NETFLIX PRZEDSTAWIA
[złowieszcza muzyka]
[dramatyzm muzyki narasta]
[chłopiec] „Gdy bogowie chcą nas ukarać,
spełniają nasze prośby”.
Tak pisał Oscar Wilde.
Nie czytaliśmy tej książki.
A szkoda.
Harlow w Maine to do tej pory wioska.
Jest tam mała szkoła,
sklepik u Howiego,
gdzie można kupić jedzenie i zdrapki Red Devil.
Niedaleko mieści się większe miasteczko – Gates Falls.
I ulubiona knajpa taty – Mondello’s.
Chodziliśmy tam, gdy zostawał pracownikiem miesiąca.
Kiedyś często, potem rzadziej.
Od śmierci mamy.
W Harlow jest też jezioro Castle
i Stopnie, gdzie skała pokonała sosny.
To właśnie Nowa Anglia.
Nim jednak przejdę do wielkiej wygranej,
szopki z Kennym Yankovichem i globalnej masakry,
opowiem, jak zacząłem pracę dla pana Harrigana.
Wszystko przez kościół.
[muzyka organowa]
[wszyscy odśpiewują pieśń]
[trzask drzwi]
[muzyka organowa]
[muzyka cichnie]
Druga Księga Samuela, rozdział pierwszy, wersety 19 i 20.
„O Izraelu, twa chwała na wyżynach zabita.
Jakże padli bohaterowie?
W Gat tego nie ogłaszajcie!
Nie podawajcie na ulicach Aszkelonu,
by się nie cieszyły córki filistyńskie
ani radowały córki nieobrzezanych”.
[wielebny] Dziękujemy, Craig.
Cieszę się, że mogliśmy wysłuchać tego razem…
[melancholijna muzyka]
[Craig] Od tego dnia nie przestaję się zastanawiać…
dlaczego ja.
[odgłos podjeżdżającego samochodu]
Dlaczego wybrał mnie?
[trzask drzwi samochodu]
John Harrigan był miliarderem. Najbogatszym gościem w Maine.
Pogorszył mu się wzrok
i szukał kogoś, kto mu poczyta.
Starsze dzieci na pewno czytały lepiej.
Może wiedział, że pięć dolarów za godzinę ucieszy chłopca,
który pragnie wyrwać się z pustego domu.
Lecz czy tylko?
Tego musiałem się dowiedzieć.
[dramatyzm muzyki narasta]
[skrzypienie drzwi]
Dzień dobry. Jestem…
Wiem, kim jesteś.
Na samym końcu po prawej.
[melancholijna muzyka]
[odgłos kroków odbija się echem]
[zegar wybija godzinę]
„Pasję należy rozbudzić.
Gdy jej brakuje,
wtedy nie da się zrozumieć cudownego drżenia piękna,
które wydaje się nikczemne.
Żywe piękno kontaktu jest dużo głębsze od piękna mądrości”.
[melancholijna muzyka]
[młody Craig] „Czym pieniądze są naprawdę? Co mogą zrobić?
Pan Dombey przesunął fotel na miejsce
i pogładził dziecko po głowie.
Z czasem to zrozumiesz.
Pieniądze mogą zrobić cokolwiek zechcesz”.
[sentymentalna muzyka]
[Craig] Tęskniłem za nią. Lecz tata jeszcze bardziej.
Bez niej był smutny i pusty.
Ubzdurałem sobie,
że jej śmierć to moja wina.
Byłem za nią odpowiedzialny.
I miałem nad nią władzę.
Skoro tak…
to mogłem ją powstrzymać.
[spokojna muzyka instrumentalna]
[sentymentalna muzyka]
- [John] Co robisz? - Nic, przepraszam.
To nie twoja sprawa.
Chcesz o coś spytać?
Chętnie odpowiem.
Co jest w szafie?
Potworne tajemnice.
„Czyżby przez tę ostatnią chwilę zupełnej samowiedzy
przeżył na nowo swe życie ze wszystkimi szczegółami pragnień?
Wykrzyknął szeptem na widok jakiegoś obrazu.
Nie głośniej od tchnienia.
Ohyda! Ohyda!”
„Ohyda”.
Zrozumiałeś, co przeczytałeś?
I co mówi Conrad?
Chyba tak.
[chrząka]
Dziś wypłata.
[młody Craig] Dziękuję.
Czyta pan beze mnie?
[chrząka]
[John] Zwykle to.
A to nie nudne?
[John] „Nudne”?
Finanse są porywające.
Pamiętasz Dombeya i Syna?
Druga książka, którą czytaliśmy. Czytałem.
Dombey próbował wyjaśnić synowi, że prawdziwym walorem pieniędzy
nie jest ich wartość,
lecz potęga.
Ale Pawełek pytał,
dlaczego nie uratowały jego mamy.
I pytał, czy są okrutne.
Zależy, jak ich użyć.
GDY JEST KOLEJKA, INTERNETU MOŻNA UŻYWAĆ TYLKO 10 MINUT
[tajemnicza muzyka]
[Craig] John Harrigan nie był lubiany.
Był sierotą, nie ożenił się, nie miał dzieci
i kontaktów z ewentualną resztą rodziny.
Może dlatego wydawał się taki samotny.
I samotnością zarażał innych.
Znałem to uczucie.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
[ojciec] Mama uważała, że lotto to hazard.
Gdyby wiedziała, że pracujesz dla Harrigana i dostajesz zdrapki,
przewróciłaby się w grobie.
[brzdęk talerzy]
No dawaj.
- Dokąd to? - Po moją szczęśliwą monetę.
[Craig] Ta była pierwsza.
Lecz od tej pory
mogłem liczyć na cztery koperty rocznie.
W walentynki, urodziny we wrześniu,
Święto Dziękczynienia i na Gwiazdkę.
[tajemnicza muzyka]
Zero.
Skąpiradło. Nędznie ci płaci i daje zakichaną premię.
Los na loterię za dolara.
Co znaczy to, co powiedziałeś o mamie?
[ojciec] Co?
Przewracać się w grobie.
[chrząka z zakłopotania]
To takie powiedzenie.
Chodzi o to, że kiedy ktoś spoczywa w grobie,
nie powinien się przejmować ziemskimi problemami.
[poważna muzyka instrumentalna]
Jasne.
