Ziemia jest tak efektowną planetą,
że łatwo pominąć to, co w życiu najmniejsze.
Ale wystarczy się przyjrzeć...
żeby dostrzec cały niezbadany świat.
Świat, w którym drobni bohaterowie...
i małe potwory...
potrzebują niewiarygodnych supermocy...
żeby zatriumfować na przekór ogromnym przeszkodom.
Mały świat
Karaiby.
NARRATOR
Wyglądają jak raj.
Wydaje się, że to ładny dom dla koliberka hawańskiego.
Jest niewiele większy od pszczoły.
To najmniejszy ptak na świecie.
Różnego rodzaju małe wyrzutki
odnalazły swoją drogę na te wyspy.
Często są najmniejsze ze swojego rodzaju i nie występują nigdzie indziej na Ziemi.
Żywność i przestrzeń są tu bardzo ograniczone.
Często przeżywają tylko najmniejsi.
Ale raj ma swoją ciemniejszą stronę.
Kiedy nastaje sezon huraganów,
małe zwierzęta muszą mierzyć się z jednymi z największych sił na planecie.
WYSPA
W słoneczne dni życie na karaibskiej wyspie kipi od możliwości.
Samiec koliberka hawańskiego.
Szuka samicy...
zrobiony na bóstwo.
Ale ta jest zajęta.
Opiekuje się dwoma pisklętami,
dopiero co wyklutymi z jajek wielkości ziarnek kawy,
w domu wielkości filiżanki do espresso.
W ciągu czterech dni urosną dwukrotnie na diecie z owadów i nektaru.
Dostarczanie całego tego pokarmu to gigantyczne zadanie.
Kolibry spalają energię szybciej niż jakiekolwiek inne zwierzę.
Mama musi więc odwiedzić setki kwiatów dziennie.
Jest tak mała, że owady są dla niej dużą konkurencją.
Podczas gdy się pożywia, gniazdo pozostaje bez ochrony.
Nawet pojedyncza mrówka jest zagrożeniem.
A kiedy przychodzi ich więcej, pisklęta są w dużym niebezpieczeństwie.
W samą porę.
Wróciła uratować sytuację.
Z czasem karaibskie stworzenia ewoluowały.
Zmalały, żeby wykorzystać jak najwięcej znalezionego pokarmu.
Wąż nitkowaty,
o grubości nitki spaghetti...
i połowie jej długości.
Poluje na mrówki...
w pewnym sensie.
Dorosłe mrówki są za duże na jego małe szczęki.
Ale ich larwy dobrze się mieszczą.
Wiele z tych miniaturowych cudów występuje tylko na jednej wyspie.
Ten gekon o długości połowy zapałki,
Sphaerodactylus ariasae,jest jedną z najmniejszych jaszczurek na świecie.
Ma idealny rozmiar, by polować na mikroskopijne owady w ściółce.
Ale jest chyba odrobinę za mały, żeby mierzyć się z tropikalną burzą.
Krople deszczu spadają jak bomby.
Mama koliber robi wszystko, co może, żeby ochronić pisklęta.
Inne ptaki latają, szukając schronienia.
Ale burza jest tak przytłaczająca...
że mama jest zmuszona porzucić swoje gniazdo.
W poszyciu lasu spływ zmienia się w falę pływową.
Ale dla gekonaSphaerodactylus ariasae rozmiar jest supermocą.
Jest tak mały i lekki, że dosłownie chodzi po wodzie.
Dryfuje, póki powódź nie ustąpi.
Przy ponad 15 tropikalnych burzach, które co roku uderzają w Karaiby,
raj może szybko zmienić się w piekło.
Pisklęta kolibra zostały wymiecione.
Mama musi zacząć od nowa...
zanim uderzy następna burza.
W wyniku burzy roślinność zostaje wymyta do morza.
Wraz z nią na falach unoszą się stworzenia.
Czasem podróżnik ma tyle szczęścia, że dociera do nowego brzegu.
Właśnie tak wiele zwierząt kolonizuje nowe wyspy.
Małe i odporne jaszczurki anolis odnoszą sukces jako pasażerki na gapę.
Ale inni przybyli tu o wiele wcześniej.
Hutie i iguany mogą przeżyć, jedząc odpadki wyrzucone na brzeg.
Musi opuścić plażę.
Od bezpiecznego miejsca dzieli ją tylko parę metrów.
Wystarczy paru dzielnych pionierów, żeby zacząć nową populację.
Burza przyniosła dary dla różnych stworzeń przeszukujących plażę...
od hutii po pchły piaskowe.
Ale nie każdy poluje na pożywienie.
Samica tego kraba pustelnika szuka nowego domu.
Jej obecne lokum jest w opłakanym stanie.
Burza wyrzuciła na brzeg nową dostawę skorup.
Ale nie jest łatwo znaleźć właściwą.
Ma rozmiar zaledwie piłki golfowej.
Ale kraby pustelniki mogą urosnąć do wielkości kokosa
i muszą stale usprawniać swoje skorupy, żeby pasowały.
Niekończące się zapotrzebowanie na większe domy
podsunęło krabom pustelnikom genialny pomysł.
Kiedy krab znajduje skorupę, która nie pasuje...
sygnalizuje innym, żeby ją sprawdziły.
A kiedy przychodzi pustelnik właściwego rozmiaru,
tworzą łańcuch mieszkaniowy.
Od dużego do małego.
Największe wprowadzają się najpierw.
Każdy następny zajmuje nowo zwolnione lokum kolejnego rozmiaru.
Samica się spóźniła.
