Sprawdziłam, to wiem.
Gdy buchniesz swój akt urodzenia z urzędu,
ochroniarze ruszą za tobą w pościg.
Nie miałam wyboru.
Musiałam naprawić krzywdę, którą wyrządzili mi…
moi rodzice.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
„Historia M”
Harriet, szpieg
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LOUISE FITZHUGH
SKLEP PAPIERNICZY
Aby wyjaśnić, jak zadarłam z prawem,
wrócę do dnia, który święci każda pisarka i szpiegini.
Dnia zakupu notatnika.
Zapisałam dotąd 12 notatników.
Każdy był gruby – żeby nie było.
Ostatni zapisałam wyjątkowo szybko.
Lubię panią Plumber.
Ale gdybym była jednym z jej psów, kazałabym jej nosić takie same wdzianka.
Skończyłam.
Cieszysz się z nowego notatnika?
No pewnie!
Zapiszę go w trzy miesiące.
Nie, w dwa. Może w jeden.
Dzień dobry, panie Horatio. Jak mija panu wtorek?
- Usiądź w ławce. - Z chęcią.
Ole Golly nie pozwala łamać grzbietu książki.
Notatnik to inna sprawa. Wlewasz w niego całą siebie.
Może wyglądać nieporządnie.
Poza jednym szczegółem: podpisem na pierwszej stronie.
NALEŻY DO:
To kluczowa chwila.
Jeden fałszywy ruch i zostanie zrujnowany na zawsze.
ROK 2047… PRAWDOPODOBNIE
Tuż po zapisaniu tego notatnika Harriet M. Welsch
wydała najwybitniejszą powieść świata.
- Fascynujące. - Czytałem go.
Jej podpis jest nienaganny,
co wskazywało, że zostanie najwybitniejszą pisarką świata.
Podpis jej koleżanki z klasy, Marion Hawthorne, był niechlujny.
Dlatego nie została pisarką, tylko prezydentką.
Kogo obchodzi, że zaprowadziła pokój na świecie?
Spójrzcie na ten podpis.
Okropieństwo.
Zawsze się zastanawiałam, od czego skrótem jest „M”?
To nie jest skrót. Po prostu „M”.
To trochę dziwne.
- Nie masz drugiego imienia? - Nie.
Kto ma inicjał zamiast drugiego imienia?
Choćby Harriet M, kropka, Welsch.
Myślałam, że podpisujesz się bez kropki.
To źle myślałaś.
Też mi się tak zdaje.
Nie pamiętasz własnego podpisu?
Zawsze piszę „M, kropka”. Koniec dyskusji. I kropka.
To jednak nie był koniec. To był dopiero początek.
„M, kropka”.
Tylko „M”.
„M, kropka”.
Jak miałabym zostać pisarką, skoro nie wiedziałam, kim jestem?
Byłam „M” bez kropki czy z kropką?
Archeolog dokonał wstrząsającego odkrycia.
Słynna pisarka, Harriet M. Welsch, czasem podpisywała się bez kropki,
a czasem z kropką.
Co to oznacza?
Prawdopodobnie Harriet M. Welsch była tylko pseudonimem artystycznym
wspaniałej pisarki – prezydentki Marion Hawthorne.
Mamo, tato.
Jestem „Harriet M. Welsch” czy „Harriet M Welsch”?
Muszę to wiedzieć!
- Z kropką… - Bez kropki…
Powinno być „M” z kropką, bo…
Nie, to po prostu „M”, bez kropki.
Jak możecie nie wiedzieć? To wy mnie nazwaliście!
To skomplikowane.
Ma prawo wiedzieć, Carol.
Kiedy wypełniałem twój akt urodzenia, nie planowaliśmy drugiego imienia.
Ale pojawił się drobny problem.
Długopis się zaciął.
Nie zwróciłem na to uwagi,
ale ktoś wprowadził te gryzmoły do systemu jako „M”. Bez kropki.
Czyli jestem gryzmołem?