[młody Craig] „»No dobrze, młodzieży.« – powiedział Rocky do mikrofonu.
»Przed przerwą jeszcze mały sprint. Gramy.« – rzucił do orkiestry.
Następnie zaczął klaskać i tupać w rytm muzyki.
Po chwili widzowie klaskali i tupali wraz z nim.
Kręciliśmy się właśnie na środku parkietu
wpatrzeni we wskazówkę zegara,
gdy nagle Kid Kamm z pary numer 18
zaczął policzkować swoją partnerkę.
Trzymał ją lewą ręką,
a prawą bił po policzkach.
Nie reagowała, jakby umarła.
[głos Craiga mężnieje] Potem coś zabulgotało jej w gardle
i osunęła się na podłogę.
Sędzia zagwizdał
i publiczność od razu zerwała się na nogi.
Na maratonie tanecznym widzów nie trzeba…”
Wystarczy.
[spokojna muzyka fortepianowa]
Za pierwszym razem nie rozumiałem tytułu.
A co oznacza teraz?
Że jeśli można skrócić cierpienie koni,
to dlaczego ten dar nie należy się ludziom?
Dar śmierci.
[wzdycha]
Który pozwoli zapomnieć o bólu, lęku
i zmartwieniach.
[Craig] Czytałem mu trzy razy w tygodniu.
Przez pięć lat nie przyszedłem tylko raz,
gdy dopadła mnie wiosenna grypa.
Było mi przykro, bo odniosłem wrażenie,
że nasze spotkania były najważniejszym punktem jego tygodnia
i dzięki nim miał po co żyć.
[utwór „Veni Vidi Vici” zespołu Black Lips]
[Craig] W ramach rytuału przejścia
uczniowie z Harlow idą do liceum w Gates Falls.
Starszy brat Billy’ego Ueberrotha, Mike czy też U-Boot…
[śmieje się]
…już tam osiadł, więc zgodził się nas wprowadzić. Odpłatnie.
WITAMY Z POWROTEM!
Dziena.
Pokażę wam, gdzie zakopałem zwłoki.
I stop.
Skupcie się, bo niebezpieczeństwo jest blisko.
Po lewej…
Nie gapcie się, na Boga!
Chyba że liczycie na limo, raka płuc czy tatuaż.
Otrzęsiny są tu zakazane,
co nie oznacza, że się nie odbywają.
Musicie się uodpornić. Uratuje was zimna krew i groźna mina.
Nie dajcie się zastraszyć. W liceum jest jak w pierdlu.
Musicie się prześlizgać. [głuche uderzenie]
[stukot puszki]
Dzięki.
Margie, ciebie też to dotyczy.
Dziewczyny są wredne jak pytony.
Nie atakują od razu,
tylko stopniowo wyduszają z ciebie życie.
Nie wchodźcie tam.
Ostatni przystanek.
Stołówka. Azyl popularnych dzieciaków.
Mają smartfony.
To Motorola Razr. W rogu siedzą Samsungi.
A tutaj „jabłuszka”.
Już mają nowe iPhone’y?
Bo są popularni.
Musimy kupić telefony.
[dźwięk szkolnego dzwonka]
[Craig] Gdy dorastasz w małym mieście i nagle odkrywasz obcy świat,
twoje uniwersum się powiększa.
Widzisz nowe twarze.
Część jest przyjazna.
Lecz inne niosą mrok
i niczym nieuzasadnioną wrogość.
Siemanko. Widziałem cię na parkingu, Minibusie.
Weź.
Zajrzyj do środka.
Pasta do butów?
Każdy nowy pucuje. A ty wypucujesz moje w klopie.
- Mam lekcję. - Najpierw buty.
- Nie. - Nie popełniaj tego błędu.
Czyścisz buty lub wcinasz.
[kobieta] Chłopcy.
Jakiś problem?
Nie. Wszystko gra.
Co tam masz? Zestaw otrzęsinowy?
Nie.
[nerwowo chichocze]
- Lecę na lekcję. - Zaraz.
- Jak masz na imię? - Craig.
Co jest w torebce?
Pół kanapki.
Chciał mnie poczęstować.
[kobieta] Hm.
No dobrze.
Pożałujesz.
Uratowałem ci tyłek. Podziękuj.
Sram na to, Minibusie.
- Nawet się nie znamy. O co ci chodzi? - Narobiłeś mi obciachu.
Było wypucować.
[ojciec] Jesteś.
Jak pierwszy dzień ogólniaka?
Dobrze.
[ojciec drwiąco] I już?
Dobra, świetnie.
Miałeś potrzebne akcesoria?
[Craig] Tak.
- A nauczyciele? - Wszystko grało. Dobra?
Jasne.
Gdybyś czegoś potrzebował…
Jasne.
Tato.
[ojciec] Tak?
Kupisz mi komórkę?
Po co ci komórka?
Na wypadek gdybym potrzebował pomocy czy wezwać pogotowie.
[cicho parska]
Tu wystarczy, że krzykniesz, a przyjedzie.
[Craig] „Po jakimś czasie Jurgis sam się tego dowie.
To oni wykonywali wszystkie brudne prace,
więc nie nabraliby się.
Już podłapali klimat i wszystko im pasowało.
Jurgis liczył na to, że tu się przyda,
rozwinie i wiele nauczy.
Ale wkrótce zrozumie,
że w Paczkowie ciężka praca nie popłaca”.
Wystarczy!
[drwiąco] Zapomniałem, jaka to socjalistyczna szmira.
[Craig] Więc Sinclair się mylił?
I ciężka praca, i przestrzeganie zasad mają sens?
Mój drogi chłopcze.
To nie tak.
Doceniam ciężką pracę.
A mądrą szczególnie.
Trzeba być niebywale ambitnym, by przeżyć,
i odważnym, by być pierwszym.
Warto też być bezwzględnym.
Nie proś o to, czego potrzebujesz,
tylko żądaj!
[Craig] Proszę pana. [John] Tak?
Czy kiedykolwiek ktoś próbował pana zastraszać?
Lub wykorzystywać? W pracy.
[John] Codziennie.
Jak pan to załatwił?
Brutalnie.
[dramatyczna muzyka]
[podmuchy wiatru]
- O kurczę blade. - [Craig cicho parska]
Wspaniała.
