Jestem gotowa. Widzisz mnie?
Mam problem z obrazem. Monitoring szwankuje.
A teraz?
Mam cię. Szykownie.
Dziękuję. A nasz przyjaciel?
Wysoki, łysy facet w skórzanej kurtce.
Idzie w twoją stronę. Pięćdziesiąt metrów.
Zbliża się.
Trzydzieści pięć.
Dwadzieścia.
Dziesięć.
Muszę kończyć.
Cześć.
ZABÓJCZA GRA
WITAMY W NOWYM JORKU
Bagaże ogarnę.
Mamusia!
Pistacyjka!
Znowu jadłaś kule do kręgli?
- Tak. - A ile?
Dziesięć.
Dziesięć?
- Tęskniłaś? - Tak.
Ja za tobą też.
Gdzie nasi panowie?
Halo?
- Powróciła! - Na pełnym gazie.
Cześć.
Mój ulubiony kurczak z ananasem?
- Nie inaczej. - Cześć.
- Co tam w Nebrasce? - Było... Dzięki.
Było nudno. Cztery dni wykładów dla kadry średniego szczebla
o dodaniu opcji wege do ich oferty.
To na bank nie przejdzie
w Plattsmouth w Nebrasce.
Mieliśmy jeszcze sześciogodzinną integrację
w hucie szkła.
- Było... - Jak zwykle?
Tak, jak zwykle.
A gdzie Wy? Śmieci nadal stoją.
Bo są za ciężkie.
Niemożliwe, ta drobinka zjadła już wszystkie kule do kręgli.
Tęskniłam, kochanie.
I niech się mięsko piecze.
Chodźmy.
Kotku...
Chcesz się odświeżyć?
- Mamo, zobacz. - To wykwintna restauracja.
- Restauracja? - Będę barmanem.
A ja kelnerką.
Zrobiłeś kurczaka z ananasem.
Szczęśliwej rocznicy.
Zapomniałaś o rocznicy. Słodki Jezu.
Musi cię zżerać poczucie winy.
Jak sobie z tym radzisz?
Właśnie szykuję najlepsze naleśniki na świecie.
Pomogło?
Ani trochę.
Buenos Aires. Klient zadowolony,
- kasa przelana, gliny w polu. - To znowu Raj.
Mam dobre i złe wieści.
Złe – twoje zdjęcie trafiło na listę ściganych w darknecie.
Dobre są takie, że chyba w porę je usunąłem.
Ale musisz się przyczaić.
Jasne, kumam. A możemy omówić to później?
Jest z tobą Dave, co?
Dodam tylko, że jest kolejna robota.
Nie ma szans. Dopiero wróciłam.
Szkoda. Dobrze płacą.
I chcą najlepszego,
a tak się składa, że to ty.
Wiem o tym, Raj.
Ale miałam mieć wolne do listopada.
Dobrze, zrób sobie przerwę.
Ale Sovereign utrzymuje dużą nagrodę dla każdego,
kto cię znajdzie.
Jeśli nie pracujesz,
nie mam środków, by cię chronić.
A to nie jest tanie.
Mogę zadzwonić jutro?
Przypalają mi się naleśniki.
Uprzedzałem, że robi się gorąco.
Zabawne. Do jutra.
Ale uważaj. Próbuję...
- Wszystko gra? - Tak. Praca.
Najchętniej kazaliby mi jeździć po całym kraju.
Jesteś w tym za dobra.
Tak mi mówią.
Komu naleśnika?
- Mnie! - W porządku.
Proszę bardzo.
I...
- Proszę, kochanie. - Proszę, skarbie.
Nie chcę króliczka. Wolałem tego nudnego.
- Pokroimy. - Nie.
Problem rozwiązany.
- Dobra robota. - Nie ma za co.
- Zabieram. - Ej!
- Pa. - Pa.
Zrobię ci nowego.
Pan Puszek i Księżniczka Małpka nie mogą siedzieć razem,
bo się nie dogadują.
Rozumiem, a o co się pospierali?
On jest zazdrosny.
O kogo? O Jasia Rogacza?
O Królową Zjawę.
Królowa Zjawa. Jasne.
Wrócimy do tego, dobrze?
RAJ – MOJA RADA: SPRAW DAVE'OWI ZABÓJCZY PREZENT ROCZNICOWY!
7 SPOSOBÓW NA LEPSZY ZWIĄZEK
Sam nie wiem, stary. Coś jest nie tak.
Trina wydaje się strasznie wycofana.
Jest na ślubie swojej siostry i nawet nie napisze?
Jest na ślubie, a ciebie tam nie ma?
Tak, a co? To źle?
Nie za dobrze, Kev.
I dlatego potrzebuję twojej opinii.
Ty się znasz.
Ile jesteście z Emmą po ślubie? Dwadzieścia lat?
Siedem.
Jesteście wzorową parą.
Tak.
Nie, nadal nie jest w porządku.
Wróciłaś po ciężkim tygodniu.
Ja też nie miałem lekko. Chciałem miło spędzić weekend.
Zrobiłeś moje ulubione danie,
a dzieci restaurację. Nawaliłam.
Miałaś długi tydzień.
Zapomniałam o naszej rocznicy.
Jestem straszna.
Co to?
- Co? - To.
- Tak. - To?
Tak!
To może być... To może być pomyłka.
Dave!
Kupiłeś mi tandetną bieliznę?
Powiedz, co sądzisz.
Kupiłeś. To kostium?
Pielęgniareczka?
Seksowna i dyplomowana.
No tak, oczywiście.
Przesadziłem?
Nie, skąd.
Pomyślałem, że może...
trochę pokombinujemy.
Tego chcesz? Pokombinować?
A może mam być kimś innym?
Na jedną noc.
To znaczy...
Dlaczego nie?
Ja też mogę coś zmienić.
- Wejdziemy w to razem. - Pewnie.
Będę lekarzem. Ten sam motyw.
Przyda się stetoskop.
Tak, ale ja...
Zróbmy to naprawdę.
Jutro na mieście.
Jutro? Ciężko będzie o opiekunkę.
Twoja siostra nam wisi za Święta.
Faktycznie jest nam krewna.
Co zrobimy? Idziemy do teatru?
Nic z tych rzeczy, Dave.