Jej drugie imię jest gryzmołem?
Nic dziwnego, że nigdy nic nie osiągnęła.
W przeciwieństwie do wybitnej pisarki i prezydentki…
Marion Angeliny Hawthorne.
„Angelina” po grecku oznacza „wysłanniczkę” i „anioła”.
Hip, hip, hura!
Nie sprostowaliście tego?
„M” nam się spodobało i postanowiliśmy je zostawić.
To nie takie straszne.
Racja. Straszniejsze!
Nie mogę być pisarką, której imię jest gryzmołem!
Jak masz na drugie imię?
Willa. Jak Willa Cather, pisarka.
I to jest piękne drugie imię!
Nazajutrz nie byłam już nawet zła.
Po prostu zdołowana. Nawet komiks mnie nie rozśmieszył.
Harriet…
Mówcie mi „Gryzmołko”. Muszę się przyzwyczajać.
Nie sądziliśmy, że aż tak będziesz to przeżywać.
Chcemy to naprawić.
KSIĘGA IMION
To księga imion. Pomyśleliśmy…
Że sama możesz wybrać swoje drugie imię.
Potem pójdziemy do urzędu i je zmienimy.
Harriet „M, kropka” – bo teraz to już skrót – Welsch.
Chciałam się boczyć, ale to było kuszące rozwiązanie.
Najpierw jednak musiałam skonsultować się z ekspertami.
- Harriet… - Gryzmołka…
Welsch?
To poważna sprawa. Nie wiem, kim jestem.
Czy wciąż jestem szpieginią? Wciąż lubię kanapki z pomidorem?
Nic się nie zmieniło.
Co jest złego w byciu gryzmołem?
„Harriet Gryzmołka Welsch” brzmi super.
Słyszałaś kiedyś o pisarce imieniem „Gryzmołka”?
Przeczytałabyś książkę Louisy „Gryzmołki” Alcott?
Ze dwa razy.
Rodzice chcą, żebym wybrała sobie drugie imię.
- Jest sens się w to bawić? - Możesz sama wybrać imię?
Pewnie, że jest sens!
Musimy znaleźć imię na „M”, które do ciebie pasuje.
Była „Melania”.
Potem „Mae”.
„Margaux”.
„Mordechaj”.
I najgorsze ze wszystkich – „Merlin”.
Pszczoła!
Jeszcze raz to samo.
Chyba już wystarczy na dziś.
Ja cały czas rosnę.
Nie wydzielaj mi koktajli, bo cię ugryzę!
Wciąż nie rozumiem, czemu nie pasuje ci „Gryzmołka”.
Widziałam przyszłość Harriet „Gryzmołki” Welsch.
Są w niej nadęte roboty, a Marion jest prezydentką.
Chyba przesadziłaś z koktajlami.
Dzięki za chęci.
Może imię na „M” do mnie nie pasuje.
Może masz rację.
Co kombinujesz?
Te gryzmoły na twoim akcie urodzenia – czy ktoś je widział?
Skąd wiemy, że przypominają „M”?
No tak, masz rację.
Może przypominają inną literę. Muszę to sprawdzić.
Przyjaciele, to podróż w głąb mojej duszy.
Wyruszę w nią sama.
Ja z chęcią zostanę „Gryzmołką”.
Byłam gotowa poznać prawdę. Byłam gotowa poznać siebie. Gotowa…
stanąć w kolejce dłuższej niż rzeka Mississippi.
A niech to!
To nie jest śmieszne. Nie wiem, jak mam na drugie imię.
Urzędnik wyglądał jak wyrośnięty Pinky.
Może to Pinky z przyszłości, który wrócił do 1964 roku,
żeby sprawić, by kolejka stała w miejscu.
Drobna rada.
Może pani uniknąć stania w kolejce, dzwoniąc pod ten numer.
MASZ PYTANIE? ZADZWOŃ
Wpadłam na świetny pomysł,
którego realizacja wymagała odwagi, smykałki i sprytu
właściwych tylko wybitnym szpiegom.