- [chichocze] - Włożę ją następnym razem do Mondello’s.
Dla ciebie też są.
Najpierw ten mały. A mój na końcu.
- Pan Harrigan. - Ciekawe, co tym razem.
[Craig chichocze]
Niespodzianka.
- [Craig] Zaraz wracam. - Jasne.
[tajemnicza muzyka]
Wygrałem!
- Ile? - [Craig] Nie uwierzysz.
Milion?
Trzy tysiące dolarów!
Rzeczywiście.
Trudno pobić taki prezent.
Powinieneś najpierw otworzyć mój.
No…
[chichocze] Tato!
Proszę bardzo.
Ekspedientka pomogła mi go ustawić. Jest naładowany i gotowy.
Do kogo zadzwonisz?
[dzwonek telefonu]
[John wzdycha]
[John] Halo?
[Craig] Wesołych świąt!
- Craig? [Craig] To ja.
Gdzie jesteś? Brzmisz, jakbyś dzwonił z Księżyca.
[śmieje się]
Dzwonię z komórki.
Komórki są napromieniowane.
W czym mogę pomóc?
Chciałem powiedzieć, że wygrałem 3000 dolarów ze zdrapki od pana.
Wreszcie się opłaciło.
Dziękuję, że mi ją pan dał.
Drobiazg.
Rozdaję je przyjaciołom.
To wszystko?
Chyba tak.
Wesołych świąt.
Wesołych…
[utwór „2080” zespołu Yeasayer]
[Billy] Powrót po świętach to lipa.
- Dokąd się śpieszysz? - No właśnie!
[Billy] Co?
Świrujesz!
[Craig] Margie, Billy i U-Boot też niedługo kupili telefony.
Ale tylko ja miałem iPhone’a, a Billy i U-Boot Razra na spółkę.
[dźwięk szkolnego dzwonka]
[muzyka cichnie]
Dzięki.
Chciałem cię o coś spytać.
Przychodzisz do mnie od dawna.
Zauważyłem, że bardzo się zmieniłeś
od pierwszego spotkania.
Dlaczego nadal tu przychodzisz?
- A mam przestać? - Gdzieżby.
No to co?
Sport i dziewczyny na pewno są ciekawsze.
A jednak jesteś tu trzy razy w tygodniu.
Dlaczego?
Z poczucia obowiązku?
Absolutnie.
To czemu?
Bo lubię spędzać z panem czas.
[wzdycha]
Dlaczego?
[sentymentalna muzyka]
Przychodzę tu…
bo lubię zapach pańskich książek.
I uwielbiam nasze rozmowy. Gdy czytam na głos,
mam poczucie wielkiej siły.
Przychodzę tu, bo tego chcę.
Do czwartku.
[sentymentalna muzyka]
[w tle odgłosy telewizji]
[Craig] Wiem, co zrobię z wygraną.
Umówiliśmy się, że odłożysz ją na studia.
Oczywiście, większość tak.
Często coś kupuję?
- [głęboki oddech] - [telewizja milknie]
Właściwie nigdy.
To wiem, co zrobię z resztą.
[Craig] Dobry.
- [Craig] Dzień dobry. - Witaj, chłopcze.
[Craig] Dziękuję.
[John] Jesteś.
- Coś panu przyniosłem. - Niczego nie potrzebuję.
Dziękuję.
Doceniam dobre chęci.
Ale nie.
- Lepiej daj go tacie. - [Craig] Przewidział to.
[John] Mądry człowiek.
Henry David Thoreau powiedział,
że to nie my posiadamy rzeczy, tylko one nas.
Gdybym miał telewizor,
spędzałbym przed nim całe dnie.
Radio mam tylko w aucie,
choć czasem lubię posłuchać odrobinę country.
Ale to też złodziej czasu.
- Ja tylko… - [John] Nie.
Zaczynam żałować, że zdrapka okazała się zwycięska.
[Craig] Widzi je pan?
To ikonki.
Tutaj jest giełda.
Prenumeruję Wall Street Journal.
Wiem, ale on tego nie potrafi.
- To aktualne liczby? - [Craig] Tak.
No, może mają minutę opóźnienia.
Niech mnie.
To jak dalekopis giełdowy,
jakie kiedyś mieli w rezydencjach magnaci.
A tu może pan czytać Journal czy Forbesa,
czy co tam pan chce.
„Barton Instruments zapowiada zamknięcie”. [pojękuje]
W gazecie nie ma.
Bo jest wczorajsza.
Dostaje ją pan z opóźnieniem. To dzisiejsze wiadomości.
Byłem arogancki.
Jednak go zatrzymam.
- Na jakiś czas. - Cieszę się.
Podasz mi telefon z biurka?
[chichocze] Proszę zadzwonić z tego.
Tak?
Właśnie do tego służy.
Trzeba wybrać numer palcami.
- Ma pan cztery kreski. - „Kreski”?
Dzięki nowej antenie.
- To lepiej? - [Craig] Świetnie.
Chick.
John Harrigan.
Dzwonię z komórki.
Chcę skorygować mój portfel.
Tak.
[ojciec] Był zadowolony?
Nie.
Mówiłem.
Był zachwycony.
[Craig] Teraz przed czytaniem uczyłem go obsługi telefonu.
Pokazałem mu Internet, Yahoo!, Google,
jak pisać SMS-y i założyć pocztę głosową.
[John] Nie odbieram teraz telefonu.
Oddzwonię, gdy uznam to za stosowne.
[Craig] Mhm.
[John] Nie odbieram teraz telefonu.
Oddzwonię, gdy uznam to za stosowne.
- Nie zadzwoniłbym ponownie. - Właśnie.
[Craig] Pokazałem mu, jak spersonalizować telefon.
- [Craig] Nadajmy panu nick. - Nick?
Taki pseudonim.
Gdy pan zadzwoni lub napisze, wyświetli mi się pański nick.
Mam sobie sam nadać pseudonim?
Może już wcześniej ktoś coś wymyślił. Proszę.
[John] Tak nazywali mnie dziennikarze.
I to nie był komplement.
Król piratów. Czad. Ktoś już dzwonił?
Oferty handlowe i pomyłki.
Ten ksylofon jest koszmarny.
Zmienię dzwonek.
[melodia fortepianowa]
- Lepszy? - [John] Tak.
- Ale i tak nie odbiorę. - Nawet ode mnie?