Idziemy do hotelu.
- Do hotelu? - Eleganckiego.
Spotkamy się przypadkiem w hotelowym barze.
Nie będę sobą.
Ty też nie.
Dwoje nieznajomych spotyka się w barze.
Mamo! Chcę wody!
Jutro wieczorem.
- Jutro wieczorem. - Jutro wieczorem.
To zatrzymam.
Wracaj tu! Dopadnę cię!
Wcale nie.
Zwolnijcie trochę!
O mój Boże.
To super. Naprawdę. Zasługujecie na to.
Tak, po prostu... No wiesz...
- Zasługujemy, nie? - No raczej.
Oboje dużo pracujecie.
Dzieci są niesamowite.
Nigdy nie wychodzicie,
a ogródkowy grill odpada jako opcja na rocznicę.
Dobra.
Pokaż mi buty.
Poczekaj na perukę.
HOTEL ROYAL GRAND
Dobry wieczór.
Przepraszam.
Wódkę z martini.
- Tak. - Dziękuję.
No bez jaj!
EMMA – UTKNĄŁEM W TUNELU, BĘDĘ WKRÓTCE
NIE DOSTARCZONO
Serio?
Wyrazy uznania od tego pana.
Nie uwierzy pani, jak mi mija noc.
Czyżby?
Gdybym nie znalazł w barze
wolnego miejsca obok pięknej kobiety,
zwątpiłbym w swoje szczęście, ale...
Oto jestem.
Jak zła może być ta noc?
Bob. Kitterman.
Alice. Overby.
Cudownie.
A zatem...
Alice Overby.
Jesteś tu sama?
Na to wygląda, Bob.
No proszę.
- Podróżujesz? - To przecież hotel.
Fakt. Ale ludzie bywają tu z różnych powodów.
Zgadza się.
Muszę zapytać. Jesteś modelką?
Chyba przesadziłem,
ale zapewniam, że to nie podryw.
Jesteś piękna i wyglądasz znajomo.
Dziękuję. Zajmuję się finansami.
To dlatego poczułem więź,
widząc cię stamtąd.
Jakbym znał cię od bardzo dawna.
Ty też jesteś finansistą?
Nie martw się, nie będę cię zanudzał pracą.
Dbam o to, by oddzielać noce od dni.
I vice versa.
Ale mam jedno pytanie.
Dobrze. Jedno pytanie.
Czy kochasz to, co robisz?
Czasami.
Mówi, że czasami.
Zaraz padnę trupem.
Alice Overby czasami kocha to, co robi.
Za to wypiję.
W porządku. Zagadka rozwiązana.
Ale naprawdę wyglądasz znajomo.
I nie jest to żaden podryw
ani podstęp.
Po prostu mam taką twarz.
Faktycznie niektórzy tak mają.
Przypominają dawną dziewczynę.
Inni zaś mają twarz, której nigdy się nie zapomina.
Ciebie przypisałbym...
Co podać?
- Old Fashioned. - Oczywiście.
Dzięki.
Niektóre kobiety dają się oczarować dużo starszym mężczyznom,
ale chyba do nich nie należysz.
Wnoszę po tym, jak zerkasz na niego.
Wygląda na brokera, który wyszedł się wyszaleć.
Tak szczerze, stać cię na więcej.
Może nie jestem dostępna, Bob.
Rozumiem.
Relaksujesz się po długiej podróży służbowej
i wolałabyś zostać sama.
- Staram się. - No cóż.
Pozwolę ci na to.
bo muszę się na chwilę oddalić.
Ale...
- Nigdzie nie odchodź. - Nie mogę obiecać.
Znamy się?
Nie sądzę.
Jestem Jack.
Jack. Alice Overby.
Jack Dawson.
Jack Dawson. Miło poznać.
Jack Dawson.
Leo? Titanic? Serio?
Może postawię ci drinka?
Poproszę.
Chyba że twój przyjaciel ma coś przeciwko.
Dopiero się poznaliśmy.
Co pijesz, Alice?
Wódkę z martini.
W porządku. Przepraszam.
Poproszę wódkę z martini dla pani.
Rachunek na pokój, jeśli można.
Poproszę nazwisko i numer pokoju.
Jack...
Dawson.
- A numer... - Zapisz na mój rachunek.
Jeśli to nie problem.
- Nie trzeba. - Proszę.
Chciałbym uczcić dobre wieści dotyczące pracy.
Szkocka z wodą dla mnie, a tutaj Old Fashioned.
Pewnie. Dzięki.
- Jack, Bob. Bob, Jack. - Miło mi.
- Świetny garnitur. - Dziękuję.
Zostajesz w hotelu?
Zgadza się.
Wpadłem w interesach.
Uzgodniliśmy z panią, by nie rozmawiać o pracy,
dlatego dopytam jedynie, czym się zajmujesz.
Proszę, powiedz nam. Jack, czym się zajmujesz?
Jestem fotografem.
Sztuka czy komercja?
Głównie dziennikarstwo. Fotografie z pola walki.
A teraz raczej dziką przyrodę, egzotyczne lokalizacje.
Tego typu rzeczy.
To wspaniałe, nie sądzisz?
Tak, wspaniałe.
My zajmujemy się finansami.
Dwa rekiny i Jack fotograf.
Te drinki nie wystarczą.
Co powiecie...
na szoty?
- Ja nie... - Nie pamiętam, kiedy je piłem.
Chazz, tłum domaga się szotów.
Podaj ten mezcal z wczoraj.
W naszej branży dobre wieści to rzadkość.
Tym bardziej doceniam towarzystwo.
Gratulujemy dobrych wieści, Bob.
Nie chcę zgrywać skromnego.
Ale niespodziewania udało mi się zdobyć zlecenie,
więc jestem wniebowzięty.
Na pewno zainteresują cię szczegóły.
Choć nie do końca znam
twoją rolę w sektorze finansowym.
Fuzje i przejęcia.
To na pewno mamy wiele wspólnego.
Nie mieszkasz w Nowym Jorku?
Bywam przejazdem.
Możemy mieć wspólnych europejskich znajomych.
Tylko krajowi. Miało nie być o pracy.
Fakt. Łamię własne zasady.
Niedobry Bob. Cudownie.
