Onze aarde is zo indrukwekkend...
...dat je de kleine dingen soms over het hoofd ziet.
Maar als je goed kijkt, ontdek je een onbekende wereld.
Waarin nietige helden...
...en kleine monsters...
...superkrachten nodig hebben...
...om zich staande te houden, tegen alle verwachtingen in.
VERTELD DOOR PAUL RUDD
Australië is een land vol fantastische wezens.
Niet alleen kangoeroes en koala's.
Het wemelt down-under in de rimboe van de vreemde, kleine dieren.
Ze voelen zich opperbest...
...in deze zonovergoten wereld.
Deze suikereekhoorn, een hand groot...
...vindt voldoende voedsel en beschutting in de eu­ca­lyp­tus­sen.
Net als haar buren.
Maar zelfs in de beste tijden zijn er moeilijkheden.
En als de zomer toeslaat, en de zon in kracht toeneemt...
NIVEAU BRANDGEVAAR
...moet je hittebestendig zijn...
...om het te halen.
RIMBOE
Op het droogste bewoonde continent leven heeft zo zijn voordelen.
Door de overvloedige zonneschijn maken de eu­ca­lyp­tus­sen veel suiker.
Dat betekent in de lente smullen voor de suikereekhoorn.
Op dit moment is het leven vrij eenvoudig.
Ze zweeft van eu­ca­lyp­tus­ naar eu­ca­lyp­tus­ op zoek naar zoets.
Met één sprong kan ze de lengte van twee tennisbanen afleggen.
De suiker trekt ook regenbooglori's aan.
Honderden.
Er is meer dan genoeg eten.
Dus op het heetst van de dag laat ze ze begaan...
...en gaat ze lekker even rusten.
Haar nieuwe baby, nog maar pas twee weken uit de buidel.
Hij is maar een duim lang.
En volledig afhankelijk van zijn moeder.
Maar halverwege de zomer zal hij zichzelf moeten redden...
...in een veel complexere wereld.
Het leven is hier nu nog zo goed dat de lori's besloten hebben te blijven.
Maar een nest vinden is lastig.
Hier zijn geen spechten om gaten in de bomen te maken.
Veilige schuilplaatsen zijn dus erg gewild.
Een monsterlijke, koelbloedige moordenaar.
Bonte varanen kunnen zo veel wegen als een peuter.
En ze eten bijna alles.
Een veel lichtere kraaghagedis is een makkelijke prooi voor deze reus.
Hij moet zich in een boom verstoppen.
Maar ze zijn allemaal bezet.
Kraaghagedissen kunnen agressief territoriaal zijn.
Dit is een waarschuwing.
Maar de nieuweling kan nergens anders heen.
Om verwondingen te voorkomen, strijden deze hagedissen met hun kraag.
Hoe feller, hoe beter.
Maar als het verschil klein is, gaan ze op de vuist.
De indringer lijkt minder sterk.
Hij slaat op de vlucht...
...voor de oorspronkelijke bewoner.
Na zijn nederlaag moet hij hier voorlopig genoegen mee nemen.
Maar binnenkort zal hij een veel veiligere plek nodig hebben.
Er komen zwaardere tijden aan.
De mieren leggen al voorraden aan.
Maar eten zoeken kan hachelijk zijn.
De rimboe zit vol vreemde schepsels.
Gewapend met enorme klauwen...
...stekels en een lange, kleverige tong.
Een mierenegel.
Hij ziet er misschien niet zo eng uit.
Maar voor een mier is hij dodelijk.
Hij kan er 60.000 eten in tien minuten.
In de bomen eten gaat langzamer.
Eucalyptusbladeren zijn zo giftig...
... dat bijna alleen koala's ze kunnen opeten.
Maar ze verteren kost zo veel energie...
...dat koala's 15 uur per dag slapen.
Zelfs wakker zijn ze een beetje doezelig.
Dit is geen droom.
Dit ding is echt.
Het is een Uraba lugens.
Hij balanceert de eerder afgeworpen huid van zijn kop boven op zijn huidige kop.
Bizar, maar levensreddend.
Roofwantsen vermoorden hun slachtoffers met gif dat hun binnenste vloeibaar maakt.
Door zijn gekke vermomming...
...krijgen de vijanden van de Uraba lugens kop noch staart aan hem.
Kleine wezens verteren eucalyptusbladeren veel beter.
Deze wandelende tak lijkt er zelfs op.
Door die slimme camouflage kan ze eten zonder opgegeten te worden.
Ze eet elke dag haar eigen lichaamsgewicht in bladeren.
Het ouderschap...
...moet ze door tijdgebrek uitbesteden.
Haar eitjes, vermomd als lekkere zaden, worden door onwetende mieren weggebracht.
Alleen de bovenkant van het ei is eetbaar.
De rest wordt in het nest gedumpt.
En daar blijft het...
...veilig onder de grond, tot het uitkomt...
...vele maanden later.
De zon wordt sterker.
De buren van de suikereekhoorn worden lawaaieriger.
Maar hun gekrijs klinkt anders.
Het is een alarmsignaal.
Onder impuls van de zon verandert de bonte varaan in een geduchte jager.
Met zijn gespleten tong gaat hij op zoek naar verborgen prooien.
Door hun haakvormige klauwen kunnen deze reuzehagedissen zelfs in bomen klimmen.
De kleine eekhoorn is bijna te groot om te dragen.
Hij moet binnenkort zelf zijn weg zoeken in deze wereld.
Een wereld die met de dag hachelijker wordt.
Aan het begin van de zomer is het al bloedheet in de rimboe.
Er is weinig beschutting...
...en weinig water om te drinken.
Een bergduivel, niet langer dan een potlood...