Skąd będę wiedział?
- Lubi pan country? - [John] Tak.
- [Craig] Ulubiona piosenka? - Tyle ich jest.
Tammy Wynette. „Stand by Your Man”.
[Craig] Dzwonki.
- Ta? - [dźwięk piosenki]
[śmieje się] Tak. Jest cudowna.
[piosenka milknie]
Proszę.
Proszę do mnie zadzwonić.
[sygnał połączenia]
[utwór „Stand by Your Man”]
To będzie nasza piosenka.
Świetnie.
- [dzwonek milknie] - [wzdycha]
Co dziś czytamy?
Wszystko dobrze?
Nie.
Coś mnie martwi.
Może ty mi to wyjaśnisz?
Od miesiąca czytam artykuły w telefonie.
Wszystkie za darmo.
Tak?
Czytam za darmo coś, za co ludzie dużo płacą.
To chyba dobrze?
Nie!
Zdradzanie informacji
jest sprzeczne z moją wiedzą o prowadzeniu interesów.
Sieć jest jak uszkodzona magistrala wodna,
z której zamiast wody wyciekają dane.
Nie rozumiem. To przynęta?
Chcę wiedzieć.
To tak jak na jarmarku we Fryeburgu.
Zwykle pierwsza gra jest za darmo.
[chichocze drwiąco]
Tu ciągle jest pierwsza gra.
Jak na jarmarku.
Tu nie ma reklam.
Przecież to esencja gazet.
Jak mają przetrwać?
To nie jest przynęta,
tylko furtka do uzależnienia.
Już zauważyłem,
że Google podsuwa mi informacje finansowe.
Wie, czego chcę.
Co będzie, gdy zamkną magistralę?
Koniec darmochy.
A fałszywe informacje staną się powszechne i uznawane za prawdę.
A jeśli wykorzystają to,
by puścić w obieg jeszcze więcej bzdur?
Gazety, dziennikarze i politycy
już powinni bać się tego gówienka.
[dźwięk klikania klawiatury telefonu]
Pomogę Pete’owi.
[melancholijna muzyka]
[Craig] Gapił się w telefon jak w magiczną kulę.
Tamtego dnia pan Harrigan przewidział przyszłość.
Przyszłość Internetu, wiadomości, fake newsów,
mediów społecznościowych, paywalli, spamu,
Juliana Assange’a, Edwarda Snowdena i świata.
Dzień dobry.
- [dźwięk wysłania wiadomości] - [czuła muzyka]
ŁADNY SWETER
DZIĘKS
[dźwięk odebrania wiadomości]
To smartfon?
iPhone!
Ma się trochę forsy.
- Chcesz zobaczyć mój? - Pewnie.
Jest mega. Ma ogromny…
No tak. Nie mam.
Hm…
Mogę obejrzeć twój?
Spoko.
Dziękuję.
Ekstra.
Orientuj się.
[Craig] „Ale tu już się rozpoczyna nowa historia.
Historia stopniowej odnowy człowieka.
Jego stopniowego odradzania się,
przechodzenia z jednego świata w drugi
i znajomienia się z nieznaną rzeczywistością.
Mogłoby to się stać tematem nowego opowiadania,
ale nasze jest już skończone”.
[dźwięk klikania klawiatury telefonu]
[głuche uderzenie]
[chichocze] Wybacz. Szatan mnie opętał.
Brawo.
Czasem nie ma jak posępna rosyjska powieść.
Podałbyś mi książeczkę czekową z biurka?
Dziękuję.
Znalazłeś?
Dzięki.
[Craig] Nie widziałem tej butli. Wszystko dobrze?
Korzystam z niej w nocy.
Zawsze chciałem o coś spytać.
[John] Mhm.
Dlaczego zamieszkał pan właśnie w Harlow?
Mógł pan osiąść wszędzie.
Całe życie mieszkałem w mieście
i marzyłem o wsi.
Obejrzałem wiele miejsc, aż wybrałem to.
Nie ma tu malowniczych pejzaży,
które przyciągałyby ludzi.
A ja nie bardzo lubię ludzi.
[spokojna muzyka fortepianowa]
Nikt o nic nie pyta.
Gdy ludzie pytają,
czuję się zobowiązany odpowiedzieć.
Czy jest jakieś miejsce poza tym, gdzie chciałbyś mieszkać?
[Craig] Może Los Angeles.
Pisałbym scenariusze.
Ktoś w sumie musi.
A tęskniłbyś za domem,
twarzą ojca i grobem matki?
Przyjeżdżałbym raz na jakiś czas.
Jeśli tam wyjedziesz
i wejdziesz w ten biznes,
zobaczysz, że jest trudny, niewdzięczny,
i narobisz sobie wrogów.
Jak ja.
Wiem.
Musisz mi coś obiecać.
Dobrze.
Gdy na nich natrafisz,
natychmiast ich rozgromisz.
Tych wrogów.
[chichocze] Rozgromię?
Natychmiast.
Bez najmniejszego poczucia winy.
Obiecaj mi.
Obiecaj!
[muzyka fortepianowa cichnie]
Dobrze.
Obiecuję.
Świetnie.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
Za wszystko.
[sentymentalna muzyka]
[Craig] Był zarówno przerażający, jak i porywający.
Nawet osłabiony miał wielką władzę.
A nawet był groźny.
Lecz uważał mnie za przyjaciela.
A po świeżych zdrapkach w szufladzie
było widać, że nie miał ich wielu.
[dźwięk klikania klawiatury telefonu]
DZIĘKUJĘ ZA KARTY I ZDRAPKI
[dźwięk wysłania wiadomości]
[dźwięk dzwonka]
[nuci półgłosem]
[skrzypienie drzwi]
[syczenie ulatującego tlenu]
Proszę pana?
[syczenie ulatującego tlenu]
[dzwonek „Stand by Your Man”]
[dzwonek milknie]
[złowieszcza muzyka]
Panie Harrigan?
Proszę pana.
[oddycha spazmatycznie]
- [dzwonek telefonu] - [ojciec] Przepraszam, syn dzwoni.
Craig?
[bełkocze]
Pan Harrigan chyba nie żyje.
- Nie oddycha. - Gdzie gospodyni?
Dziś wtorek.
Wszyscy mają wolne.