Zdrowie.
Tak.
Powinienem był ostrzec. Ma kopa.
Dlatego nie piję szotów.
Mogę prosić o wodę?
Bystrzacha z niej.
- Jack, mówię ci. - Wierzę.
Wielu szuka takiej kobiety.
Dla takiej by zabili.
Mamy fart, że nam towarzyszy,
nawet jeśli tylko przez chwilę. Wypijmy za to.
Za... Alice, zgadza się?
O ile pamiętam, Bob.
Za Alice Overby
i wszystkich nieszczęśników, którzy ulegli jej wdziękom.
- Dolewka. - Obejdzie się.
Bob, to była przyjemność.
Rozumiem.
Nie chcę wchodzić w drogę młodemu dżentelmenowi.
Bez urazy.
Skądże. Gdybym był 20 lat młodszy,
może bym się obraził.
- Bob. - Przyjąłem, już sobie idę.
Jack... Wszystkiego dobrego.
I Alice, droga Alice.
Jestem w pokoju 511,
jeżeli kogoś by suszyło, jak już zamkną bar.
I tym akcentem...
W końcu jesteśmy sami.
Ciężko uwierzyć, co?
To poznamy się lepiej, Jack?
Chętnie, Alice. Bardzo chętnie.
Więcej szotów?
Przyjechałem tu szukać miejsca...
na moją nową, solową wystawę.
Solową? Fajnie.
No raczej. Wystawię zdjęcia zrobione w Bejrucie
oraz na Turks i Caicos.
Turks i Caicos?
- Na obu wyspach. - To pana pokój, panie Dawson?
- Tak, jesteśmy. - Dobrze.
- To tutaj. - Wchodzimy.
Dołącz do mnie w pokoju.
Czy mam...
włączyć muzykę?
- Tak. - Tak?
- Dobra. - Tak.
Dobra nuta.
Proszę bardzo.
Dziękuję. Zdrówko.
- Pijemy. - W porządku.
To może...
zdejmiesz buty
i spotkamy się w łóżku.
Rozgość się. Zaraz wracam.
Tak zrobię.
A jakże.
WYSZŁAM PO ASPIRYNĘ ZARAZ WRACAM
Mogę?
Mądra dziewczyna.
Jak długo jesteś Alice Overby?
Czy to tylko na dziś?
Ciężko nadążyć, Bob. Wiesz, jak jest.
- Kim jesteś? - Pokrewną duszą.
Tamten przydupas to cel?
Jako pokrewna dusza
rozumiesz, czemu nie chcę o tym mówić.
Racja. Ja jestem otwartą księgą.
Ten panamski dyplomata,
którego rano wyciągnęli z rzeki?
Musiało mi umknąć.
Okazał się zaskakująco kłopotliwy.
Zniszczył mi ulubioną koszulę.
Wyobraź więc sobie moją radość,
gdy po drugiej stronie baru zobaczyłem znajomą twarz.
Wyrazy uznania od tego pana.
Twarz, za którą wyznaczono sowitą nagrodę.
Bo padnę trupem.
Ale musiałem się upewnić.
Poszedłem więc przyjrzeć się
zdjęciu przy zleceniu.
I już wiedziałem.
Anna Peller we własnej osobie.
Spokojnie.
Bez nerwów.
Sovereign chce cię żywą,
co jest dość zaskakujące.
Płatna zabójczyni odcina się od największego syndykatu mordu
i znika, a ja nie mogę jej zabić?
Gwen Carter musi mieć do ciebie słabość.
Można do sedna, Bob?
Być może.
Jesteśmy do siebie podobni, możemy dojść do porozumienia.
Mianowicie?
60% prowizji od kolejnych zleceń
i pozostajemy w ciągłym kontakcie.
Mogę zadzwonić do naszych przyjaciół z Sovereigna,
wysłać jedną wiadomość, i zniszczyć cały twój świat.
Przy okazji nieźle zarabiając.
Więc nie pracujesz dla Sovereigna.
Pracuję dla tego, kto oferuje najwięcej.
Dwadzieścia.
Pięćdziesiąt.
Dwadzieścia pięć.
Nie lekceważ mnie.
Ani moich umiejętności.
Sovereign chce cię żywą,
ale to dość szerokie pojęcie.
Pijesz, Bob?
Cyjanek z lodem? Podziękuję.
Jak sobie chcesz.
Na zdrowie. To jak będzie?
Myślisz, że się dogadamy?
Czterdzieści.
Chyba nie mam 40% do oddania.
Już daję 30% kolesiowi,
który ma trzymać takich jak ty z dala.
Budżet się nie spina. Możesz dzwonić.
Choć wątpię, że to zrobisz.
Tak? Bo mam za dobre serce?
O nie.
Bo otrułam cię już w barze.
Z domu zawsze zabieram trzy rzeczy.
Komórkę.
Puderniczkę.
I coś odrobinę bardziej...
zabójczego.
Powinienem był ostrzec. Ma kopa.
Dlatego nie piję szotów.
Czy mogę prosić o wodę?
Za Alice Overby
i wszystkich nieszczęśników, którzy ulegli jej wdziękom.
Powinno zadziałać jakoś...
teraz.
Oj, Bob.
Szoty nigdy nie są dobrym pomysłem.
Oderwałeś wzrok od szkockiej.
Przyszłam tylko upewnić się, że nie zadzwoniłeś do Sovereigna,
zanim straciłeś głos.
Wzrok.
I całą resztę.
Bob, Bob, Bob.
Sorki. Złe miejsce, zły czas.
Chronię rodzinę. Na pewno rozumiesz.
Szlag.
Hej, kotku.
Gdzie jesteś?
Nie widziałeś liściku? Wyszłam po aspirynę.
- Nie było cię w pokoju. - Wybacz.
Szybko obrócę.
- Weźmiesz i dla mnie? - Pewnie.
Do zobaczenia.
Świetnie.
Że też zasnąłem.
Nie szkodzi.
Przepraszam.
Niepotrzebnie.
Ale już nie śpię.
Jak twoja głowa?
Już lepiej.
Nasz pierwszy taniec.
To musi być znak.
Na pewno.
Dobrze, gołąbeczki. Niech wam kac lekkim będzie.
Dzięki. Kochamy cię.