Ale zawsze zostaje jedna skorupa.
Najmniejsza.
Jakimś sposobem krab po prostu wie, że znalazł odpowiedni dom.
W końcu ma prawdziwe schronienie.
Przyda się jej.
O tej porze roku zła pogoda jest zawsze blisko.
W głębi lądu rzeki wciąż szaleją po ostatniej burzy...
niosąc deszczówkę do morza.
Ale niektóre zmierzają w inną stronę.
Ten gatunek babki płynie pod prąd, by znaleźć dobre miejsce do rozmnażania.
Żeby uniknąć konkurencji, niektóre samce podejmują ogromny wysiłek.
Jest mniejszy niż łyżeczka,
ale używając płetw jako przyssawek, a ust jako chwytaków,
może pokonać bystrza.
To jednak może stanowić...
większe wyzwanie.
Babki mogą wspinać się na wodospady osiągające 350 metrów,
prawie tak wysokie jak Empire State Building.
Wspinaczka zajmuje wiele dni.
Wielu podejmuje tę próbę...
ale przeżywa mniej niż 1 na 100.
Opanowanie się opłaca.
Sukces.
I szansa na rozmnażanie,
żeby wysłać nowe pokolenie z powrotem w dół rzeki.
Wilgotność sezonu burzowego wywołuje eksplozję życia.
Krab z gatunku sesarma jarvisi ma wielkość kostki cukru.
Nie musi być w wodzie, żeby przeżyć.
Ale potrzebuje jej, żeby złożyć jaja.
W malutkich kałużach w skale zebrała się deszczówka,
ale jest tu zbyt ryzykownie, by założyć rodzinę.
Znalazła idealne rozwiązanie.
Za pomocą wyspecjalizowanych włosów wciąga wodną błonę na swoją skorupę.
Teraz tylko potrzebuje na nią miejsca.
Pusta skorupa ślimaka, rozmiaru pudełka zapałek.
Idealna, by zmieścić parę kropel.
I wystarczająco bezpieczna dla nowej rodziny.
Dwadzieścia krabiątek,
nie większych niż ziarnko piasku.
Przez kolejne trzy miesiące
będzie je karmić, poić i chronić
w małym domku ze ślimaczej skorupy.
W trakcie sezonu burzowego w powietrzu jest tyle wilgoci,
że żaby coquí mogą się rozmnażać całkowicie poza wodą.
Cud życia rozpoczyna się od jednej komórki.
Pilnuje ich oddany ojciec.
Ma zaledwie rozmiar truskawki,
ale jest gotowy bronić młode przed każdym zagrożeniem.
Głodny ślimak...
dwukrotnie większy od niego.
Nie może przemieścić jaj.
Nie ma ucieczki.
Stawia opór...
ale ślimak jest bezwzględny.
Nieustraszony tata będzie pełnił straż jeszcze dwa tygodnie,
zanim jego jaja w końcu się wyklują.
Samica kolibra szuka nowego partnera.
Tak małego samca trudno byłoby znaleźć,
gdyby tak bardzo nie chciał zwrócić na siebie uwagi.
Musi ciężko pracować, żeby ją zdobyć.
Maleńki tancerz.
W końcu wytrwałość się opłaca.
Wkrótce znów będzie matką, więc musi zbudować nowe gniazdo.
Pajęczyny są idealnym klejem, który wszystko zespoi.
Zaczyna od tkania fundamentów.
Już za kilka dni
gniazdo będzie gotowe, by ukołysać nowy lęg cennych jaj.
Ale na morzu... zanosi się na coś dużego.
Temperatura oceanu rośnie przez cały rok,
przez co tropikalne burze są jeszcze potężniejsze.
Karaibskie anolisy są zaskakująco dobrze przystosowane,
by znosić tak ekstremalną pogodę.
Bardzo duże stopy pomagają im się utrzymać,
gdy wieje wiatr o prędkości 200 km/h.
Ale ta burza wciąż narasta.
To Huragan Dorian.
Burza rozmiaru Kansas.
Gdy uderzają najpotężniejsze zjawiska pogodowe na świecie...
małe stworzenia są na ich łasce.
Prędkość wiatru rośnie do 300 km/h.
Bezpośrednie uderzenie oznacza całkowitą dewastację.
Co roku Karaiby są pustoszone przez huragany.
Ale z tysięcy wysp tylko kilka odczuwa główne uderzenie.
Przeżycie jest kwestią szczęścia...
i rozmiaru.
Małe zwierzęta często mają najwięcej szans schronić się przed burzą
i szybko do siebie dojść.
W środku sezonu burzowego, bez względu na okoliczności,
kraby pustelniki wracają na plażę.
Nów księżyca zapoczątkowuje ich masową migrację.
Przez trzy dni i trzy noce zbierają się ich tysiące.
Wyłącznie samice niosące jaja.
Kiedy tylko dotykają wody...
jaja się wykluwają.
Miliony mikroskopijnych larw trafiają do morza.
Popłyną z prądami, rosnąc...
aż przyjdzie czas, by zejść na ląd
i skolonizować nowe tereny.
To najmniejsze zwierzęta najlepiej wykorzystują
ograniczone możliwości, jakie dają wyspy karaibskie.
Żabki coqui są w pełni uformowane...
i gotowe do wyjścia.
Poświęcenie ich ojca
pozwoliło im zaistnieć
w tym wielkim świecie.
A wytrzymałość tej matki umożliwiła jej nowy start.
Nowe pokolenie maleńkich cudów...
które można znaleźć tylko...
na tych wyspach skarbów.
Napisy: Marzena Falkowska