[ojciec] Posłuchaj.
Zaczekaj na zewnątrz, a ja wezwę pogotowie.
[posępna muzyka]
[Craig] „Była to najlepsza i najgorsza z epok.
Wiek rozumu i wiek szaleństwa.
[łka] Czas wiary
i czas zwątpienia.
Okres światła i okres mroków.
Wiosna pięknych nadziei i zima rozpaczy.
Wszystko było przed nami i nic nie mieliśmy przed sobą.
Dążyliśmy prosto w stronę nieba
i kroczyliśmy prosto w kierunku odwrotnym”.
Pójdę do łóżka.
[posępna muzyka]
[pociąga nosem]
[cmoka z dezaprobatą]
Cholera.
BĘDĘ TĘSKNIĆ ZA NASZYMI WSPÓLNYMI POPOŁUDNIAMI.
[dźwięki wysłania i odebrania wiadomości]
„Wszelka gorycz i zapalczywość, gniew, wrzask i złorzeczenie
niech zostaną usunięte spośród was wraz ze wszelką złośliwością.
Bądźcie dla siebie życzliwi,
miłosierni, przebaczający sobie
jak wam Bóg przebaczył w Chrystusie”.
[muzyka organowa]
Chcesz go zobaczyć?
Zaczekam.
Spokojnie. Czekam na zewnątrz.
[posępna muzyka]
[Craig] Tego garnituru jeszcze nie widziałem.
Przedsiębiorca pogrzebowy go podmalował, by wyglądał zdrowiej.
Tylko zdrowi ludzie nie leżą nieruchomo w trumnach.
Pana Harrigana pochowano blisko mojej mamy.
Byłem na jej grobie raz,
a tata chodził co tydzień.
Bałem się, że gdy ja pójdę…
zrozumiem, że odeszła na zawsze.
[posępna muzyka]
Przepraszam. Craig, prawda?
Tak jest.
Chick Rafferty. Prowadziłem finanse Johna Harrigana.
Dwa słowa.
Chodzi o coś, co do niego należało.
[nerwowo chichocze]
Jego prawnicy wkrótce się odezwą.
- Mam kłopoty? - O co chodzi?
Spokojnie. To nic złego.
To wszystko wyjaśni.
Dostałem to dwa miesiące temu,
by przekazać we właściwej chwili.
Miłego dnia.
Co?
Mógł uwzględnić cię w testamencie.
Otworzyć teraz?
[melancholijna muzyka]
[rozruch silnika]
[Craig] „Craig, jeśli to czytasz, umarłem.
Zostawiłem ci 800 tysięcy dolarów w funduszu powierniczym.
Będą nim zarządzać twój ojciec i Charles Rafferty,
mój menadżer biznesowy i teraz egzekutor.
Ta kwota wystarczy ci…
[Craig, John] …na cztery lata studiów, ewentualne studia podyplomowe
[John] …i rozpoczęcie wymarzonej kariery.
Chciałeś zostać scenarzystą,
zatem tego powinieneś się trzymać,
choć wcale tego nie pochwalam.
Jest taki wulgarny dowcip o scenarzystach.
Na pewno znajdziesz go w telefonie.
Słowa kluczowe to: »scenarzysta« i »aktoreczka«.
Filmy są marne, podczas gdy dobre książki wieczne lub prawie.
Przeczytałeś mi wiele dobrych książek, lecz trzeba napisać kolejne.
To na tyle.
Nawet płacąc czesne, twoje 800 tysięcy może urosnąć do miliona
do czasu, gdy skończysz 26 lat i fundusz wygaśnie.
Resztę wydasz, jak żywnie ci się podoba.
P.S. Ja też będę tęsknił za naszymi wspólnymi popołudniami”.
[intrygująca muzyka]
Co jest?
Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.
[bębnienie deszczu]
[melancholijna muzyka]
[grzmot burzy]
[sygnał połączenia]
[poczta głosowa Johna] Nie odbieram teraz telefonu.
Oddzwonię, jeśli uznam to za stosowne.
[długi sygnał dźwiękowy]
[Craig] Tęsknię za panem.
Dziękuję za pieniądze,
ale oddałbym je, by tylko pan wrócił.
To brzmi jak kłamstwo, ale mówię poważnie.
[grzmot burzy]
[pukanie do drzwi]
Nie śpisz?
- Nie. - [ojciec] Robię śniadanie.
[wzdycha]
[intrygująca muzyka]
Tato!
On nie umarł. Napisał to o 2.30 w nocy.
- [ojciec] „C-C-C”? - Trzeba go wykopać.
Pogrzebaliśmy go żywcem.
Niech ktoś weźmie buldożer.
Przestań. Co się stało?
- Włożyłem mu do trumny telefon. - Co to za pomysł?
To dziwne i nie powinienem, ale włożyłem i dostałem to.
Na pewno można to wyjaśnić.
Ktoś mu się włamał do telefonu, sklonował go
i zrobił ci dowcip.
To napisałby coś śmiesznego typu:
„Pomocy, zamknęli mnie w skrzynce”.
Faktycznie, śmieszne.
Ale dwa „A” i trzy razy mój inicjał? Bez sensu.
Musimy to sprawdzić.
Nie musimy. Wyjaśnię ci, tylko usiądź.
No już.
John Harrigan umarł w samotności
i dlatego zrobiono mu sekcję,
która wykazała, że miał chore serce.
Pokroili go?
[ojciec] Tak.
Nie chcę ci mieszać w głowie,
ale dzięki temu nie będziesz myślał, że pochowano go żywcem.
Już nie żył.
Rozumiesz?
Tak.
[brzęk roweru]
[nerwowa muzyka]
- [dzwonek „Stand by Your Man”] - [dyszy]
[skrzypienie drzwi]
Co ty tu robisz?
Dziękuję.
Wszystko dobrze?
Tak.
[Edna] Powiedział, że coś ci zostawi.
- Zostawił? - Owszem.
Był wspaniałomyślny.
O mnie i Pete’a też zadbał.
Był…
dobrym człowiekiem, prawda?
Był sprawiedliwy, ale lepiej było z nim nie zadzierać.
To znaczy?
Pamiętasz Dusty’ego Bilodeau?
Mieszkał w parku przyczep Black Bear.
[Craig] Wiem gdzie. Co z nim?
Był ogrodnikiem przed Petem.