Ja was też.
Molly mówiła, że Coco za nami tęskni.
Chyba brakuje jej psich przyjaciół.
Jeśli więc kupimy psa,
Coco nie byłaby już samotna,
a nasz pies mógłby się z nią bawić.
Mama ma alergię. Rozmawialiśmy o tym.
Żadnych psów.
Istnieją rasy bez sierści.
- Nadałaby się. - Nie.
Żadnych ekranów przy stole.
RAJ, ZADZWOŃ
A mama ma telefon.
Niegrzeczna mama.
Wszystko gra?
Tak, przepraszam.
To Raj. Panikuje.
Firma chce zmienić całą strategię dla wschodniego wybrzeża.
Sama nie wiem. A teraz dzwoni.
- Przepraszam. - Zostaw.
Miałeś odłożyć.
Nie piszesz, nie dzwonisz. Była umowa, że ja to robię.
Raj, wpadłam.
Co się stało?
Widziałeś, co wysłałam?
Boże, ale bałagan.
Miałaś się nie wychylać.
Ktoś mnie znalazł. Musiałam.
Wszędzie o tym trąbią.
Carver na pewno już cię szuka.
Przyjadę. Jutro.
Jeśli Sovereign cię namierzył,
powinnaś unikać lotnisk.
Co tam?
Royal Grand, nie?
Co?
Hotel, w którym byliście. To był Royal Grand?
Tak, a co?
Wysyłam ci link.
ZABÓJSTWO W HOTELU ROYAL GRAND
Wy to potraficie wybrać hotel.
Emma!
„Według źródeł do morderstwa doszło
wczoraj między północą a trzecią nad ranem.
Personel odkrył ciało, gdy pan Kitterman
nie wymeldował się dziś rano.
Na razie nie znamy nazwisk podejrzanych,
ale policja stara się ustalić tożsamość mężczyzny i kobiety,
którzy rozmawiali z ofiarą
nieco wcześniej w hotelowym barze”.
To... To my.
To my.
„Choć to wczesny etap śledztwa,
policja potwierdziła, że para z baru
to osoby podejrzane w tej sprawie”.
To na stówę my.
Jesteśmy parą z hotelowego baru.
Zostaliśmy podejrzanymi.
Nie ma tam żadnych zdjęć?
- Nie. - Dobrze.
Musimy się zgłosić, nie?
Podali numer? Jak mamy to zrobić?
Jest numer. Zadzwonić?
- Co im powiemy? - O czym?
O innej tożsamości.
No tak.
- Fałszywe nazwiska. - Miałam perukę.
Cholera.
W porządku.
Może rozmawiał nie tylko z nami.
Piliśmy z nim szoty.
Piliśmy szoty.
Po co żeśmy je pili?
Poczekamy.
Poczekamy. I tak nic nie wiemy.
Prawda? Zobaczymy.
Może ktoś się zgłosi.
Może złapią sprawcę.
Przeczekamy to.
Tak, tak zrobimy.
Oni nie wiedzą, kim jesteśmy.
- Kitterman płacił. - Prawda.
- Czyli czekamy. - Tak.
Dobry pomysł.
To szaleństwo?
Nie wygląda to najlepiej. Nazwiska, peruka, szoty.
Nie, jest słabo.
- Hej. - O Boże.
Będzie dobrze.
Tyle się teraz dzieje,
wszystko się nawarstwia.
Rozmawiałam z Rajem, muszę być w Boise jutro,
a nie za miesiąc.
Załatwiam lot na rano.
- Dopiero wróciłaś. - Wiem. Jedno spotkanie.
Wrócę w poniedziałek.
Jak nic nie ustalą, sami się zgłosimy.
Okej, niech będzie.
Wtedy zadzwonimy.
Boise?
- Nie da się online? - Nie.
Muszę być osobiście. Trzeba działać szybko.
Dobrze. Poradzimy sobie.
Będzie dobrze.
- Jest auto. - Dobra.
Nie dokuczajcie tacie.
- Jasne. - Będę tęsknić.
Malutka. Cześć.
Kiedy wrócisz do domu?
Zanim w ogóle zauważysz.
Już zauważyłam, że cię nie ma.
Dobrze.
Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Wiem.
Skarbie, muszę iść.
Pamiętaj, że od jutra Wyatt bierze nowe witaminy,
a Carę trzeba odebrać...
O czwartej, a nie piątej.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Zadzwonię, jak będę mogła.
Bezpiecznego lotu.
Przyjadę po ciebie na lotnisko.
Tak.
W porządku.
Dobrze.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Który terminal?
Międzynarodowy.
ZABÓJSTWO W HOTELU ROYAL GRAND
Jeśli uda nam się z eko-pokazem na południu,
to może wszystko zmienić.
Teraz czas na Dave'a.
Dave.
Tak, to bardzo ekscytujące.
Jak mówił Kevin...
Tu Emma. Zostaw wiadomość.
Mówi, że w niebieskim plecaku nie ma różowej butelki.
Molly, jakoś to przeżyje.
Nie mogę teraz gadać o butelkach, jestem na lotnisku.
Tylko powtarzam po niej.
Zadzwonię, jak odbiorę Emmę.
W porządku.
Tu Emma. Zostaw wiadomość.
Niech pani sprawdzi jeszcze raz. Emma Brackett.
Lot 702 z Boise.
Tu Emma. Zostaw wiadomość.
Mam Emmy Wu. Czy to ona?
Nie, to nie...
Tu Emma. Zostaw wiadomość.
Może to kwestia pisowni. Spróbujmy Emma B-R-A-C-K...
Już szukałam.
- Nic więcej nie mogę zrobić. - ...E-T...
Dave Brackett?
Detektyw Toby Berman. Wydział zabójstw.
To moja partnerka, Karen Shah.
Ma pan chwilę?
Wiem. Mieliśmy się zgłosić, gdy wróci.
Ale żona nie wróciła?
Tak, więc powinniście powiadomić policję w Boise, prawda?
Zapewniam, zajmiemy się tym zaraz po naszej rozmowie.
Jestem o coś oskarżony?
A odnosisz takie wrażenie?
Odnoszę wrażenie, że powinienem...
Że powinienem mieć prawnika?
Masz prawnika, Dave?
