Macie czasem wrażenie, że cały świat sprzysiągł się przeciwko wam?
Wiecie, o co mi chodzi.
PIERWSZA ASTRONAUTKA
Twoja idolka?
Bella Borisovna. Dzisiaj będzie z nią wywiad.
Dała mi wiarę w moje możliwości.
O rany, biegnę na metro!
Nie ma jazdy na gapę. Zmykaj.
A może da mi pan na bilet?
Wynocha!
Pani Garcia, pożyczy mi pani na bilet?
- Co? - Błoto.
Idź!
Ja chyba mam drobne.
A nie, to dolar kanadyjski.
- Niedawno byłem w Montrealu… - Śpieszy mi się!
Wrócę do domu biegiem. Noga za nogą.
Patrz, gdzie biegniesz.
Gorzej już być nie mogło.
Co mówiłam na temat biegania po domu?
No wiem, ale mam dziś parszywy dzień. Chcę tylko obejrzeć astronautkę w TV.
Nie ma mowy.
Natychmiast marsz do pokoju!
W bezkresie kosmosu doświadczasz prawdziwego spokoju i samotności.
Spokoju i samotności.
Po takim dniu mogę tylko powiedzieć…
Żadnej telewizji.
Kosmosie, nadchodzę.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
„Pustelniczka”
Harriet, szpieg
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LOUISE FITZHUGH
Coś nie tak?
Cały świat jest nie tak.
No i znowu biegałam po domu, stłukłam tonę talerzy i mama się wściekła.
Możesz się u niej za mną wstawić?
Żebym mogła obejrzeć astronautkę? Proszę.
Nie zrobię tego, Harriet M. Welsch.
Musisz zacząć liczyć się z innymi ludźmi.
Ze mną nikt się nie liczy!
To nieprawda.
A siedzenie w pokoju pobudza wyobraźnię.
Zapytaj Virginii Woolf.
„Nie ma takiej bramy, takiego zamka, takiej kłódki, by uwięzić mój umysł”.
Cytaty? W takiej chwili? Idę do siebie.
Wcale nie było mi lepiej.
Ze złości nie mogłam zasnąć. Mama i Ole Golly były w zmowie.
To cud, że coś zostało.
Biega po domu, jakby uciekała przed bykiem.
Znowu te talerze!
Byłam zmuszona skorzystać z tajemnej broni każdego dziecka:
nieodzywania się.
Niestety nie mamy na czym zjeść śniadania.
Cieszysz się na współpracę nad szkolnym projektem?
Oddaję ci pałeczkę, Ole Golly.
Jeśli Ole Golly myślała, że mnie przebije, to się grubo myliła.
Może i była mistrzynią w nieodzywaniu się,
ale ja byłam mistrzynią nad mistrzyniami.
„Masz wielki dar milczenia, Watsonie. Czyni cię on nieocenionym towarzyszem”.
Dość tych cytatów!
Mam cię. To były słowa Sherlocka Holmesa.
Nie obchodzi mnie to!
Jak mogłaś stanąć po stronie mamy?
Jesteś niesprawiedliwa.
Weź parasol, bo ma padać.
Niesprawiedliwe było to, że niania mnie zdradziła.
Mama i Ole Golly były złośliwe, ale jeszcze złośliwsze było miasto.
Ze mnie się tak śmiejecie? Już ja wam pokażę!
To miasto cuchnie!
Przed spotkaniem z przyjaciółmi postanowiłam poprawić sobie humor…
i poszpiegować!
Zajrzałam do pana Withersa.
Znałyśmy go z mamą z pchlego targu, ale dawno już nie sprzedawał tam klatek.
Przesiaduje w domu z kotami. Co się dziwić?
W końcu ma ich aż 26. To jest dopiero życie.
Kiedyś myślałam, że nie może wychodzić, ale może on po prostu nie chce?
Odciął się od tego świata, żeby mieć trochę spokoju.
Wychodzi? Muszę to zobaczyć.
Żadnych chętnych.
„Sąsiedzi, potrzebuję opiekuna dla kotów na sobotnie popołudnie. Whiters”.
To dzisiaj.
To była odpowiedź na moje problemy.
Mogłabym pobyć sama w jego mieszkaniu
i też odciąć się od tego zepsutego świata.
Dzień dobry panu. Cześć, kociaki.
Harriet? Jak ja dawno cię nie widziałem.
Co u twojej mamy?
Chyba dobrze. Jak to z mamami.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Widziałam pana ulotkę. Nadal szuka pan opiekunki?
Tak.
Muszę zająć się sprawą niezapłaconych mandatów parkingowych.