Po ośmiu miesiącach pan Harrigan złapał go na kradzieży i wywalił.
Dusty odszedł. Myśleliśmy, że po sprawie.
Ale nie. [wzdycha]
I co się z nim stało?
Nie powinnam mówić.
Czy chcesz wziąć sobie coś na pamiątkę?
[sentymentalna muzyka]
Hm…
Bo ja wiem. Może orchideę?
W porządku.
Weź sobie.
[sentymentalna muzyka]
[Craig] Chick Rafferty zatrzymał Ednę i Pete’a, by doglądali domu.
Firma z Portland wystawiła dom na sprzedaż.
Ludzie przychodzili go oglądać.
Po emocjach z SMS-em świat nieco zwolnił.
Szkoła była spoko, a lekcje nawet fajne.
[utwór„Sailing to Byzantium” zespołu Liars]
[niewyraźne odgłosy rozmowy]
Pani Hart uczyła biologii
i była najlepszą nauczycielką w szkole.
Kto powie ile?
Craig.
Życie morskie wytwarza 70% tlenu.
Świetnie.
[utwór„Sailing to Byzantium” zespołu Liars]
[Craig] Kenny Yankovich wyleciał za handel ziołem.
Nie ja go wsypałem,
ale cieszyłem się, że już nie widuję jego gęby.
Jak w innych szkołach, w naszej też odbywały się imprezy.
Pod koniec pierwszego semestru odbywał się bal zimowy,
na który dziewczyny zapraszały chłopców.
Przeczuwałem, że Margie mnie zaprosi,
ale nie lubiłem jej w ten sposób
i liczyłem na inne zaproszenie.
ZATAŃCZYMY?
SUP
[utwór „Bubbly” w wykonaniu Daniela Louisa]
- Muszę do toalety. - Odprowadzę cię.
Zaczekam.
[w tle odgłosy balu]
- [pojękiwania] - Nie żyjesz.
[Craig] Co robisz?
- Odwal się. - [Kenny] Zabiję cię.
- Wiem, że to ty mnie podpieprzyłeś! - Nieprawda…
- [głuche uderzenie] - Dlaczego to zrobiłeś? Dlaczego?
Teraz muszę złoić ci tyłek. [jęczy z bólu]
[pojękiwania]
- Nie chciałem cię krzywdzić. - [stęka]
- [głuche uderzenie] - [stęka]
[rozruch silnika]
Jeśli komuś o tym powiesz, nie żyjesz.
- [Regina] Craig! - [nerwowa muzyka]
[pani Hart] Powiedz panu Taylorowi, że wrócę za dziesięć minut.
Niech wezwie ojca Craiga.
Wiesz, że muszę to zgłosić? To Yankovich?
Nie.
Na szczęście,
bo już wyleciał i teraz poszedłby siedzieć.
Musielibyśmy iść do sądu i wszyscy by się dowiedzieli.
[pani Hart] A jeśli jeszcze kogoś pobije?
Trzymaj.
[Craig bierze głęboki oddech]
Chcę tylko przeżyć.
[w tle odgłosy zabawy]
Myślę, że przeżyjesz.
[pani Hart, rozrywa opakowanie] Pokaż usta.
Chodź tu.
Pani nie…
[pani Hart] Sorki.
…nie jest stąd, prawda?
Jestem z Bostonu.
A raczej z Lowell. Ale studiowałam w Bostonie.
[Craig] Gdzie?
Na Emerson.
[pani Hart] Co jest?
Nic. Ładny zapach.
To mydło.
Booth Bay. Można dostać w okolicy.
Jest ładne. Kup swojej…
Komu tylko chcesz.
Dziękuję za opatrunek, rozmowę.
[chrząka]
Dzięki pani ogólniak nie jest taki zły.
Jestem zobowiązany.
Nie jesteś.
[Craig] Jestem.
Ależ tak.
[melancholijna muzyka]
[ojciec] Kto ci to zrobił?
[Craig] Daj spokój.
Nic mi nie jest.
[ojciec] Jasne.
Ale musisz z kimś o tym pogadać.
[melancholijna muzyka]
[Craig] Panie Harrigan, tu Craig.
Wiem, że pan tego nie odsłucha, ale coś się dziś stało
i muszę z kimś pogadać.
Pobił mnie
taki wielki idiota, Kenny Yankovich.
Zrobiłem to, co obiecałem.
Rozgromiłem go.
[chichocze]
Przynajmniej częściowo.
Ale nieźle mu przywaliłem.
Na tyle dobrze, że może chcieć mi oddać.
Obawiam się, że to koniec.
Żałuję, że nie może mi pan czegoś doradzić.
[melancholijna muzyka]
[telefon wibruje]
YANKO NIE ŻYJE
[melancholijna muzyka]
[niewyraźne rozmowy radiowe policjantów]
[Craig] To niby jasne,
ale dopiero wtedy zrozumiałem, że każdy,
nawet dupki, mają rodziców i bliskich, którzy po nich płaczą.
Niemądrze założyłem, że smutek to tylko moja domena.
Gates Falls Tribune wspomniała o śmierci Kennetha Jamesa Yankovicha
dopiero we wtorek.
Napisali tylko, że był to tragiczny wypadek.
Craig.
[pani Hart] Zaczekaj.
Mam lekcję.
Usprawiedliwię cię.
Gdzie dziś byłeś?
Tu.
Nie za bardzo.
Chodzi o Kenny’ego?
Jeśli obwiniasz się o jego śmierć,
widziałam jego akta.
Niestety, lecz Kenny miał poważne problemy.
W domu, w szkole.
I z głową też.
Nie wiem, co się stało,
lecz to nie twoja wina.
No dobra. Leć na zajęcia.
Craig.
Śmierć dzieci zawsze mnie smuci,
ale dobrze, że to nie ty.
[Craig] Czy wierzy pani w duchy?
No nie, jest pani naukowcem.
Jestem nauczycielką.
Wie pani, o co mi chodzi.
Nie bardzo lubię takie rzeczy.
Nie poszłabym na seans spirytystyczny i nie próbowałabym przywołać zmarłych.
Czemu?
Babcia mówiła:
„Nie wzywaj, jeśli nie szukasz odpowiedzi,
bo nie wszystkie duchy są święte”.
Idź już. Masz lekcję.