Mam gościa, który załatwiał dokumenty od domu.
I do niego chcesz zadzwonić?
Żeby załatwił dokumenty od domu?
Jak agent nieruchomości?
Możemy ci kogoś zaproponować.
Nie chcę utrudniać.
Nie utrudniasz.
Tylko się denerwujesz.
Nie denerwuję się.
Nerwy są zrozumiałe.
Po prostu szukamy informacji.
Jasne.
Czekamy na prawnika
czy rozmawiamy o nocy w hotelu?
To była nasza rocznica. Czwartek.
Skąd znaliście pana Kittermana?
Nie znaliśmy.
Nie znaliśmy go.
Spóźniałem się na spotkanie.
Chyba on ją zaczepił,
a gdy ja... Słuchajcie.
Miał już wypite.
Używał pan wtedy przybranego nazwiska?
Słucham?
W hotelu używaliście innych nazwisk.
Ja...
Wiem, że to kiepsko wygląda.
Szczerze, to trochę żenujące.
Razem z żoną...
To była gra, takie jakby...
Jakby odgrywanie ról.
Zabawa. Coś w ten deseń.
Dla podkręcenia atmosfery.
Wymyśliliśmy nazwiska.
I...
Chcieliśmy tylko dodać odrobiny pikanterii.
Często odgrywacie z żoną role?
Nie.
To był pierwszy raz.
Panie Brackett, to agentka specjalna Carver z ITIC.
Dołączy do nas.
Należy do grupy zadaniowej zajmującej się tą sprawą.
Miło mi, panie Brackett.
Kontynuujcie.
Jak długo jesteście już małżeństwem?
W czwartek minęło siedem lat.
- Macie dwójkę dzieci? - Tak.
Wyatt ma dziesięć lat, Caroline sześć.
Wyatt to syn z poprzedniego małżeństwa. Emma jest jego mamą już od dawna.
Przepraszam. O co dokładnie tu chodzi?
ŚWIADECTWO POBYTU
Ta kobieta to pana żona?
Nie.
Nazywa się Emma Rayburn.
To nazwisko Emmy.
- Panieńskie. - Nie.
To Emma Jane Rayburn.
Trzydzieści trzy lata, 170 cm wzrostu, piwne oczy.
Numer ubezpieczenia 174-63-1503.
Do czego zmierzacie?
Emma Rayburn zmarła osiem lat temu.
Żonę poznał pan jakieś osiem lat temu?
Dave?
Pokażę panu kilka zdjęć, jeśli to nie problem.
Lotnisko w Buenos Aires, Argentyna, poprzednia środa.
Cztery godziny wcześniej znaleziono
zwłoki lokalnego lidera związku.
Na miejscu zbrodni widziano kobietę pasującą do tego opisu.
Ale ona była w Nebrasce.
Więc...
Facet z hotelu, Robert Kitterman.
Sądzimy, że to przykrywka niejakiego Dereka Worleya.
Płatnego zabójcy odpowiedzialnego za 30 morderstw na całym świecie.
To Rajendra Bakshi.
Przełożony mojej żony, Raj.
Działa na czarnym rynku w darknecie.
Urodzony w Chennai, wychowany w Anglii, działa z Berlina.
Jest jej prowadzącym.
Prowadzącym.
To nie będzie łatwe, panie Brackett.
Ale...
Pana żona tak naprawdę nazywa się Anna Peller.
Jest poszukiwana za zabójstwa na kilku kontynentach.
Musi nam pan pomóc ją znaleźć.
Przepraszam.
O matko.
Co?
BOŻE NARODZENIE
KANADA
Co?
Agentko Carver.
Dobrze, że pana złapałam.
To moja współpracowniczka, agentka Ji.
Cześć. Jestem Dave.
Możemy zająć panu chwilę?
W czym mogę pomóc?
Cóż...
Lepiej porozmawiajmy w środku.
Jest i ona.
- Urocza rodzina. - Dziękuję.
Wyatt i...
Caroline.
Mogę je wziąć?
Później oddamy.
PASZPORT
SKANOWANIE
Danke.
Wyglądasz okropnie.
Mam za sobą długi lot.
A właściwie trzy.
Nie powinnaś była tutaj przylatywać.
To lepiej, kurna, ruszaj.
Co mogę dla pani zrobić?
Raczej, co my możemy zrobić dla pana.
Jak to?
Na pewno obawia się pan o bezpieczeństwo rodziny.
Sądzę,
że pana uczucia wobec żony
są obecnie co najmniej skomplikowane.
Ale zrobię, co w mojej mocy, by sprowadzić ją z powrotem.
Dziękuję.
Zjebałam w Nowym Jorku.
Zdarza się najlepszym.
Ale skąd taka zadyma?
Wcale nie zdarza się najlepszym.
Nie pomogę ci, jak zaczniesz zabijać ludzi Sovereigna.
Nie był jednym nich, ale byli w kontakcie.
Skąd ta zadyma?
Zadyma jest cały czas.
Ona ci nie odpuści.
Emma stanowi zagrożenie.
Jest niebezpieczna.
Najbardziej dla siebie.
Dave.
Rozumiem lojalność wobec żony.
Ale w tej chwili
kluczowe jest,
bym poszukała tu czegoś, co pomoże ją znaleźć.
Przepraszam, że pytam, ale...
Czy do tego nie...
Nie potrzebujecie nakazu?
Na pewno nie wydasz mnie za nagrodę?
Bardzo śmieszne. Gdybym chciał,
już dawno bym to zrobił.
Tak?
Masz pojęcie, co dla ciebie robię?
Co ty robisz dla mnie?
To ja odwalam brudną robotę, a ty na tym zarabiasz.
Pomagam ci się ukryć.
To coś słabo ci idzie.
Emma to postać odgrywana przez kryminalistkę, Annę Peller.
Ona tobą pogrywała.
Nie pozwól jej na to.
Zlecenie na ciebie wisi od akcji w Tel Awiwie.
Wiesz o tym.
Nie powinnaś rozbijać się po hotelach na Manhattanie.
Zapomniałam o pieprzonej rocznicy.
Nie jest zdolna do miłości i współczucia.
To zimnokrwista zabójczyni,
która cię okłamała i naraziła dzieci.