Przepraszam.
Wydział Zmiany Imion i Nazwisk.
Dzień dobry, mówi Carol Welsch. Tak, ta Carol Welsch.
Przyślę do pana moją wspaniałą córkę, żeby przejrzała swój akt urodzenia.
W porządku.
Czy mógłby pan przeczytać jej pełne imię i nazwisko?
Oczywiście.
Mam tu jej akt urodzenia. Napisano tu „Harriet…
Harriet…”
Tak?
Co dalej?
Harriet „W”? Harriet „R”? A może „Q”?
Przykro mi, to jakieś gryzmoły.
Gryzmoły? Jest pan pewien?
Jakby ktoś próbował rozpisać długopis.
Wtedy straciłam resztki rozumu.
Halo? Słyszy mnie pani?
Muszę szybko coś sprawdzić. Sekundkę.
Urzędnik miał rację. To były tylko gryzmoły.
Sekunda już minęła. Proszę oddać ten dokument.
Nie mogę. Przepraszam.
Zatrzymać ją! Ochrona!
Nie wiedziałam, co robię. Działałam jak na zepsutym autopilocie.
Okazałam się gryzmołem i musiałam zniszczyć na to dowody.
Wracaj tu!
Wszystko im wyjaśniłam, ale i tak zadzwonili po rodziców.
Wygląda jak przewrócone „E”.
To chyba „2”.
Bardzo przepraszamy.
Harriet M…
Harriet Welsch, coś ty narobiła?
Przepraszam.
Nie chciałam być gryzmołem.
Próbowałam być Meghan, Melanią, a nawet Merlinem. To była pomyłka.
Nic do mnie nie pasowało i już nie wiem, kim jestem!
Z Harriet M. Welsch i Harriet „Gryzmołki” Welsch
oraz Harriet „Zbira” Welsch stałam się Harriet „Beksą” Welsch.
Och, Harriet.
Przepraszamy.
Jeśli państwo pozwolą, jak się tym zajmę.
Harriet Gryzmołko Esie-floresie Welsch, chciałabym, żebyś ze mną poszła.
Gdzie jedziemy? Do więzienia?
Chcę ci coś pokazać.
Więzienie?
Żaden rodzic nie jest idealny.
Czasem podejmują decyzje, z którymi się nie zgadzamy.
Łatwo ci mówić, Catherine Willo Galliano.
Idziemy do więzienia, tak?
Jak się nie uciszysz, to tak.
Catherine, córeczko!
Cześć, mamo.
Mamo?
Tak rzadko mam gości. Wchodźcie.
Usiądź sobie.
Rozgość się.
Częstuj się. Nie krępuj się.
Tak się cieszę, że w końcu poznałam Harriet.
Małą Harriet w tym jej uroczym ubranku.
Czułam się jak urocza ameba pod mikroskopem.
Jesteś taka urocza!
Czemu nie masz szkieł w okularkach?
Są do szpiegowania.
No tak, a jakżeby inaczej! Ależ ona ma urocze policzki!
Skończ z tymi zachwytami, mamo.
Odkąd się wyprowadziłaś, nie mam kogo rozpieszczać.
To było jak spotkanie nauczycielki poza szkołą.
Nie wiadomo, jak się zachować.
Ta marynarka jest za cienka. Zamarzniesz na kość.
Pożycz sobie mój sweter.
Mamy jesień w Nowym Jorku, a nie zimę w Jukonie.
No dobrze.
Co cię do mnie sprowadza, Harriet?
Zadarłam z prawem i Ole Golly chce mi coś pokazać.
Ale Gryzmołka nie poczuje się lepiej dzięki radzie kogoś o imieniu „Willa”,
więc czarno to widzę.
Wszystko w porządku?
Willa?
Catherine Galliano, przyjdź tu natychmiast!
O co chodzi?
Nadal posługujesz się tym niepoważnym, zmyślonym drugim imieniem?