PARKING PRZYCZEP BLACK BEAR
[intrygująca muzyka]
[kobieta] Nie ma ich!
[Craig] To dom państwa Bilodeau?
[kobieta] Tak jakby.
[Craig] Wie pani, kiedy wrócą?
[kobieta] Nieprędko.
Szukam Dusty’ego Bilodeau.
No to już znalazłeś.
Jak to?
[kobieta] Jakiś bogaty dupek go zwolnił.
Musiał iść na zasiłek.
Rok szukał pracy,
po czym wjechał do garażu,
zamknął go i odpalił brykę.
[muzyka trzymająca w napięciu]
[kobieta] Namalował to przed wejściem.
Nikt nie wie, co to znaczy.
Nienaładowane telefony nie dzwonią, nie mają poczty
i nie odpisują.
Lecz pan odpisał.
[spokojna, intrygująca muzyka]
Muszę wiedzieć,
czy miał pan coś wspólnego ze śmiercią Kenny’ego.
Wiem, mówiłem, że się go boję, lecz nie chciałem, by zginął.
To obłęd.
Jeśli pan się do tego przyczynił,
proszę zapukać w ścianę.
Trzykrotnie.
[muzyka cichnie]
[wzdycha]
- [utwór „Stand by Your Man”] - [dyszy]
[dzwonek milknie]
[muzyka trzymająca w napięciu]
- [telefon wibruje] - [dyszy]
[muzyka trzymająca w napięciu]
[muzyka cichnie]
Craig.
Gdy coś opowiem, zatrzyma to ksiądz dla siebie?
Chyba są jakieś takie przepisy?
[wielebny] Tata ma rację.
Ktoś zhakował twój telefon i robi ci psikusa.
Nauczycielka też dobrze mówi.
Przyjaźnię się z ojcem Ingersollem
z kościoła w Gates Falls,
gdzie ochrzczono Kenny’ego.
Znam szczegóły tragedii.
Kenny próbował w nocy wymknąć się z drugiego piętra.
Był pijany
i poślizgnął się na dachu.
To był tragiczny wypadek.
Przy upadku skręcił kark.
Może lepiej przemyśl relacje ze swoim telefonem.
Pamiętasz Mateusza 5:30?
„Jeśli prawa twoja ręka jest powodem do grzechu, odetnij ją i odrzuć.
Lepiej bowiem, gdy zginie jeden z twoich członków…
niż żeby całe twoje ciało miało iść do piekła”.
- [sprzedawca] W czym mogę pomóc? - Muszę pozbyć się telefonu.
Spoko.
[sprzedawca] Będziesz nim zachwycony.
[Craig] Zmieniam, bo dostaję dziwne SMS-y.
Znasz nadawcę?
Znałem, ale już nie żyje.
Pierwsze iPhone’y miały dziwne błędy. Spieszyli się.
Pewnie SMS-y utknęły w systemie
i dochodzą z opóźnieniem.
Nazywam to mechanicznym duchem.
I to nie świętym.
Nic.
Numer jest ten sam.
Przerzuciłem też wszystkie kontakty do nowego aparatu.
Wszystkie?
Tak. Możesz skasować te niepotrzebne.
- Świetnie. - Prowadzimy taki program charytatywny.
Czyścimy pamięć, telefon i przekazujemy go komuś,
kogo nie stać na nowy aparat.
Rozumiem, ale…
sam go oddam.
- Przyda się siostrze. - Jasne.
[spokojna muzyka fortepianowa]
[oddycha głęboko]
DZWONI DO KRÓLA PIRATÓW
[sygnał nieudanego połączenia]
[oddycha z ulgą]
Dzięki ci, Boże.
[muzyka cichnie]
[sygnał dźwiękowy]
[intrygująca muzyka]
[puszcza wodę, zakręca kran]
[intrygująca muzyka]
[oddycha głęboko]
[utwór „Untitled #4 (Njósnavélin)” zespołu Sigur Rós]
[Craig] Przedmioty ukryte nie znikają, nie naprawdę.
Podążają za tobą, szepczą do ucha, pilnując, żebyśmy nie zapomnieli,
że coś nam nie pasuje.
Ciekawe, gdzie przeniosła się rodzina Yankovichów.
I czy nadal się smucą.
I czy stary dom wydaje dźwięki, których już nikt nie słyszy.
Czy słychać tam echo.
I czy pan Harrigan za mną tęskni.
Byłem ciekaw, kim się staję
i czy moje czyny naznaczą mnie i określą.
[utwór „Untitled #4 (Njósnavélin)” zespołu Sigur Rós]
Dostałem się.
I czy ktokolwiek się o tym dowie.
Oby nie.
[utwór „Untitled #4 (Njósnavélin)” zespołu Sigur Rós]
[muzyka cichnie]
- Wziąłeś ubezpieczenie? - [Craig] Tak.
Nowy adres leży w kuchni?
Tak.
Jak najprędzej załóż konto w księgarni,
żebyś zdążył wszystko kupić.
[Craig] Dobrze.
Kurtka zimowa?
[chichocze] Przed zimą wrócę.
Poradzisz sobie?
Tak.
[sentymentalna muzyka]
Bardzo się cieszę.
Dzięki.
Kocham cię.
[ojciec] Ja ciebie też.
- W razie potrzeby dzwoń. - Jasne.
[rozruch silnika]
[utwór „Apocalypse Dreams” zespołu Tame Impala]
[Craig] Ktoś kiedyś powiedział, że domu się tak naprawdę nie opuszcza,
tylko zabiera się go ze sobą.
Mam nadzieję, że nie do końca tak jest,
bo wolałbym jednak części spraw nie zabierać ze sobą do Bostonu,
dwie godziny i miliony kilometrów drogi od Harlow.
Zdobyłem stypendium w Emerson, który miał świetny program dziennikarski.
Zamieszkałem z Julianem Summersem z LA.
Studiował aktorstwo, by zostać gwiazdorem.
[utwór „Apocalypse Dreams” zespołu Tame Impala]
Najważniejsze zasady.
[Craig] Uczyłem się jak szalony.
Byłem to winien tacie.
No i panu Harriganowi.
Rzuć okiem.
Dać zdjęcie pod nagłówkiem?
Wyżej będzie bardziej wiarygodnie.
Racja.
