอมีขนาดแค่หนึ่งในร้อยของเขา
แต่เธอต้องไปไกลกว่าเขาพันเท่า
เธอกําลังเดินทางครั้งยิ่งใหญ่
เพื่อไปให้ถึงใต้ยอดไม้ของป่า
ทั้งหมดก็เพื่อลูกโอ๊กอันล้ําค่า
ลูกโอ๊กน่ะยังไม่สุกงอมหรอก
แต่เธอไม่ได้จะกินมัน
เธอจะให้ลูกเธอเข้าไปอยู่
เธอเจาะเข้าไปได้ ในตอนที่มันยังเขียวเท่านั้น
สําหรับไข่ฟองเดียว ถือว่าพยายามอย่างมาก
แล้วยังมีลูกโอ๊ก อีกมากมายให้เธอฝังไข่
บนผืนดินป่า หนูกระโดดเริ่มขยับตัวแล้ว
ต้องรีบตื่นแล้วล่ะ
ตอนนี้เธอยังสบายใจ ไม่รับรู้ถึงฤดูกาลที่กําลังเปลี่ยน
และการต่อสู้ ที่กําลังปะทุอยู่เหนือหัว
ด้วงกว่างเฮอร์คิวลีส ขึ้นมาบนขอนไม้ได้แล้ว
แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะพัก
คู่แข่งกําลังไล่หลังมา
พวกมันเป็นด้วง ที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี
แต่ละตัวสามารถยกได้ มากกว่าน้ําหนักตัวเอง 100 เท่า
จุดมุ่งหมายคือยกและทุ่มอีกฝ่าย ให้ลงไปจากขอนไม้
พวกมันคือนักซูโม่ในโลกแมลงนั่นเอง
ขอนไม้เป็นของเขาแล้ว
และชัยชนะนี้มาพร้อม โอกาสในการผสมพันธุ์
สายตาของเหยี่ยวนกเขาวัยสาว นั้นดีกว่าสายตาคนเราสองเท่า
อายุสี่สัปดาห์ แทบจะเรียกได้ว่าเธอโตเต็มวัย
ขนของเธอขึ้นแทบจะตลอดทั้งตัวแล้ว
อีกไม่นานเธอก็จะบินได้
กว่าจะถึงตอนนั้น เจ้าชิปมังก์จิ๋วก็วางใจได้
แต่อย่าวางใจมากไป
ยังอีกสักพักกว่าจะถึงฤดูใบไม้ร่วง และกว่าลูกโอ๊กจะสุกงอม
ช่วงกลางฤดูร้อนยามตกดึก
ทุกหนทุกแห่งจะมีมนต์ขลัง
หิ่งห้อยตัวน้อยหลายพันตัว จะเริงระบําในความมืดมิด
ภายในขอนไม้ของเธอ ในที่สุดเจ้าหนูกระโดดก็ตื่น
แต่ตอนนี้เธอกําลังจะอดตาย
เธอต้องออกหาอาหาร
ซึ่งแปลว่าต้องเสี่ยงออกมายามดึก
ผืนดินของป่ากําลังมีอะไรแปลกๆ
หนึ่งในปรากฏการณ์ธรรมชาติ ที่พิลึกที่สุดกําลังจะปรากฏ
หลังจาก 17 ปีที่เป็นตัวอ่อน หาอาหารกินอยู่ใต้ดิน
ในที่สุดจักจั่นก็โผล่ขึ้นมา
แล้วตอนนี้พวกมัน ก็มีเวลาใช้ชีวิตเพียงไม่กี่วัน
การแข่งขันเริ่มขึ้นแล้ว
จากที่ใช้ชีวิตลําพังอยู่ใต้ดิน
จักจั่นตัวเท่าหัวแม่มือหลายล้านตัว รอวันโผล่ขึ้นมาเพื่อช่วงเวลานี้
เป็นหนึ่งในการย้ายถิ่น ครั้งใหญ่ที่สุดของโลก
คืนนี้พวกมันจะกลายร่าง จากตัวอ่อนเป็นตัวเต็มวัย
พรุ่งนี้มันจะผสมพันธุ์ และจากนั้นมันจะตาย
หลายๆ ตัวอยู่ไม่พ้นคืนด้วยซ้ํา
แต่ด้วยจํานวนที่มหาศาล จึงมั่นใจได้ ว่าส่วนใหญ่คงได้แพร่พันธุ์ก่อนตาย
และสัตว์ป่าก็ยังได้เริงรื่นกับอาหาร
แต่หนูกระโดดนั้นโปรดปรานพืชมากกว่า
เธอมองหาเมล็ดพืชเล็กๆ และเห็ดรา
งูหางกระดิ่งอยู่ได้เป็นเดือนๆ โดยไม่กินอาหาร
ตอนนี้ถ้าได้อะไร ที่มีขนาดเท่าหนูก็คงจะดี
การออกหาอาหารยามค่ําคืน มันมีความเสี่ยง
เว้นแต่ว่าคุณจะมี...