To nie tylko Nowy Jork. Stałaś się niechlujna.
Dlatego chciałam się wycofać. Masz paszporty?
Dla dzieci też?
KANADA PASZPORT
Dobrze.
Dave, zapytam jeszcze raz.
Mogę się rozejrzeć?
Starałem się chronić twoją fantazję,
ale pora się obudzić, Emmo.
Pora pożegnać się ze swoją idealną rodzinką.
Już ci mówiłam, wyciągnę ich i skończę z tym gównem.
To zimnokrwista zabójczyni.
Póki będzie forsa.
Albo cię nie zwęszą. A ja ci wtedy nie pomogę.
Czarna klasa G trzy auta dalej.
To Sovereign.
Zjedź tutaj.
- Żartujesz. - Zjedź.
BAKSHI NAMIERZONY.
PILNUJCIE GO. MAMY JĄ.
Panie Brackett.
Bardzo mi przykro, dokończymy tę rozmowę później.
Będziemy w kontakcie. Dziękuję za poświęcony czas.
Jasne.
Nie możesz wiecznie przed nią uciekać.
Pa.
Obserwuj tył.
Przyjęłam.
Widzisz ją?
Nie.
Słodkich snów.
Emma! Tutaj!
Wsiadaj!
Ruszaj!
Jesteś cały?
Raj, żyjesz?
Kurwa! Oberwałeś.
Puść gaz!
Cholera.
Ja pieprzę!
Raj!
O mój Boże.
Kurwa!
W dupę.
Połączenie nie może zostać zrealizowane.
Sprawdź numer...
O mój Boże.
PAN SANITARNY BERLIN
Emma?
Em?
Jesteś sam?
Tak, jestem sam.
Skąd masz ten numer?
Skąd go mam?
- Dave. - Mam go
z wizytówki niemieckiego hydraulika
znalezionej w pudle morderczych rzeczy żony.
Kim ty jesteś?
Jesteś w domu?
Tak.
- A dzieci? - W szkole. Molly je odbierze.
Wyjdź na zewnątrz.
Co? Mam wyjść?
Dlaczego?
Natychmiast wyjdź z domu.
Wyszedłem.
Dave, bardzo przepraszam.
Przepraszasz?
Za co?
Za zostawienie nas?
Za okłamanie nas? Mnie?
Nawet nie wiem, kim jesteś.
Wiesz. Jestem Emmą, twoją żoną.
Tyle że nie.
Opowiedzieli mi o tobie.
Musiałem siedzieć w tym pokoju,
nie wiedząc, czy żyjesz, czy nie.
Słuchać tej kobiety, która mówiła, że moja żona,
moje wszystko,
nie jest tym, kim mówiła?
Moja żona jest...
morderczynią?
Zabójczynią?
Emma, czy to prawda?
Em?
O Jezu.
Tak, kłamałam o pracy,
ale nie o nas.
- Mamy dzieci! - Wiem.
Zabawne jest to,
że gdy mi o tym powiedzieli,
kamień spadł mi z serca.
W końcu mi ulżyło,
bo wiedziałem, co przede mną ukrywałaś.
Nie przestałaś mnie kochać.
Nigdy nie przestałam cię kochać.
A ja nie przestałem kochać ciebie.
Nie mógłbym, choćbym chciał.
A teraz bardzo tego chcę.
Dobrze.
Jesteśmy w tym razem, co by nie było.
To mój bałagan, nie twój. Ja muszę go posprzątać.
Ten numer... Jesteś w Berlinie?
Dave, posłuchaj mnie. Opowiem ci o wszystkim.
Obiecuję. Ale potrzebuję czasu.
Nie dzwoń. Ja się odezwę.
Nie tak to działa.
Jesteś w Berlinie, Emmo?
Dave, przestań.
Jesteś moją żoną. Przylecę tam. Wszystko naprawimy.
Nie leć do Berlina. Słyszysz?
Ty nie możesz tu przylecieć.
Więc ja przylecę do Berlina
i sobie porozmawiamy.
Dave, nie przylatuj do Berlina! Nie będzie mnie tutaj.
Dave. Rozumiesz?
Dave!
Panie i panowie...
PASZPORT
SKANOWANIE DOKUMENTU
Em, właśnie wylądowałem w Berlinie.
Musisz do mnie oddzwonić.
Przepraszam, czy pan jest...
Jack Dawson?
Tak.
To ja.
Dietetyczna cola?
Cola light?
Dziękuję.
To sporo.
Gdzie są dzieci?
Z Molly.
Musi nas nienawidzić.
Owszem.
Mam na imię Anna.
Zabijam ludzi za kasę.
Wyszkolono mnie do tego dawno temu.
Zabijasz ludzi?
- Danke. - Byliśmy twoją przykrywką?
Nie, nigdy.
Zostawiłaś nas!
Nie zostawiłam. Musiałam...
poczynić przygotowania.
Jesteśmy Kanadyjczykami?
Czy cokolwiek z tego, co mówiłaś, było prawdą?
Twoi rodzice...
Twoja ciotka w San Diego?
Urodziłam się w Stanach.
Tata był agentem Secret Service, który przedwcześnie
przeszedł na emeryturę.
Założył więc własny biznes.
Prywatną firmę ochroniarską o nazwie Sovereign.
Pomogła mu agentka wywiadu, Gwen Carver.
Ona prowadzi twoją sprawę.
Dla międzynarodowej grupy.
Nie ma żadnej grupy. To Sovereign.
Większy zasięg, lepsza przykrywka.
Gdy tata zginął, przygarnęła mnie.
Dała mi nowe życie. Wyszkoliła mnie.
Mówiła, że to źli ludzie.
Byłam młoda, zmanipulowała mnie.
Teraz wiem, że kłamała.
Wiedziałam już wcześniej, ale chyba to wypierałam.
Miałam zlecenie w Bostonie.
Wtedy spotkałam cię w barze.
Traktowałeś mnie jak człowieka.
Sprawiłeś, że zapragnęłam zacząć od nowa.
Nigdy nie byłeś przykrywką.
Ciebie pierwszego pokochałam.
Wyatt był drugi.
Wiodłam życie pełne magii i ciepła,
o którym nigdy nawet nie śniłam.
A potem zaszłam w ciążę z Caroline. Było idealnie.