[muzyka country]
- Słuchasz strasznego gówna. - [Craig] Znajomy mnie zaraził.
[Julian] Masakra. Wyłącz to.
[piosenka milknie]
[Craig odtwarza utwór „Stand by Your Man”]
[telefon wibruje]
- Hej, tato. [ojciec] Cześć.
- Co tam? [ojciec] Mam złe wieści.
[muzyka cichnie]
[złowieszcza muzyka]
[Craig] W artykule pod tytułem
„Śmierć uwielbianej nauczycielki w Vermont”
przeczytałem, że „Victoria Corrales Hart,
nauczycielka biologi w liceum w Gates Falls,
zginęła w niedzielę w zderzeniu czołowym”.
Po moim wyjeździe pani Hart się zaręczyła.
Jechała wtedy z narzeczonym.
Spędzili długi weekend w Chester,
gdzie wynajęli domek, by nacieszyć się jesienią.
[złowieszcza muzyka]
Wracali do domu, gdy przy granicy New Hampshire
natknęli się na Deane’a Whitmore’a z Waltham.
[pisk opon]
[złowieszcza muzyka]
[pisk opon]
[cisza]
[brzęk szkła i metalu]
[cisza]
[posępna muzyka]
[muzyka organowa]
[Craig] Gdzie jej narzeczony?
W szpitalu. Nieprędko wyjdzie.
Dupek, który w nich wjechał, był tak spruty, że wyszedł bez szwanku.
[U-Boot] Już dawno zabrali mu prawko za jazdę po pijaku.
Oby się nie wywinął.
O nie.
Gdy oskarżony zgodzi się na półroczny odwyk,
sąd zawiesi karę czterech lat więzienia.
[Craig] Jednak się wywinął.
Trafił do ośrodka,
który bardziej przypominał klub wiejski niż więzienie.
[dramatyczna muzyka]
[podmuchy wiatru]
[sentymentalna muzyka]
[muzyka cichnie]
[posępna muzyka]
[zamyka drzwi na klucz]
DZWONI DO KRÓL PIRATÓW
Panie Harrigan,
niejaki Deane Whitmore
zabił moją nauczycielkę z liceum.
Był pijany
i wjechał samochodem w panią Hart i jej narzeczonego.
Była dobrym człowiekiem.
Pomogła mi, gdy tego potrzebowałem, a on nie został ukarany.
Chcę, by umarł.
[nerwowa muzyka]
[Craig] Gdy się rozłączyłem, pożałowałem, że zadzwoniłem.
Miałem poczucie winy.
I słusznie.
Wmawiałem sobie, że to absurd.
Deane’owi Whitmore’owi nic nie grozi.
Mam odpuścić.
[nerwowa muzyka]
MIESZKANIEC MIASTA MARTWY
[nerwowa muzyka łagodnieje]
[odgłos drzwi]
[Craig] Hej.
Czego chcesz?
Pracuję w bostońskiej gazecie.
Potrzebuję informacji na temat jednego z waszych pacjentów.
[mężczyzna] Spytaj w recepcji.
Deane Whitmore.
Aha.
Chcę wiedzieć, jak zginął.
Zapłacę 100 dolców za informację.
[utwór „I'm Your Boogie Man” zespołu KC and the Sunshine Band]
[muzyka milknie]
Dwieście.
Sam się zabił.
- Jak? - [mężczyzna] Pod prysznicem.
Jak?
Na pewno chcesz wiedzieć?
[Craig] Tak.
Każdy gość ma własny pokój z łazienką.
Luksusowo.
- Nie to co u mnie. - Jak?
Udusił się.
Przed śniadaniem łyknął szamponu, by zrobić poślizg.
Potem przełamał na pół ładne mydełko.
Część rzucił na podłogę, a drugą wepchnął sobie do gardła.
Ładne mydełko?
Jakieś na „B”.
Booth Bay?
Skąd wiedziałeś?
Napisał list?
Powiedzmy. Jedną linijkę.
Co dokładnie?
Przyjemne słowa, jakby modlitwa.
„Dalej rozdawaj tyle…”
„…miłości, ile możesz”. To nie modlitwa.
[mężczyzna] A co?
Tekst piosenki.
[melancholijna muzyka]
[Craig] Gdy człowiek upada,
nawet jeśli się tego spodziewa,
to i tak jest w szoku.
- Nie ma dna ani końca. - [odgłos odkręconej wody]
Tylko się spada.
[niemy krzyk]
[posępna muzyka]
[John] „Ohyda”.
„Ohyda”.
[posępna muzyka]
[muzyka cichnie]
[Craig] Po pana śmierci zajrzałem do pańskiej sekretnej szafy.
Nie było tam nic strasznego. Tylko wspomnienia.
Teraz mamy wspólne tajemnice.
[posępna muzyka]
Dlatego wybrał pan mnie.
Gdy był pan mały, zmarła panu mama.
Jak mnie.
Wiedział pan, czym była lub jest samotność.
Jak ja.
Dlatego próbował pan utrzymać kontakt.
Trochę to trwało, ale już wiem,
co chce mi pan przekazać.
[posępna muzyka]
C-C-C
S-T…
czyli „Craig, stop”,
prawda?
Mam przestać, bo pana ranię.
Jeśli tak, to przepraszam.
Proszę mi wybaczyć.
A może krzywdzę siebie?
A panu na mnie zależy.
Jeśli tak…
to dziękuję.
Dziękuję panu.
Może już pan odpocząć.
[muzyka cichnie]
[łkając] Przepraszam, mamo.
Tak mi przykro.
[oddycha spazmatycznie]
[smutna muzyka]
[łka]
[złowieszcza muzyka]
[dyszy]
[muzyka cichnie]
[podmuchy wiatru]
[stęka]
[intrygująca muzyka]
[Craig] W XXI wieku telefony poślubiły nas ze światem.
Ale to nie najlepszy związek.
Wielu rzeczy nie jestem już pewny.
Na przykład rzeczywistości.
Ale jedno wiem na pewno i będę przy tym obstawał.
Gdy przyjdzie czas i umrę…
chcę pójść do ziemi z pustymi kieszeniami.
[melancholijna muzyka]
[spokojna muzyka fortepianowa]
[intrygująca muzyka]
[posępna muzyka]
[nerwowa muzyka]
[muzyka cichnie]