พลังวิเศษซ่อนอยู่
เธอกระโดดได้สูงสองเมตร ประหนึ่งว่าท้าทายแรงโน้มถ่วง
เอ็นขนาดใหญ่เกินปกติที่เท้าและขา รวมถึงร่างกายที่เล็กจิ๋ว
ช่วยให้เธอกระโจนหนี จากภยันตรายที่ดักซุ่มอยู่ในป่าได้
และหวังว่าจะไปลง ในบริเวณที่ปลอดภัยกว่า
เมื่อฤดูร้อนเปลี่ยนไป เป็นฤดูใบไม้ร่วง
ป่าก็เข้าสู่ช่วงเวลา ที่เฟื่องฟูน่ายินดี
แต่มันมาพร้อมกับภัยคุกคามใหม่
เหยี่ยวนกเขาท้องขาวโตจนบินได้แล้ว
จากที่เคยเป็นนกน้อยขนกระเซิง
กลายเป็นมือสังหารแห่งเวหา
ปีกของเธอกางได้กว้างกว่าหนึ่งเมตร
แถมยังบินได้เร็ว ถึง 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
สัตว์เล็กๆ ควรจับตามองท้องฟ้าเอาไว้
และไม่ใช่แค่ระวังเหยี่ยว
วินาทีที่เจ้าชิปมังก์จิ๋วรอคอย
ลูกโอ๊กสุกได้ที่
ลมจะพัดลูกโอ๊กร่วงเพียง 1-2 สัปดาห์ นี่จึงเป็นเวลากักตุน
เขาสามารถยัดมันลงไป ในแก้มเบ้อเริ่มเทิ่มได้หลายเม็ด
เป็นทักษะที่มีประโยชน์เมื่อต้องเก็บ ให้ได้เป็นร้อยๆ เพื่อให้รอดหน้าหนาว
แต่ดูเหมือนว่าเขา จะสะสมเสบียงได้ช้าเหลือเกิน
มีคนมาปล้นของในโกดังลับของเขา
ชิปมังก์รุ่นพี่นั่นเอง
ยิ่งเจ้าจิ๋วเก็บมามากแค่ไหน
คนข้างบ้านก็ขโมยไปมากแค่นั้น
และที่แย่ไปกว่านั้น...
ลูกโอ๊กที่เกลื่อน อยู่แถวนั้นยังไร้ค่าด้วย
มันมีตัวอ่อนด้วงงวงอยู่ข้างใน
ตอนนี้ ด้วยขนาดที่เท่าเจลลี่บีน มันถึงเวลาต้องไปจากสถานเลี้ยงเด็ก
พูดน่ะง่ายกว่าทํานะ
แต่กระทั่งลูกโอ๊กกลวงๆ ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์
มันเป็นบ้านหลังใหม่ ของมดกินลูกโอ๊กรุ่นใหม่
ในขอนไม้แสนสบายของเธอ
หนูกระโดดปูที่นอนเสร็จเรียบร้อย
เธอตื่นขึ้นมา เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น
ตอนนี้ได้เวลานอนยาวอีกรอบแล้ว
แต่เจ้าชิปมังก์จิ๋วนั้นยังพักไม่ได้
ฤดูใบไม้ร่วงกําลังจะผ่านไป
และโอกาสที่เขาจะรอดพ้น ฤดูหนาวไปได้ดูจะลางเลือน
เขาต้องการลูกโอ๊กเพิ่ม
และทางออกมีเพียงทางเดียว
ได้เวลาเสี่ยงเข้าเขตแดนศัตรู
เจ้าตัวผู้รุ่นพี่อาจจะชอบขโมย...
แต่มันไม่ยอมแบ่งแน่ๆ
เจ้าชิปมังก์จิ๋ว โดนจับได้คาหนังคาเขา
ถิ่นนี้ไม่มีที่พอ สําหรับชิปมังก์สองตัว
แต่เขาจะหนีไปตลอดไม่ได้
ต้องสู้แล้ว
ตัวผู้รุ่นพี่หนีหางจุกตูดไป เพราะถูกโจมตีและมีบาดแผล
และดูเหมือนว่าเขา คงจะไม่กลับมาอีกสักพัก
บางครั้งเมื่อเราตัวเล็ก ชีวิตอาจแสนสั้นอย่างน่าเจ็บปวด
แต่เจ้าชิปมังก์จิ๋วตัวนี้ ก็ใช้มันอย่างคุ้มค่าที่สุด
เขาได้อาณาเขตมาเป็นของตัวเอง
ได้เสบียงลูกโอ๊กมหาศาล
และได้เอาชนะความท้าทาย ของการเป็นสัตว์ตัวเล็ก...
ในป่าใหญ่อันโหดร้าย
ตอนนี้เขามีทุกสิ่ง ที่จะช่วยให้ผ่านฤดูหนาวนี้ไป
ในที่สุดเขาก็พักผ่อนได้...
และฝันถึงฤดูใบไม้ผลิครั้งใหม่
คําบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์