Ale nie przestałaś.
Tylko raz albo dwa razy do roku.
By zarobić na naszą ochronę.
Wyjazdy służbowe.
Nebraska?
Buenos Aires.
Saint Louis.
Chyba Rijad.
To moja praca. Tym się zajmuję.
Nie potrafię niczego innego.
To się naucz.
Masz rację, powinnam.
I zrobię to. Chcę z tym skończyć.
Dave, tęsknię za tobą.
Za wspólnym rozwiązywaniem krzyżówek.
Za oglądaniem z dziećmi filmów Pixara,
za cukierkami w popcornie.
Za seksem, którego nie musieliśmy wpisywać w kalendarz.
Dobra.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
I kocham naszą rodzinę.
Ale zabijanie jest złe. Niedopuszczalnie złe.
Wiem. To koniec, przyrzekam.
Muszę tylko domknąć parę spraw,
a potem to rzucę.
Nie martw się, mam plan.
Rób, co mówią, i zdaj się na mnie.
Dave, to Ji. Razem dorastałyśmy, jesteśmy jak siostry.
Jak widzisz, była tą zabawną.
Cześć, Anno.
To jakby prywatna rozmowa,
więc jeśli byście mogli...
Czas iść.
Nie skończyłam jeszcze kawy.
Ty, twój chłoptaś i przyjaciele możecie lecieć,
zgadamy się później.
Łapy precz od...
DZIEŃ DOBRY, KOCHANIE
- Mama! - Mama!
Jesteście cali?
Jak wy...
Odbyli długą podróż.
Ale znowu jesteśmy razem i tylko to się liczy.
Nigdy nam nie mówiłaś, że mamy dodatkową babcię.
Nie mówiłam. Gdzie Dave?
Tatuś odpoczywa. Gorzej się poczuł.
- Pomówimy na osobności? - Mnie tu dobrze.
Okej.
Tylko nie trzymaj ich za mocno.
Nie chcemy ich udusić.
Co znaczy „udusić”?
Później ci powiem, skarbie.
Muszę porozmawiać z waszą mamusią.
Chcecie zobaczyć czadowy
domek zabaw, który dla was przygotowaliśmy?
- Możemy wziąć szczeniaczka? - No pewnie.
Jest wasz, prawda?
Jeśli mama się zgodzi.
Oczywiście, że możecie.
Carlo, ustaw im system gier wideo.
Idźcie.
Herbaty?
Jednorożec chciał zobaczyć królową,
ponieważ była tęczą.
Chciała sprawić, by jednorożec był jeszcze piękniejszy.
Miała być posągiem w jej zamku.
Chyba dlatego, że królowa jest piękna.
Nie musiałaś ich w to wciągać.
To ty ich wciągnęłaś.
Twój plan był nieco prostacki.
Wiedziałaś, że Dave nas do ciebie doprowadzi.
Żebyś mogła się zemścić, tak jak sobie wymyśliłaś.
I że zabierzemy dzieci.
Naprawdę myślałaś, że to będzie takie proste?
Dzieci mają się dobrze.
Jeśli gry wideo i pies ich nie zajmą,
jest jeszcze ping-pong.
Nie, żebyś je uczyła o korzyściach ćwiczeń fizycznych.
Źle je wychowujesz, Anno.
Emmo.
Niewielka różnica.
Mam na imię Emma.
Dobrze.
Widzę cię.
Słyszę cię.
Tego właśnie potrzebujesz?
Nabroiłaś.
I po co?
Żeby móc wybierać z Dave'em tabletki do zmywarki?
Z New Jersey?
Lubię New Jersey.
I kocham moją rodzinę.
Chcę normalnego życia.
Chcesz normalnego życia.
I zostawiasz za sobą trupy od Aten po Zimbabwe.
Skończyłam z tym.
Tak mu powiedziałaś?
Mam was, kurwa, po kokardkę.
Anno, wyrażaj się.
Pierdol się.
Mnie zabrałaś. Moich dzieci nie dostaniesz.
Proszę cię, zostały mi dane.
Twoja szwagierka była bardzo zaniepokojona,
ale przekonałam ją, że władze nad wszystkim panują.
ITIC i w ogóle.
I nie zabrałam cię.
Ja cię przygarnęłam.
Byłam dzieckiem.
Nie użalaj się nad sobą.
Jesteś ponad to.
Przynajmniej byłaś.
Nie chcę tego oglądać.
Spójrz na nią.
Spójrz na jej siłę. Jej moc.
Dałam ci te rzeczy.
To czyni cię moją własnością.
Na zawsze.
Czego ode mnie chcesz?
Przecież wiesz.
Chcę cię z powrotem.
Wszyscy możemy być rodziną.
Nie dostrzegasz,
że tylko tak zapewnisz swoim dzieciom przyszłość?
Życie z tobą u boku.
Musisz tylko pozbyć się Dave'a.
Wystarczy jedna kula.
Nawet jeśli wyszłaś z wprawy, więcej nie trzeba.
Dziękuję.
Czemu sama go nie zabijesz?
Zrób to.
Nie ja go w to wciągnęłam.
To pozwoli nam ruszyć naprzód.
Jako rodzina.
Twoja prawdziwa rodzina.
A jeśli go podniosę i strzelę ci w twarz?
Pomyśl o swoich dzieciach.
Choć raz.
Ja myślę o tobie.
Moja słodka dziewczynka.
A teraz...
Zabierz go na spacer.
Spacer po lesie.
Nie każ mi tego robić.
Mam zabawiać twoje dzieci?
Nie.
- Zagramy w coś. - Nie.
Poczytam im.
Nie.
Idealne, małe skarbeńki.
Tyle mogę je nauczyć.
Zawsze jest cena.
- I poświęcenie. - Nie zmuszaj mnie do tego.
Mogę wybaczyć bałagan, którego narobiłaś.
Przestań.
Ale potrzebujemy kompromisu.
I tak go osiągniemy.
Zabierz go na spacer.
Spacer po lesie.
Nie mogą być w pobliżu.
Moja słodka.
Gdzie jesteśmy?
Chodźmy na spacer.
Dobrze.
Co to za miejsce?
- Mierzy do nas snajper. - Co?
To nic. Ona zawsze patrzy.