...blijft gehydrateerd op een heel indrukwekkende manier.
Het gaat niet snel, maar het is het wachten waard.
Als hij eindelijk stilstaand water vindt, gaat hij er gewoon in stilstaan.
De kanaaltjes tussen zijn stekels transporteren het water naar boven.
Helemaal tot aan zijn mond.
Een buitengewone truc...
...die deze kleine duivel bestand maakt tegen stijgende temperaturen.
Het eu­ca­lyp­tus­bos biedt wat meer beschutting.
Maar zelfs hier...
...gaat het leven zijn snelle gangetje.
Een mannelijke pauwspin op zoek naar een partner.
Makkelijker gezegd dan gedaan.
Deze spinnen zijn kleiner dan een linze.
Dit mannetje heeft een vrouwtje gevonden, maar moet haar nog voor zich winnen.
Vrouwelijke pauwenspinnen zijn heel kieskeurig.
Het mannetje moet er precies goed uitzien en bewegen.
Doe het fout...
...en je wordt afgewezen.
Er zijn meer dan 80 soorten pauwspinnen...
...elk met hun eigen paargedrag.
Speciaal afgestemd op de smaak van het vrouwtje van die soort.
Het mannetje danst alsof zijn leven ervan afhangt om het vrouwtje het hof te maken.
Maar het mannetje is nog altijd op zoek.
Hij speurt met zijn poten naar vrouwelijke feromonen.
Daar is ze.
Tijd om te pronken.
Hij is op dreef...
...en haar lijkt het wel te smaken.
Ze schudt met haar achterwerk om aan te geven dat ze al bevrucht is.
Nou, dat was zonde van de tijd.
En de tijd dringt.
Over amper enkele weken...
...zal de kleine suikereekhoorn zelfstandig moeten zijn...
...en weten waar hij eten kan vinden.
Er zitten in deze tijd van het jaar rare stippen op de eucalyptusbladeren.
Bladvlooien gebruiken hun zoete sap...
...om schuilplaatsen te bouwen ter grootte van een rijstkorrel.
Deze kleine snoephuisjes lijken wel kunstwerkjes.
Ze zijn ook lekker.
Maar zelfs 's morgens vroeg is het nu te heet om eropuit te gaan.
De temperatuur stijgt tot 50 graden en de eucalyptusbladeren verwelken.
Maar ze zitten zo vol giftige stoffen dat ze heel langzaam afbreken.
De diepe strooisellaag biedt onderdak aan sluwe roofdieren.
Een Lialis burtonis jaagt exclusief op andere reptielen.
De meeste gaan er snel vandoor.
Maar de Strophurus taenicauda niet.
Zijn kleine gestalte en camouflage bieden enige bescherming...
...maar niet tegen de zon.
Hij heeft schaduw nodig.
Hij is maar een creditcard lang, dus hij past hier perfect in.
De Lialis burtonis neemt zelfs de kleinste beweging waar.
Als deze hagedis zich bedreigd voelt, gaat hij in de aanval.
Een slijmslingerende gekko.
De vloeistof is onschadelijk, maar kleeft en stinkt zo...
...dat zelfs de dodelijkste jager hem smeert.
Langzaam maar zeker...
...vindt hij z'n plek.
De zomerse hitte brengt zomerstormen met zich mee.
Het is zo heet...
...dat de eerste regendruppels verdampen voor ze de grond raken.
Maar als de bliksem inslaat, schieten alle droge bladeren in brand.
En hun vluchtige chemische stoffen voeden de vlammen.
Kleine dieren hebben moeite om aan het snelle vuur te ontsnappen.
De mierenegel kan alleen onder de grond vluchten.
Mogelijk graaft hij zijn eigen graf.
Het vuur laait op...
...maar de suikereekhoorn is te groot om te dragen.
Zijn moeder...
...moet zichzelf redden.
Haar jong staat er alleen voor.
De insecten vluchten, maar de roofdieren komen dichterbij.
Talloze wouwen komen aangevlogen.
Deze zogeheten brandwouwen komen van de paniek profiteren.
De suikereekhoorn is omsingeld.
Zijn eerste vlucht zou zijn laatste kunnen zijn.
Als bosbranden uiteindelijk uitdoven...
...blijft het land verwoest achter.
Maar niet helemaal levenloos.
Egelmieren kunnen hun lichaamstemperatuur genoeg verlagen om de brand te overleven.
De jonge suikereekhoorn is er ook nog.
Nu moet hij overleven in een tot as gereduceerde wereld.
Hij zal verkoolde insecten moeten eten tot het bos weer tot leven komt.
En het leven keert inderdaad terug.
Eu­ca­lyp­tus­sen zijn erg veerkrachtig.
En de mineraalrijke as verrijkt de bodem.
Voeg een beetje water toe en het bos is herboren.
De rimboe begint zich al snel weer te herstellen.
Er ontstaat nieuw leven.
Bekende dieren keren terug.
En de eucalyptussen zijn opnieuw een veilig onderkomen...
...voor allerlei vreemde en schitterende kleine wezens.
Ze hebben zich mettertijd aangepast aan de jaarlijkse vuurcyclus.
Maar naarmate de bosbranden uitgestrekter, heter en frequenter worden...
...zullen de kleintjes moeite hebben om te overleven.
LAAT ONZE HAGEDISSEN NIET IN DE HITTE STAAN
Voorlopig is de jonge suikereekhoorn klaar...
...om de extreme beproevingen van het leven in de rimboe te trotseren.
En hij is niet helemaal alleen.
Zelfs de onafhankelijkste suikereekhoorns...
...knuffelen graag met een paar vrienden.
Vertaling: Len Van Renterghem