Wolę, gdy moimi pięknościami zajmuje się ktoś, kogo znam.
Harriet M. Welsch, miło mi.
Twoja mama się zgodziła, o ile zajmiesz się projektem.
Pewnie wiesz, o co chodzi.
Projektem? Tak, jasne.
Oprowadzę cię.
Ta klamka się nieco przycina. Tam jest aneks kuchenny.
A tutaj z garści drutów powstają klatki dla ptaków.
Mama i ja je uwielbiamy, ale czemu mają kłódki?
Trzymają ptaki w środku, a kłopoty na zewnątrz.
Moje piękności przepadają za tą karmą.
Kotów jest sporo, więc uprościłem kwestię imion.
Czarne mają na imię Bobby,
rude wabią się Tommy,
a pręgowane to Geraldine.
A ten w ciapki, trójkolorowy?
To jest Ray i jest tylko jeden.
Musisz pamiętać o jednej, bardzo ważnej rzeczy.
Przychodzi tu taki pan, hycel. Chce zabrać moje koty.
Zawsze zerkaj przez wizjer.
Jeśli zobaczysz pana w brązowym kapeluszu, to go nie wpuszczaj.
Pańskie koty są ze mną bezpieczne.
To miód na nasze uszy.
Prawda, piękności?
Wrócę przed 19.00. Nie tęsknijcie za bardzo.
Panie i kotowie, łapa w górę kto chce trochę poszpiegować?
Ja też.
Trzy, dwa, jeden.
Ale bajerancki zegar.
Witaj, samotny widelcu.
No proszę! Pan Withers ma rodzinę.
Tylko czemu położył tę ramkę?
Cisza!
Musi być jaki sposób, żeby…
Co ona powiedziała?
„W bezkresie kosmosu
doświadczasz prawdziwego spokoju i samotności”.
Gotowe, kapitanko Harriet. Wkraczamy w katosferę.
Dobra robota, oficerze Ray. Spisaliście się, załogo.
Kapitanko.
Pora nacieszyć się spokojem, o którym tyle słyszałam.
Kapitanko, z przykrością donoszę, że miałaś być u Janie już godzinę temu.
O nie! Mieliśmy robić razem projekt!
Cześć, Janie. Wiem, przepraszam.
No wiem, wiem… Może to przełożymy?
Jestem teraz u pana Withersa i…
Chcecie przyjść tutaj? No dobra, do zobaczenia.
Ale obłęd!
Cześć.
Jak on je wszystkie ogarnia?
Te nazywają się Tommy, te Bobby,
a przed wami leży jedna z Geraldine.
Ma pan bardzo stylowe wąsy.
Dziękuję, drogi panie. Długo je zapuszczałem.
No dobrze, ferajno.
Musimy się zająć pracą domową.
Robimy latarki z ziemniaków!
Latarki z ziemniaków
Mamy przewód izolowany, monety, ocynkowane pręciki, malutką żarówkę,
rękawiczki dla każdego i ziemniaki.
Nie czaję. Po co nam jakieś pyry, skoro w każdym sklepie są baterie?
Chodzi o łączność.
Odpowiednie części łączą się, by stworzyć…
działającą… rzecz.
Żyjesz?
Tak, to tylko niegroźna alergia na koty.
Mów dalej, Janie.
Najpierw bierzemy… ziemniaka
i jeden z żelaznych… pręcików.
Ziemniaki są miękkie. Trzeba tak wbić pręcik, żeby nie wypadł.
Z jednej strony jest miedź, a z drugiej cynk, dzięki czemu…
Oddaj mi to.
Dobra, koniec tego. Tu się nie da normalnie pracować.
Przecież tu jest odlotowo.
Spójrz na Sporta.
Czuję się świetnie.
Chodźmy do mnie.
Nie mogę. Muszę pilnować kotów.
Musimy skończyć projekt.
A może nie mam na to ochoty?
O co ci chodzi?
Przyszłam tu, żeby pobyć sama,
czyli bez was!
No to siedź sobie sama.
Idziemy, Sport.
Do zobaczenia, Harriet.
Na czym skończyliśmy?
Hej, Ray. Łap!
Mam!
- Tłum szaleje! - Brawo!
Słyszysz ten dzwonek?
Inna załoga chce się z nami skomunikować.
Więcej ludzi? Olej to, oficerze. Mamy zbyt ważną misję.
No dobra, ale to strasznie irytujące.
- Tak, bardzo. - Nieznośne.
To facet w brązowym kapeluszu. Hycel!
Było blisko. Zbyt blisko.
Prawdziwą samotność
odnajdziemy tylko w super-duper, diper-daper odległym kosmosie.
To strasznie daleko.
Jest pan kotem czy strachliwą myszką?
Wszyscy na pozycje.
Jesteśmy naprawdę daleko.
Nic mi nie jest.
Żadnej Ziemi. Żadnych ludzi.
Nikogo do śledzenia.
Jedyne, o czym mogę pisać, to to, że nie mam o czym pisać.
Jedzenie poprawi mi humor.
Kocia karma? Chyba mi odbija.
Halo! Jest tu kto?
Trzymaj się, Harriet M. Welsch.
To tylko koty. To tylko awaria prądu.
Szpiegini jest przygotowana na wszystko.
Głupie baterie.
Odejdź!
Kosmici nas namierzyli.
Oficerze Ray, zabierz nas stąd!
Ray? Bobby? Tommy? Geraldine?
Zostawcie nas!
Wpuść mnie, Harriet.
Ole Golly.
Janie i Sport się o ciebie martwią.
Wpuść mnie, chcę pomóc.
Tak jak pomogłaś z tymi talerzami?
Nie ufam ci. Chcę zostać sama!
Pamiętasz, co napisał John Donne?
„Nikt nie jest samotną wyspą: każdy stanowi ułamek kontynentu,
część lądu”.
Moja wyspa mi się podoba.
Mam cię.
Znowu dałam się złapać na cytat.
Tak się cieszę, że tu jesteś, Ole Golly.
Koty!
O nie!
Już szósta? Za godzinę wróci pan Withers.
Musimy się pospieszyć.
Martwiliśmy się.
Mamy dwa, ale z dziesięć pobiegło tam. To było jak kocie tsunami.
Zaczekajcie! Jeśli chodzi o wcześniej…
Później wybłagasz litość.
Teraz musimy złapać koty.
Mam cię!
Zatrzymaj się!
Proszę się nie zbliżać!
To hycel.
Chce narobić panu Withersowi kłopotów.
Słucham?
Nie jestem hyclem. Nazywam się Ray Withers.
Jestem bratem Jima.
Bratem?
To pan jest tym chłopcem ze zdjęcia.
Cieszę się, że Jim wciąż ma moje zdjęcie.
Ale czemu się pan tak do niego dobija?
To długa historia.
Od dawna próbuję porozmawiać z Jimem,
ale on nie chce mnie wpuścić.
Tobie też tego zakazał.
Na pewno pana wpuści, jeśli pomoże pan złapać jego koty.
To jak będzie?
Wchodzę w to.
Nigdy nie wpadłabym na to, co stanie się później.
Jest wasz?
Myślałam, że nikomu nie zależy,
tymczasem wszyscy stawali na głowie, by pomóc obcym dzieciakom.
Hej!
Przepraszam.
To bardzo miłe z pana strony.
Znaleźliśmy wszystkie koty.
Poza jednym.
Gdzie jest Ray?
Harriet!
Ciapki.
Tam!
Nic nie widzę.
Janie, masz przy sobie te części?
Czy Einstein grał na skrzypcach?
Grał. Jest jeden problem. Ray zabrał wszystkie ziemniaki.
Kot Ray.
- Te się nadadzą? - Dziękuję.
Nie ma za co.
Oby zadziałało.
Tam jest!
Łączność.
Tak się cieszę, że wróciłem do… moich piękności.
Witaj, Jim.
Co on tu robi? Miałaś go nie wpuszczać.
On chce tylko porozmawiać.
Nie gadam z nim.
Jim.
To mój dom, moje życie.
Chcę zostać sam z kotami. Reszta może już iść.
Panie Withers, przepraszamy za najście, ale Harriet potrzebowała naszej pomocy.
Proszę cię, Jim.
Mama odeszła cztery lata temu.
Nie musisz opłakiwać jej w samotności.
Porozmawiajmy. Przejdźmy przez to razem.
Cztery lata nieodzywania się?
Pobił pan mój rekord.
Po śmierci mamy chciałem być sam.
Potrzebowałem przestrzeni. Nigdy nie czułem się bardziej samotny.
Tak to jest z tą przestrzenią. Wiem, co mówię.
Tęsknię za tobą. Brakuje mi mamy.
Obu nam przyda się wsparcie.
Dziękuję, Harriet.
Pan Withers zrobił dla mnie klatkę.
Przez cały dzień myślałam,
że będę szczęśliwa tylko wtedy, gdy odetnę się od świata.
Ale teraz już wiem, że na świat trzeba się otworzyć.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Staram się, jak mogę Być dobrą sąsiadką
Ładnie się uśmiecham
I staram się mówić prawdę
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, kiedy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Napisy: Daria Okoniewska