Sorki, nie wiedziałam.
Na drugie nie masz Willa, tylko Myrtle.
Po twojej praciotce. To rodzinne imię. Jak mogłaś?
Kłócimy się o to od lat.
„Myrtle” do mnie nie pasuje.
Pokazać ci twój akt urodzenia? Nazywasz się Cathy Myrtle Galliano.
Nie nazywaj mnie Myrtle, a tym bardziej Cathy.
Super. Gryzmoły wykoleiły nie tylko mnie,
ale też relację Ole Golly z mamą.
Czy coś było w stanie je przetrwać?
„Willa” – co to w ogóle za imię?
Lepsze niż Myrtle.
Myrtle pewnie nie chciała być Myrtle. Kto by chciał?
Ja! Ja, Harriet Welsch, lubię… nie – uwielbiam imię Myrtle.
I uroczyście je przyjmuję.
Jeśli nie ma pani nic przeciwko.
Spojrzała na mnie, jakbym miała ogon.
Aż musiałam się upewnić.
Tak bardzo się cieszę!
Wspaniale, Harriet! Imię Myrtle zostanie w rodzinie.
Nie musisz tego robić, Harriet.
Mów mi „Harriet Myrtle Welsch”.
Wybacz mój francuski, ale hura!
- To nie fra… - Jesteś oficjalną członkinią
rodziny Galliano, Harriet Myrtle Welsch.
Imię: Harriet Myrtle Welsch. Przyczyna zgonu: uduszenie.
Chodź ze mną, chcę ci coś pokazać.
Dlatego powtarzam, żebyś nie łamała grzbietów książek.
Książki należy traktować z miłością.
Wszystkie są twoje?
Stąd wzięła się „Willa”.
Jako dziecko chciałam być pisarką,
jak pisząca o Wielkich Równianach Willa Cather.
Dlatego zmieniłam imię.
DRZEWO BIAŁEJ MORWY
Chciałaś zostać pisarką? Czemu nią nie jesteś?
Nie miałam w sobie tyle pasji co ty.
Zostałam za to kolekcjonerką książek.
Wszystkie te książki trafią kiedyś do mojej księgarni.
Nazwę ją „U Willi”.
Zgadnij, czyją powieść wystawię kiedyś w witrynie?
Przygotowałam wam wałówkę.
Jedzenie nie może się marnować.
Do widzenia, mała Harriet Myrtle Welsch.
Opiekuj się moją Catherine, dobrze?
No pewnie!
- Nie cierpisz imienia Myrtle. - No.
Wiedziałam.
Chciałam zakończyć waszą kłótnię.
Ale jak tak o tym myślę,
to Myrtle wiąże mnie z tobą, więc je zostawię.
Oficjalnie zostaniesz „Harriet Myrtle Welsch”?
Zwariowałaś? Coś ty!
Jestem Harriet „M, kropka” Welsch.
Ale już zawsze będę wiedziała, od czego to skrót.
Kiedy zostaniesz pisarką, ludzie dowiedzą się o Myrtle.
Nieważne. Dzisiaj zrozumiałam, że to talent tworzy pisarkę,
a nie jej imię.
- Coś nie tak? - Myślę sobie,
że skoro kiedyś otworzysz księgarnię,
to znaczy, że nie będziesz już moją nianią.
Tak, pewnego dnia odejdę.
Ale więź między nami nie zniknie.
Połączyła nas historia z „M”, prawda? Jesteśmy teraz rodziną.
To dobra historia. A w ogóle to wałówka została w metrze.
Wybaczyłam rodzicom.
Jak mówi Ole Golly – wszyscy popełniamy błędy. Zwłaszcza rodzice.
A z błędów powstają świetne historie.
Moja zaczęła się od gryzmołów…
które zamieniły się w „M?”,
a zakończyły „M” z kropką.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Staram się, jak mogę Być dobrą sąsiadką
Ładnie się uśmiecham
I staram się mówić prawdę
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Napisy: Daria Okoniewska