Muszę ci coś powiedzieć.
Powiedz mi coś, cokolwiek.
Ona ma dzieci.
Nic im nie jest. Spokojnie.
Gdzie są?
Nic im nie zrobiła.
Są zadowolone, o niczym nie wiedzą.
Co zrobimy?
Emma, odwaliło ci?
- Mają dzieci. Co zrobimy? - Przestań.
Przytulisz mnie?
Przytulisz mnie jak dawniej?
Przed całym tym bajzlem? Proszę?
- Proszę. - To znaczy...
- Teraz. - Dobrze.
Już dobrze.
Emma, co tu jest grane?
Ona chce, żebym cię zabiła.
Co?
- Przepraszam. - Kocham cię.
Potwierdzam zabójstwo.
Pomożesz mi czy jak?
Suka.
Emma. Co tu się odwala?
Ona chce, żebym cię zabiła.
Co?
Nie zamierzam.
Nie uszkodzę narządów.
Wiem, co robię.
Zaufaj mi. Udawaj trupa.
- Przepraszam. - Kocham...
Witam.
Kotku.
Już możesz się ruszyć.
Boże. Żyjesz?
- Postrzeliłaś mnie! - Wiem. Wybacz.
Przepraszam. Boli?
Boże. Pokaż to. Słuchaj.
Musisz uciskać ranę.
- Nie krwawi mocno. - Dobra.
Za pięć godzin trzeba cię będzie zabrać do szpitala.
- Co? - Tak.
Dobra, uwolnię cię.
Możesz wstać?
- Nie. - Pomogę ci.
Daj ręce.
- Za chwilę. - Przepraszam.
- Dobra. - Wstajemy.
Przepraszam.
Już dobrze? Posłuchaj mnie.
Tak mi przykro.
Ale muszę iść do pracy.
- Dobra. - Tak?
- Idziesz ze mną. Gotowy? - Okej.
- Dobra. - Nie.
Kocham cię. Bądź blisko.
- Okej. - Kocham cię.
Ja ciebie też. Postrzeliłaś mnie.
Szybciej.
Dobra.
Dobra, idziemy.
Szlag. Chodź tutaj.
- Co? - Cicho.
Przepraszam.
Trzymaj się nisko i nie patrz.
Dobra. Co?
Czołem.
Wszystko gra?
Co...
Wiem, że dużo się dzieje, ale musisz się skupić.
- Potrzebuję cię. - Dobra.
- Mogę pomóc. - Posłuchaj.
Dzieci są w domku dla gości. Muszę tam iść.
Idź do nich i kup trochę czasu.
- Że co? - Masz. Wyceluj i strzelaj.
Czaję. Wyceluj i strzelaj.
Może nie będzie ci potrzebny.
- Bo co masz zrobić? - Kupić czas.
Zaraz tam przyjdę.
Emma?
- Przyjdę tam. - Dobra.
Wyceluj i strzelaj.
Jak to nie odpowiada?
Oby nie kierowała się emocjami.
Po prostu spróbuj jej nie zabić.
Chcę ją żywą.
Tatuś!
Cześć, skarbie.
Boże!
Niezła przygoda, co?
- Tatusiu. - Tak?
Nie potrzebujesz opatrunku?
Nic mi nie jest.
To dobrze.
Zostałyśmy tylko we dwie, Gwen.
Spodziewałam się lepszego cela.
Nie musisz tego robić.
Nie jest za późno.
Wciąż możemy się dogadać.
Kocham cię, Anno.
Wiesz, że cię widzę, nie?
Jestem tą samą kobietą, która szykowała cię do snu.
Opatulała w nocy.
Och, Gwen. Pamiętam wszystko.
Dobrze mnie wyszkoliłaś.
Chodzi o Dave'a?
Jesteś już starsza, nie zachowuj się jak dziecko.
Zmuś mnie.
Dość tego, Anno!
Chyba kończą ci się naboje.
Kurwa.
Ja pierdolę.
Słodka dziewczynka.
I to mi się podoba.
Dobij mnie.
Dobij.
Chciałabym patrzeć, jak umierasz.
Ale Pan Puszek kłóci się z Księżniczką Małpką.
I czeka na mnie rodzina.
Jestem twoją szefową.
Ale miłą szefową.
Hej, słodziaki.
- Zbieramy się. - Musimy?
Jesteśmy w trakcie wyścigu.
Słyszeliście mamę. Zabierzcie swoje rzeczy.
Jak się trzymasz?
- Dam radę. - Dobrze.
- A ty? - To koniec.
Na amen?
Na amen.
- Mamusiu? - Tak?
Podrapałaś się o drzewo?
Jak tata?
Tak, to był wypadek. Opowiem ci w samochodzie.
Weźcie kurtki.
- Wyatt, kończ. - Chodź.
Możemy zabrać Tuffy'ego?
- Niech będzie. - Możemy go zatrzymać?
Weź go, zanim się rozmyślę.
Zgarnijcie kurtki.
- Kurtki. - Pójdziemy na lody?
No, szybciutko.
Co się stało Carlo?
Śpi. Nie chcemy go budzić.
Więc pa, Carlo.
Pa, Carlo.
Gdzie mój fotelik?
Załatwimy jakiś, skarbie.
Potrzebuję fotelika.
To tylko na chwilę.
Skąd macie te ślady?
Nie wyglądają na drzewo.
- Wdaliśmy się w bójkę. - Ze sobą?
- Nie. - Nie.
Ze złymi ludźmi.
Brak fotelika to przestępstwo.
Wiem. Zawiozę tatę do lekarza, a potem kupimy ci fotelik.
Mówiłaś, że idziemy na lody.
Tak, zabierzemy tatę do lekarza,
poszukamy fotelika i będą lody.
Jestem już głodna.
- O rany. - Wiem.
Przekąsimy coś po drodze.
Co jedzą w Niemczech?
Dużo dobrych rzeczy. Bratwurst, sznycel wiedeński.
Nie chcę tego.
Ja też nie.
Chcę hamburgera.
Słyszeliście mamę.
Znajdziemy...
Znajdziemy dobre miejsce.
- Dokąd jedziemy? - Właśnie, dokąd jedziemy?
Spokojnie. Mam plan.
Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski